David Baldacci

Op eigen gezag

ebook editie, september 2009

A.W. Bruna Uitgevers B.V., Utrecht

Van dezelfde auteur

Het recht van de macht

Oorspronkelijke titel

Total Control

© 1997 by Columbus Rose, Ltd.

All rights reserved

Published by agreement with Lennart Sane Agency BV.

Vertaling

Rogier van Kappel

© 1997 A.W. Bruna Uitgevers B.V., Utrecht

nur 331

Niets uit deze uitgave mag worden openbaar gemaakt en/of verveelvoudigd door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Spencer, het enige kleine meisje ter wereld dat mij zowel ontzettend gelukkig, als ontzettend kwaad kan maken, en dat binnen enkele seconden. Papa houdt van je met heel zijn hart.

•1•

Het was een kleine, lelijke flat en de onthutsend muffe lucht die er hing, leek erop te wijzen dat er lang niet naar omgekeken was. Het was er echter schoon en netjes. Er stonden slechts weinig meubels, maar enkele stoelen en een klein bijzettafeltje waren duidelijk stukken antiek van hoge kwaliteit. Het grootste voorwerp in het kleine woonkamertje was een uiterst vakkundig gemaakte boekenkast van esdoornhout die in dit bescheiden en onopvallende interieur even zeer uit de toon viel als hij ergens op het maanoppervlak gedaan zou hebben. De meeste boeken die in lange, strakke rijen op de planken stonden, hadden betrekking op de internationale monetaire politiek en allerlei ingewikkelde investeringsmethodieken.

Het enige licht in het vertrek was afkomstig van een staande lamp naast een bank van gekreukt leer. De kleine lichtbundel onthulde het silhouet van een lange, forsgebouwde man. Hij zat met gesloten ogen op de bank, alsof hij sliep. Zijn platte polshorloge gaf aan dat het vier uur in de ochtend was. De omslagen van de pijpen van zijn grijze pantalon zweefden vlak boven zijn glanzende zwarte schoenen en over zijn witte overhemd droeg hij een paar donkergroene bretels. Zijn boord was open en de losse einden van een vlinderstrikje bungelden om zijn nek. Door de opvallend dichte, staalgrijze baard die een groot deel van zijn gezicht aan het oog onttrok, viel zijn grote kale hoofd eigenlijk nauwelijks op. Toen hij plotseling zijn ogen opendeed, verdwenen alle andere aspecten van zijn fysieke voorkomen ineens naar de achtergrond; het waren donkerbruine ogen met een scherpe, doordringende blik erin en terwijl de man aandachtig de kamer rondkeek, leken ze steeds groter en groter te worden.

Toen kromp de man ineen, maar hoewel hij met een vertrokken gezicht naar zijn linkerzij greep, kwam de pijn nu overal vandaan. Hij had echter zijn oorsprong in de plek waar de man zo heftig en zinloos overheen wreef. De man ademde nu diep en zwaar, en zijn gezicht was een masker van pijn.

Zijn hand gleed naar een apparaatje dat aan zijn broekriem hing. Het leek op een walkman, maar was in werkelijkheid een cadd -pomp. De pomp was aan de ene kant aangesloten op een Groshong-catheter die volledig schuilging onder het overhemd en de andere kant verdween in zijn borstkas.

De pomp was voorzien van een computer die met vaste tussenpozen een dosis pijnstiller in het bloed van de man liet stromen. Zijn vinger vond de juiste knop, zodat de computer onmiddellijk een ongelooflijk sterke dosis vrijgaf. Toen de cocktail van medicijnen rechtstreeks zijn bloedsomloop binnenstroomde, trok de pijn eindelijk weg. Maar de pijn zou terugkomen. Hij kwam altijd weer terug.

Uitgeput zakte de man achterover. Zijn gezicht was klam, zijn pas gewassen overhemd doordrenkt van het zweet. Goddank dat hij de pomp een extra dosis kon laten afgeven. Hij was ongelooflijk goed bestand tegen pijn; met zijn geestkracht was hij alle lichamelijke ongemakken altijd gemakkelijk de baas geweest, maar het monster dat nu langzaam zijn ingewanden verteerde, had hem een pijn leren kennen die veel heviger was dan alles wat hij tot dan toe ooit had moeten doormaken. In een flits vroeg hij zich af wat het eerst zou komen: zijn dood of de totale nederlaag van de pijnstillers tegen deze onverzoenlijke vijand. Hij bad en smeekte om het eerste.

Strompelend liep hij naar de badkamer en keek daar in de spiegel. En op dat ogenblik begon Arthur Lieberman te lachen. Zijn bijna hysterische gehinnik werd steeds luider en beukte zo hard in op de dunne wanden van het flatje dat die daar bijna onder dreigden te bezwijken. Plotseling ging de onbeheersbare uitbarsting echter over in een reeks hevige snikken, die uitliep in een benauwd kokhalzen. Een paar minuten later stond Lieberman echter al weer kalm zijn vlinderdasje te strikken. Zijn besmeurde overhemd had hij al verwisseld voor een schoon. Dergelijke hevige stemmingswisselingen waren vrijwel onvermijdelijk, hadden ze hem gezegd. Hij schudde zijn hoofd.

Hij had altijd goed voor zichzelf gezorgd. Regelmatig lichaamsbeweging genomen, nooit gerookt, nooit gedronken, er goed op gelet wat hij at, en nu, terwijl hij nog maar tweeënzestig was, wist hij dat hij de drieënzestig niet meer zou halen. Die prognose was al door zo veel specialisten bevestigd, dat zelfs Liebermans enorme levenswil er uiteindelijk onder bezweken was. Hij zou echter niet stil in een hoekje gaan liggen kreperen: één kaart had hij nog achter de hand. Hij glimlachte toen het plotseling tot hem doordrong dat zijn naderende dood hem een vrijheid van handelen had verschaft die hij tot op heden in zijn leven nooit had gekend. Het zou inderdaad heel navrant zijn als zo’n schitterende carrière als de zijne met zo’n enorm schandaal zou eindigen, maar de schokgolven waarmee zijn dood vergezeld zou gaan, waren dat wel waard. Hij liep zijn kleine werkkamer binnen en bleef even staan kijken naar de foto’s die daar op het bureau stonden. Toen de tranen hem in de ogen sprongen, liep hij echter snel weer de woonkamer in.

Om half zes precies liep Lieberman de flat uit en nam de lift naar de begane grond. Langs de stoeprand stond een Crown Victoria waarvan de witte overheidsnummerborden oplichtten in het schijnsel van de straatlantaarns, hem met draaiende motor op te wachten. De chauffeur zag Lieberman aankomen, sprong snel de wagen uit en hield het achterportier voor hem open. Toen zijn hooggeachte passagier instapte, tikte hij vol respect aan zijn pet en zoals gewoonlijk kreeg hij daar geen enkele reactie op. Een paar seconden later reed de wagen de straat uit.

Op ongeveer hetzelfde ogenblik dat Liebermans wagen over de oprit naar de Beltway reed, werd de Mariner l800 zijn hangar op Dulles International uitgesleept. Alle checks waren nu voltooid, maar voordat het meer dan vijftig meter lange toestel aan zijn non-stopvlucht naar Los Angeles zou beginnen, moest het eerst nog tanken. Dat onderdeel van de werkzaamheden had Western Airlines uitbesteed aan een onderaannemer. De grote en logge tankwagen kwam tot stilstand onder de stuurboordvleugel. Bij de l800 bevonden de brandstoftanks zich doorgaans onder beide vleugels in de fuselage. De klep van de tank onder de vleugel was opengeklapt en de lange, kronkelige brandstofslang liep de vleugel binnen, waar hij aan het brandstofinlaatventiel gekoppeld was. Dat ene ventiel was via een paar verdeelstukken verbonden met alle drie de tanks. Terwijl het uiterst brandbare mengsel het vliegtuig binnen stroomde, stond een enkele man in een vuile overall de slang in de gaten te houden. Toen de man voorzichtig om zich heen keek, zag hij dat het steeds drukker begon te worden rondom het vliegtuig: er werd post en andere luchtvracht ingeladen en een paar bagagewagentjes zochten zich een weg naar de terminal. Nadat hij zich ervan had vergewist dat niemand ook maar enige aandacht aan hem besteedde, veegde de man met een van zijn dikke handschoenen achteloos het metaal rondom het ventiel schoon. Het was een doodgewone handeling, die zelfs als iemand van de luchtvaartmaatschappij het gezien zou hebben, geen enkele argwaan zou hebben opgeleverd. Het metaal van de tank blonk waar de handschoen eroverheen had gewreven. Een wat nauwkeuriger onderzoek zou hebben uitgewezen dat er een dun waasje op zat, maar niemand zou zo’n onderzoek instellen. Zelfs de co-piloot zou als hij straks de preflight check deed de kleine verrassing niet opmerken die nu in deze enorme machine op de loer lag.

De man duwde het kleine plastic flesje diep in de zak van zijn overall. Daarna viste hij een dun rechthoekig voorwerp uit zijn andere zak en stak zijn hand in de vleugel. Ook dit was niets waarmee hij aandacht zou trekken. Nadat de tanks vol waren, werd de slang opgerold en de klep in de vleugel weer dichtgemaakt, en daarna reed de tankwagen door naar het volgende vliegtuig. De man keek nog één keer om naar de l800 en reed toen verder. Om zeven uur liep zijn dienst af en daarna wilde hij zo snel mogelijk weg zijn.

Nadat de meer dan honderdduizend kilo zware Mariner l800 was losgekomen van de startbaan, stuwde zijn krachtige motor hem moeiteloos door de ochtendwolken. De l800 beschikte over twee Rolls Royce-motoren met een hoge omloopstroom en was het meest geavanceerde vliegtuig dat tegenwoordig buiten de Amerikaanse Luchtmacht in gebruik was.

Vlucht 3223 had 174 passagiers en zeven bemanningsleden aan boord. Terwijl het vliegtuig snel over het platteland van Virginia naar een kruishoogte van tien kilometer klom, sloegen de meeste passagiers hun kranten en tijdschriften open. De boordnavigatiecomputer had berekend dat ze over vijf uur en vijf minuten Los Angeles zouden bereiken.

Een van de eerste-klaspassagiers zat The Wall Street Journal te lezen. Terwijl de grote, levendige ogen de pagina’s vol financiële informatie afspeurden, streek hij met zijn hand wat over zijn ruige, staalgrijze baard. In de toeristenklasse, iets verderop aan het smalle gangpad, zaten de andere passagiers. Niemand zei iets. Sommigen hadden hun ogen halfdicht en hun handen over hun buik gevouwen; anderen zaten wat te lezen. Een oud vrouwtje hield haar rozenkrans stevig in haar rechterhand geklemd en reciteerde zachtjes de vertrouwde woorden.

Toen de l800 zijn kruishoogte van tien kilometer bereikte en horizontaal ging liggen, begonnen de stewards en stewardessen hun gebruikelijke werk te doen en nam de gezagvoerder de microfoon op om haar routineuze ‘welkom aan boord’-praatje te houden. Maar deze keer zou de routine al snel wreed verstoord worden.

Alle hoofden draaiden zich met een ruk om toen de rechterkant van het toestel plotseling in een rode gloed werd gehuld. Degenen met een raamplaats aan die kant zagen tot hun ontzetting hoe de rechtervleugel langzaam begon te buigen en keken met grote verschrikte ogen toe hoe de klinknagels lossprongen en er diepe scheuren in het metaal verschenen. Een paar seconden later knapte twee derde van de vleugel af. Toen de vleugel samen met de Rolls Royce-motor naar beneden tuimelde, klapperden de hydraulische leidingen en kabels als kapotgescheurde aderen heen en weer in de harde tegenwind terwijl de brandstof uit de opengereten tank over het fuselage werd gespoten.

Onmiddellijk rolde de l800 op zijn rug, zodat er in de cabine een absolute chaos ontstond. Iedereen in het vliegtuig slaakte een kreet van doodsangst toen het vliegtuig stuurloos door het luchtruim tuimelde. Overal langs het gangpad vielen de passagiers hard uit hun stoelen en voor de meesten bleek deze korte val al fataal. Toen het vergrendelingsmechanisme van de bagagerekken niet bestand bleek te zijn tegen de hevige schokgolven van de nu voortdurend sterk toe- en dan weer afnemende luchtdruk, klonken er kreten van pijn toen zware stukken bagage onzacht in aanraking kwamen met zacht, menselijk vlees.

De hand van de oude vrouw zakte open en de rozenkrans viel op wat vroeger het plafond was geweest. De vrouw had haar ogen nu wijd open, maar niet van angst. Ze was een van degenen die geluk hadden gehad. Een hartaanval met dodelijke afloop had haar de daaropvolgende minuten vol doodsangst bespaard.

Tweemotorige commerciële lijnvliegtuigen moeten in principe in staat zijn om op één motor te kunnen vliegen. Geen enkel lijnvliegtuig kan echter nog vliegen met maar één vleugel en Vlucht 3223 was nu definitief niet luchtwaardig meer. Wild rondtollend dook de l800 de ondergang tegemoet.

Terwijl hun beschadigde vliegtuig zich als een speer door het katoenpluis van de bewolkte hemel boorde, worstelden de twee piloten manhaftig met hun instrumenten. Ze wisten niet precies wát er was gebeurd, maar begrepen maar al te goed dat het vliegtuig en alle inzittenden in groot gevaar verkeerden. Terwijl ze in paniek probeerden het vliegtuig weer onder controle te krijgen, smeekten ze zwijgend dat ze niet een ander vliegtuig zouden raken terwijl ze recht op de grond af schoten. ‘O, mijn God!’ Vol ongeloof keek de gezagvoerder naar de wijzer van de hoogtemeter die nu in hoog tempo naar de nul toe draaide. Noch de meest geavanceerde vliegtuigelektronica, noch de allerbeste piloot zou aan deze situatie nog iets kunnen verhelpen. Iedereen aan boord van het neerstortende vliegtuig werd nu geconfronteerd met het feit dat hij zou sterven, en wel zeer binnenkort. En zoals bij bijna alle luchtrampen het geval is, zouden de twee piloten de eersten zijn die deze wereld verlieten; de andere inzittenden van Vlucht 3223 zouden echter slechts een fractie van een seconde later sterven.

Liebermans mond viel open en vol ongeloof klemde hij zijn handen om de leuningen van zijn stoel. Terwijl de neus van het vliegtuig loodrecht onder hem kwam te liggen, merkte Lieberman ineens dat de leuning van de stoel vóór hem nu recht onder hem lag, alsof hij zich helemaal boven aan de helling van een absurd lange achtbaan bevond. Jammer genoeg voor hem zou Arthur Lieberman bij bewustzijn blijven tot aan het moment waarop het vliegtuig het onbeweeglijke object raakte waar het nu met zo’n grote vaart op af schoot. Zijn afscheid van de levenden was onverwacht met enkele maanden vervroegd, en dat was voor hem een flinke streep door de rekening. Terwijl het vliegtuig aan zijn laatste afdaling begon, ontsnapte er één enkel woord aan Liebermans lippen. Hoewel het slechts één lettergreep had, was het een lang aangehouden kreet die ondanks alle andere angstaanjagende geluiden die nu door de cabine klonken overal duidelijk te horen was.

‘Nééé!’

•2•

Washington D.C., ergens in de binnenstad, één maand eerder

Moeizaam werkte Jason Archer zich door de hoog opgestapelde dozen heen. Zijn gesteven overhemd zat vol zwarte vegen en zijn das hing scheef. Op de stoel naast hem stond een laptop. Om de paar minuten stopte hij even om een velletje papier uit het moeras te vissen en dat met een handscannertje in zijn laptop in te lezen. Het zweet druppelde op zijn neus. Het was heet in dit smerige pakhuis. Plotseling klonk er ergens in het gebouw een stem. ‘Jason, ben jij daar?’

Jason deed snel het deksel weer op de doos waar hij mee bezig was, klapte zijn laptop dicht en schoof die tussen twee stapels. Een paar seconden later kwam er een man te voorschijn. Quentin Rowe had smalle schouders en was ongeveer één meter zeventig lang. Hij woog ongeveer zeventig kilo en zijn haarloze gezicht ging gedeeltelijk schuil achter een klein brilletje met ovale glazen. Zijn lange, sluike blonde haar was samengebonden in een keurige paardestaart en hij ging informeel gekleed in een wit katoenen overhemd en verschoten spijkerbroek. Hij had zijn handen in zijn achterzakken geduwd en uit het borstzakje stak de antenne van een mobiele telefoon. ‘Ik was toevallig in de buurt. Hoe staat het ermee?’

Jason stond op en rekte zijn lange, gespierde lijf eens goed uit. ‘Een beetje geduld, Quentin. Een beetje geduld.’

‘De CyberCom-deal begint nu echt vaart te krijgen en ze willen zo snel mogelijk de financiële gegevens hebben. Hoelang denk je dat je nog nodig hebt?’ In weerwil van zijn zorgeloze voorkomen, maakte Rowe een angstige en bezorgde indruk.

Jason keek naar de stapel dozen. ‘Nog een week, hooguit een dag of tien.’

‘Weet je dat zeker?’

Jason knikte en veegde zorgvuldig zijn handen schoon voor hij Rowe weer aankeek. ‘Ik laat je niet barsten, Quentin. Ik weet hoe belangrijk CyberCom is. Voor jou. Voor ons allemaal.’ Hij voelde iets prikken tussen zijn schouderbladen, een schuldgevoel, maar op zijn gezicht stond niets te lezen.

Rowe leek zich enigszins te ontspannen. ‘We zullen je harde werk niet vergeten, Jason. Zowel hieraan als aan die tape back-ups. Nathan was zeer onder de indruk, voorzover hij er iets van begreep.’

‘Ik denk dat jullie dit niet licht zullen vergeten,’ zei Jason instemmend.

Met een ongelovige uitdrukking op zijn gezicht keek Rowe om zich heen. ‘En dan te bedenken dat de inhoud van dit hele pakhuis gemakkelijk op een stapeltje floppy disks past. Wat een verspilling.’

Jason grijnsde. ‘Ach ja, ik ben wel eens iemand tegengekomen die meer van computers weet dan Nathan Gamble.’ Rowe snoof minachtend. ‘Zijn investeringen hebben een hoop papierwerk met zich meegebracht, Quentin, en succes heeft geen andere rechtvaardiging nodig. Hij heeft in de loop der jaren een enorme hoop geld verdiend.’

‘Precies, Jason. Dat is onze enige hoop. Gamble begrijpt hoe geld werkt en in vergelijking met de CyberCom-deal zinken alle andere transacties waar hij ooit bij betrokken is geweest in het niet.’ Rowe keek bewonderend op naar Jason Archer. ‘Na al dit werk ligt er een aardige promotie voor je in het verschiet. Je hebt een grote toekomst voor de boeg.’

Jasons ogen begonnen zacht te glanzen. Toen glimlachte hij en zei tegen zijn collega: ‘Dat zat ik ook net te denken.’

Jason Archer ging op de passagiersstoel van de Ford Explorer zitten, boog zich over de andere stoel heen en gaf zijn vrouw een kus. Sidney Archer was lang en blond. Haar scherpe gelaatstrekken waren wat zachter geworden na de geboorte van hun dochtertje. Ze knikte schuin naar achteren en Jason glimlachte toen hij de twee jaar oude Amy opmerkte, die diep in slaap in haar veiligheidsstoeltje zat, met Winnie de Poeh stevig in haar knuistje geklemd.

‘Lange dag voor haar,’ zei Jason terwijl hij zijn das losknoopte.

‘Voor ons allemaal,’ zei Sidney. ‘Ik dacht dat ik als part-time firmante in een advocatenpraktijk een gemakkelijk leventje zou hebben, maar het begint erop te lijken dat ik dezelfde hoeveelheid werk die ik vroeger in vijftig uur deed, nu in drie dagen moet zien te proppen.’ Ze schudde vermoeid haar hoofd en reed de zware pick-up truck de weg op. Achter hen rees het hoofdkwartier van Triton Global op, het bedrijf waar haar man werkte, de wereldmarktleider in alles van wereldomspannende computernetwerken tot educatieve software voor kinderen, en zo’n beetje alles daartussenin.

Jason pakte een van de handen van zijn vrouw vast en gaf er een kneepje in. ‘Ik weet het, Sid. Ik weet dat het zwaar is, maar misschien heb ik binnenkort wel wat nieuws waardoor je je werk eraan kunt geven.’

Ze keek hem aan en glimlachte. ‘Heb je soms een computerprogramma geschreven waarmee ik de juiste lottonummers kan kiezen?’

‘Misschien wel iets beters.’ Er flitste een snelle glimlach over zijn knappe gezicht.

‘Jason, doe me dat niet aan.’ Haar halfgemeende smeken deed een nog bredere glimlach op zijn gezicht verschijnen. Hij gaf haar een klopje op haar hand. ‘Je weet dat ik erg goed geheimen kan bewaren. En ik weet dat jij heel erg van verrassingen houdt.’

Ze stopte voor een rood licht en keek hem aan. ‘Ik vind het ook leuk om op kerstavond mijn pakjes open te maken, dus voor de draad ermee.’

‘Nu nog niet. Sorry, maar dat gaat echt niet. Zullen we vanavond maar buiten de deur gaan eten?’

‘Ik ben een zeer bekwame en bijzonder vasthoudende advocate, dus probeer me niet af te leiden door van onderwerp te veranderen. En bovendien kunnen we ons dat deze maand helemaal niet meer veroorloven. Details, die wil ik horen.’ Het licht sprong op groen en terwijl de wagen optrok, gaf ze hem een speelse por in zijn zij.

‘Binnenkort, Sid, dat beloof ik je. Maar nu nog niet, oké?’ Er lag een ernstige klank in zijn stem, alsof hij er ineens spijt van had dat hij erover begonnen was. Ze keek hem aan, maar hij staarde strak uit het zijraampje. Er verscheen een bezorgde uitdrukking op haar gezicht en toen hij weer omkeek, merkte hij die op. Hij streelde haar wang en gaf haar een knipoog. ‘Toen we trouwden, heb ik toch beloofd dat ik de hele wereld aan je voeten zou leggen?’

‘Dat heb je ook gedaan, Jason.’ Ze staarde in de achteruitkijkspiegel naar haar dochtertje. ‘Meer dan dat zelfs.’ Hij wreef met zijn hand over haar schouder.

‘Ik hou van je, Sid. Ik hou meer van je dan wie dan ook. Je verdient het allerbeste en vroeg of laat zal ik je dat geven.’

Ze lachte hem vriendelijk toe, maar toen hij zijn hoofd weer omdraaide om uit het raampje te kijken, verscheen er weer een bezorgde uitdrukking op haar gezicht.

De man stond over de computer gebogen. Zijn gezicht was slechts enkele centimeters van het scherm verwijderd en zijn vingers hamerden zo hard op de toetsen dat ze wel een rij kleine drilboortjes leken. Het aftandse, oude toetsenbord leek elk ogenblik te kunnen bezwijken onder het niet aflatende gehamer. Watervlug, te snel om met het blote oog te kunnen volgen, stroomden de digitale beelden over het scherm. Buiten was het pikdonker en aan het plafond brandde een zwak lampje dat de man wat licht gaf bij zijn werk. Hoewel het in de kamer niet warmer was dan een graad of twintig, stonden er dikke zweetdruppels op zijn gezicht. Toen de zoute vloeistof onder zijn brilleglazen terechtkwam en in zijn toch al pijnlijke, bloeddoorlopen ogen liep, veegde hij het zweet snel van zijn voorhoofd. Hij had de mouwen van zijn overhemd opgerold en zijn das bungelde los om zijn nek.

Hij was zo verdiept in zijn werk dat hij niet opmerkte dat de deur achter hem langzaam openging. Ook de drie paar voeten die nu de kamer binnen stapten en over het dikke tapijt naar hem toe liepen, hoorde hij niet. De indringers bewogen zich zonder haast; kennelijk vervulde hun grotere aantal hen met een overweldigend zelfvertrouwen.

Uiteindelijk draaide de man aan de computer zich echter toch om. Zijn armen en benen begonnen onbeheersbaar te trillen, alsof hij had voorzien wat er nu stond te gebeuren.

Hij zou zelfs niet de kans krijgen om te gillen.

Onmiddellijk nadat alle drie de trekkers tegelijkertijd werden overgehaald en de slagpinnen op de patronen klapten, gaven de pistolen één oorverdovende knal.

Jason ging met een ruk rechtop in zijn stoel zitten. Hij was in slaap gesukkeld. De beelden van een gewelddadige dood spookten nog door zijn geest en het zweet dat nu op zijn gezicht stond, was echt. Die verdomde droom liet hem maar niet met rust. Snel keek hij om zich heen. Sidney zat te dutten op de bank terwijl de tv onvermoeibaar door dreunde. Jason stond op en legde een deken over zijn vrouw heen. Daarna liep hij naar Amy’s kamertje. Het was bijna twaalf uur. Toen hij om de hoek van de deur keek, hoorde hij haar onrustig bewegen in haar slaap. Hij ging aan de rand van haar bedje staan en keek hoe haar kleine lijfje zich rusteloos heen en weer bewoog. Ze zou wel een nare droom hebben. Nou, dat was in elk geval iets waar haar vader alle begrip voor had. Het was donker en stil in het kamertje en nadat Jason zachtjes even met zijn hand over haar voorhoofd had gestreken, tilde hij haar op en wiegde haar zachtjes heen en weer. Meestal was dat voldoende om de nachtmerries te verdrijven en ook deze keer was Amy na een paar minuten al weer gekalmeerd. Jason legde haar terug in bed en gaf haar een kus op haar wang. Daarna liep hij naar de keuken, schreef een kort briefje aan zijn vrouw, legde het op het tafeltje naast de bank waar Sidney nog steeds zat te slapen en liep naar de garage, waar hij in zijn oude Cougar convertible stapte.

Toen hij achteruit de garage uitreed, merkte hij niet dat Sidney hem met het briefje in haar hand voor het raam van de woonkamer stond na te kijken. Toen de achterlichten van zijn wagen uit het zicht verdwenen, draaide Sidney zich om en las het briefje nog eens door. Haar man ging nog even naar kantoor om wat te werken. Hij kwam zo snel mogelijk weer terug. Ze keek naar de klok op de schoorsteenmantel. Het was nog net geen twaalf uur. Nadat ze even naar Amy was gaan kijken en wat water had opgezet, kromp ze plotseling in elkaar toen haar lang onderdrukte argwaan plotseling de kop opstak. Dit was niet de eerste keer dat ze wakker was geworden en haar man de garage uit had zien rijden terwijl er een briefje naast haar lag waarop stond dat hij naar kantoor was gegaan.

Ze zette thee en rende toen in een opwelling de trap op. In de badkamer keek ze aandachtig naar haar gezicht. Sinds hun trouwen was ze een beetje dikker geworden. Snel trok ze haar peignoir en haar ondergoed uit en nam aandachtig haar figuur op: eerst van voren, toen van de zijkant en daarna met behulp van een handspiegeltje ook van achteren, wat het meest deprimerende aanzicht was. Haar zwangerschap had sporen achtergelaten; haar maag had zich goed hersteld, maar haar billen waren beslist minder stevig dan vroeger. Zakten haar borsten een beetje uit? Haar heupen leken iets breder te zijn dan vroeger. Nerveus kneep ze in de millimeter extra huid onder haar kin. Jasons lichaam was nog steeds even hard en glad als toen ze verkering kregen. Een verbazingwekkend gespierd en welgevormd lijf vormde slechts één onderdeel van een zeer aantrekkelijke combinatie waar ook een opmerkelijk goed verstand deel van uitmaakte. Het was een combinatie die voor iedere vrouw die Sidney kende zeer aantrekkelijk was en hoogstwaarschijnlijk op de meeste vrouwen die ze niet kende dezelfde uitwerking had. Terwijl ze de lijn van haar kaak bestudeerde, hapte ze plotseling naar adem toen het tot haar doordrong waar ze mee bezig was. Een zeer intelligente en gerespecteerde advocate stond zichzelf te bestuderen als een stuk vlees, net zoals talloze generaties mannen naar vrouwen hadden gekeken. Snel trok ze haar peignoir weer aan. Ze wás aantrekkelijk. Jason híeld van haar. Hij wás inderdaad naar kantoor gegaan om daar wat extra werk te doen. Hij wás snel carrière aan het maken. Binnenkort zouden hun dromen vervuld zijn. Hij zou zijn eigen bedrijf hebben, en zij zou zich volledig kunnen wijden aan Amy en de andere kinderen die ze wilden hebben. En als dat als een soort jaren vijftig-idylle klonk, dan moest dat maar, want dat was precies wat ze wilden. En ze was er zeker van dat Jason op dit ogenblik hard aan het werk was om dat doel te verwezenlijken.

Ongeveer op hetzelfde moment dat Sidney naar bed ging, bracht Jason zijn wagen tot stilstand naast een telefooncel en toetste daar een nummer in dat hij al een tijd geleden uit zijn hoofd had geleerd. Er werd onmiddellijk opgenomen.

‘Hallo, Jason.’

‘Dit moet snel achter de rug zijn, want anders hou ik het niet vol.’

‘Heb je soms weer naar gedroomd?’ De stem slaagde erin om tegelijkertijd sympathiek en neerbuigend te klinken.

‘Zoals jij het zegt, klinkt het net of die dromen komen en gaan, maar ik heb er voortdurend last van,’ zei Jason kortaf.

‘Het duurt niet lang meer.’ De stem klonk nu geruststellend.

‘Weet je zeker dat ze me niet doorhebben? Ik voel hun ogen soms in mijn rug prikken. Het lijkt wel of iedereen naar me zit te kijken.’

‘Dat is normaal, Jason. Dat overkomt iedereen. Als je in de problemen zat, dan zouden wij dat wel weten. Geloof me nou maar. We hebben het hier al zo vaak over gehad.’

‘Ik heb je tot nu toe altijd geloofd, en ik hoop maar dat dat geloof niet misplaatst is geweest.’ Er klonk nu nog meer spanning door in zijn stem. ‘Ik ben geen beroeps in dit soort dingen. Godverdomme, het vreet aan me.’

‘Dat begrijpen we best. Even doorbijten, Jason. Zoals ik al zei, het zit er bijna op. Nog een paar dingetjes en dan kun je officieel met pensioen.’

‘Hoor eens, ik snap niet waarom wat we nu al hebben niet voldoende is.’

‘Daar hoef jij helemaal niet over na te denken, Jason. Daar word je niet voor betaald. We zullen nog een beetje verder moeten zoeken, en tegensputteren heeft geen zin. Hou je haaks, man. We zijn bepaald geen amateurs in dit soort zaken; alles is keurig gepland. Doe jij nou maar gewoon je werk, dan komt alles dik voor elkaar: met jou en met iedereen.’

‘Nou, vanavond is de laatste keer. Reken daar maar op. Gebruiken we dezelfde brievenbus?’

‘Nee. Deze keer halen we het in eigen persoon af.’

Jasons stem klonk nu verrast: ‘Hoezo?’

‘We zijn bijna klaar en één enkele vergissing kan nu de hele operatie in gevaar brengen. We hebben geen reden om te vermoeden dat ze je doorhebben, maar we zijn er niet honderd procent zeker van dat wijzelf niet in de gaten worden gehouden. Vergeet niet dat wíj degenen zijn die hier de grootste risico’s lopen. Brievenbussen zijn meestal erg veilig, maar er kan altijd iets verkeerd gaan. Met een persoonlijke ontmoeting ergens in een andere omgeving en met nieuwe mensen vermijden we alle risico’s. Het is zo simpel als wat en het is ook voor jouw veiligheid, en voor die van je gezin.’

‘Mijn gezin? Wat heeft dat er verdomme mee te maken?’

‘Doe nou niet of je achterlijk bent, Jason. Dit is geen spelletje en we hebben je van tevoren verteld wat de risico’s waren. Er is veel geweld in de wereld. Begrepen?’

‘Hoor...’

‘Alles komt voor elkaar. Je hoeft alleen maar te doen wat er in de brief staat. Maar wel heel precies.’ Die laatste vier woorden werden met zeer grote nadruk uitgesproken. ‘Je hebt hier toch niemand iets over verteld, hè?’

‘Nee. Aan wie zou ik dit moeten vertellen, verdomme? Wie zou me geloven?’

‘Daar zou je nog van opkijken. Nou, denk eraan: iedereen die je hierover vertelt, komt in even groot gevaar te verkeren als jijzelf.’

‘Ja, dat weet ik nou wel,’ snauwde Jason.

‘Hé, kalm jij. Ik ben degene die ervoor zorgt dat jou niets kan overkomen. Dat hoort bij mijn werk. Wees blij dat het zo is, man.’

‘Wat moet ik precies doen?’

‘Dat komt straks wel, via de gebruikelijke weg. Wij zorgen overal voor. Volhouden, Jason. We zijn bijna aan het eind van de tunnel.’

‘Ja. Nou, laten we dan maar hopen dat dat rotding niet instort voordat ik eruit ben.’

Er klonk een zacht gegrinnik en toen werd de verbinding verbroken.

Jason trok zijn duim uit de vingerafdrukscanner, sprak zijn naam in in het kleine microfoontje in de muur en bleef geduldig staan wachten tot de computer zijn duim- en stemafdruk had vergeleken met de afdrukken die zich ergens diep in zijn enorme verzameling bestanden bevonden. Hij glimlachte en knikte even naar de geüniformeerde bewaker die achter een groot schakelbord midden in de hal van de achtste verdieping zat. Jason was zich scherp bewust van de naam triton global die in grote zilveren letters op de wand achter de brede rug van de bewaker was aangebracht.

‘Jammer dat ze jou niet de bevoegdheid geven om me gewoon binnen te laten, Charlie. Je weet wel, gewoon van mens tot mens.’

Charlie was een grote zwarte man van voor in de zestig met een kaal hoofd en een rappe tong.

‘Jezus, Jason, voor zover ik weet, zou je Saddam Hoessein in vermomming kunnen zijn. Tegenwoordig kun je echt niet meer op het uiterlijk van de mensen afgaan. Mooie trui trouwens, Saddam.’ Charlie grinnikte. ‘En bovendien, waarom zou dit grote en wereldwijze bedrijf vertrouwen op het woord van zo’n oud bewakertje als ik als het al die mooie apparaten heeft om erachter te komen wie wie is? Tegenwoordig maken de computers de dienst uit, Jason. Daar kunnen wij mensen niet meer tegenop. Dat is de trieste waarheid.’

‘Niet zo somber, Charlie. De technologie heeft ook zo zijn voordelen. He, weet je wat? Waarom ruilen we niet een tijdje van baan? Dan krijg je de goeie kanten ervan ook eens te zien.’ Jason grinnikte.

‘Mij best, Jason. Ik ga met al dat peperdure speelgoed spelen en jij kan om het halfuur even gaan kijken of er geen boeven in het toilet zitten. Mijn uniform mag je gratis gebruiken, als je het maar niet vuil maakt. En als we van baan ruilen, ruilen we natuurlijk ook van salaris. Zeven dollar per uur, zo’n buitenkansje mag je niet missen. Dat zou niet eerlijk zijn.’

‘Pas maar op dat je niet te bijdehand wordt, Charlie.’

Charlie lachte en richtte zijn aandacht weer op de talrijke tv-monitoren die in zijn instrumentenbord geïnstalleerd waren.

Toen de zware deur op zijn volkomen stille scharnieren open zwaaide, was de glimlach op Jasons gezicht snel verdwenen. Hij ging naar binnen en terwijl hij met grote stappen door de gang liep, viste hij iets uit zijn jaszak. Het was van plastic en had de afmetingen van een doorsnee creditcard.

Jason bleef staan voor een van de deuren. De plastic kaart gleed keurig in de gleuf in de metalen doos die met zware bouten aan de deur was bevestigd, en de microchip die zich diep in de kaart bevond, wisselde snel een paar berichten uit met zijn tegenhanger in de deurpost. Met zijn wijsvinger drukte hij vier keer op het naast de deur geïnstalleerde cijfertoetsenbord. Er klonk een duidelijk hoorbare klik. Hij pakte de deurknop, draaide eraan en zag de zevenenhalve centimeter dikke deur langzaam de donkere ruimte binnen zwaaien. Toen de lampen aangingen, werd Jasons silhouet even duidelijk zichtbaar in de deuropening. Snel deed hij de deur dicht; de twee zware slotbouten schoven weer op hun plaats. Toen hij het nette en ordelijk ingerichte kantoor doorkeek, begonnen zijn handen te trillen en zijn hart bonkte zo luid dat hij zeker wist dat het door het hele gebouw heen te horen moest zijn. Het was niet de eerste keer dat hem dit overkwam, allesbehalve de eerste keer zelfs. Toen hij zich realiseerde dat dit wel de laatste keer was, permitteerde hij zich een korte glimlach. Wat er ook zou gebeuren, meer zou hij niet doen. Iedereen had zijn grens en vannacht had hij de zijne bereikt.

Hij liep naar het bureau en zette de computer aan. Er was een microfoontje aan de monitor bevestigd; het zat aan een lange, buigzame standaard en was bestemd voor gesproken commando’s. Ongeduldig schoof Jason het opzij, zodat hij een goed zicht op het beeldscherm zou hebben. Hij zat nu met zijn rug kaarsrecht. Zijn blik was strak op het scherm gericht en hij hield zijn handen gereed om toe te slaan; hij was duidelijk in zijn element. Zo snel als die van een virtuoze pianist schoten zijn handen over het toetsenbord. Hoewel hij die inmiddels zo kon opdreunen, tuurde hij aandachtig naar de instructies die op het scherm verschenen. Nadat hij op het aan de behuizing van de computer bevestigde numerieke toetsenbord vier cijfers had ingetikt, boog hij zich voorover en richtte zijn blik op een plek in de rechterbovenhoek van het scherm. Jason wist dat een videocamera precies op dat ogenblik zijn rechteriris had gescand en dat er nu een hele reeks unieke kenmerken van zijn oog werden doorgegeven aan een centrale database, die het beeld van zijn iris zou vergelijken met de gegevens van alle dertigduizend irissen in zijn bestanden. Het hele proces nam nauwelijks vier seconden in beslag. Hoewel hij al lang gewend was aan de steeds verder voortschrijdende greep van de technologie op het dagelijks leven, moest zelfs Jason zo nu en dan zijn hoofd schudden over wat hier allemaal gebeurde. Iris-scanners werden ook gebruikt om de arbeidsproduktiviteit goed in de gaten te houden. Hij trok een lelijk gezicht. Orwell had de zaken veel te luchthartig ingeschat, dat was de rauwe waarheid.

Hij richtte zijn blik weer op de machine die vóór hem op het bureau stond en de daaropvolgende twintig minuten zat hij druk te tikken. Zijn handen vielen alleen even stil als hij de gegevens moest lezen die nu in antwoord op zijn vragen in hoog tempo over het scherm flitsten. Het was een snel systeem, maar toch had het de grootste moeite om Jasons aanhoudende reeks commando’s bij te houden. Jason keek met een ruk op toen een geluid op de gang zijn kamer binnendrong. Weer die verdomde droom. Waarschijnlijk was het gewoon Charlie die zijn rondje maakte. Hij keek naar het scherm. Zijn werk had niet veel opgeleverd. Tijdverspilling. Alles wat ze nodig hadden, had hij al. Hij schreef een rijtje namen op een velletje papier, zette de computer uit, stond op en liep naar de deur. Daar bleef hij staan en drukte even zijn oor tegen het hout. Toen hij zich ervan had overtuigd dat de kust veilig was, draaide hij de deur van het slot, maakte hem open en stapte de gang in, waar hij het licht in de kamer uitdeed en de deur weer dicht trok. Een ogenblik later hoorde hij de slotbouten weer automatisch op hun plaats schuiven.

Snel liep hij naar het eind van de gang, waar hij bleef staan voor een weinig gebruikt kantoortje. De deur was voorzien van een gewoon slot, en nadat Jason dat als een volleerd deskundige met een speciaal daarvoor bestemd stuk gereedschap had weten open te krijgen, keek hij snel even om zich heen en stapte toen het kamertje binnen. Opnieuw duwde hij de deur zachtjes achter zich dicht en deed hem op slot, maar anders dan de vorige keer deed hij nu niet het licht aan. In plaats daarvan haalde hij een kleine zaklantaarn te voorschijn. De computer stond op een tafel tegen de tegenovergelegen wand, vlak naast een lage archiefkast waarop een aantal verhuisdozen stond. De dozen waren wel een meter hoog opgestapeld.

Jason trok het werkstation van de muur weg, zodat de kabels die aan de achterkant van de computer bungelden zichtbaar werden. Hij ging op zijn knieën zitten en terwijl hij de kabels beetgreep, schoof hij met zijn heup de archiefkast van zijn plaats, zodat er op de nu vrijgekomen wand een stekkerkast met verschillende datapoorten zichtbaar werd.

Hij sloot een modemlijn uit de computer aan op een van de poorten en controleerde of die goed vastzat. Toen ging hij aan de computer zitten en zette die aan. Terwijl de computer tot leven kwam, legde hij zijn zaklantaarn op een van de dozen, zodat het licht recht op het toetsenbord scheen. Er zat geen numeriek toetsenbord aan de systeemkast en Jason hoefde al evenmin naar de rechterbovenhoek van het scherm te staren om te wachten tot zijn iris geïdentificeerd was. Wat Tritons computernetwerk betrof, bestond dit werkstation niet eens.

Hij haalde het papiertje uit zijn zak en legde het achter het toetsenbord, maar wel zo dat het nog steeds binnen de lichtbundel viel. Plotseling hoorde hij iets bewegen aan de andere kant van de deur. Hij hield zijn adem in en stak snel de zaklantaarn onder zijn oksel. Hij hield de contrastknop van de monitor ingedrukt tot het scherm volkomen zwart was en bleef toen minutenlang in het donker zitten. Er vormde zich een zweetdruppel op zijn voorhoofd die langzaam via zijn neus naar beneden droop en op zijn bovenlip tot stilstand kwam. Hij was te bang om die weg te vegen.

Na vijf minuten stilte knipte hij de zaklantaarn aan, stelde het contrast goed af en ging opnieuw aan het werk. Hij grinnikte kort toen een bijzonder koppige firewall – een intern beveiligingssysteem dat ongeautoriseerde toegang tot gecomputeriseerde databases moest verhinderen – bezweek onder zijn aanhoudende pogingen om erdoorheen te komen. Nadat hij snel alle bestanden had doorgewerkt die op zijn lijstje stonden, stak hij zijn hand in zijn zak, haalde er een 3,5” floppy uit en duwde die voorzichtig in de disk drive. Een paar minuten later trok hij het schijfje er weer uit, zette de computer uit en verliet het vertrek. Nadat hij zich een weg had gebaand door het labyrint van veiligheidsmaatregelen, zei hij Charlie gedag en liep snel de donkere nacht in.

•3•

Het maanlicht drong door het kleine raampje en verleende daardoor vorm aan bepaalde objecten in de in duisternis gehulde kamer. Op een lang bureau van massief grenenhout stonden drie rijtjes ingelijste foto’s. Op een van de foto’s op de achterste rij stond Sidney Archer in een blauw mantelpakje tegen een blinkende zilverkleurige Jaguar Sedan geleund. Jason stond naast haar en keek haar liefdevol aan. Hij had een witgesteven overhemd aan met bretels eroverheen. Op een andere foto stond hetzelfde stelletje informeel gekleed voor de Eiffeltoren. Ze wezen met hun vingers omhoog en uit hun wijd opengesperde monden bleek dat ze net spontaan in lachen waren uitgebarsten.

In de middelste rij foto’s lag de nu een jaar of drie oudere Sidney in bed. Haar gezicht was opgezwollen en haar kletsnatte haar plakte aan haar slapen. Ze hield een klein bundeltje in haar armen, dat zijn oogjes stijf dicht hield. De foto daarnaast liet zien hoe een ongeschoren Jason met roodomrande ogen op de vloer lag. Hij had alleen maar een T-shirt en een boxershort aan. De baby, die haar helderblauwe oogjes nu wijd open had, vormde een kleine en tevreden bult op haar vaders borstkas.

De middelste foto van de voorste rij was duidelijk met carnaval genomen. Het kindje was nu twee jaar oud en verkleed als een klein prinsesje, compleet met tiara en slippers. Haar trotse moeder en vader stonden achter haar en keken indringend naar de camera terwijl ze hun handen beschermend op haar rug en schouders hadden gelegd.

Jason en Sidney lagen in het hemelbed. Jason lag te woelen. Naast de slaapkamerdeur stond een zwarte metalen koffer en een grote, volgestouwde en buitengewoon lelijke canvas tas met blauwe strepen en de initialen jwa erop. Terwijl de kleine wijzer van de wekker op het nachtkastje langzaam naar de twee kroop, stak Sidney haar lange, slanke arm onder de dekens uit en begon langzaam wat met Jasons haar te spelen.

Terwijl ze nog steeds loom door het haar van haar man woelde, ging Sidney half overeind zitten, zodat ze nu op één elleboog steunde, en schoof toen steeds dichter naar hem toe tot ze tegen elkaar aan lagen. Het dunne nachtponnetje zat strak om haar lichaam. ‘Slaap je?’ mompelde ze, maar het enige wat de stilte verbrak, was het zachte gepiep en gekraak van hun oude huis.

Jason draaide zich om zodat hij zijn vrouw kon aankijken. ‘Niet echt.’

‘Dat wist ik wel. Je lag zo onrustig te woelen, en niet voor het eerst. Amy heeft er trouwens ook last van. Soms doen jullie dat ook in je slaap.’

‘Nou, dan hoop ik maar dat ik niet praat in mijn slaap. Ik zou niet al mijn geheimen willen verraden.’

Ze bracht haar hand naar zijn gezicht en begon dat zacht te aaien.

‘Iedereen heeft een paar geheimen nodig, denk ik, hoewel ik dacht dat wij hadden afgesproken dat dat bij ons niet zo zou zijn.’ Ze lachte kort, maar het klonk hol. Jasons mond ging even open, alsof hij iets wilde zeggen, maar toen sloot hij hem snel weer, rekte zijn armen uit en keek op de klok. Hij kreunde toen hij zag hoe laat het was. ‘Jezus, ik kan net zo goed opstaan.’ De taxi komt om half zes.’

Sidney keek naar de bagage die naast de deur stond en trok haar wenkbrauwen op. ‘Je moet wel erg plotseling op reis, Jason.’

Jason keek haar niet aan. In plaats daarvan wreef hij in zijn ogen en geeuwde. ‘Dat weet ik. Ik heb het pas gistermiddag gehoord, maar als de baas zegt dat het moet, dan ga ik.’

Sidney zuchtte. ‘Ik wist dat het ooit eens zover zou komen dat we allebei tegelijkertijd de stad uit zouden zijn.’

Jasons stem klonk gespannen toen hij haar aankeek. ‘Maar je hebt toch wel iets kunnen regelen met de dagopvang?’

‘Ik heb moeten afspreken dat er iemand tot na sluitingstijd aanwezig zou zijn, maar dat is geen probleem. Amy vindt het er leuk. Je blijft toch niet langer dan drie dagen weg, hè?’

‘Drie, op zijn hoogst, Sid, dat beloof ik je. Eigenlijk denk ik dat er vijftig procent kans is dat ik binnen twee dagen al weer terug ben.’ Hij wreef energiek over zijn hoofd. ‘Kon je niet onder die reis naar New York uit?’

Sidney schudde haar hoofd. ‘Advocaten krijgen niet de kans om onder een zakenreis uit te komen. Dat staat niet in Hoe word ik een succesvol advocaat? ’’

‘Christus, jij krijgt in drie dagen meer gedaan dan de meesten van die lui in vijf.’

‘Nou, lieverd, ik hoef jou heus niet vertellen dat het er bij ons niet om gaat wat je in het verleden hebt gepresteerd, maar alleen maar om wat je vandaag doet, en belangrijker nog, om wat je morgen en overmorgen gaat presteren.’

Jason ging rechtop zitten. ‘Bij Triton is het al net zo, maar omdat ze zo diep bij allerlei zeer geavanceerde technologieën betrokken zijn, kijken zij nog veel verder vooruit, naar het volgende millennium. Vroeg of laat krijgen we de jackpot wel een keer, Sid, misschien vandaag wel.’ Hij keek haar aan.

Ze schudde haar hoofd. ‘Precies, en terwijl jij op de knoppen van de fruitautomaat staat te duwen, blijf ik er geld in gooien. Afgesproken?’

‘Oké, maar soms moet je gewoon optimistisch zijn. Denk maar aan onze toekomst.’

‘Wat de toekomst betreft: heb je al eens gedacht aan een tweede baby?’

‘Ik ben er helemaal klaar voor. Als de volgende net zo is als Amy, dan wordt dat een makkie.’

Sidney drukte haar brede heupen tegen hem aan. Het deed haar plezier dat hij geen bezwaar had tegen gezinsuitbreiding. Als hij met iemand anders ging, dan...? ‘Je spreekt voor jezelf, meneer de mannelijke partner.’ Ze gaf hem een duw.

‘Sorry, Sid. Typisch iets wat alleen een man zonder brein kan zeggen. Ik zal het niet nog een keer doen, eerlijk beloofd.’

Sidney liet zich weer op haar kussen zakken en terwijl ze zijn schouders streelde, staarde ze naar het plafond. Drie jaar geleden zou ze er geen moment over gedacht hebben om haar werk eraan te geven, maar nu vond ze zelfs een part-time baan een te grote inbreuk op haar leven met Amy en Jason. Ze verlangde naar de vrijheid om zich volledig aan haar kind te kunnen wijden, maar dat was een vrijheid die ze zich zolang ze alleen van Jasons huidige salaris zouden moeten rondkomen nog niet konden veroorloven, zelfs al hadden ze na Amy’s geboorte voortdurend geprobeerd om weerstand te bieden aan de dwangmatige behoefte van Amerikaanse consumenten om alles wat ze verdienden onmiddellijk weer uit te geven. Maar als Jason bij Triton vooruit bleef komen, wie weet wat er dan nog allemaal kon gebeuren...

Sidney had nooit financieel afhankelijk willen zijn van iemand anders. Ze keek naar Jason. Als ze haar economische toekomst dan toch in handen van iemand anders ging leggen, wie was daar dan beter voor geschikt dan hij, de man van wie ze bijna op het eerste gezicht was gaan houden? Terwijl ze hem bleef aankijken, voelde ze tranen in haar ogen komen. Ze ging rechtop zitten en boog zich over hem heen.

‘Nou, als je in Los Angeles een paar van je oude vrienden gaat opzoeken, sla je vroegere vriendinnen dan alsjeblieft over.’ Ze woelde met haar handen door zijn haar. ‘En bovendien, van mij kom je nooit meer los, want als je ervandoor gaat, krijg je mijn vader achter je aan.’ Haar ogen gingen langzaam over zijn ontblote bovenlijf. Zijn lichaam was nog steeds slank en strak, zijn middenrif en zijn schouders zwaar gespierd. Opnieuw moest Sidney eraan denken hoeveel geluk ze had gehad toen ze Jason was tegengekomen. En ze wist zeker dat haar man er oprecht van overtuigd was dat híj degene was die mazzel had gehad. Hij gaf geen antwoord, maar staarde nietsziend voor zich uit. ‘Je bent de afgelopen maanden wel heel erg laat gaan slapen, Jason. Je zit op de gekste tijden op kantoor en laat midden in de nacht briefjes voor me achter. Ik mis je.’ Ze stootte hem speels aan met haar heup. ‘Weet je nog hoe fijn het is om ’s nachts lepeltje aan lepeltje te liggen?’

Hij gaf haar een kus op haar wang.

‘En bovendien heeft Triton een heleboel mensen in dienst. Je hoeft het echt niet allemaal zelf te doen,’ voegde ze eraan toe.

Er lag nu een gekweld soort vermoeidheid in zijn blik. ‘Ja, dat zou je wel denken, hè?’

Sidney zuchtte. ‘Als de aankoop van CyberCom eenmaal rond is, zul je het waarschijnlijk nog veel drukker krijgen. Misschien moet ik maar proberen een spaak in het wiel te steken. Uiteindelijk ben ik Tritons belangrijkste advocaat.’ Ze glimlachte.

Hij grinnikte, maar het klonk een beetje afwezig. Hij lag duidelijk aan iets anders te denken.

‘Die vergadering in New York zou wel eens interessant kunnen worden.’

Ineens keek hij haar strak aan. ‘Wat zei je?’

‘Omdat het over de CyberCom-deal gaat. Nathan Gamble en dat vriendje van je, Quentin Rowe, komen ook.’

Het gezicht van haar man werd langzaam krijtwit en hij stotterde: ‘Ik dacht dat het over BelTek ging.’

‘Nee. Daar ben ik al een maand geleden van afgehaald, zodat ik me op Tritons overname van CyberCom kon concentreren. Dat heb ik je toch verteld?’

‘Waarom gaan jullie naar New York?’

‘Nathan Gamble is daar deze week. Hij heeft een penthouse met uitzicht op het park. Miljardairs krijgen nou eenmaal altijd hun zin, en daarom moet ik naar New York.’

Jason kwam met een ruk overeind. Zijn gezicht was nu zo asgrauw dat ze dacht dat hij elk ogenblik kon gaan overgeven.

‘Jason, wat is er aan de hand?’ vroeg ze. Ze pakte hem bij zijn schouder.

Uiteindelijk hervond hij zijn zelfbeheersing en keek hij haar weer aan. Er lag nu een uitdrukking op zijn gezicht die ze bepaald verontrustend vond: een erg schuldige.

‘Sid, ik ga niet naar Los Angeles voor Triton.’

Ze trok haar hand van zijn schouder en staarde hem met grote ogen aan. Alle verdenkingen die ze de afgelopen maanden zo plichtsgetrouw had onderdrukt, kwamen nu plotseling naar boven. Haar keel voelde ineens kurkdroog aan en ze kreeg nauwelijks lucht. ‘Wat bedoel je, Jason?’

‘Ik bedoel...’ Hij haalde diep adem en pakte haar hand vast, ‘... dat deze reis niet voor Triton is.’

‘Voor wie dan wel precies?’ vroeg ze dringend. Er stonden nu rode blosjes op haar wangen.

‘Voor mij, óns! Voor ons, Sidney!’

Met een boze blik in haar ogen leunde ze achterover tegen de bedstijl. ‘Jason, je gaat me nú vertellen wat er precies aan de hand is.’

Hij boog het hoofd en frummelde wat aan het laken. Ze pakte zijn kin beet en keek hem recht in de ogen. ‘Jason.’ Toen ze zijn innerlijke tweestrijd zag, wachtte ze even. ‘Doe maar alsof het kerstavond is, schat.’

‘Ik ga naar Los Angeles voor een sollicitatiegesprek met een andere firma.’

Ze trok haar hand weg. ‘Wát?’

Snel zei hij: ‘AllegraPort Technology, een van de grootste gespecialiseerde softwarefabrieken ter wereld. Ze hebben me, tja, ze hebben me een vice-presidentschap aangeboden, en er is een goede kans dat ik uiteindelijk president-directeur zou kunnen worden. Drie keer mijn huidige salaris, een enorm tantième, de gelegenheid om aandelen in de firma te nemen, een geweldige pensioenvoorziening, alles, de hele rits, Sid. Dan zijn we binnen.’

Sidneys gezicht klaarde ogenblikkelijk op; opgelucht blies ze haar ingehouden adem uit. ‘Was dat nou je grote geheim, Jason? Dat is geweldig. Waarom heb je me dat niet gezegd?’

‘Ik wilde je niet in verlegenheid brengen. Je bent uiteindelijk Tritons juridisch adviseur. Al dat overwerk op kantoor? Ik wilde mijn werk goed afronden. Ik wil Triton straks niet met een hoop onafgemaakt werk laten zitten. Het is een machtig bedrijf en dat wil ik niet tegen me in het harnas jagen.’

‘Maar schat, het is toch niet verboden om van baan te veranderen? Ze zullen gewoon blij voor je zijn.’

‘Precies!’ De bitterheid in zijn stem verbaasde haar even, maar voordat ze hem er iets over kon vragen, ging hij snel verder: ‘Allegra betaalt ook alle verhuiskosten. In feite kunnen we zelfs een leuke winst maken op dit huis, voldoende om al onze schulden af te lossen.’

Ze verstrakte. ‘Verhuizen?’

‘Het hoofdkantoor van Allegra zit in Los Angeles, dus daar zouden we heen moeten. Als je wil dat ik die baan niet aanneem, dan doe ik het niet.’

‘Jason, je weet best dat mijn bedrijf ook een vestiging in Los Angeles heeft. Dat is toch perfect?’ Ze leunde weer achterover en staarde naar het plafond. Toen keek ze hem aan, dit keer met een schittering in haar ogen. ‘En laat me eens kijken, met drie keer je huidige salaris, de winst op dit huis en dan ook nog een aandelenoptie erbij, kan ik misschien wel eerder thuisblijven dan ik van plan was.’

Hij glimlachte toen ze hem snel even omhelsde. ‘Daarom was ik zo verbaasd toen je zei dat je naar een bespreking met Triton ging.’

Ze keek hem verward aan.

‘Ze denken dat ik een paar dagen vrij heb genomen om thuis wat te klussen.’

‘O, nou, dan speel ik het spelletje wel mee. Je weet dat er een speciale vertrouwensrelatie bestaat tussen advocaat en cliënt, maar de vertrouwensband tussen een wellustige vrouw en haar kanjer van een man is nog veel specialer.’ Haar zachte ogen keken recht in de zijne en toen streelden haar lippen zijn wang. Hij zwaaide zijn benen over de rand van het bed. ‘Bedankt, meid. Ik ben blij dat ik het je verteld heb.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Nou, ik kan maar beter meteen gaan douchen. Misschien kan ik nog wat doen voor ik vertrek.’

Voordat hij de kans kreeg om op te staan, had ze haar armen al om hem heen geslagen.

‘Daar kan ik je wel bij helpen, Jason.’

Hij draaide zich om en keek naar haar. Ze was nu volkomen naakt. Het nachtponnetje hing over het voeteneind en ze duwde haar grote borsten tegen zijn onderrug. Glimlachend streek hij met zijn hand over de soepele huid van haar rug en pakte toen genietend haar zachte billen vast.

‘Ik heb altijd al gezegd dat jij de mooiste billen van de hele wereld hebt, Sid.’

Ze gromde. ‘Als je ze soms nog wat dikker wil hebben? Daar wordt voor gezorgd, hoor.’

Zijn sterke handen schoven onder haar oksels en tilden haar op, zodat hun gezichten zich nu op gelijke hoogte bevonden. Hij keek haar diep in de ogen, trok zijn lippen plechtig strak en zei: ‘Je bent nu nog mooier dan op de dag dat ik je voor het eerst heb ontmoet, Sidney Archer, en elke dag begin ik meer en meer van je te houden.’ Hij sprak die woorden langzaam en nadrukkelijk uit, en zoals altijd liepen de rillingen haar over de rug. Het kwam niet door de woorden zelf – die kon je opzoeken in elke boeketreeksroman – maar door de manier waarop hij ze uitsprak. De volstrekte overtuiging in zijn stem en zijn ogen, de druk van zijn handen op haar huid.

Jason keek opnieuw op de klok en grijnsde ondeugend. ‘Ik moet over drie uur weg, anders mis ik het vliegtuig.’

Ze haakte haar arm om zijn nek en trok hem over zich heen. ‘Nou, drie uur kan vreselijk lang zijn.’

Twee uur later, met haren die nog nat waren van het douchen, liep Jason door de gang van zijn huis en deed de deur van een kamertje open dat duidelijk als werkkamer fungeerde. Er stonden een computer in, een paar archiefkasten, een houten bureau en twee kleine boekenkasten. Het was klein maar netjes, en door het raampje was goed te zien dat het buiten nog donker was.

Jason trok de deur van zijn kantoortje dicht, pakte een sleutel uit de bovenste bureaulade en nadat hij daarmee de bovenste la van een van de archiefkasten had opengemaakt, bleef hij even staan luisteren of hij iets hoorde. Toen het plotseling tot hem doordrong dat dat een vaste gewoonte van hem was geworden, zelfs in de beslotenheid van zijn eigen huis, voelde hij zich ineens hondsberoerd. Zijn vrouw was weer naar bed gegaan. Amy lag twee deuren verderop rustig te slapen in haar kamertje. Hij stak zijn hand in de la en trok er voorzichtig een ouderwetse leren aktentas uit. Het ding was voorzien van twee leren riemen en koperen gespen, en het glimmende leer zag er tamelijk versleten uit. Nadat hij hem snel had opengemaakt, haalde hij er een floppy disk zonder etiket uit. De instructies die ze hem hadden gegeven, waren heel duidelijk geweest. Zet alles wat je hebt op die ene floppy, print de documenten één keer uit en vernietig daarna de rest.

Hij duwde de floppy in de drive en kopieerde al het andere materiaal dat hij had verzameld daarnaar toe. Toen hij daarmee klaar was, bleef zijn vinger even boven de delete -toets hangen terwijl hij aanstalten maakte om het tweede deel van zijn instructies uit te voeren.

Zijn vinger bleef echter in de lucht hangen en uiteindelijk besloot hij toch maar op zijn intuïtie af te gaan.

Het kostte hem maar een paar minuten om een kopie van de floppy te maken. Nadat hij de inhoud van het tweede schijfje even had bekeken, nam hij de tijd om nog een paar toetsen in te drukken en terwijl hij naar het scherm zat te kijken, veranderde de tekst op het scherm plotseling in wartaal. Hij sloeg de veranderde tekst op, sloot het bestand af, haalde de duplicaatschijf uit de computer en stopte die in een kleine met luchtkussentjesplastic gevoerde envelop, die hij ergens in een zijvak van de leren tas verborg. Geheel volgens zijn instructies printte hij daarna de hele oorspronkelijke floppy één keer uit. Het kostte hem een paar minuten om de dikke stapel papier door te bladeren, en zo nu en dan schudde hij zwijgend zijn hoofd.

Hij stopte de uitgeprinte pagina’s en de originele floppy in de tas. Hij pakte zijn portefeuille en haalde er het plastic kaartje uit dat hij had gebruikt om zijn kantoor mee binnen te komen. Hij zou het niet langer nodig hebben. Het was een hele hoop werk geweest, maar de beloning zou nu niet lang meer op zich laten wachten. Hij liet het kaartje in de bureaula vallen en schoof die toen dicht.

Terwijl hij aandachtig naar de tas zat te kijken, waren zijn gedachten mijlenver verwijderd van dit kleine kamertje. Hij hield er niet van om tegen zijn vrouw te liegen. Hij had het nog nooit eerder gedaan en het gevoel van dubbelhartigheid dat het hem bezorgde, stond hem erg tegen. Maar het zat er nu bijna op. Hij huiverde toen hij dacht aan alle risico’s die hij had genomen en zijn handen begonnen weer te trillen toen hij zich realiseerde dat zijn vrouw daar absoluut geen weet van had. In stilte liep hij het plan nog eens na: de route die hij zou nemen, de afleidingsmanoeuvres die hij zou gebruiken, de codenamen van de mensen die hem zouden opwachten. Ondanks dat alles dwaalden zijn gedachten telkens af. Hij keek uit het raam en terwijl hij snel de verschillende mogelijkheden doornam, leken zijn ogen achter hun brilleglazen steeds groter te worden. Na vandaag zou hij voor het eerst kunnen zeggen dat het risico de moeite waard was geweest. Hij moest nu alleen nog deze ene dag zien te overleven.

•4•

De duisternis waarin Dulles International Airport nu nog gehuld was, zou al snel verdreven worden door de snel naderende dageraad. Terwijl de nieuwe dag zich eens uitrekte en langzaam wakker begon te worden, kwam er een gele taxi tot stilstand voor de luchthaven. Het achterportier ging open en Jason stapte uit. In zijn ene hand had hij de leren aktentas en in zijn andere de zwartmetalen laptopkoffer.

Hij zette een donkergroene hoed met een leren band erom op zijn hoofd. Het was een kerstcadeautje dat hij zichzelf vorig jaar gegeven had. Jason glimlachte toen hij moest terugdenken aan de vrijpartij van vannacht. Hij was niet iemand die aan vliegangst leed, maar als het ondenkbare toch zou gebeuren, dan kon hij zich geen betere manier bedenken om dit leven te verlaten. Hoewel ze allebei een douche hadden genomen, was de geur van seks in de lucht blijven hangen en als er tijd voor was geweest, zou Jason graag nog een keer de liefde hebben bedreven.

Hij zette zijn computer even neer, stak zijn arm weer in de taxi, trok de grote canvas tas eruit en hees die over zijn schouder.

Nadat hij bij de balie van Western Airlines zijn rijbewijs had laten zien, kreeg hij zijn stoelnummer en zijn instapkaart uitgereikt en checkte hij de canvas tas in. Hij nam even de tijd om de kraag van zijn camelkleurige overjas glad te strijken, zijn hoed wat vaster op zijn hoofd te drukken en zijn das met gele, bruine en paarse motiefjes wat te fatsoeneren. Hij had een ruimvallende donkergrijze broek aan. Zijn sokken, die niemand trouwens kon zien, waren witte sportsokken en zijn zwarte schoenen waren eigenlijk tennisschoenen. Een paar minuten later kocht Jason de USA Today en een kop koffie en liep toen door de veiligheidscontroleposten.

Het busje naar de vertrekhal midden op het vliegveld was voor drie kwart vol. Jason stond tussen een aantal mannen en vrouwen die min of meer hetzelfde gekleed gingen als hij: donkere pakken of mantelpakjes, iets kleurigs om de nek, en veel vermoeide handen die wagentjes vol met koffers voortzeulden.

Terwijl het busje wiegend en stotend naar de vertrekhal reed, liet Jason zijn aktentas geen moment los en bleef de laptopkoffer stevig tussen zijn benen geklemd op de grond staan. Zo nu en dan keek hij even op van zijn krant om zijn blik over de slaperige medepassagiers te laten gaan.

Terwijl hij in de grote hal voor Gate 11 zat, keek Jason hoe laat het was: het instappen zou zo beginnen. Buiten werd een hele reeks vliegtuigen met de bruine en gele strepen van Western Airlines erop gereedgemaakt voor de vroege ochtendvluchten. Terwijl de zon langzaam opsteeg om de oostkust te verlichten, verschenen er brede banen roze aan de horizon.

De wind beukte woest tegen het dikke glas van de hal; het luchthavenpersoneel dat buiten werkte, stond dubbelgebogen om zich schrap te zetten tegen deze onzichtbare manifestatie van de ongetemde natuur. De winter zou nu snel in al zijn hevigheid losbarsten en tot april zou het hele gebied voortdurend ten prooi zijn aan harde wind en ijzige regen.

Jason trok zijn instapkaart uit zijn binnenzak en keek wat erop stond: Western Airlines, Vlucht 3223, rechtstreeks van Dulles International in Washington naar Los Angeles International, zonder tussenlandingen. Hij was geboren en getogen in LA, maar was er al twee jaar niet meer geweest. Aan de overkant van de enorme vertrekhal zou binnenkort het instappen beginnen voor een andere vlucht van Western Airlines die naar Seattle ging, met een korte tussenlanding in Chicago. Toen hij een plotselinge scheut van angst voelde, likte hij nerveus even zijn lippen af, en moest daarna een paar keer moeizaam slikken om het plotselinge droge gevoel in zijn keel te verhelpen. Nadat hij zijn koffie op had, bladerde hij de krant door en keek met een half oog naar de collectieve rampspoed die hem vanaf elke kleurige pagina tegemoet sprong.

Terwijl hij de koppen doorlas, zag Jason iemand zelfverzekerd over het middenpad van de hal lopen. Het was een slanke, ongeveer één meter tachtig lange man met blond haar. Hij had een camelkleurige overjas en een ruimvallende grijze pantalon aan, en hij had niet alleen precies zo’n das om als Jason, maar had ook een leren aktentas en een zwart computerkoffertje bij zich. Anders dan Jason hield hij in de hand waarmee hij de koffer vasthield echter ook een witte envelop geklemd.

Jason stond op en liep snel naar het toilet. Daar hing hij zijn overjas aan het haakje aan de deur, maakte zijn leren aktentas open en trok er een grote nylontas en een spiegel van tien bij twintig centimeter uit. Hij drukte de magnetische spiegel tegen de wand van het toilethokje, stak zijn hand weer in de aktentas en haalde een zwarte bril en een valse snor te voorschijn. De korte pruik paste perfect bij de inktzwarte snor. Nadat hij de das had afgedaan en het jasje had uitgetrokken, propte hij ze snel in de nylontas en verving ze door een sweater met het opschrift washington huskies . Toen hij de ruimvallende pantalon had uitgetrokken, bleek hij daaronder een trainingsbroek te dragen die niet alleen perfect bij de sweater paste, maar waarbij ook de tennisschoenen ineens niet meer uit de toon vielen. De overjas kon gekeerd worden, zodat die ineens donkerblauw werd. Nadat Jason nog eens in de spiegel had gekeken om te controleren hoe hij eruitzag en nadat hij de leren aktentas en het laptopkoffertje samen met de spiegel in de nylontas had gepropt, maakte hij de deur open en liep naar de wasbakken. De hoed liet hij aan het haakje hangen.

Jason waste zijn handen en nam zijn nieuwe, bebrilde gezicht eens aandachtig op in de spiegel. Terwijl hij stond te kijken, verscheen de man die hij daarnet in de vertrekhal had gezien, in de deuropening, liep naar het toilethokje dat Jason zojuist verlaten had en trok de deur achter zich dicht. Jason nam rustig de tijd om zijn handen af te drogen en even over zijn nieuwe haardos te strijken en toen hij daarmee klaar was, kwam de man het hokje al weer uit, met Jasons hoed op zijn hoofd. Van een afstand zouden ze voor tweelingen hebben kunnen doorgaan. Terwijl ze naar buiten liepen, botsten ze tegen elkaar op. Snel mompelde Jason een verontschuldiging, maar de man keurde hem zelfs geen blik waardig en terwijl hij Jasons vliegtuigticket in het borstzakje van zijn overhemd stopte, liep hij snel weg. Tegelijkertijd liet Jason de witte envelop in zijn overjas verdwijnen.

Jason stond op het punt om weer terug te lopen naar zijn stoel toen hij de lange rij telefoons zag. Hij aarzelde even, maar liep er toen snel naar toe en draaide een nummer.

‘Sid?’

‘Jason?’ Sidney stond zich aan te kleden en probeerde tegelijkertijd de verwoed tegenstribbelende Amy te voeren en een paar dossiers in haar aktentas te proppen. ‘Wat is er? Heb je vertraging?’

‘Nee, nee. Over een paar minuten vertrekken we.’ Hij zweeg even toen hij in het blinkende metaal van het telefoontoestel een glimp van zijn sterk veranderde spiegelbeeld opving. Hij vond het gênant om zo in vermomming met zijn vrouw te staan praten.

Inmiddels trok Sidney Amy haar jasje aan. ‘Nou, is er iets mis dan?’

‘Nee, ik dacht gewoon dat ik je nog wel even kon opbellen om te horen of alles goed gaat.’

Sidney maakte een geërgerd geluid. ‘Nou, zal ik het even voor je op een rijtje zetten? Ik ben te laat. Je dochtertje werkt vandaag weer eens helemaal niet mee en ik heb net gemerkt dat ik mijn vliegticket en een paar andere documenten die ik nodig heb nog op mijn werk heb laten liggen, wat dus betekent dat ik hooguit tien seconden over heb in plaats van dertig minuten.’

‘Ik... Het spijt me, Sid, neem me niet kwalijk...’ Jasons hand klemde zich nog steviger om het handvat van het koffertje. Dit was de laatste dag. De láátste, zei hij telkens weer in zichzelf. Als hem iets zou overkomen, als hij ondanks alle voorzorgsmaatregelen die hij had getroffen niet van deze reis zou terugkeren, zou ze het nooit te weten komen.

Sidney was nu ziedend van woede. Amy had zojuist haar cornflakes omgegooid, zodat zowel haar jasje als Sidneys volgepropte aktentas nu onder de melk zat, en het kostte haar veel moeite om de telefoon onder haar kin geklemd te houden. ‘Ik moet nu echt weg, Jason.’

‘Nee, Sid, wacht even. Ik moet je wat vertellen...’

Sidney stond op en keek naar de ravage die haar twee jaar oude dochtertje zojuist had aangericht. Het kind keek haar nijdig aan, en haar boos opgeheven gezichtje deed haar sterk aan haar eigen gezicht denken. Aan haar stem was duidelijk te horen dat ze niet tot enig compromis bereid was. ‘Ik heb nu echt geen tijd, Jason. Ik moet óók het vliegtuig halen. Dáág.’ Ze smakte de telefoon op de haak en nam haar tegenstribbelende dochtertje onder een arm. Overdekt met melk en cornflakes rende ze de deur uit.

Jason hing op en draaide zich langzaam om. Hij blies zijn lang ingehouden adem uit en hoopte en smeekte voor de honderdste keer dat deze dag volgens plan zou verlopen. De man die terloops in zijn richting keek en zich toen omdraaide, merkte hij niet op. Voordat Jason zich had omgekleed, was diezelfde man vlak langs hem heen gelopen; in feite was hij zelfs dicht genoeg bij hem in de buurt gekomen om de naam- en adreskaart aan Jasons reistas te kunnen lezen. Dat kleine maar belangrijke detail had Jason over het hoofd gezien, want op dat etiket stonden nog steeds zijn eigen naam en adres.

Een paar minuten later stond hij in de rij voor het instappen. Hij viste de witte envelop die de man hem had overhandigd uit zijn binnenzak en haalde het vliegticket eruit. Hij vroeg zich af hoe Seattle eruit zou zien, en keek toen snel even naar de overkant van de vertrekhal, nog net op tijd om zijn ‘tweelingbroer’ in het vliegtuig naar Los Angeles te zien stappen. Toen ving Jason toevallig een glimp op van een van de andere passagiers die voor die vlucht in de rij stonden. Hij was lang, slank en hoewel een groot deel van zijn gezicht schuilging achter een dichte baard, was zijn grote hoofd volkomen kaal. Het expressieve gezicht kwam hem bekend voor, maar voordat Jason de eigenaar ervan had kunnen plaatsen, was de man, die een diplomatenkoffertje bij zich had, al door de deur naar het gereedstaande vliegtuig gestapt en uit het zicht verdwenen. Jason haalde zijn schouders op, gaf gedwee zijn instapkaart af en liep door de slurf naar zijn toestel.

Nog geen half uur later, terwijl het vliegtuig waar Arthur Lieberman zich in bevond zich diep in de grond boorde en de begerige vlammen opsprongen naar de eens zo heldere hemel, nam Jason honderden kilometers verderop een slokje koffie en maakte toen zijn laptop open. Glimlachend keek hij uit het raampje. De gezagvoerder had zojuist aangekondigd dat er verder geen turbulentie zou zijn en dat ze zonder problemen in Seattle zouden arriveren.

•5•

Sidney drukte ongeduldig op de claxon, zodat de wagen voor haar snel optrok en door het groene licht reed. Ze keek op het dashboardklokje – te laat, zoals gewoonlijk – en wierp toen automatisch een snelle blik in de achteruitkijkspiegel van de Ford Explorer. Amy zat in het kinderzitje. Ze was diep in slaap en hield haar Winnie de Poeh in haar kleine knuistje geklemd. Net als haar moeder had ze weelderig blond haar, een krachtige kin en een smalle neus. Haar levendige blauwe ogen en een groot deel van haar lenigheid had ze van haar vader, al was Sidney zelf dan een hele sterke voorhoedespeelster in het vrouwenbasketbalteam van haar universiteit geweest. Terwijl ze zich plotseling scherp bewust werd van de extra pondjes op haar heupen en billen, draaide ze even met haar een meter tweeënzeventig lange lichaam, zodat ze wat behaaglijker kwam te zitten. Tijdens haar zwangerschap was ze aangekomen, maar dat gewicht was ze inmiddels weer kwijtgeraakt. Wat ze niet had weten kwijt te raken, was het overgewicht dat te wijten was aan een jaar of tien doorbrengen op de slagvelden van Washington D.C., waar de snelle deals je als kogels om de oren floten en waar je altijd te lang moest doorwerken en te weinig lichaamsbeweging kreeg.

Ze reed het geasfalteerde parkeerterrein op en zette haar wagen in een van de vakken. Nadat haar grote, stralend-groene ogen het lage bakstenen gebouw even in zich opgenomen hadden, stapte ze uit, maakte het achterportier van de Ford open en tilde haar dochtertje voorzichtig uit het kinderzitje. Ze lette er goed op dat ze Poeh en Amy’s overblijftas niet vergat en nadat ze Amy’s capuchon omhoog had getrokken, sloeg ze haar overjas om haar dochtertje heen om ook haar gezichtje te beschermen tegen de bijtende wind. Een bord boven de dubbele glazen deuren gaf aan dat hier het ‘Jefferson County Day Care Center’ was gevestigd.

Binnen trok Sidney snel Amy’s jasje uit. Ze nam even de tijd om de melk en cornflakes af te vegen en keek even of ze niets was vergeten voordat ze Karen, een van de leidsters, de overblijftas aangaf. De voorkant van Karens witte jumpsuit zat nu al vol rode potloodstrepen en op haar rechtermouw had ze een grote vlek zitten. Zo te zien was het pruimenjam.

‘Dag, Amy. We hebben wat nieuw speelgoed. Ga maar eens kijken.’ Karen ging op haar knieën zitten. Amy hield haar beer nog steeds stevig vast en had haar rechterduim nu in haar mond gestoken.

Sidney hield Amy’s tas omhoog. ‘Bonen en knakworst, wat sap en een banaan. Ze heeft al ontbeten. Er zitten ook wat chips en een chocoladecakeje bij, maar die krijgt ze alleen als ze zich goed gedraagt. Laat haar vanmiddag maar wat langer slapen, Karen. Ze heeft een zware nacht achter de rug.’

Karen stak haar vinger uit, zodat Amy die kon vastpakken. ‘Oké, mevrouw Archer. Amy is altijd zoet, hè?’

Sidney ging op haar knieën zitten en gaf haar dochtertje snel een kus op de wang. ‘Precies. Behalve als ze niet wil eten, slapen of doen wat haar gezegd wordt.’

Karen had een zoontje van dezelfde leeftijd als Amy en de twee moeders wisselden een blik van verstandhouding uit.

‘Ik ben rond half acht vanavond weer terug, Karen.’

‘Ja, mevrouw.’

‘Dag, mama. Tsiens.’

Sidney draaide zich om en zag dat Amy naar haar stond te zwaaien. De kleine vingertjes bewogen op en neer en het scherpe kinnetje was nu een schattig klein bobbeltje. Toen ze dat zag, smolt het slechte humeur dat Sidney had overgehouden aan de worsteling van daarnet weg als sneeuw voor de zon. Ze zwaaide terug.

‘Tot ziens, Amy. We hebben ijs na het eten, en ik weet zeker dat pappie vanavond even belt.’ Er verscheen een stralende glimlach op Amy’s gezichtje.

Een half uur later kwam Sidneys wagen tot stilstand in de parkeergarage van haar kantoor. Ze griste haar koffertje van de stoel naast haar en nadat ze het portier met een klap had dichtgeslagen, rende ze naar de lift. De kille wind die door de ingang van de ondergrondse garage stroomde, friste haar wat op. Binnenkort zou de open haard in hun woonkamer klaar zijn. Ze was gaan houden van de geur van een haardvuur; het was gezellig en gaf haar een veilig gevoel. Het begin van de winter deed haar aan de kerst denken. Dit zou de eerste kerstviering worden waarbij Amy oud genoeg was om te beseffen wat een speciale gelegenheid dat was. Sidney merkte dat ze met groeiend plezier aan de komende feestdagen liep te denken. Met Thanksgiving zouden ze naar haar ouders gaan, maar met de kerst zouden ze dit jaar thuisblijven. Gewoon met hun drietjes. Voor een knappend haardvuur, met een grote witbestoven kerstboom ernaast en een hele berg cadeautjes voor hun kleine meid.

Hoewel Sidney het zichzelf kwalijk nam dat ze te laat was, was het in feite nog maar kwart voor acht toen ze de lift uitstapte.

Hoewel ze officieel maar een part-timer was, werkte ze nog steeds harder dan de meeste andere advocaten van de firma. De oudere firmanten van Tyler, Stone glimlachten elke keer als ze langs haar kantoor liepen en zagen hoe hun deel van de koek door haar toedoen steeds groter en groter werd. Hoewel ze waarschijnlijk dachten dat zij háár gebruikten, had Sidney haar eigen agenda. Het part-time scenario was maar een tussenstap. Advocaat kon Sidney altijd nog zijn, maar Amy’s moeder kon ze alleen maar zijn zolang haar dochtertje nog klein was.

Omdat er zo veel aan gedaan moest worden, hadden ze hun oude bakstenen huis kunnen kopen voor de helft van de normale marktwaarde. De afgelopen jaren hadden Sidney en Jason het opknapwerk voor een groot deel zelf voor hun rekening genomen, met de hulp van een stel aannemers bij wie ze na scherp onderhandelen zeer gunstige prijzen hadden weten te bedingen. De Jaguar was ingeruild voor een zes jaar oude Ford, hun studieschulden waren eindelijk afgelost en met behulp van wat zelfbeheersing en gezond verstand hadden ze hun maandelijkse uitgaven met vijftig procent weten terug te brengen. Over een jaar zou de familie Archer nauwelijks meer rood staan, en dan zou Sidney haar werk eraan geven.

Ze dacht weer terug aan de vroege ochtend. Jasons nieuws was werkelijk verbijsterend geweest, maar toen de implicaties van wat hij haar had verteld tot haar doordrongen, merkte ze dat er een glimlach op haar gezicht verscheen. Ze was trots op Jason. Dit soort succes had hij verdiend, meer dan wie dan ook. Dit zou weleens een heel goed jaar kunnen worden. Al dat overwerk van de afgelopen tijd: waarschijnlijk had hij de laatste hand gelegd aan de dingen waar hij in zijn huidige werk mee bezig was. Wat had ze zich nodeloos zorgen gemaakt. Jason hield van haar en van Amy. Alle kleine dingen in hun leven wezen daarop. Het was dwaas van haar geweest om aan zijn trouw te twijfelen en ze begon zich schuldig te voelen omdat ze daarnet zo abrupt had opgehangen. Als hij weer terug was, zou ze het wel goedmaken.

Sidney duwde de deur open, liep haastig de luxe ingerichte gang door en maakte de deur van haar kantoor open. Ze controleerde haar e-mail en haar voice-mail en zag dat er nergens iets gebeurd was wat dringend haar aandacht behoefde. Ze stopte de documenten die ze vandaag nodig zou hebben in haar koffertje, griste de vliegtickets van de stoel waarop haar secretaresse die gisteren had klaargelegd en stopte haar laptop in zijn koffertje. Ze liet een stroom voice-mail instructies achter voor haar secretaresse en de vier andere advocaten van de firma die haar bij diverse aangelegenheden terzijde stonden en strompelde toen met haar zware bepakking naar de lift.

Sidney checkte in bij de balie van de USAir Shuttle op het National Airport en een paar minuten later liet ze zich al in haar stoel van de Boeing 737 zakken. Ze had er alle vertrouwen in dat het vliegtuig precies op tijd zou beginnen aan zijn vijftig minuten durende reis naar het vliegveld La Guardia in New York, de hoofdstad van de financiële wereld.

Zoals gewoonlijk waren alle stoelen bezet. Terwijl ze zich in haar stoel liet zakken, zag ze dat ze naast een heer op leeftijd kwam te zitten. Hij had een ouderwets driedelig pak met een krijtstreepje aan en zijn felrode das vormde een scherp contrast met zijn pas gewassen witte overhemd. Hij had een gehavend leren koffertje op zijn schoot liggen en terwijl hij uit het raam keek, zat hij voortdurend nerveus in zijn handen te wrijven. Er hingen kleine plukjes wit haar aan zijn oorlelletjes en de boord van zijn overhemd bungelde losjes om zijn magere nek. Sidney zag dat er zweetdruppeltjes op zijn linkerslaap en op zijn dunne lippen stonden.

Log en onbeholpen rolde het vliegtuig over de startbaan. Het zachte gesnor waarmee de voorliggers in de startpositie werden geklapt leek de oude man echter te kalmeren en hij keek naar Sidney.

‘Dat is het enige waar ik nog op let,’ zei hij. Hij had een diepe en nogal hese stem, met die lijzige klank erin die je alleen maar hoort bij mensen die hun hele leven in het zuiden van de Verenigde Staten hebben doorgebracht.

Sidney keek hem nieuwsgierig aan. ‘Wat bedoelt u?’

Hij wees door het kleine raampje. ‘Dat ze die verdomde kleppen voor in de vleugel zo instellen dat dit ding ook werkelijk kan opstijgen. Herinnert u zich dat vliegtuig in De-troit nog?’ Hij sprak de plaatsnaam uit alsof het twee afzonderlijke woorden waren. ‘Die verdomde piloten waren vergeten om de voorliggers goed in te stellen en dat heeft iedereen aan boord het leven gekost, op dat kleine meisje na.’

Sidney keek even uit het raam. ‘Ik weet zeker dat de piloten daar heel goed van op de hoogte zijn,’ zei ze. O, alsjeblieft zeg, het laatste waar ze nu behoefte aan had, was een buurman met vliegangst. Sidney richtte haar aandacht weer op haar aantekeningen. Ze wilde ze nog snel even doorkijken voordat de stewardessen opdracht zouden geven om alle spullen weg te bergen onder de stoelen. Toen de stewardessen nog eens langskwamen om iedereen te controleren, stopte ze haar papieren weer in haar koffertje en schoof dat onder de stoel voor haar. Ze keek even uit het raam en zag het donkere, woelige water van de Potomac. Hier en daar vlogen zwermen zeemeeuwen; op deze afstand waren het net dwarrelende stukjes papier. De gezagvoerder kondigde aan dat het USAir-toestel het volgende was dat zou opstijgen.

Een paar seconden later kwam het vliegtuig los van de grond en na een zwenking naar links om te vermijden dat ze in de verboden zone rondom het Witte Huis zouden terechtkomen, klom het snel naar zijn kruishoogte.

Een paar minuten nadat het vliegtuig op 8700 meter horizontaal was gaan liggen, kwam het karretje met drankjes voorbij. Sidney nam een kopje thee en het eeuwige zakje zoute pinda’s. Toen hem gevraagd werd wat hij wilde drinken, schudde de heer naast haar zijn hoofd en bleef angstig naar buiten kijken.

Sidney bukte zich en trok haar koffertje onder de stoel vandaan om een halfuurtje te gaan werken. Ze leunde achterover en haalde een paar documenten uit haar koffertje. Terwijl ze die begon door te nemen, merkte ze dat de oude man nog steeds uit het raam zat te kijken; telkens als het vliegtuig even schokte, zag ze zijn magere gestalte verstrakken; het was duidelijk dat hij dan aandachtig zat te speuren naar elk geluid dat op een naderende ramp zou kunnen wijzen. De aderen in zijn nek waren opgezwollen en hij hield zijn handen strak om de leuningen van zijn stoel geklemd. Een typisch geval van vliegangst. Dat kwam vrij veel voor. Zelf voelde ze zich trouwens ook niet echt op haar gemak. Haar gezichtsuitdrukking werd wat minder streng en afkeurend. De man had het al moeilijk genoeg en als hij het idee zou hebben dat hij volkomen alleen stond in zijn angst, zou dat alles nog veel moeilijker voor hem maken. Ze gaf hem een klopje op zijn arm en lachte hem vriendelijk toe. Hij draaide zijn hoofd met een ruk naar haar toe en terwijl hij licht begon te blozen, lachte hij wat gegeneerd terug.

‘Ze vliegen dit traject zo vaak dat ze het nu vast heel goed in hun vingers hebben,’ zei ze sussend.

Hij lachte haar weer toe en wreef in zijn handen om zijn bloedsomloop weer op gang te brengen.

‘U hebt volkomen gelijk... mevrouw?’

‘Sidney. Sidney Archer.’

‘George Beard is de naam. Aangenaam, Sidney.’ Ze gaven elkaar een hand.

Plotseling keek Beard weer uit het raam, naar de donzige wolkjes. Het zonlicht was scherp en doordringend en daarom trok hij het luikje half naar beneden. ‘Ik heb inmiddels al zo vaak gevlogen dat ik er nou toch weleens overheen zou moeten zijn.’

‘Iedereen kan daar nerveus van worden, George, hoe vaak je het ook gedaan hebt,’ zei Sidney vriendelijk. ‘Maar het is niet half zo angstaanjagend als de taxi die we straks moeten nemen.’

Ze moesten allebei lachen. Toen raakte het vliegtuig echter in een uitzonderlijk hardnekkige luchtzak en ze zag Beards gezicht plotseling asgrauw worden. ‘Moet je vaak in New York zijn, George?’ Ze probeerde oogcontact met hem te houden, zodat hij niet voortdurend zou blijven denken aan het feit dat ze nu op een hoogte van bijna tien kilometer zaten. Vroeger had geen enkel vervoermiddel haar ooit angst ingeboezemd, maar sinds Amy’s geboorte voelde ze altijd een scheut van angst als ze in een trein of vliegtuig stapte, of zelfs in een auto. Terwijl er opnieuw een gespannen uitdrukking op Beards gezicht verscheen, keek ze hem aandachtig aan. ‘Niets aan de hand, George. Gewoon een beetje turbulentie.’

Hij haalde eens diep adem en keek haar toen eindelijk recht in de ogen. ‘Ik zit in de raad van bestuur van een paar Newyorkse bedrijven, en dus moet ik daar een paar keer per jaar heen.’

Plotseling schoot haar iets te binnen en ze keek snel even naar haar documenten. Er was een vergissing gemaakt op pagina vier. Dat zou verholpen moeten worden zodra ze in New York was.

George Beard legde zijn hand op haar arm. ‘Het zal vandaag wel in orde zijn. Ik bedoel, hoe vaak komt het nou voor dat er twee vliegtuigen op één dag neerstorten?’

Sidney was met haar aandacht bij haar documenten en gaf niet onmiddellijk antwoord. Toen het tot haar doordrong wat hij gezegd had, keek ze echter met een ruk op: ‘Neem me niet kwalijk?’

Beard boog zich naar haar toe en zei op vertrouwelijke toon: ‘Ik was vanochtend al vroeg op het vliegveld en hoorde twee piloten met elkaar praten. Ik kon het nauwelijks geloven. Wat waren die lui zenuwachtig! Maar dat zou ik ook zijn in hun positie.’

Sidneys verwarring stond nu duidelijk op haar gezicht te lezen. ‘Wat zegt u nou?’

Beard boog zich nog dichter naar haar toe. ‘Ik weet niet of dit al algemeen bekend is, maar met die nieuwe batterijen werkt mijn gehoorapparaat ineens een stuk beter, en die piloten zouden best eens gedacht kunnen hebben dat ik hen niet kon horen.’ Hij liet een dramatische stilte vallen en keek snel even om zich heen. ‘Er is vanochtend een vliegtuig neergestort. Geen overlevenden.’ Hij keek haar aan. Zijn borstelige witte wenkbrauwen dansten als een kattestaart op en neer.

Een ogenblik leken al Sidneys vitale organen tegelijkertijd tot stilstand te komen. ‘Wáár?’

Beard schudde zijn hoofd. ‘Dat heb ik niet gehoord. Maar het was een straalvliegtuig en niet zo’n kleintje ook. Kennelijk is het ding ineens gewoon uit de lucht komen vallen. Ik vermoed dat ze daarom zo nerveus waren. Ik bedoel dat zoiets altijd heel bedreigend is als je niet weet wat de oorzaak is. Vind je ook niet?’

‘Weet je welke maatschappij het was?’

Hij schudde opnieuw zijn hoofd. ‘Daar komen we snel genoeg achter, denk ik. Tegen de tijd dat we in New York zijn, is het wel op tv. Wedden? Ik heb op het vliegveld mijn vrouw al gebeld om haar te laten weten dat er niets aan de hand was. Ze had het nieuws natuurlijk nog niet eens gehoord, maar ik wilde niet dat ze zich zorgen zou gaan maken als ze het op tv zag of zoiets.’

Sidney keek naar zijn felrode das. Plotseling leek die wel een gapende open wond. Ze schudde haar hoofd, staarde strak voor zich uit en zag toen een manier om haar onrust snel tot bedaren te brengen. Ze duwde haar creditcard in de gleuf in de stoel voor haar, griste de hoorn van de vliegtuigtelefoon van de haak en draaide meteen het nummer van Jasons SkyWord-buzzer. Het nummer van zijn nieuwe mobiele telefoon had ze nog niet en bovendien zette hij tijdens een vlucht meestal zijn telefoon uit. Hij had twee keer problemen met de luchtvaartmaatschappij gehad omdat hij tijdens de vlucht had zitten telefoneren op het radiotelefoonnet. Ze hoopte maar dat hij zijn buzzer niet vergeten was en keek op haar horloge. Hij zou nu boven de Midwest zitten, maar via de satelliet zou de buzzer ook aan boord van een vliegtuig gemakkelijk te bereiken zijn. Omdat 737’s nog niet van telefoonapparatuur waren voorzien, zou hij haar echter niet kunnen terugbellen en dus tikte ze na de pieptoon het nummer van haar kantoor in. Ze zou tien minuten wachten en dan haar secretaresse bellen.

Tien minuten later ging de telefoon twee keer over voordat haar secretaresse de hoorn opnam. Nee, haar man had niet gebeld. Omdat Sidney daarop aandrong luisterde ze ook even naar Sidneys voice mail. Nee, ook al niets. Haar secretaresse had niets gehoord over een luchtramp en Sidney begon zich af te vragen of George Beard het misschien verkeerd had verstaan. Waarschijnlijk zat hij op het vliegveld voortdurend aan alle mogelijke rampen te denken. Maar ze wilde nu wel zekerheid. Verwoed pijnigde ze haar hersens, maar ze kon zich niet herinneren bij welke maatschappij haar man geboekt had. Ze belde Inlichtingen Binnenland en vroeg naar het nummer van United Airlines. Toen ze na een tijdje doorzeuren eindelijk door de verdedigingslinie van antwoordapparaten had weten heen te breken en een menselijk wezen aan de lijn kreeg, kreeg ze te horen dat de maatschappij inderdaad een vroege ochtendvlucht van Dulles naar Los Angeles had, maar dat ze niets gehoord hadden over een luchtramp. De vrouw leek weinig zin te hebben om een dergelijk onderwerp over de telefoon te bespreken, en toen Sidney ophing, voelde ze de twijfel nog heftiger knagen. Daarna belde ze American Airlines en Western Airlines. Bij geen van beide maatschappijen werd er opgenomen en zo te horen, waren alle lijnen bezet. Ze probeerde het nog eens, maar ook dit keer zonder succes. Langzaam voelde ze haar hele lichaam gevoelloos worden. George Beard legde opnieuw zijn hand op haar arm. ‘Sidney... mevrouw, is alles in orde?’ Sidney gaf geen antwoord maar bleef recht voor zich uit staren, blind en doof voor alles om haar heen. Ze werd nu volledig in beslag genomen door het allesoverweldigende besef dat ze meteen na de landing zo snel mogelijk dit vliegtuig moest uit zien te komen.

•6•

Jason keek naar het telefoonnummer dat nu op het schermpje van zijn SkyWord-buzzer stond. Hij wreef bedachtzaam over zijn kin, zette toen zijn bril af en veegde die schoon met het servetje dat hij bij de lunch had gekregen. Het was het kantoornummer van zijn vrouw. Net als het vliegtuig waarin zijn vrouw zich nu bevond, waren alle stoelen van de DC-10 voorzien van een telefoon die was aangesloten op het mobiele telefoonnet. Hij had zijn hand al uitgestoken naar de rugleuning van de stoel voor hem om de hoorn op te nemen van het daarin geïnstalleerde telefoontoestel, maar bedacht zich toen. Hij wist dat Sidney vandaag in New York moest zijn, en daarom verbaasde het hem dat ze haar nummer in Washington had doorgegeven. Eén angstaanjagend ogenblik dacht hij dat Amy misschien iets was overkomen, en snel keek hij opnieuw op zijn buzzer. De oproep was ontvangen om half tien Eastern Standard Time. Hij schudde zijn hoofd. Toen had zijn vrouw al lang in het vliegtuig gezeten. Waarschijnlijk was ze zelfs al halverwege Washington en New York geweest, dus met Amy kon het niets te maken hebben. Sidney zou haar al ruim voor acht uur naar het kinderdagverblijf hebben gebracht. Had ze misschien gebeld om haar verontschuldigingen aan te bieden voor het feit dat ze vanochtend zo plotseling had opgehangen? Dat leek hem eigenlijk niet erg waarschijnlijk. Zo belangrijk was dat nou ook weer niet. Er klopte iets niet. Waarom zou ze hem bellen vanuit een vliegtuig en dan het nummer achterlaten van een kantoor waarvan zij wist dat hij wist dat ze daar niet kon zijn?

Plotseling werd hij doodsbleek. Zou iemand anders hem gebeld hebben? Gezien de bizarre omstandigheden waarin hij zich nu bevond, was het waarschijnlijk iemand anders geweest. Onwillekeurig keek hij om zich heen. Op het beeldscherm voor hem sleepte de film zich voort. Hoewel hij die al twee keer eerder had gezien, en hij hem de tweede keer nog vervelender had gevonden dan de eerste keer, had hij toch maar vier dollar
betaald voor een koptelefoontje. Het duurde nog twee uur voor ze in
Seattle zouden arriveren en het was in elk geval een manier om de tijd te doden.

Hij leunde achterover en terwijl hij opnieuw aandachtig de cabine rondkeek, roerde hij met het plastic lepeltje wat in zijn laatste restje koffie. Niemand leek ook maar enige aandacht aan hem te besteden. De stewardessen waren de borden aan het afruimen en boden kussens en dekentjes aan. Jason keek op zijn horloge, dat hij inmiddels al op Pacific Coast Time had ingesteld. Half acht. Hij klemde zijn hand om het handvat van zijn leren aktentas en wierp een snelle blik op het laptopkoffertje dat hij onder de stoel vóór hem had geschoven. Misschien was haar vlucht afgelast? Maar Nathan Gamble was niet iemand die je liet wachten, dat wist Jason maar al te goed. En trouwens, de CyberCom-deal bevond zich in een kritieke fase.

Hij zakte nog verder onderuit. Hij zat zo nerveus in zijn buzzer te knijpen dat het wel een balletje klei leek. Als hij naar het kantoor van zijn vrouw belde, wat dan? Zou hij worden doorverbonden met New York? Moest hij nu naar huis bellen om te kijken of er iets was ingesproken op het antwoordapparaat? Op welke manier hij ook contact zou opnemen, hij zou hoe dan ook de radiotelefoon moeten gebruiken. Hij had een zeer geavanceerd model in zijn koffertje, maar de veiligheidsvoorschriften van de luchtvaartmaatschappij verboden het gebruik daarvan. Dus zou hij de telefoon van de maatschappij zelf moeten nemen en in dat geval zou hij ook een creditcard of een telefoonkaart moeten gebruiken. En de lijn was niet beveiligd, dus hij zou dan het risico lopen, hoe klein dat ook mocht zijn, dat iemand erachter zou komen waar hij zich nu bevond. Hij zou op zijn minst een duidelijk spoor achterlaten. Hij werd verondersteld nu in het vliegtuig naar LA te zitten en in plaats daarvan zat hij nu negen kilometer boven Denver in Colorado in een vliegtuig dat op weg was naar het noordelijke gedeelte van de westkust. Na al zijn zorgvuldige planning vond hij dit onverwachte probleem bijzonder verontrustend. Hij hoopte maar dat het geen ongunstig voorteken was.

Jason keek opnieuw naar de buzzer. SkyWord beschikte over een eigen nieuwsdienst en een paar keer per dag verscheen er plotseling een nieuwsprimeur op het schermpje. De politieke en financiële informatie die nu over het scherm gleed, interesseerde hem op dit moment echter niet. Hij bleef nog een paar minuten over het mysterieuze telefoontje zitten nadenken, en besloot toen de zaak voorlopig maar van zich af te zetten. Hij wiste het nummer van het schermpje en zette zijn koptelefoon weer op. Op het flakkerende beeldscherm kon hij zich echter absoluut niet meer concentreren.

Sidney rende door de drukke aankomsthal van La Guardia. Haar twee koffers beukten voortdurend tegen haar benen. Ze zag de jongeman pas toen ze bijna tegen hem aanbotste.

‘Sidney Archer?’ Hij was in de twintig en droeg een zwart pak met een stropdas. Een chauffeurspet balanceerde vervaarlijk op zijn bruine krullen. Ze bleef staan en keek hem verdwaasd aan. Haar hart klopte in haar keel terwijl ze wachtte tot hij haar het verschrikkelijke nieuws zou vertellen. Toen zag ze het bordje in zijn hand met haar naam erop en met een golf van opluchting drong het tot haar door dat haar firma een wagen had gestuurd om haar naar Manhattan te brengen. Dat was haar helemaal ontschoten! Ze knikte langzaam en merkte dat ze weer wat rustiger begon te worden.

De jongeman nam een van haar koffers over en liep met haar naar de uitgang. ‘Uw kantoor heeft me uw signalement gestuurd. Het is altijd prettig om zoiets te hebben. Het komt nogal eens voor dat mensen het bordje gewoon niet opmerken. Weet u, iedereen hier loopt zo snel en is zo in zichzelf verdiept dat je echt een back-upsysteem nodig hebt. De wagen staat voor, maar u kunt misschien beter uw jas dichtdoen. Het is koud buiten.’

Toen ze langs de incheckbalies liepen, aarzelde Sidney even. Er stonden lange rijen voor; veel reizigers konden de ingewikkelde procedures van het moderne luchtverkeer nauwelijks meer bevatten en dat zorgde voor enorme vertragingen. Snel keek ze de hal rond of ze ergens iemand van een luchtvaartmaatschappij zag die even niets omhanden leek te hebben, maar er liepen alleen maar wat kruiers rond, die zich onverstoorbaar een weg baanden door de menigte paniekerige reizigers. Het was een chaos, maar een normale chaos. Dat was een goed teken... Toch?

De chauffeur keek haar aan. ‘Voelt u zich wel goed, mevrouw Archer? Is alles in orde?’ Ze was de laatste paar seconden zo mogelijk nog bleker geworden. ‘Ik heb wat Tylenol in de wagen liggen. Daar zult u wel van opknappen. Ik word ook altijd misselijk in zo’n vliegtuig, dat komt door die nare airconditioning, maar even wat frisse lucht en u voelt zich meteen weer kiplekker. Al is het natuurlijk maar de vraag of je de lucht in New York fris kunt noemen.’ Hij glimlachte.

Zijn glimlach stierf abrupt weg toen Sidney plotseling wegholde.

‘Mevrouw Archer?’ Hij rende achter haar aan.

Sidney wist de vrouw in te halen. Aan de insignes op haar uniform was duidelijk te zien dat ze voor Western Airlines werkte. In de paar seconden die het Sidney kostte om haar vraag te stamelen, werden de ogen van de jonge vrouw groot van schrik.

‘Daar heb ik niets over gehoord.’ Om de voorbijgangers niet onnodig angst aan te jagen, zei ze het met zachte stem. ‘Waar hebt u dat gehoord?’ Toen Sidney daar antwoord op gaf, begon de vrouw te glimlachen. ‘Ik kom net van de dagopening, mevrouw. Als er zoiets gebeurd was, zouden ze dat wel gezegd hebben. Neemt u dat maar van mij aan.’

‘Maar als het nou pas is gebeurd? Ik bedoel...’ zei Sidney met stemverheffing.

‘Mevrouw, luistert u nou: alles is in orde. U hoeft zich nergens zorgen over te maken. Vliegen is de veiligste manier van reizen die er is.’ Tegen die tijd had de chauffeur hen ook bereikt. De vrouw pakte een van Sidneys handen stevig vast en nadat ze de chauffeur geruststellend had toegelachen, draaide ze zich om en liep weg.

Sidney bleef haar even staan nakijken. Toen haalde ze diep adem, keek om zich heen en na een kort hoofdschudden begon ze weer naar de uitgang te lopen. Toen ze de chauffeur weer aankeek, was het net of ze hem voor het eerst zag. ‘Hoe heet je?’

‘Tom. Tom Richards. Zegt u maar Tommy.’

‘Tommy, ben je al lang op het vliegveld?’

‘Ongeveer een half uur. Ik probeer altijd iets te vroeg te zijn. De meeste zakenmensen hebben helemaal geen behoefte aan... eh, transportproblemen zal ik maar zeggen.’

Ze kwamen bij de buitendeuren en de harde, ijskoude wind sloeg Sidney recht in het gezicht. Ze wankelde even en Tommy pakte haar bij de arm.

‘Mevrouw, u ziet er niet goed uit. Zal ik u even naar een dokter brengen of zo?’

Sidney hervond haar evenwicht. ‘Nee, echt, ik ben prima in orde. Laten we maar gewoon naar de auto lopen.’

Hij haalde zijn schouders op en liep voor haar uit naar een blinkend zwarte Lincoln Town Car. Hij hield het portier voor haar open.

Ze liet zich op de achterbank zakken en haalde een paar keer diep adem. Tommy ging aan het stuur zitten en nadat hij de motor had gestart, keek hij even in de achteruitkijkspiegel. ‘Zeg, ik wil niet zeuren, hoor, maar weet u heel zeker dat u zich wel goed voelt?’

Ze knikte. ‘Ja, echt. Niets aan de hand. Dank je wel.’ Ze haalde nogmaals diep adem, knoopte haar jas los, streek haar rok glad en sloeg haar benen over elkaar. Het was erg warm in de auto en na de intense kou waar ze zojuist doorheen was gelopen, voelde ze zich eigenlijk helemaal niet lekker. Ze staarde naar het achterhoofd van de chauffeur.

‘Tommy, heb jij vandaag iets gehoord over een neergestort vliegtuig? Toen je op het vliegveld was, of op het nieuws misschien?’

Tommy trok zijn wenkbrauwen op. ‘Een luchtramp? Nee, hoor, daar heb ik niets van gehoord, en ik heb de hele ochtend naar de nieuwsradio zitten luisteren. Wie heeft u dat verteld? Dat is toch waanzin? Ik heb bij de meeste luchtvaartmaatschappijen wel een paar vrienden zitten, dus zoiets zou ik echt wel hebben gehoord.’ Hij wierp haar een behoedzame blik toe, alsof hij plotseling aan haar emotionele stabiliteit begon te twijfelen.

Sidney gaf geen antwoord, maar liet zich opnieuw onderuitzakken op de achterbank, pakte de autotelefoon en toetste het nummer van de Newyorkse vestiging van Tyler, Stone in. Daarna keek ze op haar horloge en zag dat het nog vroeg was. De vergadering begon pas om elf uur. In stilte vervloekte ze George Beard. Ze wist dat er een kans van één op een miljard was dat haar man in dat neergestorte vliegtuig had gezeten, en bovendien was het niet eens zeker dat er werkelijk een vliegtuig was neergestort. De enige die er iets over gehoord scheen te hebben, was een doodsbange oude man. Ze schudde haar hoofd en glimlachte. Het was allemaal te gek voor woorden. Jason was nu hard aan het werk op zijn laptop, of hij zat iets te eten, of hij had het zich behaaglijk gemaakt en zat nu naar de film te kijken. Dat laatste leek haar eigenlijk het aannemelijkst. Zijn buzzer stond waarschijnlijk nog op het nachtkastje. Daar zou ze hem als hij weer thuis was trouwens eens flink de mantel over uitvegen. Ze schudde haar hoofd en moest even glimlachen. Jason zou haar uitlachen als ze hem dit verhaal vertelde. Maar dat was niet erg. Dat lachje van hem wilde ze nu heel graag horen.

Toen er werd opgenomen, zei ze: ‘Met Sidney. Zeg tegen Paul en Harold dat ik eraan kom.’ Ze keek uit het zijraampje naar het vlot rijdende verkeer. ‘Het duurt op zijn hoogst vijfendertig minuten.’

Ze hing op en ging weer uit het raam zitten staren. De dichte wolken zaten duidelijk vol met regen en toen ze over de brug over de East River naar Manhattan reden, brachten de harde rukwinden zelfs de zware Lincoln aan het schudden. Tommy keek haar aan in zijn achteruitkijkspiegel.

‘Er is sneeuw voorspeld voor vandaag, en niet zo weinig ook, maar ik moet het nog zien, hoor. Ik kan me niet herinneren dat die lui het ooit bij het rechte eind hebben gehad. Maar áls het gaat sneeuwen, zou u op de terugweg wel eens problemen kunnen krijgen, mevrouw. La Guardia wordt tegenwoordig bij het minste of geringste al gesloten.’

Sidney bleef door het getinte glas naar buiten staren. Het leger van wolkenkrabbers die samen het vertrouwde aanzien van Manhattan vormden, vulde nu de hele horizon. De indrukwekkende aanblik van al die enorm hoge gebouwen leek haar weer wat op te monteren. Tegelijkertijd zag ze nog steeds die witte kerstboom voor zich, die triomfantelijk een deel van hun woonkamer in beslag nam. Ze voelde de behaaglijke warmte van het vuur in de open haard en de arm die haar man om haar heen geslagen hield. En het mooiste van alles waren de glimmende betoverde oogjes van hun twee jaar oude peutertje. Arme ouwe George Beard. Hij kon zich maar beter terugtrekken uit die raden van bestuur; het begon hem duidelijk een beetje boven het hoofd te groeien. Ze zei tegen zichzelf dat hij geen enkele indruk op haar gemaakt zou hebben met dat belachelijke verhaal van hem als haar man niet vandaag toevallig ook had moeten vliegen.

Ze keek door de voorruit van de Lincoln en stond zichzelf toe om wat te ontspannen. ‘Weet je, Tommy, ik denk dat ik in dat geval maar de trein neem.’

•7•

In de grote vergaderkamer van de Newyorkse vestiging van Tyler, Stone op Manhattan was de videopresentatie over de meest recente voorwaarden en strategieën voor de CyberCom-deal net ten einde en toen Sidney de band stopte, nam het scherm opnieuw een plezierige blauwe kleur aan. Ze keek de grote kamer rond: vijftien gezichten, waarvan de meeste toebehoorden aan blanke mannen van voor of midden in de veertig, staarden naar de man aan het hoofd van de tafel.

Nathan Gamble, de president-directeur van Triton Global, was ergens midden in de vijftig. Zijn haar, dat hier en daar al grijze strepen vertoonde, was recht achterover gekamd en werd met grote hoeveelheden gel in bedwang gehouden. Hij was van gemiddelde lengte, maar gebouwd als een kleerkast, zodat zijn pak speciaal voor hem op maat gemaakt had moeten worden. Zijn gezicht was verweerd en hoewel het allang geen zomer meer was, was het nog steeds redelijk bruin. Zijn stem was een gebiedende bariton en Sidney kon zich maar al te goed voorstellen hoe de man zijn trillende ondergeschikten de mantel uitveegde. Hij stond aan het hoofd van een groot en machtig bedrijf en dat was hem duidelijk aan te zien.

Van onder hun dikke grijze wenkbrauwen waren Gambles ogen strak op haar gericht. Sidney beantwoordde zijn blik: ‘Nog vragen, Nathan?’

‘Eentje maar.’

Sidney zette zich schrap. Nu kwam het. ‘Zeg het maar,’ zei ze vriendelijk.

‘Waarom doen we dit eigenlijk?’

Alle aanwezigen krompen in elkaar alsof ze allemaal tegelijkertijd op een grote naald waren gaan zitten. Iedereen, behalve Sidney Archer.

‘Wat wil je daarmee zeggen, Nathan?’

‘Dat weet je best, tenzij je achterlijk bent, en volgens mij ben jij beslist niet achterlijk.’ Gamble sprak nu met zachte stem, en in weerwil van zijn scherpe woorden was de uitdrukking op zijn gezicht volkomen ondoorgrondelijk.

Sidney beet hard op haar tong. ‘Ik neem aan dat je het niet prettig vindt dat je eerst jezelf moet zien te verkopen om CyberCom te kunnen overnemen?’

Gamble keek de tafel rond. ‘Ik heb een exorbitant bedrag voor dat bedrijf geboden, maar kennelijk zijn ze niet tevreden met een winst van tienduizend procent op hun oorspronkelijke investeringen en daarom willen ze nu eerst mijn boeken inzien. Heb ik dat goed begrepen?’ Hij keek Sidney strak aan. Ze knikte en Gamble ging verder: ‘Ik heb al een heleboel bedrijven overgenomen en niemand heeft ooit eerder zoiets gevraagd. Maar nu wil CyberCom dat wél. En dat brengt me weer terug naar mijn oorspronkelijke vraag. Waarom doen we dit eigenlijk? Wat is er verdomme zo speciaal aan CyberCom?’ Dit keer keek hij gebiedend de tafel rond voordat zijn blik weer op Sidney bleef rusten.

Links van Gamble bewoog iemand zich. Tijdens de vergadering had hij al de hele tijd regelmatig op zijn laptop zitten kijken. Quentin Rowe was de uiterst jonge directeur van Triton, iemand die alleen maar verantwoording schuldig was aan Nathan Gamble zelf. Terwijl alle andere mannen in het vertrek levend begraven waren in stijlvolle pakken, had hij een kakikleurige broek aan, met een paar afgetrapte zeilschoentjes eronder, plus een overhemd van blauwe spijkerstof en een dichtgeknoopt bruin vestje. Het geheel werd gecompleteerd door een paar diamanten knopjes in zijn linkeroorlelletje. Zijn uiterlijk zou eigenlijk beter op zijn plaats zijn op de omslag van een cd dan in een directiekamer.

‘Nathan, CyberCom ís speciaal. Zonder dat bedrijf zouden we over een jaar of twee weleens failliet kunnen zijn. CyberCom beschikt over een aantal volkomen nieuwe technieken om de informatiestromen op het Internet te verwerken. Met die technieken domineren ze binnenkort het hele net, en in de high-tech business is dat net zoiets als Mozes die met de Tien Geboden de berg af komt lopen: er is geen enkel alternatief.’ Hoewel zijn stem een beetje vermoeid klonk, lag er een scherpe ondertoon in. Hij keek Gamble niet aan.

Gamble stak een sigaar op en zette zijn dure aansteker met een achteloos gebaar tegen een koperen bordje met roken verboden . ‘Weet je, Rowe, dat is nou het probleem met al dit high-tech gedoe. ’s Ochtends ben je nog de grote meneer en ’s middags ben je ineens een achterlijke lul de behanger. Ik wilde dat ik nooit aan deze hele ellende begonnen was.’

‘Nou, als geld het enige is waar je om geeft, dan kun je maar beter niet uit het oog verliezen dat Triton het belangrijkste hoogtechnologische bedrijf ter wereld is, en dat het je meer dan acht miljard dollar winst per jaar oplevert,’ zei Quentin Rowe geërgerd.

‘En morgen is de hele bedoening geen rooie cent meer waard.’ Gamble wierp Rowe een zijdelingse blik vol weerzin toe en trok verwoed aan zijn sigaar.

Sidney schraapte haar keel. ‘Niet als je CyberCom overneemt, Nathan.’ Gamble keek nu haar kant weer op. ‘Dan zit je nog minstens tien jaar aan de top en binnen vijf jaar maak je vijf keer zoveel winst als nu.’

‘Werkelijk?’ Gamble keek niet erg overtuigd.

‘Ze heeft gelijk,’ zei Rowe. ‘Je moet begrijpen dat tot nu toe niemand er ooit in is geslaagd om software en randapparatuur te ontwerpen die de gebruikers in staat stellen om werkelijk gebruik te maken van alle mogelijkheden die het Internet te bieden heeft. En dat is nou precies wat CyberCom wél gelukt is. Dát is de reden waarom er nu zo om dat bedrijf gevochten wordt. Wij hebben nú de mogelijkheid om de concurrentie een slag voor te zijn.’

‘Ik wil niet dat ze inzage krijgen in onze boeken. Punt uit. We zijn een besloten vennootschap waarvan ik veruit de grootste aandeelhouder ben. En geld is geld.’ Gamble staarde nadrukkelijk recht voor zich uit, zodat hij Sidney en Rowe niet aan hoefde te kijken.

‘Het worden je medevennoten, Nathan,’ zei Sidney. ‘Bij alle andere overnames hebben we de vorige eigenaars gewoon uitgekocht, maar hier ligt het anders. Ze willen weten met wie ze samengaan. Triton is niet beursgenoteerd, dus ze kunnen niet even naar de Securities and Exchange Commission gaan om daar de jaarcijfers op te vragen. Die eis van hen is dus niet meer dan redelijk. De andere bieders hebben ze hetzelfde gevraagd.’

‘Hebben jullie hun mijn laatste bod voorgelegd?’

Sidney knikte. ‘Ja.’

‘En?’

‘En ze waren erg onder de indruk en hebben daarna opnieuw inzage gevraagd in onze jaarcijfers. Als we daar toestemming voor geven en ons bod nog iets verhogen, denk ik dat we een deal met ze hebben.’

Gambles gezicht liep rood aan en hij stond moeizaam op. ‘Er is in de hele wereld geen bedrijf dat ons iets kan maken en dat lullige CyberCom wil míjn boeken inzien?’

Rowe slaakte een diepe zucht.

‘Het is maar voor de vorm, Nathan. Ze zullen geen enkel probleem hebben met Triton, dat weet jij net zo goed als ik. Laten we nou maar gewoon even door de zure appel heenbijten. Het is per slot van rekening niet zo dat die cijfers niet beschikbaar zijn. Onze administratie is nog nooit zo goed geweest.’ Rowe klonk nu duidelijk geërgerd. ‘In feite is de reorganisatie kort geleden voltooid, en Jason Archer heeft geweldig werk geleverd. Een heel pakhuis vol papier, en allemaal zomaar ergens neergesmeten. Het was een absolute puinhoop.’ Hij keek Gamble vol minachting aan.

‘Voor het geval je dat soms even vergeten bent, Rowe, ik was géld aan het verdienen en voor al dat stomme papierwerk had ik echt geen tijd, hoor. Bankbiljetten, dat is het enige papier waar ik me om bekommer.’

Rowe negeerde hem. ‘Dankzij Jason kunnen we nu snel voldoen aan die redelijke eis van hen.’ Hij wuifde wat sigarenrook weg.

Gamble keek hem woedend aan. ‘Je meent het?’ Toen wierp hij Sidney een nijdige blik toe. ‘Nou, zou iemand me dan misschien willen vertellen waarom Archer hier niet aanwezig is?’

Sidney werd bleek. Voor de eerste keer die dag was ze werkelijk uit het lood geslagen. ‘Eh...’

Rowe kwam tussenbeide. ‘Jason heeft een paar dagen vrij genomen.’

Gamble wreef over zijn slapen. ‘Nou, dan bellen we hem toch even op om te vragen hoe de zaken ervoor staan? Misschien zullen we CyberCom wel iets moeten laten zien, maar ik wil niet dat ze meer onder ogen krijgen dan absoluut noodzakelijk is. Wat als de deal toch nog afketst?’ Zijn woedende ogen speurden dreigend de tafel af.

Op rustige toon zei Sidney: ‘Nathan, we zullen alle documenten die we aan CyberCom toesturen eerst door een heel team advocaten laten doorlezen.’

‘Prima, maar hebben we iemand die beter in die archieven thuis is dan die man van haar?’ Gamble keek Rowe vragend aan.

Die haalde zijn schouders op. ‘Nee, niet op dit moment.’

‘Nou, dan bellen we hem toch even?’

‘Nathan...’

Gamble viel Rowe in de rede. ‘Jezus Christus, de voorzitter van de raad van bestuur heeft toch zeker wel het recht om een van zijn werknemers om een voortgangsverslag te vragen? Waarom neemt die vent trouwens vrij nu de CyberCom-deal net zijn beslag begint te krijgen?’ Met een ruk keerde hij zich weer om naar Sidney. ‘Ik kan niet zeggen dat ik het zo’n goed idee vind om één echtpaar aan dezelfde overname te laten werken, maar je bent de beste advocate die ik ken.’

‘Dank je wel.’

‘Laat de bedankjes nog maar even achterwege. We zijn nog lang niet klaar.’ Gamble ging zitten en nam een trek van zijn sigaar. ‘Nou, laten we eerst je man maar eens bellen. Is hij thuis?’

Sidney knipperde een paar keer met haar ogen en leunde achterover in haar stoel. ‘Nee, eigenlijk niet.’

Gamble keek op zijn horloge. ‘Wanneer komt hij dan thuis?’

Radeloos wreef Sidney over haar voorhoofd. ‘Ik weet het niet. Ik bedoel, ik heb het tijdens de vorige pauze nog even geprobeerd, maar hij nam niet op... was niet thuis, bedoel ik.’

‘Nou, dan proberen we het toch nog eens?’

Sidney staarde de man aan. Plotseling voelde ze zich in deze grote kamer heel erg alleen. Terwijl ze inwendig een diepe zucht slaakte, gaf ze de afstandsbediening van de video door aan Paul Brophy, een jonge firmant die bij de Newyorkse vestiging werkte. Verdomme, Jason. Ik hoop dat je heel zeker bent van die nieuwe baan, want we zouden hem wel eens heel hard nodig kunnen hebben... schát.

De deur van de vergaderkamer ging open en een secretaresse stak haar hoofd om de deur. ‘Neem me niet kwalijk dat ik u stoor, mevrouw Archer, maar hebt u soms een probleem met uw vliegticket?’

Sidney keek haar verbaasd aan. ‘Nee, niet dat ik weet, Janice. Hoezo?’

‘Er is iemand van de luchtvaartmaatschappij voor u aan de lijn.’

Sidney maakte haar koffertje open, haalde haar ticket te voorschijn en bladerde het snel even door. Daarna keek ze weer op naar Janice. ‘Het is een shuttle-ticket, dus ik kan terug wanneer ik maar wil. Waarom zouden ze me daarover willen spreken?’

Janice schraapte haar keel en wierp een angstige blik op de dreigend voor zich uit starende Nathan Gamble. ‘Nou, wie het ook zijn mag, ze wil u dringend spreken. Misschien zijn alle vluchten voor de rest van de dag wel geannuleerd. Het sneeuwt al een uur of drie.’

Sidney pakte een apparaat op en drukte op een knopje. De automatische rolgordijnen voor de glazen muur schoven langzaam omhoog. ‘Christus!’ zei ze geschrokken. Grote sneeuwvlokken dwarrelden omlaag. Het sneeuwde zo hard dat ze de gebouwen aan de overkant van de straat niet eens kon zien.

Paul Brophy keek haar aan. ‘De firma heeft nog steeds een flat aan Central Park, Sid, dus je kúnt blijven slapen.’ Hij zweeg even. ‘Misschien kunnen we ergens een hapje gaan eten.’ Er lag stille hoop in zijn blik.

Zonder hem aan te kijken, liet Sidney zich vermoeid weer op haar stoel zakken. ‘Dat kan niet.’ Ze wilde net zeggen dat Jason de stad uit was, maar bedacht zich nog net op tijd. Snel dacht ze even na. Gamble was duidelijk niet van plan zich met een kluitje in het riet te laten sturen. Ze kon naar huis bellen om te bevestigen wat ze al wist: dat Jason niet thuis was. Daarna kon iedereen dan even een hapje gaan eten, terwijl zij snel naar LA zou bellen, te beginnen bij het hoofdkantoor van AllegraPort. Als ze hem daar gevonden had, zou ze hem kunnen doorverbinden zodat hij Gambles nieuwsgierigheid zou kunnen bevredigen, en met een beetje mazzel zouden zij en haar man ervan afkomen met niet meer dan een gebutst ego en een beginnende maagzweer. En ze zou de laatste Metroliner-trein naar huis kunnen nemen. Snel berekende ze de reistijd. Ze zou de dagopvang moeten bellen. Karen kon Amy wel mee naar huis nemen en in het allerergste geval zou Amy wel bij haar kunnen blijven slapen. Door deze logistieke nachtmerrie was haar verlangen naar een wat eenvoudiger bestaan weer een stuk sterker geworden.

‘Mevrouw Archer, zal ik dat gesprek doorverbinden?’

Sidney schrok op uit haar gepeins. ‘Neem me niet kwalijk, Janice. Verbind me maar door, en probeer een plaats voor me te boeken op de laatste Metroliner, voor het geval dat La Guardia gesloten is.’

‘Jawel, mevrouw.’ Janice trok de deur weer dicht. Een ogenblik later begon er een rood lampje te knipperen op de telefoon die op het lage dressoirtje stond. Sidney nam de hoorn op.

Paul Brophy liet de videoband uit de recorder springen, zodat de tv weer aan kwam te staan. De stemmen van de mensen op het scherm galmden ineens luid door het zaaltje en daarom zette hij snel het geluid lager.

Sidney hield de telefoonhoorn nu tussen haar wang en schouder geklemd.

‘Met Sidney Archer?’

De stem van de vrouw aan de andere kant van de lijn klonk een beetje aarzelend, en op een vreemde manier ook sussend. ‘Met Linda Freeman, mevrouw Archer, van Western Airlines. Uw vestiging in Washington heeft me dit nummer gegeven.’

‘Western? Dat moet een vergissing zijn. Ik vlieg met USAir, de shuttle van D.C. naar New York.’ Sidney schudde haar hoofd. Een stomme vergissing. Alsof ze nog niet genoeg aan haar hoofd had.

‘Mevrouw Archer, wilt u even bevestigen dat u de echtgenote bent van Jason W. Archer, 611 Morgan Lane. Jefferson County, Virginia?’

Hoewel haar verwarring nu duidelijk in haar stem doorklonk, gaf ze automatisch antwoord. ‘Ja, inderdaad.’ Zodra ze die woorden had uitgesproken, voelde ze haar hele lichaam verstrakken.

‘O, mijn god!’ Paul Brophy’s stem galmde door de kamer.

Sidney draaide zich met een ruk om en zag dat iedereen nu naar de tv zat te kijken. Langzaam draaide ze zich nog wat verder om, zodat zij ook kon zien wat er aan de hand was. De woorden Special News Report die nu boven aan het scherm aan en uit knipperden, vielen haar niet op, en de ondertitels voor gehoorgestoorden die onder in beeld langsflitsten al evenmin. Terwijl de verslaggever zijn tragische verhaal deed, bleven haar ogen strak op de rokende, geblakerde puinhoop gericht die ooit de trots van Western Airlines was geweest. Plotseling zag ze George Beards gezicht weer voor zich en zijn zachte, vertrouwelijke stem snoerde haar de keel dicht.

Er is vanochtend een vliegtuig neergestort.

De stem aan de telefoon trok haar aandacht weer. ‘Mevrouw Archer, ik moet u mededelen dat een van onze vliegtuigen is verongelukt.’

Meer hoorde Sidney niet. Langzaam zakte haar hand omlaag en onwillekeurig liet ze de hoorn uit haar vingers glippen, zodat hij op het dikke tapijt viel.

Buiten bleef het zo hard sneeuwen dat het wel een van de beroemde Newyorkse ticker-tape parades leek. De kille wind beukte tegen de brede ramen, en Sidney bleef volkomen verbijsterd naar de rokende krater staan staren die alles bevatte wat er nog over was van Vlucht 3223.

•8•

In Seattle werd Jason meteen toen hij het vliegtuig uit kwam, opgewacht door een man met een modieus tweedelig pak aan. Hij had mollige wangen en een kuiltje in zijn kin, en stelde zich nadrukkelijk voor als William. Ze wisselden een paar zinnen uit die uit volkomen lukraak achter elkaar geplaatste woorden leken te bestaan en nadat ze zich met die codewoorden van elkaars identiteit hadden verzekerd, liepen ze samen naar de uitgang. Terwijl William vast de hal uit liep om hun chauffeur een seintje te geven, maakte Jason van de gelegenheid gebruik om onopvallend een luchtkussenenvelop in de brievenbus rechts van de uitgang te duwen. De envelop bevatte een kopie van de disk, die hij gemaakt had voor hij van huis wegging.

Jason liep snel naar de limousine die op Williams teken vrijwel onmiddellijk langs het trottoir tot stilstand was gekomen. Nadat beide mannen zich behaaglijk op de leren achterbank hadden geïnstalleerd, liet William hem een identiteitsbewijs zien dat onthulde dat hij in werkelijkheid Anthony DePazza heette. De twee mannen wisselden wat onschuldige opmerkingen uit, maar verder bleef het stil. Een derde man, die een net bruin pak aan had, zat aan het stuur. Na een opmerking van DePazza zette Jason zijn pruik en valse snor af.

De leren aktentas bleef hij al die tijd op schoot houden. Zo nu en dan wierp DePazza er even een terloopse blik op, maar telkens keek hij daarna meteen weer snel uit het raam. Als Jason een beetje beter had gekeken, zou het hem wel zijn opgevallen dat er een dikke bobbel onder DePazza’s jasje zat, en dat er een metalige glans te zien was als het jasje zo nu en dan wat open viel. De 9mm Glock m -17 was een bijzonder dodelijk stukje artillerie en de chauffeur was uitgerust met eenzelfde soort wapen. Zelfs als Jason dat had opgemerkt, zou het hem trouwens niet verbaasd hebben. Iets dergelijks had hij wel verwacht.

De wagen reed in westelijke richting van de stad weg, naar de kust van de Stille Oceaan toe. Jason keek door de getinte ruiten. Het was zwaar bewolkt en de regendruppels spetterden tegen het glas. Hoewel zijn meteorologische kennis heel beperkt was, wist Jason zich te herinneren dat dit type weer in Seattle heel normaal was.

Binnen een half uur had de limousine zijn bestemming bereikt; een verzameling opslagloodsen met een groot hek eromheen. Om het terrein op te komen, moest je door een poort met een bewaker ernaast.

Jason keek zenuwachtig om zich heen, maar zei niets. Ze hadden hem van tevoren al gezegd dat de ontmoeting onder ongebruikelijke omstandigheden zou plaatsvinden. De wagen reed recht op een van de loodsen af. Er schoof een metalen roldeur omhoog en ze reden naar binnen. Toen Jason uitstapte, zag hij de roldeur weer dicht zakken. Het enige licht in de grote ruimte was afkomstig van een paar plafondlampen die hoog nodig eens afgestoft moesten worden. Langs een van de wanden bevond zich een trap naar de volgende verdieping. De mannen wenkten dat Jason hen moest volgen. Toen hij om zich heen keek, begon hij zich steeds slechter op zijn gemak te voelen, maar hoewel het hem moeite kostte, wist hij het gevoel van zich af te zetten, en nadat hij nog eens diep adem had gehaald, liep hij naar de trap.

Toen ze de trap op waren gelopen, liepen ze een smal gangetje door dat uitkwam in een klein, raamloos kamertje. De chauffeur bleef buiten staan wachten. Nadat DePazza op de lichtknop had gedrukt, keek Jason snel om zich heen. Het enige meubilair in het kamertje bestond uit een kaarttafeltje, een paar stoelen en een gebutste archiefkast met roestgaten erin.

Achter een van die roestgaten zat een bewakingscamera die automatisch was ingeschakeld zodra het licht aanging en die alle gebeurtenissen nu zwijgend vastlegde.

DePazza ging op een van de stoelen zitten en gebaarde dat Jason hetzelfde moest doen. ‘Het duurt niet lang meer,’ zei DePazza vriendelijk. Hij nam een sigaret en bood er Jason ook een aan. Die sloeg het aanbod echter met een kort hoofdschudden af. ‘Niet vergeten, Jason. Je moet gewoon je mond houden. Ze zijn alleen maar geïnteresseerd in wat er in dat koffertje zit, en je hoeft de zaak niet onnodig ingewikkeld te maken. Oké?’

Jason knikte.

Voordat DePazza zijn mentholsigaret had kunnen aansteken, werd er drie keer op de deur geklopt. De twee mannen stonden met een ruk op, en nadat DePazza snel zijn sigaret had weggestopt, deed hij open. Er stond een korte man met grijs haar en een gebruinde, verweerde huid in de deuropening. Schuin achter hem zag Jason twee mannen van achter in de dertig. Ze hadden goedkope confectiepakken aan en hoewel er vrijwel geen licht was, hadden ze allebei eveneens een zonnebril op.

De oudere man keek naar DePazza, die op zijn beurt weer nadrukkelijk op Jason wees. Met zijn felle blauwe ogen wierp de man hem een doordringende blik toe, en hoewel de temperatuur in het onverwarmde gebouw rond het nulpunt lag, merkte Jason plotseling dat het zweet hem over de rug liep.

Jason keek snel even naar DePazza, en nadat die langzaam had geknikt, gaf Jason haastig de leren aktentas door. De man keek in de tas en bladerde snel even de inhoud door. Eén bepaalde pagina leek hem bijzonder te interesseren en toen hij die aan de twee anderen liet zien, verscheen er een brede glimlach op hun gezicht. De oudste begon nu ook breeduit te grijnzen en legde de pagina toen weer terug, maakte de aktentas dicht en gaf die door aan een van zijn mannen. De andere man gaf hem een zilverkleurig metalen koffertje dat hij even bleef vasthouden en toen aan Jason overhandigde. Er zat een elektronisch slot op.

Toen er een vliegtuig laag overkwam, deed het plotselinge gebrul hen met een ruk opkijken. Het leek wel of het op het gebouw zou terechtkomen. Een ogenblik later was het vliegtuig echter voorbij en was alles weer stil.

De oudere man glimlachte opnieuw en draaide zich toen om. Zachtjes viel de deur achter het drietal in het slot.

Langzaam blies Jason zijn ingehouden adem uit.

Een minuut lang bleven ze zwijgend zitten wachten. Toen maakte DePazza de deur open en gaf Jason met een handgebaar te kennen dat hij naar buiten kon lopen. DePazza en de chauffeur liepen achter hem aan. Toen de lichten uit werden gedaan, sloeg de camera ogenblikkelijk af.

Jason stapte weer in de wagen. Hij hield het zilverkleurige koffertje stevig vast. Het was tamelijk zwaar.

‘Ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan,’ zei hij tegen DePazza.

De man haalde zijn schouders op. ‘Iedereen is anders. Dat hebben we je al verteld toen je hieraan begon. Maar hoe je het ook bekijkt, dit is vlekkeloos verlopen.’

‘Ja, maar waarom mocht ik niets zeggen?’

Geërgerd staarde DePazza hem aan. ‘Wat had je dan willen zeggen, Jason?’

Na een korte stilte haalde Jason zijn schouders op.

‘Als ik jou was, zou ik me maar eens bezighouden met de inhoud van dat koffertje.’

Jason probeerde het open te maken, maar zonder succes. Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij DePazza aan.

‘Als je op je bestemming bent aangekomen, geef ik je de code wel. Volg de instructies op die je erin aantreft.’ Na een korte stilte voegde hij daaraan toe: ‘Je zult niet teleurgesteld worden.’

‘Maar waarom Seattle?’

‘Het risico dat je een bekende tegen het lijf loopt, is hier een stuk kleiner. Waar of niet?’ DePazza bleef Jason kalm aankijken.

‘En weet je zeker dat jullie me nu niet meer nodig zullen hebben?’

DePazza moest bijna glimlachen. ‘Zo zeker als ik in mijn hele leven ooit ergens zeker van geweest ben.’ Hij gaf Jason een hand.

DePazza leunde achterover en toen Jason zijn veiligheidsgordel vastmaakte, voelde hij iets in zijn zij prikken. Met een schuldige uitdrukking op zijn gezicht trok hij de SkyWord-buzzer los van zijn riem. Wat als dat telefoontje van vanochtend wél van zijn vrouw was geweest? Toen hij naar het kleine schermpje keek, verscheen er plotseling een ongelovige uitdrukking op zijn gezicht.

De kopregel die nu over het schermpje flitste, meldde een vreselijke tragedie: de vroege ochtendvlucht van Washington naar New York, Western Airlines-vlucht 3223, was neergestort op het platteland van Virginia. Er waren geen overlevenden.

Jason kon ineens geen lucht meer krijgen. Hij rukte zijn zwart-metalen koffertje open en greep panisch naar zijn mobiele telefoon.

Op scherpe toon zei DePazza: ‘Wat is er ineens aan de hand, verdomme?’

Jason overhandigde hem de buzzer. ‘Mijn vrouw denkt dat ik dood ben. O, Christus, dat was waarom ze belde. O, mijn god.’ Verwoed frunnikend probeerde Jason het omhulsel van de telefoon open te krijgen.

DePazza keek naar de buzzer, zag de kopregel en zei geluidloos: ‘Shit’. Nou, dit zou het proces alleen maar wat versnellen, dacht hij toen. Hij vond het niet prettig om van de plannen af te wijken, maar het was duidelijk dat hij geen keus had. Toen hij weer opkeek, had hij een kille en dodelijke blik in zijn ogen. Met zijn ene hand griste hij Jason de telefoon uit handen; met de andere trok hij de dodelijke Glock uit zijn jasje en richtte die recht op Jasons hoofd.

Jason keek op en zag het pistool.

‘Ik ben bang dat u helemaal niemand gaat bellen, meneer Archer,’ zei DePazza zonder zijn ogen ook maar een ogenblik van Jason af te wenden.

Gebiologeerd keek Jason toe hoe DePazza zijn vrije hand naar zijn gezicht bracht en aan zijn huid trok. Stukje bij beetje kwam zijn uitgebreide vermomming los en even later was hij veranderd in een blonde man van voor in de dertig, met een adelaarsneus en een lichte huid. Zijn ogen waren echter nog steeds even blauw en kil. Zijn werkelijke naam, die hij trouwens maar weinig gebruikte, was Kenneth Scales. Hij was een officieel ontoerekeningsvatbaar verklaarde psychopaat die graag mensen vermoordde en die het heerlijk vond om zich uitgebreid te verdiepen in de details van zijn gruwelijke misdaden. Hij moordde echter niet lukraak, en nooit zonder dat hij ervoor betaald kreeg.

•9•

Ze waren bijna vijf uur in de weer geweest om de brand meester te worden, en uiteindelijk was het vuur gewoon uitgegaan omdat het inmiddels alles verteerd had wat maar branden kon. De plaatselijke autoriteiten vonden het een geluk bij een ongeluk dat de ramp had plaatsgevonden op een ver afgelegen akker.

Terwijl de laatste rook opwolkte en ijverige brandweerlieden de laatste koppige brandhaarden te lijf gingen, liepen de leden van een ‘go-team’ van de National Transportation Safety Board met blauwe beschermende pakken aan langzaam om het rampgebied heen. Het hele terrein was afgezet met oranje-witte afzettingen, waarachter zich inmiddels een aantal angstige omwonenden had verzameld die met een typische mengeling van afgrijzen, ongeloof en morbide belangstelling naar de puinhopen stonden te staren. Aan weerszijden van het veld waren lange rijen brandweer- en politiewagens, ambulances en vrachtwagens van de Nationale Garde geparkeerd, plus allerlei andere voertuigen. De medische spoedteams stonden met hun handen in hun zakken naast de ambulances. Hun diensten waren hier niet nodig, behalve misschien om straks de stoffelijke resten af te voeren, voor zover daar nog wat van over was.

De burgemeester van de plattelandsgemeente waar dit veld toe behoorde, stond naast de boer op wiens land deze vreselijke bezoeking vanuit de hemel terecht was gekomen. Achter hen stonden twee Ford pickup-trucks met i survived pearl harbor op de nummerborden. Het afgrijzen stond duidelijk op hun gezicht te lezen. Dit was de tweede keer in hun leven dat ze volkomen onverwacht geconfronteerd werden met een dergelijke afschuwelijke ramp.

‘Dit is verdomme een crematorium.’ De onderzoeker schudde zijn hoofd, nam zijn pet met het logo van het ntsb af en veegde met zijn andere hand zijn gerimpelde voorhoofd droog. George Kaplan was vijftig jaar oud en had een klein buikje. Hoewel hij maar één meter zevenenzestig lang was, bedekte zijn steeds dunner en aan de slapen al grijs wordende haar een groot hoofd. Na een periode als jachtvlieger in Vietnam was hij vele jaren piloot in de burgerluchtvaart geweest. Hij was voor de ntsb gaan werken omdat een vriend van hem nadat hij in een dichte mist op het nippertje een 727 van American Airlines had weten te ontwijken, met zijn Piper tweezitter tegen een heuvelhelling was gevlogen. Na dat ongeluk had Kaplan besloten dat hij minder wilde gaan vliegen en meer aandacht wilde besteden aan het voorkomen van ongelukken.

Dit was zo’n beetje de laatste plek op de wereld waar George Kaplan op dit ogenblik wilde zijn, maar hij had de leiding over het onderzoek gekregen en, jammer genoeg, was de plaats waar een vliegtuig was neergestort een van de meest voor de hand liggende plekken om onderzoek te doen naar maatregelen waarmee dergelijke ongelukken voorkomen zouden kunnen worden. Tegen beter weten in gingen de leden van de ‘crash teams’ van de ntsb elke nacht weer naar bed in de hoop dat niemand ooit van hun diensten gebruik zou hoeven maken en dat ze geen reden zouden krijgen om naar afgelegen oorden te reizen om daar de brokstukken van de zoveelste catastrofe te moeten doorzoeken.

Terwijl hij het terrein afspeurde, trok Kaplan een lelijk gezicht en schudde toen opnieuw zijn hoofd. Wat hier volkomen ontbrak, was het gebruikelijke spoor van wrakstukken, menselijke lichaamsdelen, bagage, kleren en miljoenen andere dingen die routineus verzameld, gesorteerd, gecatalogiseerd en geanalyseerd zouden moeten worden tot er een of andere verklaring was gevonden voor het feit dat een vliegtuig van 110 ton plotseling als een baksteen uit de lucht was komen vallen. Er was laaghangende bewolking geweest en daarom konden maar een paar seconden verstreken zijn tussen het ogenblik waarop het vliegtuig uit de wolken kwam duiken en het moment waarop het de grond had geraakt. Omdat het ongeluk bovendien vroeg in de ochtend had plaatsgevonden, waren er geen ooggetuigen.

Op de plek waar het vliegtuig zich met zijn neus in de grond had geboord, bevond zich nu een krater die, naar de opgravingen naderhand zouden uitwijzen, ongeveer negen meter diep was, ongeveer een vijfde van de lengte van het vliegtuig. Dat feit alleen al was een angstaanjagend blijk van de kracht waarmee iedereen aan boord het hiernamaals was ingeperst. De hele romp, van de staart tot aan de neus, was als een trekharmonika in elkaar gedrukt, zodat vrijwel alle overblijfselen zich nu ín die ene krater bevonden. Zelfs het staartstuk stak niet boven de rand uit. Om het probleem nog lastiger te maken, was alles daarna bedolven onder tonnen aarde en stenen.

De akker en het terrein daaromheen waren bezaaid met wrakstukken, maar de meeste daarvan waren niet groter dan een paar centimeter; ze waren losgeslagen toen het vliegtuig de grond had geraakt. Het grootste deel van het vliegtuig en de inzittenden waren volkomen weggevaagd door de ongelooflijke kracht van die inslag en de explosie waarmee de brandstof slechts enkele seconden later tot ontbranding was gekomen. Door die hevige ontploffing moest de temperatuur in het samengedrukte fuselage vervolgens wel zo hoog zijn opgelopen dat iedereen die de klap van de inslag had overleefd vrijwel zeker alsnog volkomen was verkoold. Toen er daarna dan nog eens negen meter aarde en steen overheen was gevallen, was er een luchtdicht massagraf ontstaan.

Wat er nu nog op het terrein te vinden was, leek in niets meer op een straalvliegtuig. Het deed Kaplan denken aan de luchtramp in Colorado Springs, waar in 1991 een Boeing van United Airlines was neergestort. Ook bij die ramp was hij de luchtvaartdeskundige geweest. Voor het eerst sinds de ntsb in 1967 als zelfstandige federale dienst was gaan functioneren, was ze er niet in geslaagd een vermoedelijke oorzaak voor de ramp te vinden. De ‘blikjesschoppers’, zoals de onderzoekers van de ntsb zichzelf noemden, hadden zich daar nooit bij kunnen neerleggen, en de overeenkomsten tussen die ramp en het neerstorten in 1991 van een USAir Boeing bij Pittsburgh hadden hun gevoel van te kort schieten nog versterkt. Als ze de oorzaak van het ongeluk in Colorado hadden weten te ontdekken, zo redeneerden velen van hen, zou het ongeluk bij Pittsburgh misschien voorkomen kunnen zijn. En nu dít.

George Kaplan keek naar de heldere hemel en voelde zijn verbijstering nog groter worden. Hij was ervan overtuigd dat de ramp bij Colorado Springs was veroorzaakt door een toevallige rolwind die het toestel net had getroffen toen het op de landingsbaan aanvloog, een moment waarop elk groot straalvliegtuig uiterst kwetsbaar is. Een gesloten werveling of rolwind was een om een horizontale as draaiende wervelwind die werd opgewekt door harde wind boven ongelijkmatig terrein. In het geval van Vlucht 585 was dat ongelijkmatige terrein gevormd door de reusachtige Rocky Mountains. Maar dit was de oostkust; hier hadden ze geen Rocky Mountains. En hoewel een abnormaal sterke gesloten werveling waarschijnlijk wel in staat zou zijn om een vliegtuig met de afmetingen van een l800 uit de lucht te trekken, kon Kaplan niet geloven dat Vlucht 3223 iets dergelijks was overkomen. Volgens de verkeerstoren was de l800 zijn val begonnen op een kruishoogte van tien kilometer en als een baksteen naar beneden gekomen. Geen enkele berg in de hele Verenigde Staten was in staat om zo’n grote gesloten werveling te creëren. En bovendien, de enige bergen in de wijde omgeving lagen in het Shenandoah National Forest en maakten deel uit van de Blue Ridge Mountains, een betrekkelijk kleine bergketen met toppen van tussen de negen- en twaalfhonderd meter. Eigenlijk meer heuvels dan bergen dus.

En dan was er de kwestie van de vlieghoogte. Als een vliegtuig een gesloten werveling binnen vliegt, wordt met behulp van de ailerons voorkomen dat het toestel gaat rollen. Op een hoogte van tien kilometer zouden de piloten van Western Airlines ruim de tijd hebben gehad om het toestel weer in hun macht te krijgen. Kaplan was er zeker van dat het vliegtuig niet door de duistere krachten van moeder natuur uit de vredige hemel was gerukt. Maar het was heel duidelijk dat iets anders dat wél had gedaan. Binnenkort zou zijn team weer terugkeren naar het hotel en daar zouden ze een korte bespreking houden. Om te beginnen zouden er groepjes worden gevormd die een onderzoek zouden instellen naar alle factoren die iets met het ongeluk te maken zouden kunnen hebben: structuren en systemen, krachtcentrales, de meteorologische dienst en de luchtverkeersleiding. Naderhand zouden er dan eenheden worden geformeerd om de gegevens van de cockpit-stemrecorder en de vluchtgegevensrecorder te analyseren, en vervolgens een grondige evaluatie te maken van het optreden van de bemanning, het geluidsspectrum, de onderhoudsgegevens en de resultaten van het metallurgisch onderzoek. Het was een langzaam, saai en soms hartverscheurend triest proces, maar Kaplan zou niet rusten voordat hij elk atoom had onderzocht van wat tot voor kort een zeer geavanceerd passagiersvliegtuig was geweest met bijna tweehonderd uiterst levende wezens aan boord. Deze keer, zo bezwoer hij zichzelf, zou hij de vermoedelijke oorzaak wel vinden.

Langzaam liep hij naar zijn huurwagen. De kale akker zou dit jaar al vroeg in bloei komen te staan. Binnenkort zouden er overal rode vlaggen opkomen: kleine bakens die de locatie van de verschillende wrakstukken aangaven. Het werd nu snel donker en om ze een beetje warmer te laten worden, blies hij hard in zijn ijskoude handen. In de wagen lag een thermosfles met hete koffie voor hem klaar. Hij hoopte maar dat de vgr , de vluchtgegevensrecorder – die, hoewel het ding in werkelijkheid fel oranje was, meestal ‘de zwarte doos’ werd genoemd – inderdaad zo onverwoestbaar was als zijn reputatie wilde doen geloven. Er was kort geleden een nieuwe versie in het vliegtuig geïnstalleerd en de 121 verschillende parameters die de vgr registreerde, zouden hen een heleboel wijzer maken over wat er met Vlucht 3223 was gebeurd. Aan boord van de l800 bevonden de vgr en de csr zich in het bovenste deel van de romp, tussen de twee achterste pantry’s. Er was nog nooit eerder een l800 geweest waarvan de hele romp verloren was gegaan, dus deze ramp zou zeker de stevigheid van de vgr aantonen.

Jammer dat mensen minder stevig waren.

Terwijl hij over een kleine oneffenheid in het terrein naar boven liep, bleef George Kaplan plotseling stokstijf staan. In het laatste licht van de schemering zag hij nog geen anderhalve meter voor zich ineens een lange, rijzige gestalte staan. De grijze ogen van de man gingen schuil achter een zonnebril en zijn bijna één meter negentig lange gestalte was voorzien van schouders die van nature breed en gespierd waren, vlezige armen, een tamelijk dikke buik en een paar benen zo stevig als telegraafpalen; hij leek nog het meest op een al wat ouder wordende rugbyspeler. De man hield zijn handen in zijn zakken; zijn onmiskenbare metalen insigne had hij aan zijn broekriem gespeld.

Met samengeknepen ogen tuurde Kaplan het invallende duister in. ‘Lee?’

fbi -agent Lee Sawyer deed een stap naar voren.

‘Hallo, George.’

Snel drukten de twee mannen elkaar de hand.

‘Wat heb jij hier te zoeken?’

Sawyer keek even om zich heen en richtte zijn blik toen weer op Kaplan. Hij had een hoekig gezicht, en zijn dunne, zwarte haar was rijkelijk doorschoten met zilveren strepen. Zijn lippen waren echter vol en expressief en zijn hoge voorhoofd en lange rechte neus, die na een van zijn vorige zaken iets naar links stond, gaven hem een intense en gezaghebbende uitstraling, iets waar zijn forse lichaamsbouw trouwens ook aan bijdroeg. ‘Als er op Amerikaans grondgebied een Amerikaans vliegtuig neerstort en als er dan ook nog vermoedens van sabotage bestaan, dan raakt de fbi wel een beetje opgewonden, George.’ De fbi -agent keek Kaplan eens nadrukkelijk aan.

‘Sabotage?’ vroeg Kaplan argwanend.

Sawyer liet zijn blik opnieuw over het rampgebied gaan. ‘Ik heb de meteorologische verslagen gelezen en daarin wordt niets vermeld wat een dergelijke ramp veroorzaakt zou kunnen hebben. En dit was een splinternieuw vliegtuig.’

‘Dat wil nog niet zegen dat er sprake is van sabotage, Lee. Daar kunnen we in dit stadium nog geen zinnig woord over zeggen, en dat weet jij ook wel. Jezus, ook al is de kans op zoiets waarschijnlijk één op de miljard, voor het zelfde geld was het een of andere op hol geslagen stuwraket die het toestel zo uit de lucht schoot.’

‘Er is één bepaald onderdeel van het vliegtuig waar ik bijzonder veel belangstelling voor heb, George. Ik wil dat je daar meer dan gewone aandacht aan besteedt.’

Kaplan snoof. ‘Nou, het gaat wel even duren voor we die krater hebben uitgegraven, en als we eenmaal zover zijn, zal je de meeste restanten van het vliegtuig met één hand kunnen vasthouden.’

Toen hij Sawyers antwoord hoorde, zakte Kaplan bijna door zijn knieën.

‘Dit onderdeel ligt niet in de krater, en het is behoorlijk groot. Het is de stuurboordvleugel, met de motor er nog aan. We hebben hem ongeveer tien minuten geleden gevonden.’

Kaplan bleef bijna een volle minuut met wijd opengesperde ogen naar Sawyers uitdrukkingsloze gezicht staren. Toen voerde de fbi -agent hem met zachte hand met zich mee naar zijn wagen.

Terwijl de laatste vlammen van Vlucht 3223 geblust werden, schoot Sawyers gehuurde Buick weg van de plaats des onheils. Het zou nu snel donker worden rondom de tien meter diepe put, die een onbeholpen monument vormde voor het abrupte einde van honderdeenentachtig levens.

•10•

De Gulfstream Jet schoot door de lucht. Met zijn houtbeslag, bruine leren fauteuils en goed uitgeruste bar, compleet met barkeeper, leek de luxe cabine wel wat op de lounge van een duur hotel. Sidney zat ineengedoken in een van de grote stoelen. Ze had haar ogen stijf dicht en er lag een koud compres op haar voorhoofd. Toen ze uiteindelijk haar ogen opendeed en het compres weghaalde, leek het wel alsof ze zwaar onder de medicijnen zat, zo traag bewoog ze zich. In feite was ze zo nuchter als een kalf; ze had niet alleen geen medicijnen gebruikt, maar zelfs geen borreltje gedronken. Haar geest had zich radicaal van de buitenwereld afgesloten: haar man was vandaag bij een vliegramp om het leven gekomen.

Ze keek de cabine rond. Quentin Rowe had voorgesteld om haar met Tritons bedrijfsvliegtuig naar huis te laten brengen en op het laatste ogenblik had Nathan Gamble besloten zelf ook mee te gaan, wat haar kwelling nog verergerde. De man bevond zich nu in zijn privé-cabine, achter in het vliegtuig en ze hoopte maar dat hij daar de hele reis zou blijven. Toen ze opkeek, zag ze dat Richard Lucas, Tritons chef Beveiliging, over haar heen gebogen stond en haar aandachtig opnam.

‘Kalm maar, Rich.’ Quentin Rowe wrong zich langs Lucas heen en ging naast Sidney zitten. ‘Zo, hoe gaat het met je?’ vroeg hij vriendelijk. ‘We hebben altijd wat valium aan boord, vanwege Nathan.’

‘Gebruikt hij valium?’ Ze keek verrast op.

Rowe haalde zijn schouders op. ‘Eigenlijk is het meer bestemd voor de mensen in zijn omgeving.’

Met moeite wist Sidney even te glimlachen, maar vrijwel meteen daarna werd haar gezicht weer somber. ‘O, god, ik kan het nauwelijks geloven.’ Met roodomrande ogen keek ze uit het raampje en ze bracht haar handen naar haar gezicht. Zonder hem aan te kijken, zei ze: ‘Ik weet dat dit een vreemde indruk moet maken, Quentin.’ Haar stem trilde.

‘Hé, het is niet verboden om in je eigen tijd een vliegreis te maken,’ zei Rowe snel.

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

Rowe hield zijn hand op. ‘Hoor ’s, dit is niet de juiste tijd voor zoiets. Ik heb nog een hoop te doen. Als je iets nodig hebt, dan roep je me maar.’

Sidney keek hem dankbaar na. Toen hij in een ander deel van de cabine was gaan zitten, leunde ze achterover in haar stoel en sloot opnieuw haar ogen. De tranen druppelden nu over haar wangen. Vanaf zijn plaats voor in de cabine bleef Richard Lucas eenzaam de wacht houden.

Elke keer dat ze zich haar laatste gesprek met Jason herinnerde, brak ze weer in tranen uit. Ze had boos de hoorn op de haak gesmeten. Het was een volstrekt banale gebeurtenis, iets wat in veel geslaagde huwelijken duizenden keren gebeurde, en toch, moest dat nu de laatste herinnering zijn aan het leven dat ze gedeeld hadden? Ze huiverde en klemde haar handen om de stoelleuning. Al die argwaan van de afgelopen maanden! God! Hij had zo hard gewerkt om die geweldige baan te krijgen en zij had alleen maar lopen denken dat hij met een knappere vrouw het bed in dook. De rest van haar leven zou ze voor altijd de last van die ene, verschrikkelijke misrekening met zich moeten meedragen.

Toen ze haar ogen weer opende, kreeg ze een nieuwe schok. Nathan Gamble zat naast haar en tot haar stomme verbazing zag ze een tedere uitdrukking op zijn gezicht: dat was een emotie die ze hem nooit eerder had zien tonen. Hij hield haar een glas voor.

‘Cognac,’ zei hij ruw maar hartelijk terwijl hij door het raampje naar buiten keek. Toen ze aarzelde, pakte hij haar hand en vouwde die om het glas heen. ‘Op dit moment kun je maar beter niet al te helder van geest zijn,’ zei hij. ‘Drink op.’

Ze zette het glas aan haar lippen en voelde de warme vloeistof door haar keel stromen. Gamble liet zich weer in zijn leren stoel zakken en gebaarde naar Lucas dat hij ergens anders moest gaan zitten. Terwijl hij de cabine rondkeek, wreef de president-directeur verstrooid over de leren leuning. Hij had zijn jasje uitgetrokken en de mouwen van zijn overhemd opgestroopt, zodat zijn verbazingwekkend gespierde armen zichtbaar waren. Op de achtergrond klonk het gedreun van de motoren. Terwijl ze wachtte tot Gamble iets zou zeggen, voelde Sidney hoe de spanning tot in alle vezels van haar wezen doordrong. Ze had met eigen ogen gezien hoe hij mensen op alle niveaus van de organisatie met zijn botte en onbehouwen gedrag volkomen in de vernieling had geholpen, maar ondanks de deken van verdriet die haar nu omhulde, voelde ze dat er nu een ander, veel vriendelijker mens naast haar zat.

‘Het spijt me heel erg van je man.’ Vaag merkte Sidney hoe slecht op zijn gemak Gamble zich leek te voelen. Zijn handen waren voortdurend in beweging, alsof ze de manoeuvres van zijn hoogst actieve geest weerspiegelden. Terwijl ze een nieuwe slok cognac nam, keek Sidney hem snel even aan.

‘Dank u wel,’ wist ze uit te brengen.

‘Ik heb hem niet persoonlijk gekend. Bij zo’n groot bedrijf als Triton mag ik al blij zijn als ik tien procent van het management ken.’ Gamble slaakte een diepe zucht en toen hij plotseling de onrustige bewegingen van zijn handen leek op te merken, legde hij die in zijn schoot. ‘Natuurlijk kende ik hem wel van naam en ik wist dat hij snel carrière aan het maken was. De meeste mensen waren het erover eens dat hij managementpotentieel had.’

Sidney kromp ineen toen ze dat hoorde. Ze dacht terug aan wat Jason haar die ochtend nog had verteld. Een nieuwe baan, een vice-presidentschap, een nieuw leven voor hun allemaal. En nu? Snel dronk ze haar glas leeg en ze wist nog net een snik te bedwingen. Toen ze Gamble opnieuw aankeek, keek hij haar recht in de ogen. ‘Ik weet dat dit geen goed moment is, maar ik kan dit toch maar beter nu vragen.’ Hij zweeg even en keek haar aandachtig aan. Sidney zette zich opnieuw schrap. Terwijl ze probeerde om niet te gaan trillen, klemden haar vingers zich om de stoelleuning. De blik in de ogen van de voorzitter was nu niet teder meer.

‘Je man zat in een vliegtuig naar Los Angeles.’ Hij likte nerveus aan zijn lippen en boog zich naar haar toe. ‘Niet thuis.’ Zonder dat Sidney zich daar bewust van was, knikte ze toen het tot haar doordrong wat de volgende vraag zou zijn.

‘Wist je dat?’

Even had Sidney het gevoel dat ze zonder een vliegtuig van vijfentwintig miljoen dollar om zich heen door de dichte wolken zweefde. De tijd leek stil te staan. Toch verstreken er maar een paar seconden voordat ze zei: ‘Nee.’ Ze had nooit eerder tegen een cliënt gelogen, maar het woord was eruit voor ze er erg in had. Ze wist zeker dat hij haar niet geloofde, maar het was nu te laat om het terug te nemen. Gamble keek haar nog een paar seconden indringend aan, leunde toen achterover en bleef even onbeweeglijk zitten, alsof hij gezegd had wat hij had willen zeggen. Plotseling gaf hij Sidney een klopje op haar arm en stond op. ‘Als we landen, laat ik je wel naar huis brengen met mijn wagen. Heb je kinderen?’

‘Een dochtertje.’ Sidney staarde hem verbaasd aan. Was het verhoor nu al afgelopen?

‘Zeg maar tegen de chauffeur waar hij heen moet rijden, dan haalt hij die ook wel op. Zit ze in een kinderdagverblijf?’ Toen Sidney knikte, schudde Gamble zijn hoofd: ‘Het lijkt wel of alle kinderen tegenwoordig in een dagverblijf zitten.’

Sidney dacht aan haar voornemen om thuis te blijven en Amy zelf groot te brengen. Ze was nu een alleenstaande moeder. Toen ze dat besefte, werd ze duizelig. Als Gamble er niet was geweest, zou ze in elkaar zijn gezakt. Ze keek op en merkte dat Gamble haar nog steeds stond aan te kijken en nu met een hand nerveus over zijn voorhoofd streek. ‘Heb je verder nog iets nodig?’

Ze slaagde erin om het lege glas op te heffen. ‘Nee, bedankt. Dit heeft goed geholpen.’

Hij nam het glas aan. ‘Drank helpt meestal.’ Hij wilde weglopen, maar bleef nog even staan. ‘Triton zorgt goed voor zijn werknemers, Sidney. Als je iets nodig hebt – geld, het regelen van de begrafenis, hulp in de huishouding of opvang van je kind – dan zeg je het maar. Daar hebben we mensen voor. Dus, geen valse schaamte en bel als je iets nodig hebt.’

‘Dank u wel.’

‘En als je nog eens... ergens over wil praten,’ zei hij en hij trok veelzeggend zijn wenkbrauwen op, ‘dan weet je me wel te vinden.’ Hij liep weg en Richard Lucas nam stilletjes zijn oude plek weer in. Trillend sloot Sidney opnieuw haar ogen. Het vliegtuig vloog verder. Het enige wat ze nu wilde, was haar dochtertje in de armen sluiten.

•11•

De man zat op de rand van het bed en kleedde zich uit. Hij hield alleen zijn boxershort aan. Buiten was het nog donker. Zijn lichaam was zeer gespierd en op zijn linkerbiceps was een kronkelende slang getatoeëerd. Naast de deur van de slaapkamer stonden drie gepakte koffers. De spullen die hem beloofd waren, hadden inderdaad voor hem klaargelegen: een Amerikaans paspoort, een stel vliegtickets, wat contant geld en een stel identiteitsbewijzen. Ze zaten in een kleine leren map die boven op de koffers lag. Hij zou opnieuw van naam veranderen; niet voor de eerste keer in zijn van misdaad doordrenkte leven.

Hij hoefde geen vliegtuigen meer bij te tanken. Hij zou helemaal niet meer hoeven werken. De elektronische overboeking naar zijn overzeese bankrekening was inmiddels bevestigd. Hij beschikte nu over het grote geld dat hem tot nu toe altijd was ontgaan. Hoewel hij een ervaren misdadiger was, voelde hij zijn handen trillen toen hij de pruik, de ovale paarsgekleurde bril en de getinte contactlenzen uit een klein tasje haalde. Hoewel er waarschijnlijk vele weken voorbij zouden gaan voordat iemand erachter kwam wat er was gebeurd, moest je in zijn vak altijd rekening houden met het ergste, en dat betekende dat hij onmiddellijk moest vluchten en ver weg ook. Maar daar was hij goed op voorbereid.

Hij dacht weer terug aan de recente gebeurtenissen. Hij had het plastic flesje leeggegoten en in de rivier de Potomac gegooid, waar het nooit gevonden zou worden. Hij had geen vingerafdrukken achtergelaten en als er toch iets werd gevonden dat hem in verband zou kunnen brengen met de aanslag op het vliegtuig, zou hij al lang verdwenen zijn. De valse naam waaronder hij de afgelopen twee maanden had geleefd, zou hen geen enkel aanknopingspunt bieden.

Hij had wel eerder mensen vermoord, maar nooit op zo’n onpersoonlijke en grootschalige manier, en hij had er altijd een reden voor gehad, of liever gezegd, als hij die zelf niet had gehad, dan degene die hem had ingehuurd wel. Deze keer was het aantal mensen dat hij de dood had ingejaagd zo groot, en bovendien was er zo weinig reden voor hun dood, dat zelfs zijn geharde geweten was gaan knagen. Hij was niet blijven kijken wie er het vliegtuig waren ingestapt. Hij was betaald om een klus te doen en die had hij gedaan. Nu zou hij de enorme bedragen die hij plotseling tot zijn beschikking had gekregen, gaan gebruiken om te vergeten waarmee hij al dat geld had verdiend. Hij dacht niet dat dat hem veel moeite zou kosten.

Hij ging voor het kleine spiegeltje op het tafeltje in de slaapkamer zitten. De pruik veranderde zijn donkere krullen in een golvende blonde haardos. Aan het haakje aan de deur hing een nieuw kostuum dat een heel stuk eleganter was dan het pak dat hij net had uitgetrokken. Hij kromde zijn hand en bukte zijn hoofd om de contactlenzen in te brengen die zijn onopvallende bruine ogen zouden omtoveren tot een stralend blauw.

Hij stond weer op om in de spiegel te kijken en voelde hoe de verlengde loop van een 9mm Sig p229 tegen zijn schedelbasis werd gedrukt. Met het verscherpte waarnemingsvermogen dat altijd samengaat met paniek, merkte hij op dat de geluiddemper die erop was geschroefd de lengte van de loop bijna verdubbelde.

Zijn hevige schrikreactie duurde nauwelijks een seconde. Hij voelde het kille metaal tegen zijn huid duwen en in de spiegel zag hij hoe de donkere ogen hem aanstaarden. De indringer had een strenge uitdrukking op zijn gezicht. Zelf had hij vaak ook zo gekeken voor een executie; iemand anders van het leven beroven was voor hem altijd een ernstige aangelegenheid geweest. Nu keek hij als gehypnotiseerd toe hoe het andere gezicht zijn eigen ritueel afwerkte. Maar daarna zag hij met stijgende verbazing dat er op het gezicht van de man die hem ging vermoorden een uitdrukking van grote woede verscheen, die werd gevolgd door hevige weerzin. Die emoties had hijzelf nooit gevoeld als hij met een executie bezig was. De ogen van het slachtoffer werden groot toen hij zag hoe de vinger zich om de trekker kromde. Hij wilde iets zeggen, waarschijnlijk een verwensing, maar hij slaagde er niet in om de woorden uit te spreken omdat de kogel in zijn hersenen tot ontploffing kwam. Door de klap van de inslag sloeg hij achterover en kwam op het kleine tafeltje terecht. De moordenaar duwde het levenloze lichaam met het gezicht naar voren in de ruimte tussen het bed en de muur en schoot daarna de resterende elf kogels in het magazijn in het bovenlijf van de dode. Hoewel het hart van het slachtoffer al stilstond, verschenen er rond elke inslagwond donkerrode plekken ter grootte van een munt, waar het bloed zo snel uit kwam opwellen dat het wel kleine oliebronnetjes leken. Het automatische pistool smakte naast het lijk op de vloer.

Voordat de schutter kalm het vertrek uit liep, deed hij twee dingen: hij nam de leren map met de nieuwe identiteit van het slachtoffer mee en toen hij in het halletje van de flat stond, zette hij de airconditioning op volle kracht aan. Tien seconden later ging de voordeur snel open en dicht. Het was nu stil in de flat. In de slaapkamer begon het beige tapijt snel een lelijke paarse kleur te krijgen. Binnen een uur zou de overzeese bankrekening worden leeggehaald en opgeheven; de eigenaar had het geld niet langer nodig.

Het was nog maar net zeven uur geweest en buiten was alles nog donker. Terwijl ze in haar rafelige oude peignoir aan de keukentafel zat, deed Sidney haar ogen dicht en probeerde zichzelf opnieuw wijs te maken dat dit allemaal niet meer dan een nachtmerrie was, dat haar man nog steeds leefde en nu elk ogenblik door de voordeur binnen kon komen lopen, met een brede glimlach op zijn gezicht, een cadeau onder de arm voor zijn dochtertje en een lange, troostende kus voor zijn vrouw.

Toen ze haar ogen weer opende, was er niets veranderd. Sidney keek op haar horloge. Amy zou nu wel snel wakker worden. Ze had net de hoorn neergelegd na een gesprek met haar ouders. Die zouden om negen uur bij het huis van hun dochter zijn om Amy mee te nemen naar hun huis in Hanover, Virginia, en daar zou ze een paar dagen blijven logeren tot Sidney de gelegenheid had gekregen om de gebeurtenissen een beetje te verwerken. Sidney kromp in elkaar bij de gedachte dat ze haar kleine meid als ze wat ouder was, over deze catastrofe zou moeten vertellen en dan opnieuw deze afschuwelijke ogenblikken zou moeten doormaken. Hoe kon ze haar dochtertje vertellen dat haar vader alleen maar was gestorven omdat een vliegtuig iets onvoorstelbaars had gedaan en daarbij tweehonderd mensen tot pulp had vermalen, onder wie de man die haar verwekt had?

Jasons ouders waren al jaren geleden gestorven. Als enig kind had hij Sidneys familie als de zijne beschouwd en hij was zonder strubbelingen in hun gelederen opgenomen. Sidneys twee oudere broers hadden al gebeld om hulp aan te bieden en hun medeleven te tonen, en beide gesprekken waren geëindigd met stil gesnik.

Western Airlines had aangeboden Sidney over te vliegen naar het kleine stadje vlak bij de plek van de ramp, maar dat aanbod had ze van de hand gewezen. Ze wilde de familieleden van de andere slachtoffers niet om zich heen hebben; dat zou ze niet kunnen verdragen. Ze stelde zich voor hoe ze allemaal zwijgend in de lange, grijze bussen zouden stappen, zonder in staat te zijn elkaar recht in de ogen te kijken, met trillende, uitgeputte ledematen en zenuwen die zo’n verschrikkelijke schok hadden gehad dat ze het nu elk ogenblik konden begeven. Het was al moeilijk genoeg om met al die ingewikkelde gevoelens van ontkenning, pijn en verdriet te moeten worstelen zonder allemaal mensen om je heen die precies hetzelfde doormaakten. Op dit moment sprak het idee om troost te zoeken bij lotgenoten haar helemaal niet aan.

Ze liep de trap op en de gang door tot ze bij haar slaapkamer kwam. Ze wilde tegen de deur leunen, maar die schoof half open en toen ze de kamer rondkeek, zag ze alle vertrouwde spulletjes weer. Alles in deze kamer had zijn eigen unieke geschiedenis en al die herinneringen waren verbonden met Jason. Uiteindelijk bleef haar blik rusten op het onopgemaakte bed. Wat hadden ze daar toch veel vreugde beleefd! Ze kon gewoon niet geloven dat die vrijpartij in de vroege ochtend voordat Jason naar het vliegveld was vertrokken, de laatste keer was geweest.

Voorzichtig trok ze de deur dicht en liep naar Amy’s kamertje. De gelijkmatige ademhaling van haar dochtertje was geruststellend, zeker nu. Sidney ging in de rieten schommelstoel zitten, naast het kinderledikant. Jason en zij waren er kort geleden in geslaagd om hun dochtertje in een bed te laten slapen in plaats van in een wieg, maar ze hadden vele nachten op de vloer naast het bed moeten slapen voordat Amy aan deze nieuwe omstandigheden gewend was.

Terwijl ze de stoel langzaam heen en weer liet schommelen, bleef Sidney vol liefde naar haar dochtertje zitten kijken, naar het blonde, verwarde haar en de kleine voetjes in hun dikke sokken die nu onder de dekentjes uitstaken. Om half acht maakte Amy een kort snikkend geluidje en ging met een ruk rechtop zitten. Vrijwel onmiddellijk daarna sloeg Sidney haar armen om haar dochter heen en zo bleven ze samen nog een tijdje doorschommelen tot Amy goed wakker was. Terwijl de zon langzaam boven de horizon rees, stopte Sidney Amy in bad, trok haar wat warme kleren aan en liep toen met haar dochtertje aan de hand de trap af en de keuken binnen. Terwijl Sidney koffie zette en het ontbijt klaarmaakte, liep Amy de aangrenzende woonkamer in en Sidney hoorde dat ze ging spelen met het speelgoed dat in de hoek van de kamer lag opgestapeld. Het afgelopen jaar was die stapel steeds hoger geworden. Sidney maakte het dressoir open en haalde er zonder nadenken twee kopjes uit. Halverwege de koffiepot bleef ze met een ruk staan en liet haar lichaam langzaam heen en weer wiegen tot haar plotselinge aanvechting om het uit te gillen weer was verdwenen. Ze voelde zich alsof ze onverhoeds in tweeën was gesneden. Ze zette een van de kopjes weer terug en liep met haar koffie en een kom warme havermout naar het kleine, grenehouten keukentafeltje.

Ze keek naar de woonkamer. ‘Amy, Amy, het is etenstijd.’ Het kwam eruit als een schor gefluister. Ze had ineens een razende last van haar keel; haar hele lichaam leek te zijn verschrompeld tot één grote keelpijn. Het kleine meisje kwam aanrennen. Amy’s normale snelheid was gelijk aan de topsnelheid van de meeste andere kinderen. Ze had een pluchen tijger en een ingelijste foto in haar handjes. Terwijl ze op haar moeder af holde, straalde haar kleine gezichtje van plezier. Haar nog wat vochtige haar was bij de kruin volkomen steil terwijl het aan de uiteinden begon te krullen.

Toen Amy de foto van Jason omhoog hield, blies Sidney met een ruk haar ingehouden adem uit. Die foto was verleden maand nog genomen. Jason had in de tuin staan werken en Amy was op hem af gekropen en had hem toen met de tuinslang natgespoten. Daarna waren vader en dochter samen in een hoge stapel rode, oranje en gele bladeren beland.

‘Papa?’ zei Amy met een angstig gezicht.

Jason zou drie dagen wegblijven en Sidney had er al op gerekend dat ze haar dochtertje zou moeten uitleggen waar hij zat. God! Drie dagen leken nu niet meer dan drie seconden. Ze zette zichzelf schrap en lachte het kleine gezichtje vriendelijk toe.

‘Papa is weg, Amy,’ zei ze, zonder te kunnen voorkomen dat haar stem begon te trillen. ‘Dus nu zijn we met ons tweetjes. Heb je al honger? Wil je wat eten?’

‘Mijn papa? Papa werken?’ drong Amy aan. Haar mollige vingertje wees naar de foto. Sidney nam haar dochter op schoot.

‘Amy, weet je waar je vandaag naartoe gaat?’

Amy keek haar vol verwachting aan.

‘Opa en oma.’

Amy tuitte haar lippen en begon toen breed te glimlachen. Ze knikte enthousiast en maakte een kushandje naar de koelkast, waar een foto van haar twee grootouders met een kleine magneet op zijn plaats werd gehouden.

Voorzichtig trok Sidney Amy de foto uit handen, en schoof toen de kom met havermout naar haar toe.

‘Voor we weggaan, moet je wat eten, hoor. Er zit stroop en boter op. Precies wat je lekker vindt.’

‘Zelf doen! Zelf doen!’ Amy klauterde bij haar moeder op schoot en nadat ze zich vandaaruit in haar eigen stoel had weten te wurmen, pakte ze voorzichtig de lepel vast en stortte ze zich hongerig op de havermout.

Sidney zuchtte en deed haar hand voor haar ogen. Ze probeerde zich te beheersen, maar een paar luide snikken wist ze toch niet te bedwingen. Uiteindelijk vluchtte ze de kamer uit, en nam de foto mee. Ze rende de trap naar haar slaapkamer op, zette de foto op de bovenste plank van de kast en liet zich op het bed vallen. Om het geluid van haar gesnik te dempen, duwde ze haar hoofd in het kussen.

Vijf minuten later lag ze nog steeds te huilen. Meestal had Sidney een soort zesde zintuig voor waar Amy uithing, maar deze keer hoorde ze de kleine meid pas toen ze een klein handje aan haar schouder voelde trekken. Na een tijdje ging Amy er maar naast liggen en duwde haar gezicht tegen haar moeders schouder.

Amy zag haar tranen en toen ze met haar handje aan de nattigheid voelde, riep ze: ‘O, huile, huile.’ Ze nam het gezicht van haar moeder in haar twee kleine handjes en terwijl ze ook in tranen uitbarstte, probeerde ze moeizaam de woorden ‘Mama, droevig?’ uit te spreken. Hun natte gezichten raakten elkaar en hun tranen vloeiden in elkaar over. Een tijdje later ging Sidney eindelijk rechtop zitten, sloeg haar armen om haar dochtertje heen en wiegde haar langzaam heen en weer op de zachte matras. Er was wat havermout aan Amy’s mond blijven hangen en Sidney vervloekte zichzelf omdat ze haar dochtertje aan het huilen had gebracht. Maar zo’n overweldigend sterke emotie had ze nog nooit meegemaakt.

Na een tijdje trokken de hevige snikken weg en toen Sidney voor de honderdste keer haar ogen droog wreef, kwamen er geen nieuwe tranen opwellen om de plaats van de oude in te nemen. Ze bleef nog een paar minuten zitten en liep toen met Amy naar de badkamer, veegde haar gezicht schoon en gaf haar een kus.

‘Het is goed, Amy. Mammie is nu weer in orde. Ik hoef niet meer te huilen.’

Toen Amy eindelijk rustig werd, viste Sidney wat speelgoed voor haar uit de badkuip en terwijl Amy daarmee bezig was, nam zijzelf snel een douche en trok daarna een lange rok en een coltrui aan.

Toen haar ouders om negen uur precies op de deur klopten, was Amy’s tas al gepakt en stond ze klaar om te gaan. Ze liepen naar de wagen. Sidneys vader droeg Amy’s tas. Sidneys moeder had Amy aan de hand.

Bill Patterson sloeg een stevige arm om zijn dochters schouders; aan zijn diep in hun kassen liggende ogen en gebogen schouders was duidelijk te zien hoe diep hij door deze tragedie was getroffen.

‘Jezus, Sidney, ik kan het nog steeds niet geloven. Ik heb hem twee dagen geleden nog gesproken. We zouden van de winter wat gaan vissen op het ijs, ergens in Minnesota, met ons tweeën.’

‘Dat weet ik, pa. Dat heeft hij me verteld. Hij zag er erg naar uit.’

Terwijl haar vader Amy’s tas in de kofferbak legde, gespte Sidney haar dochtertje vast in het kinderzitje en gaf haar Winnie de Poeh aan. Daarna hield ze haar even stevig bij de schouders en gaf haar toen voorzichtig een kus.

‘Ik kom je heel gauw ophalen, Amy. Eerlijk beloofd.’

Sidney deed de autodeur dicht. Haar moeder pakte haar hand vast.

‘Sidney, ga alsjeblieft met ons mee. Je kunt nu beter niet alleen zijn. Alsjeblieft.’

Sidney greep haar moeders magere hand vast. ‘Ik wil nu even alleen zijn, ma. Ik moet alles even tot me laten doordringen. Het duurt niet lang. Over een dag of twee kom ik naar jullie toe.’

Haar moeder bleef haar een paar seconden strak aankijken, sloeg toen beide armen om Sidney heen en drukte haar stevig tegen zich aan. Haar kleine lijf trilde. Toen haar moeder in de wagen ging zitten, glom haar ronde gezicht van de tranen.

Sidney bleef staan kijken hoe de wagen de straat op reed. Met een strak gezicht staarde ze naar de achterbank, waar haar dochtertje haar geliefde teddybeer vastklemde en haar duim stevig in haar mond hield. Even later sloeg de wagen de bocht om en verdween uit het zicht.

Met de trage, wankele bewegingen van een oude dame liep Sidney weer naar het huis terug. Tot haar plotseling iets te binnen schoot en ze snel naar het huis rende.

Snel draaide ze het inlichtingennummer van het district Los Angeles en vroeg naar het nummer van AllegraPort Technology. Terwijl ze het nummer intoetste, vroeg ze zich af waarom dat bedrijf niet had gebeld toen Jason niet was komen opdagen. Er had niets op het antwoordapparaat gestaan. Ze had dus voorbereid kunnen zijn op de reactie die ze kreeg, maar dat was ze niet.

Nadat ze drie verschillende mensen van het bedrijf had gesproken, legde ze langzaam de hoorn neer en staarde als verdoofd naar de keukenmuur. AllegraPort had Jason helemaal geen vice-presidentschap aangeboden. In feite had niemand daar ooit van hem gehoord. Met een abrupte beweging ging Sidney op de vloer zitten, ze trok haar knieën tegen haar kin en begon onbedaarlijk te huilen. Alle verdenkingen die ze destijds had gekoesterd, kwamen nu ineens weer in haar op en door de snelheid waarmee dat gebeurde, dreigde ze haar laatste greep op de werkelijkheid te verliezen. Ze kwam overeind staan en stak haar hoofd onder de keukenkraan. Nadat het koude water haar weer enigszins bij haar positieven had gebracht, wankelde ze naar de tafel en sloeg haar handen voor haar gezicht. Jason had tegen haar gelogen. Dat viel nu niet meer te ontkennen. Jason was dood. Ook dat was onweerlegbaar. En zo te zien, zou ze nooit de waarheid leren kennen. Bij die laatste gedachte stopte ze met huilen en keek door het raam naar de achtertuin. De afgelopen twee jaar hadden Jason en zij daar bloemen, struiken en bomen geplant. Samenwerken om een gemeenschappelijk doel te verwezenlijken: zo hadden ze een groot deel van hun huwelijksleven doorgebracht, en ondanks alle twijfel en onzekerheid die ze nu voelde, van één ding was en bleef ze volkomen overtuigd: Jason hield van haar en van Amy. Wat hem er ook toe had gebracht om haar voor te liegen en daarna aan boord van een onheilsvliegtuig te gaan, ze zou het te weten komen! Ze wist dat Jason daar alleen maar goedaardige redenen voor gehad kon hebben. Tot iets anders zou de man die ze zo intiem had gekend en die ze met hart en ziel had liefgehad, niet in staat zijn geweest. Omdat hij zo zonder enige zin of reden uit hun gezin was weggerukt, was erachter komen waarom hij aan boord van dat vliegtuig was gegaan wel het minste wat ze hem verschuldigd was. Zodra ze er mentaal toe in staat was, zou ze de achtervolging inzetten, met alle energie die ze maar kon opbrengen.

•12•

De vliegtuighangar op het regionale vliegveld was maar klein. Aan de wanden hingen lange rijen elektrisch gereedschap en overal op de vloer stonden hoge stapels kisten. Een plafond vol felle lampen veranderde de duisternis in daglicht. Terwijl de natte hagelbui steeds heviger werd, sloeg de wind met een ratelend geluid tegen de metalen wanden zodat het wel leek of die met een jachtgeweer onder vuur werden genomen. Binnen in de hangar hing een zware, scherpe petroleumlucht.

Op de betonnen vloer in het voorste gedeelte van de hangar lag een enorm groot metalen voorwerp: de rechtervleugel van Vlucht 3223. Hoewel het ding grotesk verbogen was, waren de stuurboordmotor en de motorophanging nog intact. De vleugel was midden in een dichtbebost gebied neergekomen, recht op een honderd jaar oude eik van bijna dertig meter hoog. Die boom zou zijn honderdeerste verjaardag niet meer beleven; hij was dwars doormidden gespleten. Wonderlijk genoeg was de brandstof niet in brand gevlogen. Waarschijnlijk was het grootste deel onmiddellijk nadat de tanks en leidingen lek geslagen waren al weggestroomd en had de boom een deel van de klap opgevangen. De brokstukken waren met een helikopter opgehesen en overgevlogen naar de hangar, waar ze nu aan een nader onderzoek onderworpen zouden worden.

Een klein groepje mensen stond rondom de wrakstukken. Telkens als ze uitademden, kwam er een rookpluim uit hun mond, maar in hun dikke jacks bleven ze toch goed warm. Met sterke zaklantaarns onderwierpen ze de scherpe breukrand van de afgeknapte vleugel aan een nauwgezet onderzoek. Een deel van de motorgondel was verpletterd en aan de rechterkant was de motor gedeeltelijk een heel eind ingedrukt. De vleugelkleppen waren afgescheurd toen de vleugel de boom had geraakt, maar vlakbij teruggevonden. Naderhand zou door het onderzoek een soort dakpanpatroon in het metaal naar voren komen, wat er duidelijk op wees dat de luchtstroom over de vleugel een paar keer ingrijpend van richting moest zijn veranderd terwijl de motor nog draaide. De oorzaak daarvan was gemakkelijk te vinden: doordat er een heleboel wrakstukken de motor in waren gezogen, was die van binnen volkomen aan flarden gereten, ook al zat hij nog steeds aan de vleugel vast.

De aandacht van de mannen die nu rondom de vleugel stonden, was echter gericht op de plek waar die was afgeknapt. De scherpe metaalranden waren zwart en verschroeid, en wat nog het meest veelzeggend was: het metaal was naar buiten gebogen, weg van het vleugeloppervlak, en er zaten duidelijk zichtbare deuken en pitten in. Er waren maar weinig gebeurtenissen die tot een dergelijk resultaat konden leiden en een bom was duidelijk nummer één op het lijstje van mogelijkheden. Toen Lee Sawyer de vleugel eerder op de dag aan een eerste onderzoek had onderworpen, had dat onmiddellijk sterk zijn aandacht getrokken.

Vol weerzin schudde Kaplan zijn hoofd. ‘Je hebt gelijk, Lee. De waargenomen verandering in de metallurgie kan alleen maar veroorzaakt zijn door een schokgolf die een korte maar immense druk uitoefent. Er is hier duidelijk iets ontploft. Dat geloof je toch niet? We hebben op alle vliegvelden detectoren geïnstalleerd, zodat de eerste de beste gek niet zomaar een bom of geweer aan boord kan smokkelen, en dan krijgen we dit. Jezus!’

Lee Sawyer deed een paar stappen naar voren en knielde neer bij de rand van de vleugel. Hier was hij dan: bijna vijftig jaar oud, en de helft van die tijd bij de fbi , en nu zat hij opnieuw in de angstwekkende overblijfselen van de menselijke slechtheid te wroeten.

Hij had meegewerkt aan het onderzoek naar de ramp bij Lockerbie. Dat was een gigantisch onderzoek geweest. De wrakstukken van PanAm-Vlucht 103 waren aan een vrijwel microscopisch onderzoek onderworpen en dat had tot een vrijwel waterdichte conclusie geleid. Met bomaanslagen op vliegtuigen waren er meestal geen ‘grote’ aanwijzingen. Dat was in elk geval wat speciaal agent Sawyer tot nu toe altijd had gedacht.

Zijn waakzame ogen zwierven over de brokstukken en bleven toen rusten op de man van de ntsb . ‘Welke mogelijke scenario’s staan er op dit ogenblik op je lijstje, George?’

Kaplan wreef over zijn kin en krabde verstrooid aan zijn baardstoppels. ‘We zullen meer weten als we de zwarte dozen hebben gevonden. Maar we hebben een duidelijk resultaat geboekt: er is een vleugel afgeknapt. Zoiets gebeurt niet zomaar. We zijn niet helemaal zeker wanneer dat gebeurd is, maar de radar geeft aan dat een groot deel van het toestel, de vleugel blijkbaar, tijdens de vlucht los gekomen is. Toen dat gebeurde, was er natuurlijk geen mogelijkheid meer om te herstellen. Het eerste waar je dan aan denkt, is de een of andere catastrofale constructiefout. Bij de eerste straalvliegtuigen is dat zo nu en dan voorgekomen, maar dit is de Mariner l800 , een type vliegtuig dat pas laat in de jaren tachtig op de markt is gebracht. Mariner is een van de meest vooraanstaande fabrikanten ter wereld en de l800 is een van hun meest geavanceerde modellen. Een dergelijke constructiefout is zo onwaarschijnlijk dat ik aan die mogelijkheid niet veel tijd zal verspillen. Je zou misschien denken dat het door metaalmoeheid komt, maar dit vliegtuig hier is nauwelijks tweeduizend keer opgestegen en geland; het is dus nog bijna zo goed als nieuw. En daar komt dan nog bij dat ongelukken waarbij metaalmoeheid in het spel is, altijd iets te maken hebben met de fuselage zelf; de verschillen in luchtdruk tussen de atmosfeer binnen en buiten de cabine veranderen voortdurend en daardoor is de cabine zelf voortdurend aan het krimpen of uitzetten. Op den duur blijkt dat dus weleens problemen op te leveren. Vliegtuigvleugels hebben geen interne atmosfeer, dus metaalmoeheid kunnen we wel uitsluiten. Daarna kijk je naar de omgeving. Een blikseminslag misschien? Dat komt veel vaker voor dan de meeste mensen denken, maar vliegtuigen zijn daarop gebouwd en omdat bliksem alleen zware schade kan aanrichten als iets geaard is, zal een vliegtuig in de lucht op zijn hoogst wat schroeiplekken oplopen. Bovendien is er die ochtend in de omgeving van het rampgebied geen bliksem gemeld. Vogels dan? Laat me eerst maar eens een vogel zien die op een hoogte van tien kilometer rondvliegt en die ook nog groot genoeg is om de vleugel van een l800 te laten afbreken. Het vliegtuig is ook zeker niet tegen een ander vliegtuig aangebotst.’

Kaplan zweeg even om op adem te komen en keek nog eens naar de wrakstukken.

‘Dus wat kan het dan wel zijn geweest, George?’ vroeg Sawyer kalm.

Kaplan keek weer op en slaakte een diepe zucht. ‘Daarna kijken we of er misschien sprake is geweest van een mechanische storing. Catastrofale resultaten zijn meestal het gevolg van meerdere storingen die zich vrijwel gelijktijdig voordoen. Ik heb het bandje van het gesprek tussen de piloot en de verkeerstoren beluisterd. De captain meldde May-Day enkele minuten voordat ze neerstortten, al was het duidelijk dat ze geen idee hadden van wat er aan de hand was. Maar laten we zeggen dat er een motor in brand is gevlogen en dat er tegelijkertijd ook een brandstoftank is gaan lekken. De meeste mensen denken dan zoiets van: brandstoflek, vlammen uit de motor... bám, ontploffing, of misschien is er ook geen ontploffing geweest, al wijst alles erop dat dat wel het geval is. Het vuur zou de liggers verzwakt kunnen hebben, zodat die na een tijdje zijn geknapt. Als dat gebeurt, dan breekt de vleugel ook wel af. Dat zou dus kunnen verklaren wat er met Vlucht 3223 is gebeurd, in elk geval in dit vroege stadium.’ Kaplan klonk niet overtuigd.

‘Maar?’ Sawyer keek hem aan.

Kaplan wreef in zijn ogen; de machteloze woede straalde van zijn gezicht. ‘Er is geen enkel bewijs dat er iets mis was met die verdomde motor. De geconstateerde beschadigingen zijn duidelijk veroorzaakt door de klap waarmee de vleugel de grond heeft geraakt of doordat de brokstukken die bij de eerste ontploffing zijn vrijgekomen de motor in zijn gezogen. Er is niets wat erop wijst dat motorproblemen bij deze ramp ook maar enige rol van betekenis hebben gespeeld. Als er brand in de motor is geweest, schrijft de standaardprocedure voor dat de brandstoftoevoer en daarna de toevoer van elektrische stroom naar die motor wordt afgesloten. De motoren zijn voorzien van automatische blusinstallaties, en wat nog belangrijker is, ze zijn zo laag opgehangen dat de vlammen de vleugels of de romp zelf niet kunnen bereiken. Dus zelfs als er zich twee ernstige mankementen tegelijk hebben voorgedaan: een brandende motor en een brandstoflek, maken het ontwerp van het vliegtuig en de atmosferische omstandigheden op tien kilometer hoogte bij een snelheid van meer dan achthonderd kilometer per uur het vrijwel onmogelijk dat die twee ooit op elkaar zouden kunnen inwerken.’ Hij bewoog zijn voet langs de vleugel. ‘Ik bedoel dus maar dat ik niet denk dat dit ding door motorproblemen is neergestort.’ Hij zweeg even. ‘En dan is er nog iets.’

Kaplan knielde opnieuw neer bij de scherpe rand van de vleugel. ‘Dus zoals ik al zei: dit wijst duidelijk op een ontploffing. Toen ik de vleugel voor het eerst onder ogen kreeg, liep ik te denken aan de een of andere geïmproviseerde bom. Je weet wel, wat Semtex met een tijdklok of een hoogtemeter eraan. Als het vliegtuig eenmaal een bepaalde hoogte heeft bereikt, gaat de bom af. Door de schokgolf wordt de beplating opengescheurd en vrijwel onmiddellijk daarna springen de klinknagels eruit. Met een windsnelheid van honderden kilometers per uur wordt die hele vleugel dan onmiddellijk vanaf zijn zwakste punt opengereten, net zoals je je gulp openritst. Daarna begeven de liggers het en dan bámmm. Jezus, alleen al het gewicht van de motor aan dit deel van de vleugel zou daarvoor hebben gezorgd.’ Hij zweeg even. Kennelijk had hij tijd nodig om de vleugel nog eens goed te bekijken. ‘Maar ik denk eigenlijk niet dat er een speciale bom is gebruikt.’

‘Waarom niet?’ vroeg Sawyer.

Kaplan wees naar een blootliggend stuk van de brandstoftank, vlak naast de brandstofinlaat en hield toen zijn zaklantaarn boven de bewuste plek. ‘Kijk hier eens naar.’

Er zat een groot gat in de tank. Overal eromheen zaten lichtbruine vlakken waar het metaal verwrongen was en vol met kleine blaasjes zat. ‘Ja, dat was me al opgevallen,’ zei Sawyer.

‘Zo’n gat kan nooit vanzelf zijn ontstaan,’ zei Kaplan. ‘En bovendien zou het bij de eerste routine-inspectie al zijn opgemerkt.’

Sawyer trok zijn handschoenen aan voordat hij het metaal aanraakte. ‘Misschien is het tijdens de ontploffing gebeurd.’

‘Als dat het geval is, dan is dat alleen op deze ene plek gebeurd. Op dit deel van de vleugel is verder nergens zoiets te vinden, terwijl alles wel onder de brandstof zit. Maar ik denk wel dat er íets op heeft gezeten.’ Kaplan wreef even nerveus in zijn handen. ‘Ik denk dat het erop is gesméérd, met opzet dus, om dat gat te veroorzaken.’

‘Een bijtend zuur bijvoorbeeld?’

Kaplan knikte. ‘Wedden dat het zoiets is? De brandstoftanks bevinden zich tussen de liggers en de beplating van de vleugels en zijn gemaakt van dezelfde zachte aluminiumlegering. Er zijn een heleboel zuren die snel door een dergelijke zachte legering heen vreten.’

‘Oké, dan is het zuur geweest, maar waarschijnlijk is het dan een langzaamwerkend zuur, zodat het vliegtuig de gelegenheid zou krijgen om op te stijgen.’

Zonder aarzelen zei Kaplan: ‘Precies. De zender geeft continu de hoogte van het toestel door aan de verkeerstoren, daarom weten we dat het vliegtuig een paar minuten voor de ontploffing zijn kruishoogte moet hebben bereikt.’

Sawyer werkte die gedachte verder uit. ‘Tijdens de vlucht zijn die tanks op een gegeven moment lek geraakt. Er is brandstof uitgestroomd. Maar hoe is die in brand gevlogen? Misschien heeft de motor helemaal niet in brand gestaan. Zou de gewone hitte die die afgeeft al voldoende geweest zijn om de lekkende brandstof te laten ontbranden?’

‘Absoluut niet. Je weet hoe koud het is op tien kilometer hoogte. Vergeleken daarbij lijkt Alaska wel de Sahara. En bovendien, de motorgondel en de koelingssystemen zorgen ervoor dat het grootste deel van de hitte van de motoren heel snel wordt afgevoerd. En wat er dan nog over is, stroomt echt de vleugel niet in. Vergeet niet dat er een grote brandstoftank voor zit en dat die behoorlijk goed geïsoleerd is. En bovendien, als je een brandstoflek krijgt, stroomt de brandstof naar achteren en niet naar voren, waar de motor hangt. Nee, als ik op deze manier een vliegtuig zou willen laten neerstorten, zou ik de hitte van de motoren nooit als ontstekingsmechanisme gebruiken. Daar kun je echt niet op rekenen.’

Plotseling viel Sawyer iets in. ‘Als er een lek was, zou de brandstof dan niet gewoon in de vleugel blijven zitten?’

‘Dat hangt ervan af waar het lek zit. In sommige delen van de tank wel, in andere niet. Bij dit lek moet de brandstof er gewoon uitgestroomd zijn.’

‘Nou, George, als het is neergestort op de manier die jij denkt, en ik denk dat je daar weleens gelijk in zou kunnen hebben, dan zullen we een grondig onderzoek moeten instellen naar iedereen die minstens vierentwintig uur voor de vlucht in de buurt van dat vliegtuig is geweest. We kunnen dat maar beter zo onopvallend mogelijk doen. Het ziet ernaar uit dat dit het werk van een insider is, en we moeten hem vooral niet achterdochtig maken. Als er meerdere mensen bij deze aanslag betrokken zijn, dan wil ik hen allemaal in handen krijgen.’

Sawyer en Kaplan liepen terug naar hun wagens. Kaplan keek de fbi -agent eens aan. ‘Je hebt mijn vermoedens van sabotage zonder slag of stoot geaccepteerd, Lee.’

Sawyer was plotseling weer scherp bewust van een feit dat de bomaanslagtheorie een heel stuk waarschijnlijker maakte. ‘We moeten wel concreet bewijsmateriaal hebben,’ zei hij zonder de ntsb -man aan te kijken, ‘maar, ja, ik denk dat je gelijk hebt. Ik was er eigenlijk al vrij zeker van op het moment dat we de vleugel vonden.’

‘Waarom zou iemand zoiets doen? Ik bedoel, ik kan begrijpen dat terroristen een internationale vlucht willen neerhalen, maar dit was een gewone binnenlandse vlucht. Ik snap het niet.’

Net toen Kaplan in zijn wagen wilde stappen, leunde Sawyer met beide armen op het portier en zei: ‘Het zou natuurlijk een heel spectaculaire manier zijn om één bepaald persoon uit de weg te ruimen.’

Kaplan staarde de agent aan. ‘Een heel vliegtuig neerhalen om één persoon te vermoorden? Wie was er dan aan boord van dat ding?’

‘Zegt de naam Arthur Lieberman je iets?’ vroeg de fbi -agent zachtjes.

Kaplan dacht even diep na, maar er schoot hem niets te binnen.

‘Die naam komt me bekend voor, maar ik zou niet weten waarvan.’

‘Nou, als je een bankier of effectenmakelaar was, of een congreslid dat in het Joint Economic Committee zit, dan zou je het wel weten. Hij is de machtigste man van de Verenigde Staten, misschien wel van de hele wereld.’

‘Ik dacht dat de president dat was?’

Er verscheen een grimmig lachje op Sawyers gezicht: ‘Nee, het is Arthur Lieberman, de man met de grote letter “S” op zijn borst.’

‘Wat was hij dan?’

‘Arthur Lieberman was de voorzitter van de Federal Reserve Board. Nu is hij net als honderdtachtig anderen het slachtoffer van een moordaanslag. En ik heb zo het vermoeden dat hij hun enige doelwit was.’

•13•

Jason had geen idee waar hij zich bevond. Het leek wel of de wagen urenlang was blijven rondrijden, maar zeker kon hij dat niet weten, en Scales, of hoe de man ook werkelijk mocht heten, had hem een blinddoek om gedaan. Het kamertje waar hij zich nu in bevond, was klein en kaal. In een van de hoeken droop het vocht lang de muur en er hing een scherpe schimmelgeur in de lucht. Hij zat op een wrakkig stoeltje, recht tegenover de ene deur. Er waren geen ramen en het enige licht in het vertrek was afkomstig van een kaal peertje aan het plafond. Aan de andere kant van de deur hoorde hij zo nu en dan iemand bewegen. Zijn horloge hadden ze hem afgenomen en dus had hij er geen idee van hoe laat het was. De mensen die hem gevangen hielden, kwamen hem met heel onregelmatige tussenpozen eten brengen en dat maakte het moeilijk vast te stellen hoeveel tijd er precies verstreken was.

Een keer, toen er wat te eten werd gebracht, had Jason zijn laptop en mobiele telefoon op een klein tafeltje naast de deur zien staan, maar verder zag het voorkamertje er precies zo uit als dat waarin hijzelf zich bevond. De zilverkleurige koffer was hem weer afgenomen, maar hij was er nu toch redelijk zeker van dat er nooit iets in had gezeten. Hij begon door te krijgen wat er was gebeurd. Christus, wat was hij toch een goedgelovige idioot geweest! Hij dacht aan zijn vrouw en kind, en hoe wanhopig hij weer bij hen wilde zijn. Hij vroeg zich af wat Sidney zou denken dat hem was overkomen en besefte dat hij nauwelijks kon bevatten wat ze nu allemaal moest doormaken. Had hij maar de waarheid verteld, dan zou ze hem nu kunnen helpen! Hij zuchtte. Maar als hij er haar iets over had verteld, zou ze ook in gevaar zijn komen te verkeren, en dat was iets wat hij tot elke prijs wilde vermijden, zelfs als dat betekende dat hij haar nooit zou terugzien. Toen het beeld van hun eeuwige scheiding zich vastzette in zijn hoofd, veegde hij zijn tranen af, stond op en probeerde zichzelf wakker te schudden.

Hoewel de grimmige gezichten van zijn bewakers bepaald niet geruststellend waren, was hij nog niet dood, want ondanks de grote voorzichtigheid waarmee ze te werk gingen, hadden ze één fout gemaakt. Jason zette zijn bril af, legde die op de vloer en trapte voorzichtig de glazen kapot. Hij raapte een scherpe scherf op, klemde die zorgvuldig op de juiste wijze in zijn hand en begon toen hard op de deur te bonzen.

‘Hé, kan ik wat te drinken krijgen?’

‘Kop dicht, jij.’ De stem, niet die van Scales trouwens, klonk geërgerd. Waarschijnlijk was het de andere man.

‘Hé, godverdomme, ik moet mijn medicijnen innemen en ik heb iets nodig om die weg te krijgen.’

‘Probeer je eigen spuug maar eens.’ Het was dezelfde stem. Jason kon hem horen grinniken.

‘Daar zijn die pillen veel te groot voor,’ schreeuwde Jason. Hij hoopte maar dat iemand anders het zou horen.

‘Jammer voor je.’

Jason hoorde hoe iemand langzaam een tijdschrift doorbladerde.

‘Mij best hoor. Nou dan neem ik ze niet en dan val ik hier straks dood neer. Het is tegen hoge bloeddruk, en die bloeddruk van mij is op dit moment onvoorstelbaar hoog.’

Nu hoorde Jason een paar stoelpoten over de vloer schrapen. Er rinkelden wat sleutels. ‘Weg van die deur, jij!’

Jason deed een paar stappen achteruit en de deur ging open. In zijn ene hand hield de man de sleutelbos, in zijn andere een pistool.

‘Waar zijn die pillen?’ vroeg hij argwanend.

‘In mijn hand.’

‘Laat zien.’

Geërgerd schudde Jason zijn hoofd. ‘Dat geloof je toch niet.’ Hij liep naar voren, opende zijn hand en hield die de man voor, met de handpalm naar boven. De man keek even en Jason bracht met een ruk zijn been omhoog en schopte hem het pistool uit de hand.

‘Shit!’ riep de man. Hij sprong op Jason af, die hem opving met een stevige rechtse. Het scherpe glas raakte de man in zijn wang. Hij brulde van de pijn en terwijl het bloed uit de gruwelijke wond stroomde, deed hij struikelend een paar stappen achteruit.

De man was groot, maar niet meer de jongste en zijn spieren waren al geruime tijd geleden plaats gaan maken voor vet. Jason beukte nu als een stormram tegen hem aan, zodat de man struikelend tegen de muur werd gedrongen. Er volgde een korte worsteling, maar de veel sterkere Jason slaagde erin om hem met zijn gezicht tegen de kalkstenen muur te slaan. Nog een keer het hoofd tegen de muur rammen, twee gemene stoten in de nieren... en dat bleek voldoende om de man bewusteloos in elkaar te laten zakken.

Jason raapte het pistool op en holde de kamer uit. Met zijn vrije hand griste hij zijn laptop en telefoon mee en bleef toen even stilstaan om te kijken waar hij zich nu precies bevond. Hij zag de tweede deur, rende er naartoe, bleef even staan luisteren en liep er toen snel doorheen.

Zachtjes vloekend bleef hij opnieuw even staan om zijn ogen aan het duister te laten wennen. Hij bevond zich in het pakhuis waar de uitwisseling had plaatsgevonden, of in een pakhuis dat daar als twee druppels water op leek. Ze hadden waarschijnlijk rondjes gereden. Voorzichtig sloop hij de trap af naar beneden. De wagen was nergens te bekennen. Plotseling hoorde hij een geluid. Het kwam uit de richting waar hij juist vandaan was gekomen. Hij rende naar het rolluik en zocht paniekerig naar de schakelaar waarmee het geopend kon worden. Toen hij hollende voetstappen achter zich hoorde, keek hij met een ruk op en rende snel naar de andere kant van het pakhuis. Hij verstopte zich achter een paar tweehonderd-litervaten, legde het pistool voorzichtig op de grond en klikte zijn laptop open.

Het was een zeer geavanceerd model, compleet met ingebouwd modem. Hij zette de computer aan, trok een los kabeltje uit het deksel en koppelde de laptop daarmee snel aan zijn mobiele telefoon. Het zweet droop over zijn voorhoofd terwijl de machine aan het booten was. Met behulp van zijn muis klikte hij snel de noodzakelijke menu’s door en typte toen – het was donker achter de vaten, maar hij kon blindtypen – snel zijn bericht in. Hij was daar zo verwoed mee bezig dat hij de voetstappen achter zich niet opmerkte. Hij stuurde dit bericht naar zijn eigen America Online-postbus, maar dat stond niet standaard in zijn laptop ingeprogrammeerd – net als al die mensen die hun eigen telefoonnummer vergeten, stuurde Jason nooit e-mail aan zichzelf – en het kostte hem een paar kostbare seconden om zijn adres in te tikken. Terwijl zijn vingers heen en weer schoten over de toetsen, streek er plotseling een witte lichtbundel over hem heen en even later werd er een sterke arm om zijn nek geklemd.

Jason slaagde er nog net in om het send -commando aan te klikken. Toen schoot er een hand voor zijn gezicht langs en griste de laptop weg. De telefoon bungelde nu aan het eind van het korte kabeltje en Jason zag hoe de dikke vingers de toetsen indrukten om het e-mailbericht tegen te houden.

Jason haalde uit en gaf zijn aanvaller een harde stomp op zijn kaak. De man liet zijn greep even verslappen en Jason slaagde erin hem de laptop en de telefoon uit handen te rukken. Hij schopte zijn aanvaller in diens middenrif, zodat de man languit op de vloer terechtkwam en daar bleef liggen. Snel rende Jason ervandoor. Jammer genoeg vergat hij het pistool mee te nemen.

Terwijl hij snel naar de overkant van het pakhuis rende, hoorde Jason van alle kanten rennende voetstappen op zich afkomen. Ontsnappen was nu niet langer mogelijk, dat was duidelijk. Maar hij kon nog steeds wel íets uitrichten. Hij dook weg achter een paar metalen stoelen, liet zich op zijn knieën zakken en begon snel te typen. Hij keek met een ruk op toen hij vlakbij een luide schreeuw hoorde en net voordat hij de tekst van het eigenlijke bericht begon in te tikken, sloeg hij met zijn wijsvinger per ongeluk een verkeerde toets aan. Hij haalde nu hortend adem, zijn nek deed pijn van de houdgreep waarin de man hem daarnet had vastgehouden en het zweet dat nu over zijn voorhoofd droop, liep in zijn ogen, zodat die begonnen te prikken. Het was zo donker dat het toetsenbord niet te zien was en terwijl hij naar het kleine beeldscherm zat te turen, keek hij zo nu en dan wanhopig om zich heen. Het geschreeuw en de hollende voetstappen klonken nu steeds dichterbij.

Hij realiseerde zich niet dat het kleine beetje licht dat het beeldscherm uitstraalde in het donkere pakhuis net een lasershow was. Toen de hollende voetstappen hem tot op drie meter waren genaderd, brak hij het bericht af en zonder zijn vergissing te bemerken, drukte hij op de send- knop en wachtte tot zijn opdracht bevestigd zou worden.

Toen wiste Jason zowel het bestand dat hij had verstuurd als de naam van de ontvanger. Terwijl hij de delete -toets indrukte, keek hij niet naar het e-mailadres. Toen schoof hij de laptop en de mobiele telefoon zover mogelijk onder de trap. Tijd om meer te doen kreeg hij niet, want nu schenen er verschillende zaklantaarns recht in zijn gezicht. Langzaam en zwaar ademend stond hij op en keek hen uitdagend aan.

Een paar minuten later reed de wagen het pakhuis uit. Jason in elkaar gezakt op de achterbank. Hij had een paar grote blauwe plekken en schrammen op zijn gezicht en haalde onregelmatig adem. Kenneth Scales had de laptop opengeslagen en zat luid vloekend naar het kleine schermpje te staren. Hij was niet in staat om ongedaan te maken wat er een paar minuten geleden was gebeurd. In een hevige woedeuitbarsting rukte hij Jasons telefoon los van het kabeltje en ramde het ding toen net zo lang tegen het portier tot het in splinters uiteen viel. Daarna trok hij een kleine beveiligde telefoon uit zijn eigen zak, toetste een nummer in en begon even later met zachte stem te praten. Jason had contact met iemand opgenomen en een bericht verstuurd. Er waren enkele mogelijke ontvangers en die zouden allemaal nagelopen en op toepasselijke wijze afgehandeld moeten worden. Maar dat probleem moest nu maar even wachten; andere zaken gingen voor. Scales verbrak de verbinding en keek naar Jason. Toen die erin slaagde om op te kijken, zweefde het pistool vlak voor zijn hoofd.

‘Wie, Jason? Aan wie heb je dat bericht gestuurd?’

Met zijn handen om zijn pijnlijke gekneusde ribben, wist Jason weer enigszins op adem te komen. ‘Nee, makker, dat ga ik jou echt niet aan je neus hangen.’

Scales duwde het pistool tegen Jasons hoofd.

‘Nou, dan schiet je me maar dood, klootzak!’ schreeuwde Jason.

Scales vinger kromde zich om de trekker, maar toen wist hij zich weer te beheersen. Hij stopte het pistool weg en duwde Jason ruw tegen de achterbank.

‘Nog niet, Jason. We hebben nog iets voor je te doen.’

Terwijl Jason hulpeloos naar hem opkeek, grijnsde Scales hem boosaardig toe.

Nadat hij de kamer snel en efficiënt rondgekeken had, stapte special agent Raymond Jackson hoofdschuddend en vol stille verbazing naar binnen en trok de deur achter zich dicht. Arthur Lieberman was hem beschreven als iemand die tientallen jaren lang gigantisch veel geld had verdiend, maar dit armzalige flatje viel daar bepaald bij uit de toon. Hij keek even op zijn horloge. Over een paar minuten zouden de mensen van het gerechtelijk laboratorium hier zijn om een grondig onderzoek in te stellen. Hoewel het hem niet waarschijnlijk leek dat Arthur Lieberman degenen die hem uit de vredige hemel van Virginia hadden geknald persoonlijk gekend had, moest je bij een onderzoek van deze omvang geen enkele mogelijkheid over het hoofd zien.

Jackson liep het kleine keukentje binnen en wist al snel vast te stellen dat Arthur Lieberman daar nooit had gekookt of gegeten. Er stonden geen pannen of serviesgoed in de kastjes en het enige wat er in de ijskast lag, was een gloeilamp. Het fornuis was weliswaar oud, maar leek nooit gebruikt te zijn. Jackson speurde de rest van de woonkamer af en liep toen naar het kleine badkamertje. Met zijn handschoenen aan trok hij voorzichtig de deur van het medicijnkastje open: de gebruikelijke toiletspullen, niets opvallends. Jackson wilde net het spiegeldeurtje dicht doen toen hij tussen de tandpasta en de deodorant een klein flesje zag staan. Op het label stonden een dosering, een beschrijving van de inhoud en de naam van de arts die het middel had voorgeschreven. De naam van het medicijn kwam agent Jackson niet bekend voor. Jackson had drie kinderen en was daarom een soort informele deskundige op het gebied van de meest uiteenlopende kwalen en kwaaltjes. Hij schreef de naam van het medicijn op en deed het kastje dicht.

Liebermans slaapkamer was klein en het bed dat erin stond, was nauwelijks meer dan een stretcher. Tegen de muur naast het raam stond een klein bureautje en nadat hij de kleerkast had doorzocht, richtte Jackson zijn aandacht daarop.

Er stond een aantal foto’s op het bureautje en op enkele daarvan waren twee mannen en één vrouw te zien. Hun leeftijden liepen uiteen van een jaar of achttien tot midden-twintig en de foto’s leken allemaal een paar jaar oud te zijn. Liebermans kinderen besloot Jackson snel.

Het bureau had drie laden en één daarvan was gesloten. Het kostte Jackson echter niet meer dan een paar minuten om die open te krijgen. Er lag een stapeltje handgeschreven brieven in die met een elastiekje bij elkaar werden gehouden. Het handschrift was zorgvuldig en precies, maar de inhoud van de brieven was heel romantisch. Het enige vreemde eraan was dat ze geen van alle ondertekend waren. Jackson dacht daar even over na, en legde de brieven toen weer terug. Hij keek nog een paar minuten rond, tot een klop op de deur de komst van het gerechtelijke onderzoeksteam aankondigde.

•14•

Gedreven door een gevoel waarvan ze de oorsprong absoluut niet begreep, had Sidney na het afscheid van haar ouders voortdurend door het huis gezworven. Daarna had ze urenlang in de vensterbank van het keukenraam gezeten, terwijl haar geest koortsachtig alle jaren van haar huwelijk afspeurde. Alle details van die jaren, zelfs betrekkelijk onbetekenende, kwamen opborrelen uit de diepten van haar onbewuste en zo nu en dan, als haar een bijzonder grappig voorval te binnen schoot, speelde er even een glimlach om haar mond. Die ogenblikken duurden echter maar kort en telkens als het weer tot haar doordrong dat ze nooit meer dergelijke momenten met Jason zou beleven, werden ze gevolgd door luide snikken.

Toen ze uiteindelijk weer in beweging kwam, liep ze de trap op en sjokte lusteloos door de gang naar Jasons kleine studeerkamer. Ze keek het Spartaans ingerichte vertrek rond, ging aan de computer zitten en streek met haar hand over het scherm. Zolang als ze hem gekend had, was Jason dol op computers geweest. Zelf kon ze tekstverwerken en e-mailen, maar verder was haar kennis van de wereld van hardware en software zeer beperkt.

Jason correspondeerde heel veel per e-mail en meestal keek hij elke dag wel even zijn elektronische brievenbus door. Sinds de luchtramp Jason van haar had weggerukt, had Sidney er niet naar omgekeken, maar nu besloot ze dat het daar hoog tijd voor was. Een heleboel vrienden van hen zouden waarschijnlijk een bericht hebben gestuurd. Ze zette de computer aan en keek hoe er een hele reeks getallen en woorden over het scherm gleed. De meeste termen zeiden haar niets; het enige wat ze wel herkende, was de beschikbare geheugenruimte, en die was behoorlijk groot. Haar man had het systeem naar zijn eigen specificaties laten maken en het was bijzonder krachtig.

Wezenloos staarde ze naar het scherm, tot het met een schok tot haar doordrong dat de laatste drie cijfers, 7,3 en 0, de datum van Jasons verjaardag aangaven: 30 juli. Om te voorkomen dat ze weer in snikken zou uitbarsten, haalde ze even diep adem. Daarna trok ze de bureaulade open en keek werktuiglijk wat er allemaal in zat. Als advocaat wist ze maar al te goed wat een enorme papierwinkel er zou volgen voordat Jasons nalatenschap was geregeld. Bijna alles wat ze hadden, was gemeenschappelijk eigendom, maar er waren nog steeds een heleboel wettelijke haken en ogen. Iedereen kreeg daar vroeg of laat weleens mee te maken, maar ze kon niet geloven dat die tijd voor haar nu al was gekomen.

Haar vingers tastten de documenten en kantoorspulletjes in de la af, sloten zich toen om één ding en haalden dat eruit. Hoewel ze zich dat niet bewust was, hield ze de kaart in haar hand die Jason daar snel in had gelegd voordat hij naar het vliegveld was gegaan. Ze keek er aandachtig naar. Het zag eruit als een creditcard, maar in plaats van de naam van een bank stond er triton global op. Daaronder stond jason archer en daar weer onder de woorden: beperkt toegang – niveau 6.

Ze fronste haar voorhoofd. Die had ze nog nooit gezien. Hoewel er geen foto van haar man op zat, nam ze aan dat het een pasje was. Ze liet het in haar zak glijden. De maatschappij zou het waarschijnlijk wel terug willen hebben.

Ze belde America Online en werd begroet door een computerstem die aankondigde dat er e-mail voor haar was. Zoals ze al had gedacht, was het grootste deel daarvan afkomstig van vrienden en terwijl ze de berichten doorlas, begon ze weer te huilen. Uiteindelijk verloor ze de lust om de hele stapel door te werken en begon uit te loggen. Plotseling schrok ze op; er flitste een e-mailbericht over het scherm en het was bestemd voor ArchieJW2@aol. com , het e-mailadres van haar man! Een ogenblik later was het echter weer verdwenen, als een plotselinge gedachte die je snel even te binnen schiet en je dan weer ontglipt.

Ze drukte snel op een paar functietoetsen en keek opnieuw de elektronische postbus door. Toen ze zag dat die volkomen leeg was, bleef ze met diepe rimpels op haar voorhoofd naar het scherm zitten staren. Langzaam begon de twijfel te knagen; misschien had ze het zich allemaal maar verbeeld. Het was zo snel gegaan. Ze wreef in haar prikkende ogen en bleef nog een paar minuten gespannen zitten wachten of de gebeurtenis zich zou herhalen. Het scherm bleef echter leeg.

Kort nadat Jason zijn bericht nogmaals had verstuurd, kondigde de computerstem opnieuw aan dat er e-mail was ontvangen. Deze keer werd het bericht echter daadwerkelijk opgeslagen in de postbus. De betreffende postbus bevond zich echter noch in het oude bakstenen huis, noch op Sidneys bureau in het kantoor van Tyler, Stone, en er was op dit moment niemand aanwezig die het bericht kon lezen. Het zou gewoon moeten blijven liggen.

Een tijdje later stond Sidney op en liep de kamer uit. Om de een of andere reden had de snelle flits op het computerscherm haar een absurd gevoel van hoop gegeven, alsof Jason had geprobeerd contact met haar op te nemen vanaf de plek, waar die dan ook mocht zijn, waar hij zich bevond sinds het vliegtuig zich in de grond had geboord. Stommeling! zei ze tegen zichzelf. Dat kon toch niet?

Een uur later, na een nieuwe langdurige huilbui die haar uitgeput en half uitgedroogd achterliet, pakte ze een foto van Amy op. Ze moest een beetje op zichzelf passen: Amy had haar nodig. Ze maakte een blik soep open en een paar minuten nadat ze het elektrische fornuis had aangezet, schepte ze wat ossestaartsoep in een kom en ging ermee aan de keukentafel zitten. Terwijl ze moeizaam een paar happen naar binnen werkte, keek ze aandachtig naar de keukenmuren. Na lang aandringen, had Jason eindelijk beloofd dat hij die het komend weekeinde wit zou verven. Overal waar ze maar keek, werd ze geconfronteerd met een nieuwe herinnering, een nieuw schuldgevoel. Hoe kon het ook anders? Dit huis bevatte zo veel van hem en van haar als een levenloos voorwerp maar kon bevatten.

Ze voelde de hete soep door haar slokdarm stromen, maar ze zat nog steeds onbedwingbaar te huiveren, alsof ze vrijwel uitgehongerd was. Ze pakte een grote fles Extran uit de koelkast en bleef net zo lang doordrinken tot de rillingen verdwenen. Maar zelfs terwijl ze haar lichaam tot rust voelde komen, merkte ze dat de innerlijke spanningen die haar nu voortdreven, zich weer opbouwden.

Ze sprong op, liep de woonkamer binnen en zette de televisie aan. Terwijl ze dof zat te zappen, kwam ze het onvermijdelijke al snel tegen: een nieuwsuitzending over de luchtramp. Ze voelde zich schuldig over haar nieuwsgierigheid naar een gebeurtenis die haar van haar man had beroofd, maar ze kon niet ontkennen dat ze er graag iets over wilde horen. Het was alsof koele feiten op zijn minst tijdelijk haar wat zouden afleiden van haar vreselijke verdriet.

De journaliste stond ergens dicht in de buurt van de plek des onheils. Op de achtergrond was te zien hoe de brokstukken van het vliegtuig plichtsgetrouw werden ingezameld. Sidney keek toe hoe alles werd weggedragen en op verschillende stapels werd gelegd. Plotseling viel ze bijna van haar stoel. Een van de inzamelaars was vlak achter de braaf haar tekst opdreunende journaliste langs komen lopen. De canvas tas met de kruisende strepen erop leek nauwelijks beschadigd te zijn. Alleen aan de randen was hij vuil en enigszins verschroeid. Ze kon zelfs de initialen lezen die er met grote, zwarte blokletters op stonden en ze zag hoe de tas op een stapel met soortgelijke artikelen werd gelegd. Eén afschuwelijk moment kon Sidney zich niet bewegen. Haar ledematen leken volkomen verstijfd te zijn. Het volgende ogenblik was ze echter een en al actie.

Ze rende naar boven, trok een spijkerbroek, een dikke witte sweater en een paar lage, warme schoenen aan en gooide snel wat spullen in haar koffertje. Een paar minuten later stapte ze in de Ford en terwijl ze de garage uitreed, wierp ze een snelle blik op de Cougar Convertible die ernaast stond geparkeerd. Jason had hem met veel liefde en aandacht bijna tien jaar in de vaart weten te houden en naast de slanke Jaguar had hij er altijd nog extra gebutst en gehavend uitgezien. Als hij naast de Cougar stond, leek zelfs de Explorer nieuw. Tot nu toe had ze dat contrast altijd wel leuk gevonden, maar vanavond bracht het haar zo onbedaarlijk aan het huilen dat ze geen hand voor ogen meer kon zien en snel op de rem moest trappen.

Ze sloeg met haar handen op het dashboard tot de felle pijnscheuten haar ellebogen bereikten. Toen liet ze haar hoofd op het stuurwiel zakken en probeerde wanhopig weer wat op adem te komen. Toen ze de ossestaartsoep weer omhoog voelde komen, dacht ze dat ze zou gaan overgeven, maar uiteindelijk zakte die toch weer terug in haar maag en even later reed ze de stille straat door. Ze keek even om naar het huis waar ze bijna drie jaar in hadden gewoond. Het was prachtig: bijna honderd jaar oud, met grote, goed-geproportioneerde kamers, grote gipsen ornamenten aan het plafond, een eikehouten vloer met planken van verschillende breedte, en genoeg hoeken en gaten om je zonder lang te hoeven zoeken op een sombere zondagmiddag te kunnen terugtrekken. Het had hun een geweldige plek geleken om kinderen groot te brengen. Ze hadden nog zo veel willen doen samen. Zo veel.

Ze voelde dat er een nieuwe huilbui kwam opzetten, gaf gas en draaide de hoofdweg op. Tien minuten later kwamen de rode en gele kleuren van de plaatselijke McDonald’s in zicht. Ze reed naar de drive-in-counter en bestelde een grote koffie. Terwijl ze op het knopje van het zijraam drukte, keek ze in het sproetige gezicht van een slungelig tienermeisje met een lange paardestaart van kastanjebruin haar. Waarschijnlijk zou ze na verloop van tijd uitgroeien tot een mooie jonge vrouw. Net als Amy... Sidney hoopte maar dat het meisje nog een vader had. Het gaf haar opnieuw een schok toen ze zich realiseerde dat Amy het nu zonder vader zou moeten stellen.

Binnen een uur reed ze naar het westen. Route 29 was een smalle asfaltweg die dwars door het glooiende landschap van Virginia naar de grens met North-Carolina liep. Sidney had er vaak overheen gereden toen ze rechten studeerde aan de universiteit van Virginia in Charlottesville. Het was een prachtige rit langs stille slagvelden uit de Burgeroorlog en oude, maar nog steeds bedrijvige familieboerderijen. In de herfst en de lente waren de kleuren van de bladeren net zo mooi als in welk schilderij dan ook en op de langsschietende borden langs de weg stonden romantische namen als Brightwood, Locust Dale, Madison en Montpelier. Het waren namen die Sidney herinnerden aan de vele ritten naar Charlottesville die ze samen met Jason had gemaakt om daar naar een feest te gaan of de een of andere officiële plechtigheid bij te wonen. Maar nu voelde niets van de weg of het landschap vertrouwd aan.

Ze reed verder door de donkere nacht en toen ze op het dashboardklokje keek, zag Sidney tot haar verbazing dat het al bijna één uur was. Ze gaf wat meer gas en voelde de wagen over de lege weg zoeven. Naarmate ze op hoger gelegen terrein kwam, werd het buiten steeds killer. De lucht was inmiddels betrokken, zodat de lichtbundels uit haar koplampen nu het enige contrast met de inktzwarte duisternis vormden. Ze zette de verwarming wat hoger en deed het groot licht aan.

Een uur later keek ze even op de kaart op de stoel naast haar en zag dat ze bijna bij de afslag was die ze moest hebben. Ze telde nu de kilometers af en terwijl ze dichter en dichter bij haar bestemming kwam, voelde ze de spanning in haar spieren toenemen.

Bij Ruckersville reed ze de snelweg af. Ze bevond zich nu in Greene County in Virginia, een afgelegen plattelandsdistrict, ver van het snelle leven dat Sidney zo goed kende. De hoofdstad van het district heette Standardsville, en de sfeer daar zou je helemaal niet in verband brengen met de grote krater en de verschroeide aarde die nu overal ter wereld op de televisie te zien waren.

Na een tijdje zette Sidney de wagen langs de kant van de weg en probeerde ze erachter te komen waar ze zich precies bevond. De duisternis van het platteland omsloot haar nu volkomen. Ze zette het leeslampje aan en hield de kaart vlak voor haar gezicht. Toen ze zich weer had kunnen oriënteren, reed ze nog ongeveer anderhalve kilometer door, tot ze bij een bocht uitkwam en de kale iepen, knoestige esdoorns en torenhoge eiken plaatsmaakten voor weids en vlak akkerland.

Aan het eind van het weggetje, naast een verroeste en scheefgezakte brievenbus, stond een politiewagen. Rechts van de brievenbus begon een kronkelig zandweggetje dat aan weerszijden werd omgeven door brede, goedverzorgde heggen. De sneeuw dwarrelde neer in de koplampen en in de verte zag ze de aarde oplichten; het leek wel of ze zich in een grote grot van fosforescerend gesteente bevond.

Ze had het gevonden.

Toen ze dichterbij kwam, ging de deur van de politiewagen open en stapte er een politieman met een oranje regenjas uit. Hij liep naar de Ford, richtte zijn zaklantaarn op het nummerbord, liet de lichtbundel toen over de wagen glijden tot hij het zijraampje gevonden had.

Sidney haalde eens diep adem, drukte op het knopje en liet de ruit langzaam naar beneden glijden.

De agent bukte zich, zodat zijn gezicht ter hoogte van haar schouder kwam. Hij had een borstelige, met grijs doorschoten snor, en rimpeltjes in zijn ooghoeken. Zelfs onder de oranje regenjas was duidelijk te zien dat zijn schouders en borstkas zwaar gespierd waren. Hij keek snel even de wagen rond en richtte zijn blik toen op Sidney.

‘Kan ik u ergens mee van dienst zijn, mevrouw?’ Zijn stem klonk vermoeid, en die vermoeidheid was niet alleen lichamelijk.

‘Ik... Ik kwam...’ Ze viel stil. Plotseling wist ze niets meer te zeggen. Ze keek hem aan, haar mond bewoog, maar er kwam geen geluid uit.

De agent liet zijn schouders zakken. ‘Mevrouw, we hebben hier een erg lange dag achter de rug. En er zijn hier een heleboel mensen langsgekomen die hier helemaal niets te zoeken hadden.’ Hij zweeg even en keek haar aandachtig aan. ‘Bent u soms de weg kwijt?’ Aan de toon waarop hij dat zei, was duidelijk te horen dat hij niet geloofde dat ze ook maar een centimeter van haar geplande route was afgeweken.

Ze slaagde erin om haar hoofd te schudden.

Hij keek op zijn horloge. ‘De tv-ploegen zijn ongeveer een uur geleden naar Charlottesville vertrokken. Ze wilden gaan slapen en ik stel voor dat u dat ook doet. U kunt het morgen allemaal naar hartelust bekijken op de tv en dan nog eens rustig nalezen in de krant. Neemt u dat maar van mij aan.’ Hij ging weer rechtop staan en gaf daarmee te kennen dat het eenzijdige gesprek wat hem betreft ten einde was. ‘Kunt u zelf de weg terug vinden?’

Toen Sidney langzaam geknikt had, tikte de agent terloops aan zijn pet en liep terug naar zijn wagen. Sidney keerde de wagen en reed weg. Toen keek ze in de achteruitkijkspiegel en trapte hard op de rem. Die vreemde gloed oefende een sterke aantrekkingskracht op haar uit. Ze stapte uit, trok het achterportier open, viste haar overjas uit de wagen en trok hem aan.

De agent keek toe hoe ze naar zijn wagen liep en stapte toen ook uit. Zijn jas was nat van de gesmolten sneeuw en omdat het nu een stuk harder begon te sneeuwen, begon Sidneys blonde haar langzaam met sneeuw bedekt te raken.

Voordat de agent iets kon zeggen, hield Sidney haar hand op.

‘Ik ben Sidney Archer. Mijn man, Jason Archer...’ Haar stem begon te trillen toen de volle betekenis van wat ze zou gaan zeggen tot haar doordrong. Ze beet hard op haar lip en ging verder: ‘Hij zat in dat vliegtuig. De maatschappij bood aan om me hierheen te brengen, maar... ik besloot om zelf te komen. Ik weet niet goed waarom, maar ik wilde zelf rijden.’

De agent staarde haar aan. De blik in zijn ogen was nu heel wat vriendelijker; zijn zware snor hing erbij als een treurwilg en hij liet zijn stevige schouders hangen. ‘Neemt u me niet kwalijk, mevrouw Archer. Het spijt me. Een paar van de andere... verwanten zijn al geweest. Ze zijn niet erg lang gebleven. De mensen van de faa willen niet dat er iemand op het terrein komt. Morgen lopen ze het hele gebied na om naar de... naar de...’ Zijn stem stierf langzaam weg en hij staarde naar de grond.

‘Ik kwam alleen maar even...’ Ook zij slaagde er niet in haar zin af te maken. Met rood omrande ogen keek ze hem aan. Haar wangen waren ingevallen en haar voorhoofd zat vol met rimpels. Hoewel ze lang van stuk was, leek ze zoals ze daar stond, ineengedoken en met haar handen diep in haar zakken, wel een klein meisje dat in die ruime overjas van haar net zo spoorloos dreigde te verdwijnen als Jason nu verdwenen was.

De agent staarde gegeneerd voor zich uit. De aarzeling stond duidelijk op zijn gezicht te lezen. Hij wierp een snelle blik op het zandweggetje, tuurde toen even naar zijn schoenen en keek haar toen weer aan. ‘Wacht even, mevrouw Archer.’ Hij ging weer in zijn wagen zitten en stak toen zijn hoofd naar buiten. ‘Mevrouw, komt u alstublieft even naast me zitten, voordat u ziek wordt.’

Sidney stapte in de politiewagen. Het rook er naar sigarettenrook en gemorste koffie. Een opgerold exemplaar van People was tussen de leuning en de zitting van de stoel geschoven en op een stapel elektronica stond een klein computerschermpje. De agent draaide het zijraampje open en scheen met zijn zaklantaarn over de achterkant van de Explorer. Daarna draaide hij het raampje weer dicht, tikte iets in op het toetsenbord van de computer en keek even aandachtig naar het schermpje.

‘Ik controleer alleen maar even uw nummerbord, mevrouw. Ik moet uw identiteit controleren. Niet dat ik u niet geloof, hoor. Ik bedoel: u bent hier natuurlijk niet voor de lol in het holst van de nacht naartoe komen rijden, maar regels zijn regels.’

‘Dat begrijp ik, agent.’

Het scherm stond nu vol met informatie, en nadat de agent die aandachtig had doorgelezen, trok hij een klembord van het dashboard en tuurde naar een lijstje met namen. Toen keek hij snel even op, en opnieuw was er iets van gêne op zijn gezicht te bespeuren.

‘U zei dat Jason Archer uw man was?’

Langzaam knikte ze. Was? Het woord had een verdovende uitwerking op haar en ze merkte dat haar handen opnieuw onbedwingbaar begonnen te trillen. De ader in haar linkerslaap leek wel een spastische worm.

‘Ik moest het even weten. Er was nog een Archer aan boord. Een zekere Benjamin Archer.’

Een ogenblik voelde ze de hoop hoog in zich oplaaien, maar de kille werkelijkheid bracht haar onmiddellijk weer met beide benen op de grond terug. Er was geen sprake van een vergissing. Als dat wel het geval was, dan zou Jason inmiddels wel hebben gebeld. Hoe graag ze ook zou willen dat het niet zo was, hij had in dat vliegtuig gezeten. Ze keek naar de ver verwijderde lichten. Hij zat er nu nóg in. Nog steeds.

Ze schraapte haar keel. ‘Ik heb een paar foto’s bij me.’ Ze sloeg haar portefeuille open en gaf die aan de agent.

Pas nadat hij haar rijbewijs had bekeken, zag hij de foto van Jason, Sidney en Amy die nog geen maand geleden genomen was. Hij bleef er een paar seconden naar zitten kijken en gaf haar toen snel de portefeuille weer terug. ‘Verder hoef ik niets meer te controleren, mevrouw.’ Hij keek uit het raam. ‘Er staan nog een paar andere agenten langs de weg en de hele omgeving is afgezet door de nationale garde. Er zijn nog steeds een paar mensen uit Washington aanwezig. Daarom branden al die lampen nog.’ Hij keek haar aan. ‘Ik mag mijn post niet verlaten, mevrouw.’ Hij staarde naar zijn handen. Haar blik volgde de zijne en ze zag de trouwring aan zijn linkerhand. De ringvinger was in de loop van de tijd zo veel dikker geworden dat de eenvoudige gouden band er nooit meer af zou kunnen. De rimpeltjes om zijn ogen werden nog dieper en er droop wat vocht op zijn wang. Plotseling keek hij de andere kant op en bracht snel even zijn rechterhand naar zijn gezicht.

Hij startte de motor, zette de wagen in zijn versnelling en keek haar weer aan. ‘Ik kan begrijpen waarom u hierheen bent gekomen, mevrouw, maar ik raad u dringend aan om hier niet lang te blijven. Dit is... Tja, dit is daar geen geschikte plek voor.’ De wagen reed wiegend en stotend over de zandweg, de oogverblindend felle schijnwerpers tegemoet. De agent keek strak voor zich uit. ‘Er zit een duivel in de hel en ergens hierboven is er een God en hoewel de duivel dat vliegtuig in zijn greep heeft gekregen, zijn al die mensen nu daarboven, mevrouw, allemaal, stuk voor stuk. Zo is het, dat moet u geloven, en laat u door niemand iets anders wijsmaken.’

Sidney merkte dat ze instemmend zat te knikken. Ze wilde zo graag geloven dat het waar was.

Naarmate ze dichter bij de schijnwerpers kwamen, merkte Sidney dat ze geestelijk steeds afweziger begon te raken. ‘Er was... een tas, een canvas tas met blauwe strepen erop. Die was van mijn man. Zijn initialen staan erop. jwa. Die heb ik voor hem gekocht toen we een paar jaar geleden op reis gingen.’ Ze glimlachte even bij de herinnering. ‘Het was eigenlijk een grapje. We hadden net een beetje ruzie gehad en dat was de lelijkste tas die ik maar kon vinden. Maar hij vond hem práchtig.’

Ze keek met een ruk op, zodat ze nog net de verbaasde uitdrukking op het gezicht van de agent zag. ‘Ik... ik heb hem op de tv gezien. Hij was zelfs niet beschadigd. Zou ik hem mogen zien?’

‘Het spijt me, mevrouw Archer. Maar alles wat er gevonden is, is al weggehaald. Een uur geleden is de vrachtwagen de laatste stapel van vandaag komen ophalen.’

‘Weet u waar die naartoe is gebracht?’

De agent schudde zijn hoofd. ‘En als ik het wist, zou dat toch niets uitmaken. Voordat het onderzoek is afgerond, laten ze u er toch niet bij. Dan krijgt u hem waarschijnlijk wel weer terug, lijkt me, maar als ik het zo zie, denk ik dat dat wel eens jaren zou kunnen gaan duren. Het spijt me. Iets anders kan ik niet zeggen.’

Even later kwam de wagen een paar meter voor een andere agent tot stilstand. De agent stapt de wagen uit en overlegde snel even met zijn collega. Twee keer wees hij naar zijn wagen, waarin Sidney nu gebiologeerd naar de schijnwerper zat te staren.

Ze schrok op toen de agent zijn hoofd in de auto stak. ‘U kunt uitstappen, mevrouw.’

Sidney maakte het portier open en stapte de wagen uit. Ze keek snel even naar de andere agent, die haar zenuwachtig toeknikte. Het verdriet in zijn ogen was duidelijk te zien. Kennelijk was er nu overal verdriet en pijn. Ook deze mannen zouden nu liever thuis hebben gezeten, bij hun eigen gezin. Hier was de dood alomtegenwoordig; alles was er vol van, het leek wel of hij aan haar kleren bleef kleven, net als de sneeuw.

‘Mevrouw Archer, als u weer weg wilt, dan zegt u het maar tegen Billy hier. Die geeft me wel even een seintje en dan kom ik u weer ophalen.’

Terwijl hij weer in zijn wagen stapte, riep ze naar hem. ‘Hoe heet u eigenlijk?’

De agent keek haar weer aan. ‘Eugene, mevrouw. Agent Eugene McKenna.’

‘Dank je wel, Eugene.’

Hij knikte en tikte aan zijn pet. ‘Blijft u hier alstublieft niet te lang, mevrouw Archer.’

Terwijl de wagen wegreed, liep Billy met haar naar de schijnwerpers toe. Hij bleef strak voor zich uit kijken. Sidney wist niet wat agent McKenna zijn collega had verteld, maar het was maar al te duidelijk dat de tenger gebouwde man zich absoluut niet op zijn gemak voelde. Hij was nog jong, dacht ze, op zijn hoogst vijfentwintig, en hij had een geschokte en nerveuze blik in zijn ogen.

Na een tijdje bleef hij stilstaan. Voor hen zag Sidney een aantal mensen langzaam over de akker lopen. Alles was afgezet met dranghekken en geel politielint. In het kunstmatige daglicht van de felle schijnwerpers kon Sidney maar al te goed zien wat een ravage het was. Het leek wel een slagveld waarop de aarde een vreselijke open wond had opgelopen.

De jonge agent legde even zijn hand op haar arm. ‘Mevrouw, u kunt beter hier blijven. Die lui uit Washington worden echt hartstikke nijdig als er hier mensen rondlopen. Ze zijn bang dat die over een... u weet wel, dat ze bewijsmateriaal zouden kunnen vernietigen.’ Hij haalde diep adem. ‘Het hele terrein is ermee bezaaid, mevrouw. Overal! Ik heb nog nooit zoiets gezien en ik hoop dat ik zoiets mijn hele leven lang ook nooit meer te zien zal krijgen ook.’ Hij staarde weer in de verte. ‘Als u klaar bent, dan ben ik daar te vinden.’ Hij wees in de richting waar ze vandaan waren gekomen, en liep daarheen.

Sidney sloeg haar jas om zich heen en streek de inmiddels in kleine ijspegeltjes veranderde sneeuw uit haar haar. Zonder werkelijk te beseffen wat ze deed, liep ze naar voren, bleef toen even staan, en liep daarna weer door. Recht onder de lichtkoepel bevond zich een hoge aarden wal, die ze al talloze keren op het nieuws had gezien. Het was de krater. Ze zeiden dat het hele vliegtuig daar in de grond zat, en hoewel ze wist dat dat waar was, kon ze niet geloven dat zoiets mogelijk was.

De kráter. Jason zat daar nu ook in. Het was een gedachte die zo ingrijpend was geworden, die haar zo diep wist te raken, dat hij haar niet eens meer aan het snikken bracht. Ze kon gewoon helemaal niets meer. Dikke tranen dropen over haar wangen en ze nam niet de moeite om die af te vegen.

Ze dacht niet dat ze ooit nog zou kunnen lachen.

Zelfs toen ze zich dwong aan Amy te denken, aan dat allerliefste kleine meisje dat Jason haar had nagelaten, wist er nog geen zweempje geluk door haar diepe smart heen te breken. Terwijl de kille wind zo hard op haar inbeukte dat haar lange haren om haar hoofd heen slierden, bleef ze strak voor zich uit staren.

Terwijl ze zo stond te kijken, kwamen er een paar zware voertuigen naar de krater toe gereden. Hun motoren loeiden en ze braakten vette, zwarte wolken uitlaatgas uit. Het waren shovels en draglines, en ze gingen de krater met grof geweld te lijf. Ze tilden enorme massa’s aarde op en stortten die in de gereedstaande kiepwagens, die er daarna mee wegreden via een speciale route over een al afgezocht deel van het terrein. Snelheid was nu van het allergrootste belang, zelfs als ze daarmee het weinige wat er nog van het vliegtuig over was nog zwaarder zouden beschadigen. Iedereen wilde wanhopig graag de vluchtgegevensrecorder zien te vinden. Dat was belangrijker dan het risico dat een stukje metaal van nog geen halve centimeter doorsnee per ongeluk nog wat kleiner gemaakt zou worden.

Het viel Sidney op dat de sneeuw nu bleef liggen. Dat zou het werk van de onderzoekers er duidelijk niet eenvoudiger op maken, dacht ze, toen ze zag hoe een aantal van hen druk begon rond te rennen. Ze hadden zaklantaarns bij zich en bleven telkens even staan om een vlaggetje in de nu snel wit wordende grond te steken. Toen ze dichterbij kwam, merkte ze ook de in het groen geklede gedaanten op van de nationale gardisten die met hun geweer over de schouder wachtliepen in de hun toegewezen sectoren. De plek van de ramp leek wel een magneet die ieders aandacht naar zich toe trok. De prijs die je moest betalen voor de vele geneugten van het leven, zo leek het, was de voortdurende dreiging van een plotselinge, onverklaarbare dood.

Toen Sidney weer verder liep, bleef haar voet haken aan iets wat onder de sneeuw lag. Ze bukte zich om te zien wat het was, en herinnerde zich toen de woorden van de jonge politieman. Het hele terrein is ermee bezaaid. Overal! Ze verstarde even, maar de ongeneeslijke nieuwsgierigheid die alle mensen is aangeboren, kreeg toch de overhand. Een ogenblik later rende ze zo hard ze maar kon weg. En terwijl ze struikelend en glibberend, met wild maaiende armen over het ondergesneeuwde zandweggetje rende, moest ze zo onbedaarlijk huilen dat haar hele lijf ervan schokte.

Ze zag de man pas toen ze recht tegen hem aan liep, zodat ze alle twee languit op de grond belandden. Hij was minstens zo verbaasd als zij.

‘Verdomme,’ gromde Leo Sawyer. Hij was zo hard op een kluit aarde terechtgekomen dat hij even verwoed naar adem lag te happen. Sidney stond echter vrijwel onmiddellijk weer op en rende verder over het kronkelige weggetje. Sawyer ging achter haar aan, maar ineens kwam zijn knie op slot te zitten. Dat was iets waar hij regelmatig last van had sinds die keer dat hij vele jaren geleden over een hard trottoir twintig huizenblokken lang achter een atletische bankrover had aangerend. ‘Hé!’ brulde hij terwijl hij nog even moeizaam op één been achter haar aan hinkte en tegelijkertijd over zijn knie probeerde te wrijven. Toen bleef hij staan en richtte zijn zaklamp op haar.

Toen Sidney achterom keek, tekende haar silhouet zich scherp af in het felle licht. Een seconde later ving hij een glimp op van haar grote, van afschuw vervulde ogen. En toen was ze verdwenen. Voorzichtig liep hij naar het gebied waar hij haar voor het eerst had opgemerkt en scheen daar met zijn zaklantaarn over de grond. Wie was dat verdomme en wat spookte ze hier uit? Hij haalde zijn schouders op. Waarschijnlijk gewoon een nieuwsgierige buurtbewoonster die iets had gevonden wat ze liever niet gezien zou hebben. Een minuut later bevestigde Sawyers zaklantaarn zijn vermoedens. Hij bukte zich en raapte het schoentje op. In zijn grote knuist zag het er klein en hulpeloos uit. Sawyer keek even in de richting waarin Sidney was weggerend en toen hij dat helse, verschrikkelijke gat in de grond weer zag, voelde hij een bijna onbedwingbare woede in zich opkomen, een woede die zo heftig was dat hij over zijn hele lijf begon te trillen. Met moeite wist hij de aanvechting te bedwingen om het uit te schreeuwen, zo hard als hij maar kon. In zijn hele loopbaan bij de fbi was het maar een paar keer voorgekomen dat hij de misdadigers die hij had opgespoord geen eerlijk proces gunde, maar dit was er een van. Als hij degenen die verantwoordelijk waren voor deze afgrijselijke gewelddaad te pakken kreeg, dan hoopte hij maar dat ze hem een excuus zouden geven – een heel kleintje maar, dat zou al voldoende zijn – om het land de kosten en het mediacircus van een proces te besparen. Dat genoegen zou hij zijn medeburgers graag doen. Hij liet het schoentje in zijn jaszak glijden en terwijl hij nog steeds zo nu en dan over zijn zere knie wreef, liep hij moeizaam weg om het bij Kaplan af te geven. Daarna moest hij weer naar de stad. Morgenmiddag had hij een afspraak in Washington. Zijn onderzoek naar Arthur Lieberman zou nu pas echt beginnen.

Een paar minuten later keek agent McKenna Sidney bezorgd aan terwijl hij haar hielp met uitstappen. ‘Mevrouw Archer, weet u zeker dat ik niet beter iemand kan bellen om u te komen ophalen?’

Sidney zag nu lijkbleek, haar armen en benen trilden en schokten hevig en omdat ze gevallen was, waren haar handen nu pikzwart. Ze schudde echter nadrukkelijk haar hoofd. ‘Néé! Nee! Ik voel me prima.’ Ze leunde tegen de wagen. Haar armen en schouders schokten nog steeds, maar in elk geval kon ze nu weer gewoon op haar benen staan. Ze sloeg het portier van de politiewagen dicht en begon wankelend naar de Ford terug te lopen. Halverwege aarzelde ze even en draaide zich toen om. Agent McKenna stond naast zijn wagen en keek haar aandachtig na.

‘Eugene?’

‘Ja, mevrouw?’

‘Je had gelijk... Dit is geen plek om lang te blijven.’ Ze zei het op de holle toon van iemand die volkomen ontmoedigd is. Toen liep ze verder en stapte in haar eigen auto.

Agent Eugene McKenna knikte langzaam, en zijn uitstekende adamsappel wipte op en neer toen hij zijn tranen probeerde te bedwingen. Hij trok het portier van zijn wagen open, liet zich veel harder dan eigenlijk zijn bedoeling was op zijn stoel vallen en trok toen snel het portier weer dicht, zodat het geluid dat hij nu maakte, buiten niet te horen zou zijn.

Terwijl Sidney terug reed naar de hoofdweg, begon de autotelefoon te piepen. Dat onverwachte geluid bracht haar zo aan het schrikken dat ze bijna de macht over het stuur verloor en terwijl ze naar de telefoon keek, verscheen er een uitdrukking van volstrekt ongeloof op haar gezicht. Niemand wist waar ze was. Onwillekeurig keek ze naar de omringende duisternis, alsof ze dacht dat iemand haar in de gaten hield. Maar het enige wat terugkeek, waren de kale bomen. Voor zover ze kon zien, was zij de enige levende mens in de wijde omtrek. Langzaam stak ze haar hand uit naar de piepende telefoon.

•15•

‘Mijn god, Quentin. Het is drie uur ’s ochtends.’

‘Ik zou je niet bellen als het niet erg belangrijk was.’

‘Ik weet niet goed wat je van me wil horen.’ De hand waarmee ze de telefoon vasthield, begon nu licht te trillen. Ze minderde vaart; tijdens die eerste paar zinnen had ze het gaspedaal steeds verder ingedrukt, tot ze met een gevaarlijke snelheid over het smalle weggetje schoot.

‘Zoals ik al heb gezegd, ik hoorde Gamble en jij praten op de terugweg uit New York. Ik dacht dat je daarmee wel naar mij zou zijn gekomen, Sidney, en niet naar Gamble.’ Zijn stem klonk zacht, maar er lag een scherpe toon in.

‘Neem me niet kwalijk, Quentin, maar Gamble sprak me erop aan. Ik bedoel, hij was erg vriendelijk, maar ik moest hem wel iets vertellen.’

‘En dus heb je hem maar gezegd dat je niet wist waarom Jason in dat vliegtuig zat? Dat je zelfs geen idee had dat hij zich aan boord van dat vliegtuig bevond?’ Er klonken een paar onuitgesproken gedachten in zijn woorden door. Hoe kon ze Rowe iets anders vertellen dan ze aan Gamble had verteld? En zelfs als ze vertelde welke verklaring Jason haar voor zijn reis naar Los Angeles had gegeven, hoe kon ze Rowe dan vertellen dat Jason was gaan solliciteren bij een ander bedrijf terwijl ze nu wist dat dat niet waar was? Ze bevond zich in een onmogelijke situatie en ze zag geen enkele mogelijkheid om zich daaruit te kletsen. Ze besloot dus maar van onderwerp te veranderen.

‘Hoe heb je eraan gedacht om de autotelefoon te bellen, Quentin?’ Het gaf haar een beetje vreemd gevoel dat hij erin geslaagd was om haar te traceren.

‘Ik heb je huis geprobeerd en daarna je kantoor. Het enige wat er toen nog resteerde, was je auto,’ zei hij. ‘Om je de waarheid te zeggen, maakte ik me zorgen over je. En...’ Hij zweeg even, alsof hij een ogenblik te laat had bedacht dat hij dat beter niet kon zeggen.

‘En wat?’

Rowe aarzelde nog even, maar maakte toen snel zijn zin af. ‘Sidney, je hoeft geen genie te zijn om te bedenken wat iedereen hier je wil vragen. Waarom ging Jason naar LA?’ De toon in Rowes stem was nu erg duidelijk. Hij wilde antwoord op zijn vraag hebben.

‘Wat gaat het Triton aan wat hij in zijn vrije tijd uitvoert?’

Rowe slaakte een diepe zucht. ‘Sid, alles wat Triton doet, is uiterst vertrouwelijk van aard. Er zijn hele industrieën in dit land die de hele dag door proberen onze technologie te stelen en onze mensen weg te kopen. Dat weet jij ook wel.’

Sidney liep rood aan. ‘Wil je soms beweren dat Jason Tritons technologie aan de hoogste bieder wilde versjacheren? Dat is absurd, godverdomme, en dat weet je best.’ Haar man kon zichzelf niet verdedigen en die insinuatie zou ze niet ongestraft voorbij laten gaan.

Rowe klonk gekwetst. ‘Dat heb ik niet gezegd, maar er zijn mensen hier die dat wel denken.’

‘Zoiets zou Jason nooit doen. Hij heeft zich helemaal de blubber gewerkt voor dat bedrijf van jullie. Jij was zijn vriend. Hoe durf je zoiets te zeggen?’

‘Oké, wil je me dan alsjeblieft even uitleggen waarom hij in een vliegtuig naar LA zat in plaats van thuis de keuken te verven? Ik sta op het punt om een aankoop te doen die Triton in staat zal stellen om de wereld de eenentwintigste eeuw binnen te leiden en ik kan niet toestaan dat wie dan ook dat verknoeit. Zo’n kans krijgen we nooit weer.’ De Ford kwam met één wiel in de berm terecht en ze moest hard aan het stuur rukken om hem weer recht op de weg te krijgen. Toen de wagen een diepe kuil raakte, moest ze opnieuw vaart minderen. De klap trok door haar hele lijf. Het werd steeds moeilijker om nog iets te zien in de rondwervelende sneeuw.

‘Sid, alsjeblieft, kalm alsjeblieft.’ Plotseling klonk er paniek in Rowes stem. ‘Hoor ’s, het was niet mijn bedoeling om je nog verder van streek te maken. Het spijt me.’ Hij zweeg even, en voegde er toen snel aan toe: ‘Kan ik nog iets voor je doen?’

‘Ja, zeg maar tegen al die klootzakken bij Triton dat ze kunnen doodvallen, en jijzelf als eerste.’ Ze drukte op de off -knop en smeet de telefoon op de achterbank. Ze huilde nu zo hard dat ze de wagen langs de weg moest zetten. Ze zat zo hevig te trillen dat het leek alsof ze net in een vat met ijs was geduwd, maar uiteindelijk wist Sidney toch haar veiligheidsriem los te krijgen. Ze strekte zich uit op de voorbank, sloeg haar arm voor haar gezicht en bleef zo een paar minuten liggen. Toen startte ze de motor en ging weer op weg. Ondanks haar duidelijke uitputting gingen haar gedachten nu even snel als de zes-cilinder Explorer. Toen hij over die vergadering met Triton had gehoord, had Jason het ineens doodsbenauwd gekregen. Waarschijnlijk had hij dat verhaal over een sollicitatiegesprek paraat gehad voor noodgevallen, en kennelijk had hij haar bespreking met Nathan Gamble & co. als noodgeval beschouwd. Maar waarom? Waar kon hij in godsnaam bij betrokken zijn geweest? Al die late avonden? Dat geheimzinnige gedoe van hem? Waar was hij mee bezig geweest?

Ze keek op het dashboardklokje en zag dat het al bijna vier uur was en realiseerde zich dat haar geest dan wel in zijn hoogste versnelling mocht lopen, maar dat dat met de rest van haar duidelijk niet het geval was. Ze kon haar ogen nog maar nauwelijks open houden en ze moest nu besluiten waar ze de rest van de nacht zou doorbrengen. Ze was inmiddels vlak bij Route 29 en toen ze even later de hoofdweg opdraaide, reed ze niet terug naar het noorden, maar verder naar het zuiden, zodat ze een half uur later door de lege straten van Charlottesville reed. Ze reed langs de Holiday Inn en andere mogelijke overnachtingsadressen en sloeg uiteindelijk pas bij Ivy Road van de hoofdweg af. Kort daarna kwam ze bij de Boar’s Head Inn, een van de beste hotels in de wijde omgeving.

Binnen twintig minuten had ze zich ingeschreven in het hotelregister en liet ze zich tussen de lakens glijden in een fraai ingerichte kamer met een prachtig uitzicht dat haar op dit ogenblik volstrekt onverschillig liet. Wat een dag vol nachtmerries, en allemaal even echt. Dat was haar laatste bewuste gedachte. Twee uur voor zonsopgang viel Sidney eindelijk in slaap.

•16•

Om drie uur ’s ochtends, in Seattle, brak de hemel open en werd er nog meer regen over de aarde uitgestort. De nachtwaker zat ineengedoken in zijn kleine wachthokje en hield zijn handen en voeten zo dicht mogelijk bij de vloerverwarming. Langs een van de wanden liep een straaltje water naar beneden en vormde een plasje op het gehavende groene tapijt. Vermoeid keek de nachtwaker op zijn horloge hoe laat het was. Nog vier uur te gaan voordat zijn dienst erop zat. Hij schonk het laatste beetje warme koffie uit zijn thermosfles en dacht verlangend aan zijn warme bed. Elk gebouw werd door een andere maatschappij gehuurd en sommige gebouwen stonden leeg, maar desondanks werden ze allemaal vierentwintig uur per etmaal bewaakt door bewapend personeel en de hoge metalen schutting was afgezet met prikkeldraad, al was het dan niet het dodelijk scheermesdraad dat tegenwoordig zo populair was bij gevangenissen. Overal op het terrein stonden discreet opgestelde videocamera’s. Het zou moeilijk zijn om hier in te breken.

Moeilijk, maar zeker niet onmogelijk.

Het kostte de van top tot teen in het zwart geklede gedaante nog geen minuut om aan de achterkant van het terrein over de schutting te klimmen. Het scherpe prikkeldraad wist hij behendig te ontwijken. Terwijl het weinige geluid dat hij maakte, werd overstemd door de gestaag neergutsende regen rende hij snel van de ene schaduw naar de andere. Aan zijn linkerarm was een stoorzendertje bevestigd, zodat de drie camera’s die hij op zijn tocht passeerde, geen van alle zijn aanwezigheid registreerden.

Toen hij bij de zijdeur van gebouw 22 kwam, trok hij een klein apparaatje uit zijn rugzak en schoof dat in het stevige hangslot, dat tien seconden later opensprong.

Nadat hij met zijn nachtzichtbril snel de loods had rondgekeken, rende hij met twee treden tegelijk de metalen trap op en maakte snel de deur van het kleine kamertje open. Nadat hij zijn zaklantaarn had aangedaan, maakte hij de archiefkast open en haalde de camera weg. Hij stopte de band in zijn rugzak, stopte een nieuwe band in de camera en zette hem weer in de kast. Vijf minuten later was alles weer rustig. De nachtwaker had zijn koffie nog niet eens op.

Zodra het licht werd, steeg een Gulfstream V op van Seattle Airport. De in het zwart gehulde gedaante had nu een spijkerbroek en een T-shirt aan en zat diep in slaap in een van de luxueuze stoelen. Zijn donkere haar viel over zijn jeugdige gezicht. Aan de andere kant van het gangpad zat Frank Hardy – hoofd van een firma die zich specialiseerde in bedrijfsbeveiliging en computer-industriële spionage – aandachtig een lang rapport door te lezen. De laatste resten van het noodweer van de afgelopen nacht waren eindelijk overgewaaid, zodat het vliegtuig door een heldere ochtendhemel vloog. De videoband zat in een metalen koffertje dat onder handbereik stond. Een steward kwam de enige wakkere passagier een kop koffie inschenken. Hardy zat naar het metalen koffertje te kijken. Hij fronste zijn voorhoofd en streek zijn vingers verstrooid over de diepe rimpels, een oude gewoonte van hem. Daarna legde Hardy het rapport neer, leunde achterover en terwijl het vliegtuig naar het oosten vloog, bleef hij afwezig door het raampje naar buiten zitten staren. Hij had een hoop om over na te denken en hij was op dit moment bepaald geen gelukkig man. Terwijl het vliegtuig verder snelde, voelde hij de spieren van zowel zijn kaken als zijn maag zich voortdurend spannen en ontspannen.

De Gulfstream V bereikte de kruishoogte van een vlucht die hem naar Washington D.C. zou voeren. De stralen van de rijzende zon schenen op het vertrouwde bedrijfslogo op de staart. De hoogvliegende adelaar was het kenmerk van een organisatie die in de hele wereld uniek was. Het bedrijf was nog bekender dan coca-cola, werd meer gevreesd dan de grootste conglomeraten ter wereld, die in vergelijking met dit bedrijf ouder wordende dinosaurussen waren die zich halsstarrig verzetten tegen de voortdurende dreiging van uitsterven. Het bedrijf had álles. Als geen ander was het voorbereid op de aanstormende eenentwintigste eeuw die nu op hen af kwam met een snelheid die even groot was als die waarmee het symbool van de stoutmoedige adelaar zich tot in de verste uithoeken van de wereld tot een begrip aan het maken was.

Dat was wat Triton Global was en wilde blijven.

•17•

Een geüniformeerde bewaker liep met Lee Sawyer mee door de enorme lobby van het Marriner Eccles Building, het kantoor van de Federal Reserve Board aan Constitution Avenue. Sawyer bedacht dat het gebouw goed paste bij de enorme macht van de organisatie die erin was gehuisvest. Nadat ze een eindje door een lange gang hadden gelopen, kwamen Sawyer en zijn begeleider tot stilstand voor een houten deur die zo dik was dat het woord ‘Binnen’ er nauwelijks doorheen drong. Sawyer liep een groot, gezellig ingericht kantoor binnen. De tot aan het plafond reikende boekenkasten, het donkere meubilair en de fraaie gipsen ornamenten aan het plafond maakten een sobere indruk. De dikke gordijnen waren dichtgetrokken en op het grote bureau straalde een koperen bureaulamp met groene kap een zachte gloed uit. Het rook er sterk naar sigaren en hier en daar zag Sawyer wat grijze rookwolkjes hangen. Het leken wel geestverschijningen. Het vertrek deed hem denken aan de studeerkamers van een paar van zijn vroegere professoren. Een klein vuur in de open haard gaf zowel licht als warmte.

Toen de stoel achter het bureau snel werd rondgedraaid, keek hij ineens in het opgezwollen gezicht van een enorme, dikke man. Zijn blauwe ogen gingen grotendeels schuil achter uitgezakte huidplooien en zware borstelige wenkbrauwen, de grootste die Sawyer ooit had gezien. Zijn witte haar was lang en zijn brede neus was zelfs nog roder dan de rest van zijn gezicht. Een ogenblik vroeg Sawyer zich af of hij soms tegenover het kerstmannetje zat.

De man stond op en zijn zware, uiterst beschaafde stem stroomde door de ruimte en wikkelde zich om Lee Sawyer heen.

‘Agent Sawyer, mijn naam is Walter Burns. Ik ben vice-voorzitter van de Federal Reserve Board.’

Sawyer stapte naar voren om de vlezige hand te drukken. Burns was even lang als de bijna één meter negentig lange Sawyer, maar was minstens vijftig kilo zwaarder dan de al behoorlijk zwaargebouwde fbi -agent. Sawyer liet zich in de leren stoel zakken die Burns hem had aangewezen en toen hij zag dat Burns eveneens weer ging zitten, viel het hem op dat de vice-voorzitter zich bewoog met een gratie die je wel vaker aantrof in zulke zwaarlijvige mannen.

‘Ik stel het op prijs dat u me hebt willen ontvangen, meneer.’

Burns wierp de fbi -man een doordringende blik toe. ‘Ik neem aan dat het feit dat uw organisatie bij deze ramp is betrokken, aangeeft dat het vliegtuig niet eenvoudigweg het slachtoffer is geweest van een mechanische storing of iets dergelijks?’

‘We lopen alle mogelijke scenario’s na, meneer. Tot nu toe kunnen we geen enkele mogelijkheid uitsluiten.’ Sawyer keek de man met een uitdrukkingsloos gezicht aan.

‘Ik heet Walter, agent Sawyer. We maken allebei deel uit van dat soms nogal logge systeem dat bekend staat als de federale regering, en ik denk dat dat ons wel het recht verschaft om elkaar te tutoyeren.’

Sawyer grijnsde: ‘Ik heet Lee.’

‘Wat kan ik voor je doen, Lee?’

De hagel kletterde tegen het raam en plotseling leek er een kilte in de kamer te hangen. Burns liep naar de open haard en wenkte dat Sawyer zijn stoel daarnaartoe moest schuiven. Terwijl Burns een paar kleine stukjes brandhout uit een koperen emmer pakte en in het vuur wierp, sloeg Sawyer zijn notitieboekje open en keek snel zijn aantekeningen even door. Toen Burns tegenover hem ging zitten, was hij gereed.

‘Ik besef dat een groot aantal mensen geen flauwe notie heeft van wat de Fed eigenlijk doet... Ik bedoel mensen die niet op de geldmarkt werken.’

Burns wreef in zijn oog en Sawyer dacht even dat hij de man hoorde grinniken. ‘Als ik iemand was die weddenschappen afsloot, zou ik mijn geld erop inzetten dat minstens de helft van de inwoners van dit land geen idee heeft van het bestaan van het Federal-Reservesysteem, en dat negen van de tien geen flauw benul hebben van het doel ervan. Ik moet bekennen dat ik die anonimiteit erg geruststellend vind.’

Sawyer zweeg even en leunde toen voorover in zijn stoel. ‘Wie heeft er iets te winnen bij de dood van Arthur Lieberman? Ik bedoel niet persoonlijk. Ik heb het nu over zijn werk als voorzitter van de Fed.’

Burns ogen werden nu zo groot dat de zware huidplooien boven zijn ogen de vorm van halvemaantjes aannamen, groter dan dat was fysiek niet mogelijk. ‘Wil je daarmee zeggen dat iemand dat vliegtuig heeft opgeblazen om Arthur Lieberman te vermoorden? Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt, maar dat lijkt me wel heel erg vergezocht.’

‘Ik heb niet gezegd dat we dat vermoeden, maar we kunnen op dit ogenblik nog niets uitsluiten.’ Sawyer zei het met zachte stem, alsof hij bang was dat iemand hen anders zou kunnen afluisteren. ‘Ik heb de hele passagierslijst nagelopen en je collega was de enige vip aan boord. Als het sabotage is geweest, dan zou de voorzitter van de Fed daar het enige voor de hand liggende doelwit van zijn geweest.’

‘Of het was een terreuraanslag en dan heeft Arthur gewoon pech gehad.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Als dit sabotage is geweest, dan denk ik niet dat het toeval is geweest dat Lieberman aan boord was.’

Burns leunde achterover en schoof langzaam zijn voeten naar de open haard toe. ‘Mijn god!’ zei hij uiteindelijk terwijl hij naar de vlammen staarde. Hoewel driedelig grijs met een krijtstreepje, een horlogeketting en eventueel een kleurig strikje heel goed bij iemand van zijn postuur zouden passen, misstond zijn huidige kledij hem ook niet. Hij had een camelkleurige blazer aan, met daaronder een donkerblauwe trui en een wit overhemd, en het geheel werd voltooid door een grijze pantalon en lage zwarte schoenen. Het viel Sawyer op dat Burns voor een man van zijn formaat verbazend kleine voeten had. Beide mannen bleven minstens een minuut lang zwijgend voor zich uit zitten staren.

Uiteindelijk zei Sawyer: ‘Walter, ik weet dat ik je niet hoef te vertellen dat alles wat ik tegen je zeg uiterst vertrouwelijk is.’

Burns keek de fbi -man aan. ‘Ik kan erg goed geheimen bewaren, Lee.’

‘Dus, terug naar mijn oorspronkelijke vraag. Wie zou daar voordeel bij hebben?’

Burns dacht even na en haalde toen eens diep adem. ‘De economie van de Verenigde Staten is de grootste ter wereld, dus de rest van de wereld volgt de koers die wij uitzetten. Als een land dat ons vijandig gezind is, zich ten doel stelt om onze economie te beschadigen of de financiële markten te ontwrichten, zou zoiets als dit het gewenste effect kunnen sorteren. Ik twijfel er niet aan dat de markt een enorme klap krijgt als blijkt dat dit een moordaanslag op Arthur Lieberman is geweest.’ De vice-voorzitter schudde verdrietig zijn hoofd. ‘Ik had niet gedacht dat ik zoiets als dit nog zou moeten meemaken.’

‘Zijn er ook mensen in dit land die de voorzitter graag dood zouden willen hebben?’ vroeg Sawyer.

‘Al sinds de oprichting van de Fed zijn er voortdurend zulke wilde complottheorieën over ons in omloop dat ik er heel zeker van ben dat er een vrij groot aantal mensen in dit land rondloopt dat die serieus neemt, hoe onzinnig ze ook mogen zijn.’

Sawyers pupillen vernauwden zich. ‘Complottheorieën?’

Burns hoestte even en schraapte toen luid zijn keel. ‘Er zijn mensen die denken dat de Fed een instrument is dat de rijken gebruiken om de armen onder de duim te houden. Of dat we de opdrachten krijgen van een klein groepje internationale bankiers. Op mijn geboortebewijs staat trouwens dat ik geboren ben in Boston, Massachusetts, maar ik heb weleens gehoord dat we pionnen zouden zijn van buitenaardse wezens die de hele overheid geïnfiltreerd hebben.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Christus, dat is behoorlijk gestoord.’

‘Precies. Alsof een economie van zevenduizend miljard dollar waarin meer dan honderd miljoen mensen werkzaam zijn in het geheim bestuurd zou kunnen worden door een handjevol magnaten met dikke sigaren.’

‘Dus een van die groepjes die in een dergelijke samenzwering geloven, zou een aanslag op de voorzitter van de Fed kunnen plegen als vergelding voor vermeend onrecht of corruptie?’

‘Tja, er zijn weinig overheidsinstellingen waarover zo veel indianenverhalen de ronde doen als de Federal Reserve Board. Toen je die mogelijkheid voor het eerst noemde, vond ik het erg vergezocht, maar nu ik er een paar minuten over heb kunnen nadenken, moet ik zeggen dat mijn eerste reactie waarschijnlijk voorbarig is geweest. Maar een heel vliegtuig opblazen...’ Vermoeid schudde Burns zijn hoofd.

Sawyer maakte een paar aantekeningen. ‘Ik zou graag wat meer over Lieberman willen weten.’

‘Arthur Lieberman was in financiële kringen zeer geliefd. Voordat hij in dienst van de overheid kwam, is hij vele jaren lang een van de meest verdienende handelaren van Wall Street geweest. Arthur nam geen blad voor de mond en bleek het op den duur meestal bij het rechte eind te hebben. Vrijwel onmiddellijk na zijn aantreden als voorzitter heeft hij de financiële markten danig overhoop gehaald en ze eens goed laten merken wie daar de dienst uitmaakte.’ Burns stond op en gooide nog een stuk hout op het vuur. ‘In feite gaf hij leiding aan de Fed op de manier waarop ik hoop dat ik dat zelf zou doen, als ik daar ooit de kans voor krijg.’

‘Enig idee wie Lieberman gaat opvolgen?’

Burns schudde snel zijn hoofd. ‘Nee.’

‘Heeft er zich rond de tijd dat hij naar Los Angeles vertrok, iets ongebruikelijks voorgedaan bij de Fed?’

Burns haalde zijn schouders op. ‘Op 15 november hebben we onze fomc -bespreking gehad, maar dat is niets ongebruikelijks.’

Sawyer keek verbaasd op. ‘fomc ?’

‘Het Federal Open Market Committee. Dat is de instantie die ons beleid bepaalt.’

‘Wat gebeurt er tijdens die vergaderingen?’

‘Nou, kort samengevat, nemen de raad van bestuur en de directeuren van de twaalf Federal Reserve Banken alle relevante financiële gegevens over de economie in ogenschouw en besluiten dan of die gegevens aanleiding vormen tot maatregelen met betrekking tot de geldvoorraad en de rentetarieven.’

Sawyer knikte. ‘Als de Fed bijvoorbeeld de rentetarieven verhoogt of verlaagt, dan heeft dat invloed op de hele economie. Het volume daarvan wordt dan groter of kleiner.’

‘Dat denken we tenminste,’ zei Burns sardonisch. ‘Hoewel ons handelen niet altijd de resultaten oplevert die we ervan verwachten.’

‘Is er iets ongewoons gebeurd tijdens die vergadering?’

‘Nee.’

‘Kun je me toch even kort vertellen wat er allemaal besproken is? Of heb je misschien de notulen ergens bij de hand? Het lijkt misschien niet terzake doende, maar als we een mogelijk motief ontdekken, zou dat ons misschien op het spoor van de dader kunnen brengen.’

Burns’ stem klonk nu ineens een octaaf hoger. ‘Dat is niet mogelijk. De besprekingen van het fomc zijn volstrekt geheim. Ik kan daar niets over onthullen. Niet alleen niet aan jou, maar aan niemand.’

‘Walter, ik zal er nu niet verder op aandringen, maar met alle respect, als er tijdens die besprekingen iets is gezegd wat van belang zou kunnen zijn voor het onderzoek naar de aanslag op dat vliegtuig, dan komt de fbi er vroeg of laat toch wel achter. Daar kun je op rekenen.’ Sawyer bleef Burns net zolang aankijken tot die zijn ogen neersloeg. Langzaam zei hij: ‘Zes tot acht weken nadat de vergadering is gehouden, wordt er een kort verslag vrijgegeven, maar dat gebeurt altijd pas nadat de volgende vergadering is gehouden. En er wordt nog dezelfde dag een persverklaring van de eigenlijke resultaten van de bijeenkomst uitgegeven; daarin staat dus of er tot de een of andere maatregel is besloten.’

‘Ik heb in de krant gelezen dat de Fed de rentetarieven niet heeft aangepast.’

Burns tuitte zijn lippen en keek Sawyer toen weer aan. ‘Dat is juist. Dat hebben we inderdaad niet gedaan.’

‘Hoe gaat dat aanpassen eigenlijk precies in zijn werk?’

‘Er zijn in feite twee verschillende rentetarieven die rechtstreeks door de Fed worden beïnvloed. De Federal Funds Rate is het interestpercentage dat de banken aan andere banken in rekening brengen als die geld willen lenen om hun reserves op het vereiste pijl te houden. Als dat tarief stijgt of daalt, zullen de rentepercentages van spaarrekeningen, schatkistpapier, hypotheken en effecten snel volgen. Tijdens de fomc -besprekingen stelt de Fed dat percentage vast. Daarna koopt of verkoopt de afdeling Binnenlandse Effecten van de New York Federal Reserve Bank schatkistpapier en daardoor wordt de hoeveelheid geld die de banken tot hun beschikking hebben om de rentetarieven op pijl te houden, groter of kleiner. We noemen dat vergroten of verkleinen van de hoeveelheid secundaire liquiditeiten. Dat is de manier waarop Arthur het heft in handen heeft genomen toen hij voorzitter werd; hij heeft de Federal Funds Rate aangepast op een manier die de markt niet had verwacht. Het tweede interesttarief waarop de Fed invloed kan uitoefenen, is het disconto, wat in wezen het rentetarief is dat de Fed in rekening brengt aan banken die geld van haar willen lenen. Dat discontopercentage is echter uitsluitend bestemd voor... noodgevallen, zullen we maar zeggen. Omdat het in financiële kringen als een teken van zwakte wordt gezien om geld te lenen bij de centrale bank, staat die bekend als het ‘loket van laatste instantie’. Banken die daar te vaak aankloppen, kunnen op verscherpt toezicht rekenen en daarom geven de meeste banken er de voorkeur aan om tegen het iets hogere Federal Funds-percentage te lenen bij andere banken. Dat werkt namelijk niet stigmatiserend.’

Sawyer besloot een ander onderwerp aan te snijden. ‘Oké. Heeft Lieberman zich de afgelopen tijd vreemd gedragen? Zat hem iets dwars? Werd hij soms bedreigd?’ Burns schudde zijn hoofd.

‘Die reis naar LA, was dat iets wat hij vaker deed?’

‘Heel regelmatig. Arthur had een afspraak met Charles Tiedman, de voorzitter van de raad van bestuur van de San Francisco Federal Reserve Bank. Arthur hield altijd heel nauw contact met alle voorzitters en Tiedman en hij waren oude vrienden.’

‘Wacht eens even. Als Tiedman voorzitter is van de bank van San Francisco, waarom vloog Lieberman dan naar LA?’

‘We hebben daar ook een afdeling, en behalve dat wonen Charles en zijn vrouw in Los Angeles en hij heeft daar een kantoor. Arthur logeerde altijd bij hen als hij in de stad was.’

‘Maar hij had Tiedman toch net gesproken op de vergadering van 15 november?’

‘Inderdaad, maar Arthurs reisje was al lang van tevoren gepland. Het was stom toeval dat die datum net na een fomc -vergadering viel. Maar ik weet wel dat hij Charles dringend wilde spreken.’

‘Weet je ook waarover?’

Burns schudde van nee.

‘Weet je verder nog iets waar ik wat aan zou kunnen hebben?’

Burns dacht even na en schudde toen opnieuw zijn hoofd. ‘Voor zover ik weet was er niets in Arthurs persoonlijke leven wat aanleiding zou kunnen zijn tot deze gruwelijke aanslag.’

Sawyer stond op en drukte Burns de hand. ‘Fijn dat je me te woord hebt willen staan, Walter.’ Toen Sawyer zich omdraaide en weg wilde gaan, legde Burns zijn hand op zijn schouder. ‘Agent Sawyer, de informatie waarover wij van de Fed beschikken, is zo enorm waardevol dat zelfs een kleine verspreking mensen die daar helemaal niets voor hebben gedaan al ongelooflijke winsten zou kunnen opleveren. Ik denk dat we daarom in de loop der jaren allemaal buitengewoon terughoudend zijn geworden.’

‘Dat kan ik begrijpen.’

Terwijl Sawyer zijn jas dichtknoopte, liet Burns een van zijn weke handen op de deur rusten. ‘Heb je al verdachten?’

De agent draaide zich om en zei: ‘Sorry, Walter, maar wij van de fbi hebben ook zo onze geheimen.’

Henry Wharton zat aan zijn bureau en tikte nerveus met zijn voet op de vloer. De leidende firmant van Tyler, Stone was klein van stuk, maar beschikte over grote capaciteiten. Met zijn kalende kruin en nette grijze snor zag hij er precies zo uit als een vooraanstaand firmant van een vooraanstaande advocatenpraktijk eruit diende te zien en nadat hij vijfendertig jaar de elite van de Amerikaanse zakenwereld had vertegenwoordigd, was Wharton niet gemakkelijk te intimideren. Maar als iemand dat kon, dan was het de man die nu tegenover hem zat.

‘Dus dat is alles wat ze wilde loslaten? Dat ze niet wist dat haar man in dat vliegtuig zat?’ vroeg Wharton. Gamble had zijn ogen half gesloten en staarde naar zijn handen. Toen hij plotseling opkeek, maakte de advocaat een geschrokken beweging.

‘Dat is het enige wat ik haar heb gevraagd.’

Wharton schudde verdrietig zijn hoofd. ‘O, ik snap het. Tja, toen ik haar sprak, was ze helemaal van de kaart. Arme meid. Wat een schok moet dat voor haar geweest zijn, zo onverwacht, en...’

Wharton viel stil toen Gamble opstond en naar het raam achter zijn bureau liep, waar hij aandachtig naar de Washingtonse ochtend bleef staan kijken. ‘Eigenlijk denk ik dat jij de meest aangewezen persoon bent om haar verdere vragen te stellen, Henry.’

Wharton knikte snel. ‘Ja, ja, daar heb ik alle begrip voor.’

Gamble liep het grote kantoor door, naar de muur waar Wharton zijn diploma’s had hangen, en bleef daar aandachtig naar staan kijken. ‘Heel indrukwekkend. Zelf heb ik de middelbare school niet eens afgemaakt. Wist je dat?’

‘Nee,’ zei Wharton zachtjes.

‘Ach, ik mag dan m’n school niet af hebben gemaakt, maar ik heb me toch aardig weten te redden.’ Gamble haalde zijn gespierde schouders op.

‘Dat is het understatement van de dag. Je succes is ongeëvenaard,’ zei Wharton snel.

‘Ach, ik ben met niets begonnen, en zo zal ik waarschijnlijk ook wel aan mijn eind komen.’

‘Dat lijkt me niet.’

Gamble nam even de tijd om een van de diploma’s recht te hangen en draaide zich toen om. ‘En nu even concreet. Het was volkomen duidelijk dat Sidney Archer wél wist dat haar man in dat vliegtuig zat.’

Wharton schrok op. ‘Wil je daarmee zeggen dat ze je heeft voorgelogen? Sorry, Nathan, maar dat geloof ik niet.’

Gamble ging weer in zijn stoel zitten. Wharton wilde iets gaan zeggen, maar Gamble keek hem zo scherp aan dat de man verstijfde. ‘Jason Archer werkte aan een van mijn belangrijkste projecten; hij was alle financiële gegevens van Triton op orde aan het brengen voor de CyberCom-deal. Die vent is een computergenie, verdomme! Hij had overal toegang toe; hij heeft alles gezien!’ Gamble richtte zijn wijsvinger op Wharton. Die begon nerveus in zijn handen te wrijven, maar hield zich verder stil. ‘Nou, Henry, je weet dat die CyberCom-deal absoluut noodzakelijk is, dat is in elk geval wat ik telkens weer van iedereen te horen krijg.’

‘Jullie zijn voor elkaar bestemd,’ zei Wharton voorzichtig.

‘Zoiets, ja.’ Gamble pakte een sigaar, nam een minuut de tijd om het ding op te steken en blies toen wat rook in Whartons richting. ‘Maar goed, aan de ene kant heb ik dus Jason Archer, die inzage heeft in al mijn boeken, en aan de andere kant heb ik Sidney Archer, die de leiding heeft over het team dat die deal voorbereidt. Begrijp je waar ik op aanstuur?’

Wharton fronste zijn voorhoofd. ‘Nee, ik vrees van niet. Ik...’

‘Er zijn andere bedrijven in de markt die CyberCom even graag willen overnemen als ik, en die er een hoop geld voor over zouden hebben om te weten welke voorwaarden ik met CyberCom overeen ben gekomen, zodat ze daarna zelf een hoger bod kunnen doen. Dan word ik genaaid, en als er genaaid moet worden, dan wil ik dat zelf doen. Begrepen?’

‘Jazeker, Nathan, maar hoe...’

‘En je weet ook dat rtg een van de bedrijven is die CyberCom in handen wil krijgen.’

‘Nathan, je wil toch niet zeggen dat...’

‘rtg wordt eveneens vertegenwoordigd door jouw firma.’

‘Nathan, je weet hoe we hier met dergelijke zaken omgaan, en trouwens, wij zijn op geen enkele wijze betrokken bij rtg ’s bod op CyberCom.’

‘Philip Goldman is toch zeker nog steeds firmant hier? En hij is toch ook de belangrijkste advocaat van rtg ?’

‘Natuurlijk. We kunnen hem niet vragen te vertrekken. Het was gewoon een kwestie van cliënten met strijdige belangen en daar hebben we meer dan adequaat op gereageerd. Philip Goldman heeft geen bemoeienis met rtg ’s overnamebod op CyberCom.’

‘Zeker weten?’

‘Daar ben ik absoluut zeker van,’ zei Wharton snel.

Gamble streek zijn overhemd glad. ‘Laat je Goldman vierentwintig uur per dag volgen, worden zijn telefoongesprekken afgeluisterd en laat je degenen met wie hij zaken doet, schaduwen?’

‘Nee, natuurlijk niet!’

‘Dan kun je daar toch niet zo zeker van zijn?’

‘Hij heeft me zijn woord gegeven,’ zei Wharton kortaf. ‘En we hebben wel een paar controlemechanismen.’

Gamble speelde wat met een elegante ring om een van zijn vingers. ‘Je weet dus niet werkelijk waar de andere firmanten mee bezig zijn, en dat geldt ook voor Sidney Archer.’

‘Haar integriteit is boven alle twijfel verheven en ze heeft een bijzonder scherpe geest.’ Wharton was nu behoorlijk nijdig.

‘Ze had er dus geen flauw idee van dat haar man in een vliegtuig naar Los Angeles zat, en dat rtg daar zijn hoofdkantoor heeft staan, is zeker stom toeval?’

‘Je kunt Sidney niet aansprakelijk stellen voor wat haar man doet.’

Nadat Gamble langzaam de sigaar uit zijn mond had gehaald, nam hij rustig de tijd om een pluisje van zijn jas te plukken. ‘Hoeveel omzet hebben jullie per jaar aan Triton, Henry? Dertig miljoen? Veertig miljoen? Als ik weer op kantoor ben, kan ik daar het precieze bedrag wel opvragen. De bal is nu aan ons, vind je ook niet?’ Gamble stond op. ‘We werken al een hele tijd samen en je kent mijn stijl. Als iemand denkt dat hij mij kan belazeren dan heeft hij het mis. Het kan even duren, maar ik sla altijd twee keer zo hard terug.’ Gamble legde zijn sigaar op Whartons bureau en leunde over het bureau heen, zodat zijn gezicht nog maar een centimeter of dertig van dat van Wharton verwijderd was. ‘Als ik CyberCom verspeel omdat mijn eigen mensen me een mes in mijn rug hebben gestoken, dan neem ik wraak op een manier die je niet gelooft. Er lopen hier een heleboel mensen rond die hier part noch deel aan hebben, maar ik ga echt niet uitzoeken wie er schuldig is en wie niet. Begrijp je dat?’ Gambles stem klonk zacht en kalm, maar toch voelde Wharton zich alsof hij een harde stomp in zijn maag had gekregen.

Hij slikte moeizaam en keek de president-directeur van Triton diep in diens intense bruine ogen. ‘Ja, ik geloof van wel, ja.’

Gamble trok zijn overjas aan en pakte zijn sigarepeukje op. ‘Prettige dag verder, Henry. Als je Sidney spreekt, doe haar dan de groeten van me.’

Het was één uur ’s middags toen Sidney op het parkeerterrein van de Boar’s Head Inn in haar Ford stapte en snel naar Route 29 reed. Onderweg passeerde ze de oude Memorial-sporthal, waar ze ooit tussen de colleges door met veel gegrom en gezweet had getennist. Ze parkeerde haar wagen in een parkeergarage bij de Corner, een populaire studentenbuurt met veel boekwinkels, restaurantjes en cafés.

Ze liep een van de cafeetjes binnen en ging met een kop koffie en de Washington Post aan een van de kleine houten tafeltjes zitten. Toen ze de krantekop zag, viel ze bijna van haar stoel.

Het waren grote, vette letters, en hun grote formaat werd volkomen gerechtvaardigd door het nieuws dat ze brachten. Federal Reserve Board-voorzitter Arthur Lieberman gedood bij luchtramp. Naast de kop stond een foto van Lieberman. Sidney werd getroffen door de scherpzinnige blik in zijn ogen.

Snel las ze het bericht door. Lieberman was aan boord van vlucht 3223 geweest. Hij ging regelmatig naar Los Angeles om daar Charles Tiedman, de directeur van de San Francisco Federal Reserve Bank, te spreken en dat was dan ook de reden geweest voor zijn aanwezigheid aan boord van het rampvliegtuig. Lieberman, tweeënzestig jaar oud en gescheiden, was sinds vier jaar directeur van de Fed. Het artikel besteedde veel aandacht aan Liebermans schitterende carrière in de financiële wereld en het enorme respect dat hij over de hele wereld genoot. Dat gezag was zelfs zo groot dat de regering om een wereldwijde paniek op de internationale geldmarkt te voorkomen het nieuws van zijn dood nu pas officieel bekend had gemaakt. Ondanks dat begon de markt nu al instabiel te worden. Het bericht werd afgesloten met een aankondiging van de herdenkingsdienst, die aanstaande zondag in Washington gehouden zou worden.

Iets lager op de voorpagina stond nog een bericht over het ongeluk. Er hadden zich geen nieuwe ontwikkelingen voorgedaan; de ntsb zette haar onderzoek voort. Het zou nog wel een jaar kunnen duren voordat de wereld zou weten waarom Vlucht 3223 in plaats van op Los Angeles International in een omgeploegd maïsveld was terechtgekomen. Het weer, mechanische gebreken, sabotage en alles wat er tussenin zit, was al besproken, maar voorlopig bleef het bij speculaties.

Sidney dronk haar koffie op, legde de krant weg en haalde de mobiele telefoon uit haar tas. Ze belde haar ouders en praatte een tijdje met haar dochtertje. Het kostte haar heel wat moeite om een paar woordjes uit Amy los te krijgen; het kind was nog steeds verlegen aan de telefoon. Daarna overlegde ze een paar minuten met haar vader en moeder en toen belde ze haar antwoordapparaat. Er stond een hele reeks berichten op, maar één daarvan was duidelijk belangrijker dan de rest: Henry Wharton. Tyler, Stone was zo vriendelijk geweest om haar vrijaf te geven tot ze deze catastrofe een beetje verwerkt zou hebben, maar Sidney was ervan overtuigd dat ze daar haar hele leven nog wel mee bezig zou zijn. Haar collega’s vielen voor haar in, maar Henry had bezorgd geklonken en ze wist wat dat betekende: hij had Nathan Gamble op bezoek gehad.

Nadat ze het vertrouwde nummer had ingetoetst, werd ze doorverbonden met Whartons kantoor. Terwijl ze zat te wachten, deed ze haar uiterste best om haar zenuwen in bedwang te houden. Afhankelijk van of je bij hem in de gratie stond of niet kon Wharton een inspirerende mentor zijn of een afschuwelijke tiran. Hij was altijd een van Sidneys beschermheren geweest, maar nu? Ze haalde diep adem toen ze hem hoorde opnemen.

‘Dag, Henry.’

‘Sid, hoe staat het ermee?’

‘Nou, eerlijk gezegd, ben ik nog steeds helemaal van de kaart.’

‘Misschien is dat wel het beste. Voorlopig althans. Je komt er wel overheen. Het lijkt nu misschien van niet, maar jij bent sterk, hoor.’

‘Bedankt, Henry. Ik vind het erg vervelend dat ik je zo in de steek moet laten, net nou dat CyberCom-gedoe losbarst.’

‘Dat weet ik, Sidney. Maak je er maar niet al te druk om.’

‘Wie neemt het van me over?’ Ze wilde het onderwerp ‘Nathan Gamble’ niet rechtstreeks aansnijden.

Wharton gaf niet onmiddellijk antwoord, en toen hij weer wat zei, klonk zijn stem ineens een stuk zachter. ‘Sid, wat denk je van Paul Brophy?’

De vraag verraste haar, maar kwam ook als een opluchting. Misschien had ze het mis gehad, en had Gamble Wharton niet onder druk gezet. ‘Ik mag hem wel, Henry.’

‘Ja, ja, dat weet ik ook wel. Het is een aardige vent en een succesvol lobbyist. Hij kan praten als Brugman.’

Langzaam zei Sidney: ‘Wil je weten of je hem de leiding over de CyberCom-deal kunt toevertrouwen?’

‘Zoals je weet, is hij er tot nu toe altijd nauw bij betrokken geweest, maar het wordt nu steeds belangrijker en ik wil de kring advocaten die toegang hebben tot de informatie daarover zo beperkt mogelijk houden. Je weet wel waarom. Het is geen geheim dat Goldman en zijn banden met rtg een probleem voor ons kunnen gaan vormen en ik wil zelfs de schijn van belangenverstrengeling vermijden. En ik wil alleen mensen in het team hebben die werkelijk een bijdrage kunnen leveren. Als we in dit stadium een vergissing begaan, kan dat ernstige afbreuk doen aan de goede relatie met onze cliënt. Gezien die omstandigheden wil ik graag je mening over hem horen.’

‘Is dit gesprek vertrouwelijk?’

‘Absoluut.’

Sidney sprak met gezag. Het deed haar goed om even over iets anders dan haar eigen verdriet te kunnen nadenken. ‘Henry, je weet net zo goed als ik dat deals die zo complex zijn als deze net een schaakspel zijn. Je moet vijf of tien zetten vooruit kunnen denken en als je een fout maakt, dan kun je die niet meer herstellen. Paul heeft een grote toekomst voor zich bij de firma, maar hij beschikt niet over voldoende visie en gevoel voor detail om deel uit te kunnen maken van het team dat de laatste stadia van de CyberCom-overname voor zijn rekening neemt.’

‘Dank je wel, Sidney. Dat was precies wat ik ook al dacht.’

‘Henry, ik denk niet dat mijn commentaar nou groot nieuws voor je is. Waarom is hij zelfs maar in aanmerking gekomen?’

‘Laten we het er maar op houden dat hij zeer grote belangstelling heeft getoond. Dat is niet verbazend, trouwens. Iedereen zou daar erg verguld mee zijn.’

‘Ik snap het.’

‘Ik zal Roger Egert de leiding geven.’

‘Dat is een eersteklas advocaat.’

‘Hij heeft zich heel complimenteus uitgelaten over je werk tot op heden. “De zaken staat er uitstekend voor.” Dat waren geloof ik zijn woorden.’ Wharton zweeg even. ‘Ik vind het heel vervelend dat ik dit moet vragen, Sidney. Werkelijk.’

‘Wát, Henry?’

Ze hoorde hem zijn lang ingehouden adem uitblazen. ‘Nou, ik heb mezelf beloofd dat ik dit niet zou doen, maar we kunnen je zo moeilijk missen.’ Hij zweeg weer even.

‘Henry, voor de draad ermee, alsjeblieft.’

‘Wil je Egert even bijpraten? Hij is al bijna warmgedraaid, maar een paar minuten overleg over strategie en tactiek zouden van onschatbare waarde zijn, daar ben ik zeker van. Als ik niet dacht dat dat van vitaal belang zou zijn, zou ik het niet vragen. En trouwens, je zult hem het wachtwoord van het computerbestand moeten doorgeven.’

Sidney legde haar hand over het mondstuk en slaakte een diepe zucht. Ze wist dat Henry geen slechte vent was, maar zaken gingen bij hem altijd voor.

‘Ik bel hem vandaag wel even, Henry.’

‘Dat stel ik zeer op prijs, Sidney.’

Het geluid van de telefoon ging nu verloren in een golf statische ruis en Sidney liep het café uit om een betere ontvangst te krijgen. Toen ze buiten stond, lag er een iets andere klank in Henry Whartons stem.

‘Ik heb vanochtend Nathan Gamble op bezoek gehad.’

Sidney bleef abrupt stilstaan en leunde tegen de bakstenen muur van het café. Ze sloot haar ogen en klemde haar kaken op elkaar tot het pijn deed. ‘Het verbaast me dat hij daar zo lang mee heeft gewacht, Henry.’

‘Hij was een beetje van streek, Sid, en dat is zwak uitgedrukt. Hij is ervan overtuigd dat je hem wat hebt voorgelogen.’

‘Henry, ik weet dat dit een slechte indruk maakt.’ Ze aarzelde even en besloot toen open kaart te spelen. ‘Jason heeft me verteld dat hij was uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek in Los Angeles en het was duidelijk dat hij niet wilde dat Triton daarvan op de hoogte was. Hij heeft me laten beloven dat ik mijn mond zou houden. Daarom heb ik Gamble het niet verteld.’

‘Sid, je bent Tritons advocaat. Voor je cliënt hoor je geen geheimen te hebben.’

‘Schiet op, Henry, we hebben het wel over mijn man. Als hij een andere baan neemt, dan zal Triton daar echt geen schade door lijden, en hij heeft geen non-concurrentiebeding.’

‘Maar toch, Sidney, het is niet prettig om dit te moeten zeggen, maar ik vind niet dat je in deze kwestie een goed beoordelingsvermogen aan de dag hebt gelegd. Gamble heeft me in niet mis te verstane termen laten weten dat hij Jason verdenkt van het stelen van bedrijfsgeheimen.’

‘Zoiets zou Jason nooit doen!’

‘Dat doet er niet toe. Het gaat erom wat voor een indruk zoiets op de cliënt maakt, en dat je tegen Nathan Gamble hebt gelogen, maakt de zaken er niet beter op. Weet je wat er met onze firma gebeurt als hij een andere advocaat neemt? En denk maar niet dat hij zoiets niet zal doen.’ Whartons stem begon nu steeds luider te klinken.

‘Henry, toen Gamble een teleconferentie met Jason wilde organiseren, had ik hooguit twee seconden de tijd om erover na te denken.’

‘Maar waarom heb je ze dan in godsnaam niet de waarheid gezegd? Zoals je al zei, wat kan dat hun nou schelen?’

‘Omdat ik een paar seconden later te weten kwam dat mijn man dóód was!’

Ze hielden allebei een paar seconden hun mond, maar er was nu duidelijk een enorme wrijving tussen hen ontstaan.

‘Er is inmiddels al weer wat tijd voorbijgegaan,’ zei Wharton toen. ‘Als je hun dat niet wilde vertellen, had je mij toch in vertrouwen kunnen nemen? Dan had ik het verder wel voor je geregeld. Nou, ik denk dat ik de zaak nog wel kan lijmen. Gamble kan het óns moeilijk kwalijk nemen dat jouw man van baan wilde veranderen. Ik weet trouwens niet of hij het erg op prijs zal stellen als je in het vervolg nog bij zijn zaken betrokken raakt, Sidney, dus eigenlijk komt het helemaal niet zo slecht uit dat je een tijdje vrijaf neemt. Maar uiteindelijk waait het wel over, hoor. Ik bel hem nu meteen wel even.’

Toen ze daarop reageerde, was Sidneys stem nauwelijks te horen. Ze voelde zich alsof er net een enorme vuist in haar strot was geramd. ‘Je kunt Gamble niet over dat sollicitatiegesprek vertellen, Henry.’

‘Pardon?’

‘Dat kan niet.’

‘Zou je me misschien willen vertellen waarom dan wel niet?’

‘Omdat ik erachter ben gekomen dat Jason daar helemaal geen sollicitatiegesprek ging voeren. Kennelijk...’ ze zweeg even om een snik te onderdrukken, ‘... kennelijk heeft hij tegen me gelogen.’

Er klonk nu nauwverholen woede in Whartons stem door. ‘Ik hoef je niet te vertellen dat deze hele situatie niet alleen enorme schade kan aanrichten, maar die misschien al heeft aangericht.’

‘Henry, ik weet niet wat er aan de hand is. Wat ik je net heb verteld, is het enige wat ik weet, en dat is niet veel.’

‘Wat moet ik nu tegen Gamble zeggen? Hij verwacht wel een antwoord.’

‘Geef mij maar de schuld, Henry. Zeg maar dat ik onbereikbaar ben. Dat je een bericht op mijn antwoordapparaat hebt ingesproken, maar dat ik nog niet heb teruggebeld. Er wordt aan gewerkt en ik word pas weer op kantoor toegelaten als jullie de hele zaak tot op de bodem hebben uitgezocht.’

Wharton dacht daar even over na. ‘Ik denk dat dat misschien wel zou kunnen werken, in elk geval voorlopig. Ik stel het op prijs dat je de verantwoordelijkheid voor deze situatie op je wil nemen, Sidney. Ik weet dat jij hier ook niets aan kunt doen, maar de firma mag hier in elk geval niet de dupe van worden. Dat is voor mij het belangrijkste.’

‘Dat begrijp ik, Henry. Ik zal mijn best doen om erachter te komen wat er aan de hand is.’

‘Weet je zeker dat je daar wel tegen opgewassen bent?’ Gezien de omstandigheden voelde Wharton zich verplicht om die vraag te stellen, al wist hij zeker hoe het antwoord zou luiden.

‘Heb ik een keus, Henry?’

‘We zullen voor je duimen, Sidney. Bel maar even als je iets nodig hebt. Wij van Tyler, Stone zijn een hechte familie. Wij laten elkaar niet vallen.’

Sidney verbrak de verbinding en borg de telefoon weg. Wharton had haar diep gekwetst, maar misschien was hij alleen maar naïef. Henry en zij waren niet alleen beroepsgenoten maar ook vrienden, tot op zekere hoogte dan, en dit gesprek had haar er weer eens op gewezen hoe oppervlakkig de meeste contacten met collega’s zijn. Zolang als je maar produktief was en geen deining veroorzaakte, een goed geolied onderdeeltje in het grote raderwerk vormde, hoefde je je nergens zorgen over te maken, maar nu ze plotseling een alleenstaande moeder was, zou ze heel goed moeten opletten dat haar hele carrière niet ineens volkomen de mist in ging. Nog een probleem erbij. Alsof ze op het moment al niet genoeg aan haar hoofd had.

Ze liep de met bakstenen betegelde stoep af, stak Ivy Road over en liep naar het bekende Rotunda-gebouw van de universiteit. Op weg daarheen kwam ze door het al even bekende Lawn-gedeelte van de campus, waar de elitestudenten in eenpersoonskamertjes woonden die sinds de dagen van Thomas Jefferson nauwelijks waren veranderd en waar een open haard de enige warmtebron vormde. Telkens als ze er kwam, had de sobere schoonheid van deze campus een betoverende uitwerking op haar, maar hoewel de gebouwen zich nu scherp aftekenden tegen de winterse hemel, viel het tafereel haar deze keer nauwelijks op. Ze zat met een heleboel vragen en het was hoog tijd dat ze eens wat antwoorden kreeg. Ze ging op de trap van de Rotunda zitten, haalde opnieuw de telefoon uit haar tasje en toetste een nummer in.

‘Triton Global.’

‘Kay?’ vroeg Sidney.

‘Sid?’ Kay Vincent was Jasons secretaresse, een mollige vrouw van in de vijftig, die Jason had aanbeden en zelfs een paar keer ’s avonds op Amy was komen passen. Sidney had haar al meteen graag gemogen; ze hadden beiden precies dezelfde kijk op het moederschap, werk en mannen.

‘Kay, hoe gaat het met je? Neem me niet kwalijk dat ik je niet eerder heb gebeld.’

‘Hoe het met mij gaat? Ach, Sidney toch. Lieve hemel, ik vind het zo erg voor je, zo ontzettend erg.’

Sidney kon de tranen in haar stem duidelijk horen.

‘Dat weet ik, Kay. Dat weet ik.’

‘Het is allemaal zo plotseling gegaan, zo...’ Sidneys stem stierf langzaam weg, maar toen vermande ze zich. Ze moest iets weten en Kay Vincent was de betrouwbaarste bron die ze kon bedenken. ‘Kay, je weet dat Jason een paar dagen vrij had genomen?’

‘Ja. Hij zei dat hij de keuken ging verven en de garage ging opknappen. Hij heeft het de hele week nergens anders over gehad.’

‘Heeft hij het tegenover jou nooit over die reis naar Los Angeles gehad?’

‘Nee, ik was erg verbaasd toen ik hoorde dat hij in dat vliegtuig zat.’

‘Is er iemand langs geweest om over Jason te praten?’

‘Een heleboel mensen. Iedereen is zo verslagen.’

‘En Quentin Rowe?’

‘Die is al een paar keer geweest.’ Kay was even stil en zei toen: ‘Sidney, waarom wil je dat allemaal weten?’

‘Kay, dit moet onder ons blijven. Oké?’

‘Oké.’ Ze zei het duidelijk met tegenzin.

‘Ik dacht dat Jason naar LA was gegaan om te solliciteren bij een ander bedrijf. Dat was wat hij mij heeft verteld, maar ik ben erachter gekomen dat dat niet waar was.’

‘Mijn god!’

Terwijl Kay dat nieuws langzaam tot zich liet doordringen, stelde Sidney voorzichtig een nieuwe vraag. ‘Kay, kun je een reden bedenken waarom Jason gelogen zou kunnen hebben? Heeft hij zich de afgelopen tijd soms vreemd gedragen?’

Er viel nu een lange stilte. ‘Kay?’ Sidney begon nerveus heen en weer te schuiven op de trap. Plotseling voelde ze de kilte uit de bakstenen door haar hele lijf dringen. Ze stond abrupt op.

‘Sidney, er zijn zeer strenge regels over het spreken over bedrijfsaangelegenheden. Ik wil geen moeilijkheden.’

‘Dat begrijp ik best, Kay. Ik ben een van Tritons advocaten, weet je nog wel?’

‘Tja, dit ligt wel even anders.’ Plotseling was Kay niet meer te horen en Sidney begon zich net af te vragen of ze had opgehangen, toen ze weer aan de lijn kwam. ‘Kun je me vanavond terugbellen? Ik wil hier liever niet over praten in de baas zijn tijd.’

‘Hoe laat?’

‘Ik kom thuis rond een uur of acht. Heb je mijn telefoonnummer nog?’

‘Ja. Bedankt, Kay.’

Zonder verder nog iets te zeggen, hing Kay op.

Hoewel Sidney als advocaat van Tyler, Stone regelmatig bij de zaken van Triton werd betrokken, had Jason zelden zakelijke aangelegenheden met haar besproken. Haar man had de ethische verantwoordelijkheid die zijn positie met zich meebracht altijd erg serieus genomen en bovendien had hij er altijd heel goed op gelet dat hij zijn vrouw niet in een onaangename positie bracht. Tot nu toe dan. Langzaam liep ze weer terug naar de parkeergarage.

Nadat ze had afgerekend, liep ze naar haar wagen. Plotseling draaide ze zich met een ruk om, maar de man was de hoek al om gelopen. Snel liep ze weer terug naar de straat naast de garage en tuurde om de hoek. Er was niemand te bekennen. Er waren echter verschillende winkels in de straat en iemand zou daar binnen enkele seconden naar binnen kunnen zijn gerend. Het was haar voor het eerst opgevallen dat hij naar haar stond te kijken toen ze op de trap van de Rotunda zat. Hij had achter een van de vele bomen gestaan waarmee het terrein van de Lawn was bezaaid, maar omdat ze druk met Kay in gesprek was geweest, had ze hem al snel uit haar hoofd gezet; gewoon iemand die om maar al te duidelijke redenen naar haar stond te kijken. Hij was lang van stuk, minstens één meter tachtig, en hij had een donkere overjas aan. Zijn gezicht ging gedeeltelijk schuil achter een zonnebril en de kraag van de overjas was omgeslagen, zodat zijn gelaatstrekken nog meer aan het oog werden onttrokken. Hij had een bruine hoed op, maar toch had ze nog iets van zijn haar kunnen zien; het was licht van kleur geweest, roodblond misschien. Een ogenblik vroeg ze zich af of ze paranoia nu ook al aan het steeds langer wordende lijstje met problemen moest toevoegen. Ze kon zich hier nu verder niet mee bezighouden. Ze moest naar huis. Morgen zou ze haar dochtertje gaan ophalen. Toen herinnerde ze zich dat haar moeder het over een herdenkingsdienst voor Jason had gehad. Daar zouden ze het ook nog even over moeten hebben. Na alle geheimzinnigheid over de laatste levensdag van haar man, riep de gedachte aan de herdenkingsdienst weer het verpletterende besef terug dat Jason echt dood was. Waarom hij haar ook om de tuin had willen leiden, hijzelf was er nu niet meer. Ze liep weer naar de wagen.

•18•

Onder de voortjagende wolken die de helderblauwe hemel nu snel aan het zicht onttrokken, striemde een kille wind over het rampterrein. Het krioelde er van de mensen en bijna iedereen was bezig de brokstukken met rode vlaggen te markeren, zodat er in het maïsveld een grote rode massa ontstond. Vlak bij de krater stond nu een grote hijskraan met een gondel eraan die groot genoeg was om plaats te bieden aan twee volwassen mannen. Een tweede kraan van hetzelfde type had zijn giek boven de krater hangen en zijn lange kabel en schuitje verdwenen in de diepten van deze kleine hel. Andere kabels, die vastzaten aan op trucks bevestigde motorlieren, liepen eveneens de krater in en overal in de omgeving stond zwaar materieel klaar voor de uitgraving. De vluchtgegevensrecorder, het belangrijkste waar ze naar zochten, was nog niet gevonden.

Buiten de gele barricades was een aantal tenten opgezet, die als opslagplaats dienden voor het bewijsmateriaal dat men ter plekke wilde analyseren. In een van die tenten schonk George Kaplan twee bekertjes vol met hete koffie uit zijn thermosfles en speurde daarna de omgeving af. Hoewel het gelukkig al snel weer was gestopt met sneeuwen, was het kil gebleven en er werd nog meer neerslag verwacht. Slecht nieuws, dat realiseerde hij zich maar al te goed. Sneeuw zou deze logistieke nachtmerrie nog erger maken. Lee Sawyer, die naast hem zat, staarde eveneens naar buiten, tot de onderzoeker van het ntsb hem een van de stomende mokken aangaf.

‘Het was een goed idee van je om naar de brandstoftank te laten zoeken, George. Het zuur had nauwelijks sporen nagelaten, maar het laboratoriumonderzoek heeft uitgewezen dat het een oude bekende was: zoutzuur. De tests wijzen uit dat dat binnen drie tot vier uur door die aluminiumlegering heenvreet, en sneller nog als het zuur warm wordt. Het is dus waarschijnlijk geen ongeluk geweest.’

Kaplan gromde luid. ‘Ach, dat is toch zo zeker als wat? Je denkt toch niet dat monteurs zomaar met zoutzuur rondlopen en dat dan ook nog per ongeluk op een brandstoftank smeren?’

‘Ik heb nooit gedacht dat het een ongeluk was, George.’

Kaplan stak zijn handen op in een verontschuldigend gebaar. ‘En zoutzuur kun je met je meenemen in een flesje, als het moet zelfs in een fles wasmiddel of zoiets, zodat je zelf kunt bepalen hoeveel je erop spuit. Plastic wordt niet gesignaleerd door een metaaldetector. Een goede keus dus.’ Er verscheen een walgende uitdrukking op Kaplans gezicht.

Hij zat nog even naar het rampterrein te kijken en richtte zijn blik toen weer op Sawyer. ‘Het is mooi dat je de timing zo nauwkeurig hebt kunnen bepalen. Dat maakt het aantal mogelijke verdachten meteen een stuk kleiner.’

Sawyer knikte instemmend. ‘We gaan er onmiddellijk achteraan.’ Hij nam een grote slok koffie.

‘Denk je echt dat iemand een heel vliegtuig vol mensen heeft opgeblazen om die ene vent te pakken te krijgen?’

‘Zou kunnen.’

‘Godallemachtig, ik wil niet cynisch klinken of zo, maar als je iemand wil uitschakelen, waarom trek je hem dan niet gewoon in een portiek om hem een kogel in zijn hoofd te schieten? Waarom dit allemaal?’ Hij wees naar de krater en liet zich toen weer languit in zijn stoel zakken. Zijn ogen waren nu halfdicht en met één hand wreef hij hard over zijn linkerslaap.

Sawyer liet zich op een van de klapstoeltjes zakken. ‘We weten niet zeker of dat het geval is, maar Lieberman was de enige passagier aan boord die dat soort speciale aandacht waard was.’

Toen een koude windvlaag de tent binnendrong, trok Sawyer zijn jas nog wat dichter om zich heen. ‘Nou, de financiële markten hebben een enorme klap gekregen toen het nieuws van Liebermans dood bekend werd. De Dow Jones heeft twaalfhonderd punten verloren, dat is ongeveer vijfentwintig procent van het totaal. In twee dágen. Daarbij vergeleken is de krach van 1929 een hikbuitje geweest. De overzeese markten zijn trouwens ook ingestort.’ Sawyer wierp hem een veelbetekenende blik toe. ‘En wacht maar tot bekend wordt dat het misschien een bomaanslag is geweest en dat Lieberman weleens met opzet vermoord zou kunnen zijn. Wie weet wat dát voor een uitwerking zal hebben?’

Kaplan zette grote ogen op. ‘Jezus! En dat allemaal voor die ene vent?’

‘Zoals ik al zei: iemand heeft Superman vermoord.’

‘We zitten dus met een heleboel potentiële verdachten: buitenlandse regeringen, internationale terroristen, dat soort ellende, denk je ook niet?’

Hoofdschuddend overdacht Kaplan het aantal slechteriken op de steeds kleiner wordende planeet die ze allemaal als hun tehuis beschouwden.

Sawyer haalde zijn schouders op. ‘Laten we het er maar op houden dat dit geen huis-, tuin- en keukencriminelen zijn.’

Opnieuw bleven de twee mannen een tijdje zwijgend naar de plek van de ramp zitten kijken. De kabel werd nu opgetrokken en nog geen twee minuten later kwam de gondel met de twee mannen erin weer boven de grond. De kraanbestuurder draaide de giek een paar meter opzij en liet de gondel toen rustig op de grond zakken. Sidney en Kaplan keken met stijgende opwinding toe hoe de twee inzittenden naar hen toe kwamen rennen.

De eerste die hen wist te bereiken, was een jongeman wiens schooljongensgezicht gedeeltelijk aan het oog werd onttrokken door zijn witblonde haar. Hij had een plastic tasje in zijn hand. In het tasje bevond zich een klein en zwaar verschroeid metalen voorwerp. De tweede man kwam inmiddels ook aansjokken. Hij was een stuk ouder en zijn roze gezicht en hortende adem gaven duidelijk aan dat hij niet vaak over maïsvelden rende.

‘Ik kon het niet geloven.’ De jongeman praatte nu zo luid dat hij bijna stond te schreeuwen. ‘De stuurboordvleugel, of wat daar nog van over was, lag er recht bovenop. Ik denk dat de linkervleugel het grootste deel van de klap met de volle tank heeft opgevangen. Het ziet ernaar uit dat de neus toen hij zich in de grond boorde een gat heeft geslagen dat net iets groter was dan de omtrek van de romp zelf. Toen de vleugels de wanden van de krater raakten, zijn ze naar achteren geklapt en platgedrukt tegen de romp. Als u het mij vraagt dan is dit een godswonder.’

Kaplan keek naar het tasje en vroeg: ‘Waar heb je dit gevonden?’

‘Het zat aan de binnenkant van de vleugel, vlak naast de klep van de brandstoftank. Het moet aan de boordgerichte zijde van de stuurboordmotor zijn geplaatst. Ik weet niet precies wat het is, maar ik ben er wel heel zeker van dat het niet in een vliegtuig hoort te zitten.’

‘Dus het heeft links van de plek waar de vleugel is afgebroken gezeten?’ vroeg Kaplan.

‘Precies, chef, nog een paar centimeter verderop en dan zou dit ook verdwenen zijn.’

De oudere man zei: ‘Zo te zien heeft de romp een groot deel van de kracht van de eerste ontploffing opgevangen. Toen de zijwanden van de krater het begaven, heeft al die aarde het vuur vrijwel ogenblikkelijk gedoofd.’ Hij zweeg even en voegde er toen met grote nadruk aan toe: ‘Maar het voorste deel van de cabine is verdwenen. Ik bedoel, dat er niets meer van over is. Het lijkt wel of hij er nooit geweest is.’

Kaplan gaf het tasje aan Sawyer. ‘Weet jij wat dit is?’

Er verscheen een duistere en dreigende uitdrukking op diens gezicht. ‘Ja, dat weet ik maar al te goed.’

•19•

Sidney was naar haar kantoor gereden en zat nu aan haar bureau; ze had de deur achter zich op slot gedaan. Hoewel het nu kort na acht uur was, hoorde ze ergens op de achtergrond nog een faxmachine zoemen. Ze nam de hoorn van de haak en draaide het thuisnummer van Kay Vincent.

De hoorn werd opgenomen door een man.

‘Met Sidney Archer. Ik wil graag Kay Vincent spreken.’

‘Ik zal haar even roepen.’

Terwijl Sidney zat te wachten, keek ze haar kantoor rond. Doorgaans voelde ze zich hier uiterst behaaglijk, maar vandaag had het allemaal iets onwerkelijks. De diploma’s aan de muur waren de hare, maar op dit moment kon ze zich niet herinneren waar en wanneer ze die gehaald had. Ze had zo veel klappen achter elkaar moeten incasseren, dat ze nu al haar initiatief kwijt was. Ze vroeg zich af of er aan de andere kant van de lijn soms een nieuwe verrassing op de loer lag.

‘Sidney?’

‘Hallo, Kay.’

De stem klonk beschaamd. ‘Ik heb hier helemaal geen goed gevoel over, Sidney. Ik heb vanochtend niet eens gevraagd hoe het met Amy ging. Hoe gaat het met haar?’

‘Ze zit nu bij mijn ouders.’ Ze moest even moeizaam slikken en voegde er toen aan toe: ‘Ze weet het nog niet, natuurlijk.’

‘Sorry dat ik me zo gedroeg, maar je weet hoe het daar toegaat. Ze worden nijdig als ze denken dat je in hun tijd persoonlijke gesprekken zit te voeren.’

‘Dat weet ik, Katie. Ik wist niet met wie ik daar verder nog kon praten.’ Wat ze er niet aan toevoegde, was: en die ik kon vertrouwen.

‘Dat begrijp ik best, Sid.’

Sidney haalde eens diep adem. Ze kon net zo goed meteen ter zake komen. Als ze even had opgekeken, zou ze hebben gezien dat de deurknop langzaam begon te draaien en toen bleef steken omdat het slot hem tegenhield.

‘Kay, wilde je me soms iets vertellen? Over Jason?’

Er viel een duidelijk waarneembare stilte aan de andere kant van de lijn voordat Kay antwoordde: ‘Ik had geen betere baas kunnen hebben. Hij werkte zeer hard en was snel promotie aan het maken, maar toch had hij altijd tijd voor een praatje.’ Kay zweeg even. Sidney vroeg zich af of ze misschien probeerde haar gedachten te ordenen voordat ze verder ging, en toen Kay bleef zwijgen, vroeg ze voorzichtig: ‘Nou, is daar soms verandering in gekomen? Heeft Jason zich de afgelopen tijd anders gedragen?’

‘Ja.’ Het woord kwam er zo snel uit dat Sidney het bijna gemist had.

‘Hoezo?’

‘Een heleboel kleine dingetjes, eigenlijk. Het eerste wat me opviel, was dat hij een slot op zijn deur liet zetten.’

‘Een slot op je deur is toch niet zó ongewoon, Kay? De mijne zit nu ook op slot.’ Sidney keek snel even naar de deur van haar eigen kantoor. De deurknop bewoog nu niet meer.

‘Dat weet ik ook wel, Sid. Maar weet je, Jason had al een slot op zijn deur.’

‘Ik snap het niet. Als hij al een slot op zijn deur had, waarom heeft hij er dan nog een besteld?’

‘Het slot dat hij op zijn deur had zitten, was heel eenvoudig. Zo’n slot in de deurknop. Je zet een palletje om en dan zit hij op slot. Waarschijnlijk heb jij er ook zo eentje.’

Sidney keek opnieuw even naar de deur. ‘Ja, inderdaad, maar zijn alle kantoorsloten niet precies hetzelfde?’

‘Tegenwoordig niet, Sidney. Jason heeft een computerslot op zijn deur laten installeren dat alleen met een smart-card open te krijgen was.’

‘Een smart-card?’

‘Je weet wel, een plastic kaartje met zo’n microchip-ding erin. Ik weet niet precies hoe het werkt, maar je hebt er eentje nodig om hier het gebouw binnen te komen, en in een aantal delen van het gebouw moet je het dan nog eens laten zien, anders kom je er gewoon niet binnen.’

Sidney zocht even in haar tasje en haalde het plastic kaartje eruit dat ze had meegenomen uit Jasons bureaulade.

‘Zijn er nog andere mensen bij Triton die dit soort sloten op de deur van hun kantoor hebben?’

‘Een stuk of zes, maar de meesten daarvan zitten bij Financiën.’

‘Heeft Jason je niet verteld waarom hij dat extra slot wilde hebben?’

‘Ik heb het hem gevraagd omdat ik dacht dat er misschien een inbraak was geweest en dat niemand me daarover had verteld. Maar Jason zei dat hij wat nieuwe taken erbij had gekregen en daarom nu een paar dingen in zijn kamer had liggen waar hij extra beveiliging voor wilde hebben.’

Sidney werd al dat zitten een beetje moe en daarom stond ze op en begon door het vertrek te ijsberen. Ze keek uit het raam, naar de duisternis. Aan de overkant van de straat zag ze de lichten van een chique nieuw restaurant branden. Het heette Spencer’s en de ene na de andere luxewagen kwam er voorrijden om elegant geklede gezelschappen af te zetten die welgemoed het restaurant binnen liepen voor een nacht vol eten, drinken en de laatste roddels van de stad. Sidney trok de blinden naar beneden. Ze ademde eens diep uit en ging toen op haar lage dressoir zitten, trok haar schoenen uit en wreef verstrooid over haar pijnlijke en vermoeide voeten.

‘Waarom wilde Jason niet dat je iemand vertelde dat hij er een paar taken bij had gekregen?’

‘Dat weet ik niet. Hij heeft binnen de firma al drie keer promotie gemaakt, dus dat kan het niet zijn geweest. En trouwens, over zoiets hoef je toch niet geheimzinnig te doen?’

Sidney dacht even na over al deze nieuwe informatie. Tegen haar had Jason niets gezegd over een promotie en dat was onvoorstelbaar. ‘Heeft hij je ook gezegd wie hem die extra verantwoordelijkheid had gegeven?’

‘Nee, en ik wilde me niet bemoeien met dingen die me niet aangingen.’

‘Heb je met iemand gepraat over wat Jason je heeft verteld?’

‘Met niemand,’ zei Kay beslist.

Sidney had de indruk dat ze de waarheid sprak. Ze schudde haar hoofd en vroeg: ‘Waar heb je je nog meer zorgen over gemaakt?’

‘Nou, Jason was de afgelopen tijd zo eenzelvig. Hij kwam met excuses aanzetten voor het missen van stafvergaderingen, dat soort dingen, en dat was al minstens een maand aan de gang.’

Sidney had al die tijd nerveus over haar voet zitten wrijven, maar nu hield ze daar abrupt mee op.

‘Heeft Jason nooit gezegd dat hij met een ander bedrijf in gesprek was?’

‘Nooit.’

Sidney kon de besliste beweging waarmee Kay haar hoofd schudde, bijna door de telefoonlijn heen zien. ‘Heb je Jason ooit gevraagd of hem iets dwarszat?’

‘Eén keer, maar hij stond niet echt open voor een goed gesprek. Ik mocht hem graag, maar hij was wel mijn chef, en dus heb ik niet verder aangedrongen.’

‘Daar heb ik alle begrip voor, Kay.’ Sidney stond op en trok haar schoenen weer aan. Door de kier onder de deur zag ze een schaduw verschijnen. Ze bleef even staan wachten, maar de schaduw bleef waar hij was. Ze zette haar telefoon op ‘draagbaar’ en trok de stekker eruit. Er was haar iets te binnen geschoten.

‘Kay, is er al iemand in Jasons kantoor komen kijken?’

‘Nou...’ Kays aarzeling stelde Sidney in staat om met een volgende vraag op de proppen te komen.

‘Maar hoe zouden ze dat ook kunnen met dat extra slot op de deur?’

‘Dat is het probleem, Sid. Niemand heeft de code van Jasons smart-card en die deur is gemaakt van massief hout van zeven centimeter dik, in een staalframe. Meneer Gamble en meneer Rowe zijn deze week nog niet op kantoor geweest en ik denk dat niemand wist wat ze ermee aan moesten.’

‘Dus er is niemand in Jasons kantoor geweest sinds het... gebeurd is?’

Sidney keek naar de smart-card.

‘Niemand. Meneer Rowe is vandaag laat nog even binnengekomen en hij heeft geregeld dat het bedrijf dat het slot heeft geïnstalleerd het morgen weer komt weghalen.’

‘Wie is er verder nog langsgekomen?’

Sidney kon horen dat Kay haar ingehouden adem uitblies. ‘Ze hebben er iemand van SecurTech bijgeroepen.’

‘SecurTech?’ Sidney zette de hoorn tegen haar andere oor en bleef ondertussen de schaduw nauwlettend in het oog houden. Centimeter voor centimeter schuifelde ze naar de deur toe. Ze maakte zich geen zorgen over insluipers; er waren nog steeds een hoop mensen in het kantoor. ‘Dat zijn toch Tritons beveiligingsconsultanten?’

‘Ja, ik heb me zitten afvragen waarom ze die erbij hebben gehaald, Maar iedereen zegt dat dat heel normaal is als er zoiets als dit gebeurt.’

Sidney stond nu rechts van de deur, en haar vrije hand bewoog zich langzaam naar de deurknop.

‘Sidney, ik heb nog een paar dingen van Jason op kantoor liggen. Foto’s, een sweater van hem die hij me ooit eens heeft geleend, een paar boeken. Hij heeft mijn belangstelling proberen te wekken voor 18e- en 19e-eeuwse literatuur, maar ik ben bang dat hij daar niet in is geslaagd.’

‘Dat heeft hij bij Amy ook geprobeerd, tot ik hem erop heb gewezen dat het waarschijnlijk handig zou zijn om te wachten tot ze het alfabet kende voor haar aan Voltaire te laten beginnen.’

De twee vrouwen barstten in lachen uit, wat hun ondanks de afschuwelijke omstandigheden een prettig gevoel bezorgde.

‘Kom ze maar ophalen wanneer het je schikt.’

‘Dat zal ik doen, Kay. Misschien kunnen we dan samen gaan lunchen... en nog wat praten.’

‘Ja, leuk. Dat zou ik echt heel prettig vinden.’

‘Ik ben heel blij dat je me dit allemaal hebt verteld, Kay. Daar heb je me echt mee geholpen.’

‘Nou, ik gaf een hoop om Jason. Hij was een goede, integere man.’

Sidney voelde de tranen weer opwellen, maar toen ze zich de schaduw weer herinnerde, zette ze zich schrap. ‘Ja, dat was hij,’ zei ze, en ineens lag er een kille, doodse klank in haar woorden.

‘Sid, als ik nog eens iets voor je kan doen, dan hoef je dat echt maar te vragen, hoor.’

Sidney glimlachte. ‘Dank je wel, Kay. Misschien maak ik nog weleens gebruik van dat aanbod.’ Zodra ze de verbinding had verbroken en de telefoon had neergelegd, trok Sidney de deur van haar kantoor met een ruk open.

Philip Goldman keek noch verbaasd, noch geschrokken, maar staarde Sidney kalm aan. Hij begon kaal te worden en had een levendig gezicht met uitpuilende ogen, smalle, ronde schouders en een beginnend buikje. Zijn kleding zag er erg duur uit en was dat ook. Met haar schoenen aan was Sidney vijf centimeter langer dan hij.

‘Sidney, ik kwam toevallig langs en zag dat het licht nog aan was. Ik had geen idee dat je hier was.’

‘Hallo, Philip.’ Sidney keek hem doordringend aan. In de hiërarchie van Tyler, Stone stond Goldman iets lager dan Henry Wharton. Hij had een aanzienlijk cliëntenbestand en leefde voor niets anders dan zijn eigen carrière.

‘Ik moet zeggen dat het me verbaast je hier aan te treffen, Sidney.’

‘Naar huis gaan trekt me nu niet zo aan, Philip.’

Hij knikte langzaam. ‘Ja, ja, daar heb ik alle begrip voor.’ Hij keek over haar schouder naar de telefoon die nu op een plank in de boekenkast lag. ‘Was je met iemand aan het praten?’

‘Persoonlijk. Ik heb een hoop details te regelen.’

‘Natuurlijk. Het is hoe dan ook al moeilijk om met de dood geconfronteerd te worden. En een plotselinge dood is nog veel moeilijker.’ Hij bleef haar nadrukkelijk aanstaren.

Sidney merkte dat ze begon te blozen. Ze draaide zich om, griste haar tasje van de bank en toen ze haar jas van het haakje achter de deur had getild, trok ze de deur half dicht, zodat Goldman snel een stap achteruit moest doen om niet geraakt te worden.

Ze trok haar jas aan en hield haar hand boven het lichtknopje. ‘Ik heb een afspraak en ik ben eigenlijk al te laat.’

Goldman stapte achteruit de gang in en nadat ze de deur had dichtgetrokken, deed Sidney die nadrukkelijk op slot.

‘Dit is misschien niet het meest geschikte ogenblik daarvoor, Sidney, maar ik wil je graag feliciteren met de manier waarop je de CyberCom-transactie hebt aangepakt.’

Ze keerde zich met een ruk om. ‘Ik weet heel zeker dat wij tweeën dat onderwerp maar beter kunnen vermijden, Philip.’

‘Dat weet ik, Sidney,’ zei hij. ‘Maar ik lees nou eenmaal de Wall Street Journal en daar is je naam al een paar keer in genoemd. Nathan Gamble zal wel erg tevreden zijn.’

‘Dank je wel, Philip.’ Ze draaide zich om en keek hem recht in het gezicht. ‘En nu moet ik echt weg.’

‘Als ik je ooit ergens mee van dienst kan zijn...’

Sidney knikte en stapte toen langs hem heen. Snel liep ze de gang in, in de richting van de hoofduitgang, sloeg een hoek om en verdween uit het zicht.

Goldman liep met grote stappen achter haar aan en was nog net op tijd om haar de lift in te zien gaan. Daarna liep hij achteloos terug naar Sidneys kantoor en nadat hij snel even om zich heen had gekeken, haalde hij een sleutel uit zijn zak, maakte de deur open en liep naar binnen. De deur viel weer in het slot en toen werd het stil.

•20•

Sidney reed het reusachtige parkeerterrein op en stapte uit de auto. Er stond een kille wind en daarom knoopte ze snel haar jas dicht voordat ze nogmaals in haar tasje keek om te zien of de plastic kaart er wel in zat. Daarna liep ze zo snel als ze maar kon naar het vijftien verdiepingen hoge gebouw waarin het hoofdkantoor van Triton was gevestigd. Terwijl er een videocamera recht op haar hoofd gericht stond, sprak ze haar naam in in de microfoon naast de ingang. Nadat er naast de microfoon een luikje open was geklapt, kreeg ze opdracht om haar duim op de nu onthulde scanner te leggen. Buiten kantooruren was Triton waarschijnlijk net zo zwaar beveiligd als de cia , bedacht ze. De glazen, met chroom afgezette deuren schoven geluidloos open en ze liep naar binnen. De lobby was voorzien van een zacht ruisende waterval, een hoog atrium en voldoende glanzend marmer om een complete marmergroeve uit te putten. Toen ze naar de lift liep, sprongen de lampen langs haar route automatisch aan en tegelijkertijd werd ze omgeven door rustige muziek. Voor de inrichting van zijn hoofdkantoor had Triton al zijn technisch vernuft aangewend.

Ze nam de lift naar de achtste verdieping en stapte uit.

De dienstdoende beveiligingsmedewerker stond op en pakte haar hand vast. Er stond verdriet in zijn ogen te lezen.

‘Hallo, Charlie.’

‘Dag, mevrouw. Ik vind het zo vreselijk voor u.’

‘Dank je wel, Charlie.’

Charlie schudde zijn hoofd. ‘Op weg naar de top. Hij werkte harder dan wie dan ook hier. Het kwam geregeld voor dat wij tweeën hier de enige aanwezigen waren. Hij nam altijd koffie en iets te eten voor me mee uit de kantine. Daar heb ik nooit om gevraagd, maar hij deed het gewoon. Hij was niet een van die dure meneren die zich zo hoog boven het gewone volk verheven voelen.’

‘Daar heb je gelijk in. Zo was hij helemaal niet.’

‘Nee, mevrouw, zo was hij niet. En wat kan ik voor u doen? Hebt u iets nodig? U zegt het maar, hoor.’

‘Nou, ik vroeg me af of Kay Vincent er nog was.’

Charlie keek haar verbaasd aan. ‘Kay? Dat denk ik niet. Ik ben hier om negen uur begonnen, en zij vertrekt meestal om een uur of zeven, dus dan kan ik haar niet hebben zien vertrekken. Ik zal eens even kijken.’

Charlie liep naar het controlepaneel. Telkens als hij een stap deed, sloeg de holster met zijn revolver erin tegen zijn dijbeen en maakten de sleutels die hij aan zijn broekriem had gehangen een rinkelend geluid. Hij zette zijn koptelefoon op en drukte een paar knoppen in. Een paar seconden later schudde hij zijn hoofd.

‘Ik ben net haar voice-mail aan het doornemen, Sidney.’

‘O, nou, ze had een paar dingen liggen... van Jason, en ik wilde ze even ophalen.’ Sidney keek naar de vloer. Kennelijk was ze niet in staat om haar zin af te maken.

Charlie kwam weer naar haar toe lopen. ‘Misschien heeft ze die op haar bureau liggen.’

Sidney keek naar hem op. ‘Waarschijnlijk wel, ja.’

Charlie aarzelde. Hij wist dat dit volkomen tegen de regels indruiste. Maar aan de andere kant: de uitzondering bevestigde de regel. Hij liep weer naar zijn controlepaneel en nadat hij een paar toetsen had ingedrukt, zag Sidney het rode licht naast de deur die toegang gaf tot de gang waaraan de kantoren lagen, van rood op groen springen. Terwijl hij weer naar haar toe kwam lopen, trok hij de sleutelring van zijn riem en maakte de deur open.

‘U weet dat de hoge heren hier helemaal bezeten zijn van beveiliging, maar dit ligt natuurlijk wel even anders. Er is nu toch niemand. Meestal is het hier tot een uur of tien hartstikke druk, maar nu met de feestdagen op komst is het uitgestorven. Ik moet nu mijn ronde doen op de derde verdieping. U weet waar Kays kantoor is, hè?’

‘Ja, Charlie. Heel aardig van je. Ik stel dit erg op prijs.’

Hij kneep haar nog eens in de hand. ‘Zoals ik al zei, uw man was een fijne vent.’

Sidney liep door de gedempt verlichte gang. Kays hokje zat ongeveer halverwege, en Jasons kamer lag daar schuin achter. Terwijl Sidney door de gang liep, keek ze zorgvuldig om zich heen, maar het was overal even stil. Ze liep de hoek om en bereikte Kays kantoortje. Het was er donker. In de doos naast de bureaustoel lagen een sweater en een paar ingelijste foto’s. Ze voelde er even onder en tilde er een fraai gebonden boek met goud op snee uit. David Copperfield, een van Jasons favorieten. Ze legde alles weer terug in de doos en zette die weer naast de stoel.

Toen keek ze weer om zich heen. De gang was nog steeds leeg. Charlie had gezegd dat iedereen vertrokken was, maar aan de andere kant was hij er ook niet helemaal zeker van geweest dat Kay werkelijk weg was. Toen ze tot haar tevredenheid had vastgesteld dat ze, voorlopig althans, alleen op deze verdieping was, liep Sidney naar Jasons kantoor. Toen ze het numerieke toetsenbord zag, werd al haar hoop echter onmiddellijk de bodem ingeslagen. Daar had Kay het helemaal niet over gehad. Na even nadenken, trok ze de plastic kaart uit haar zak en nadat ze nog even snel om zich heen had gekeken, haalde ze die door de gleuf. Er ging een lampje branden op het toetsenbord en daarnaast zag Sidney het woord Ready staan. Ze dacht snel na en tikte toen een paar cijfers in. Het licht bleef echter op zijn plaats. Ze voelde een golf van machteloze ergernis over zich heen komen. Ze wist niet eens hoeveel cijfers ze moest intikken, laat staan welke cijfers het waren. Ze probeerde nog een paar combinaties, maar tevergeefs.

Ze had bijna besloten om het maar op te geven, toen ze in een hoekje van het toetsenbord een klein digitaal schermpje zag zitten dat kennelijk een tijdklokje was. Het stond nu op acht seconden.

Het lampje op het toetsenbord begon nu steeds feller te gloeien. ‘O, shít!’ siste ze . Een alarmsignaal! De teller stond nu op vijf seconden. Terwijl ze als aan de grond genageld voor de deur stond, ging het snel door haar heen wat er allemaal zou kunnen gebeuren als ze werd betrapt terwijl ze het kantoor van haar man probeerde binnen te dringen. Al die mogelijkheden waren rampzalig. Terwijl ze gespannen naar de teller stond te staren, die nu op drie seconden stond, schoot haar opeens nog een mogelijke combinatie te binnen. Ze schrok op uit haar verlamming en met een gemompeld schietgebedje tikte ze snel de cijfers 0-6-1-6 in. Net toen de tijdklok op nul sprong, sloeg ze de laatste toets in. Met ingehouden adem bleef ze staan wachten tot het allesdoordringende alarmsignaal zou opklinken.

Het alarmlampje floepte uit en terwijl ze met haar rug tegen de muur leunde om weer op adem te kunnen komen, sprong het deurslot open. De 16e juni, dat was Amy’s verjaardag. Waarschijnlijk was het tegen het veiligheidsbeleid om persoonlijke getallen als beveiligingscode te gebruiken; die waren te gemakkelijk te achterhalen. Voor Sidney vormde dit een overtuigend bewijs dat de kleine meid nooit helemaal uit haar vaders gedachten was.

Ze trok de plastic kaart uit het slot en voordat ze de deurknop omdraaide, pakte ze een zakdoek uit haar tas en wikkelde die om haar hand, zodat ze geen vingerafdrukken zou achterlaten. Inbrekertje spelen was zowel hoogst opwindend als zeer angstaanjagend. Ze voelde haar hart in haar keel kloppen toen ze snel het kantoor binnenliep en de deur achter zich dichtdeed.

Het zou te riskant zijn om het licht aan te doen, maar omdat ze dat wel verwacht had, had ze een kleine maar goede zaklantaarn in haar tasje gestopt. Voordat ze die aandeed, keek ze goed of de luxaflex helemaal naar beneden was getrokken en goed dicht was gedraaid. De zwakke lichtbundel gleed door het kantoor. Hoewel ze er nooit lang was gebleven, was ze hier weleens eerder geweest, een paar keer zelfs al, als ze was gaan lunchen met Jason. Meestal hadden ze snel even wat staan kussen. De lichtbundel streek over boekenkasten vol met technische handboeken over zaken die haar begrip ver te boven gingen. De technocraten hadden inderdaad de macht tegenwoordig, dacht ze peinzend, al was het maar omdat ze de enigen waren die al die apparatuur konden repareren als die het weer eens begaf.

Het licht viel nu op de computer. Snel liep ze ernaartoe. Hij stond uit en omdat er weer zo’n numeriek toetsenbord op zat, besloot ze haar geluk niet al te zeer op de proef te stellen. En trouwens, zelfs als het haar zou lukken om in te loggen, zou ze daarna geen idee hebben waarnaar ze moest zoeken of waar ze dat zou kunnen vinden. Het was het risico niet waard. Het viel haar op dat er een microfoontje aan de monitor was bevestigd. Een paar laden waren op slot en de andere bevatten niets van enig belang.

In scherpe tegenstelling tot haar eigen kantoor hingen er hier geen diploma’s aan de wanden. Wel zag ze met plotseling vochtige ogen dat er een foto van hun gezinnetje op zijn bureau stond. Terwijl ze het kantoor verder rondkeek, schoot het haar opeens te binnen dat ze een enorm risico had genomen en helemaal voor niets. Plotseling hoorde ze ergens een geluid. Ze draaide zich met een ruk om, sloeg met haar zaklantaarn tegen de microfoon en zag die tot haar afgrijzen dubbelbuigen. Doodstil bleef ze staan wachten of ze het geluid nog eens zou horen. Na een minuut vol angst richtte ze haar aandacht weer op de microfoon en probeerde een paar minutenlang zonder veel succes het ding weer in model te buigen. Uiteindelijk gaf ze het op, veegde haar vingerafdrukken eraf en liep naar de deur. Daar deed ze haar zaklantaarn uit en nadat ze opnieuw haar zakdoek om de deurknop had gewikkeld, bleef ze nog even staan luisteren en stapte toen snel het kantoor uit.

Vrijwel onmiddellijk nadat ze weer bij Kays kantoortje stond, hoorde ze voetstappen. Een ogenblik dacht ze dat het misschien Charlie was, maar ze hoorde geen sleutels rinkelen. Snel keek ze om zich heen om te bepalen waar het geluid vandaan kwam. Het was duidelijk dat de onbekende zich ergens achter in het kantoor bevond. Ze sloop Kays hokje binnen en knielde neer achter het bureau. Terwijl ze zo geruisloos mogelijk probeerde te ademen, hoorde ze hoe de voetstappen naderbij kwamen. De onbekende bleef stilstaan. Er ging een minuut voorbij en nog steeds hoorde ze niets. Toen hoorde ze een zacht klikkend geluid, alsof er langzaam iets heen en weer gedraaid werd, maar slechts met korte slagen.

Ze kon de verleiding niet weerstaan en keek voorzichtig even om de hoek van Kays hokje. Nog geen twee meter van haar vandaan zag ze een man die met zijn rug naar haar toe stond en langzaam aan de deurknop van Jasons kantoor draaide. De man haalde een kaart uit zijn borstzakje en maakte aanstalten om die in de gleuf te schuiven. Toen hij het toetsenbordje zag, bleef hij echter staan aarzelen, alsof hij niet goed kon besluiten of hij het risico wel wilde nemen. Uiteindelijk zonk de moed hem kennelijk in de schoenen, want hij stopte de kaart weer in zijn borstzakje en terwijl hij zich omdraaide, stond er een zeer ontevreden uitdrukking op Quentin Rowes gezicht. Snel liep hij de gang weer uit.

Sidney sloop weg uit haar schuilplaats en liep de andere kant op. Toen ze snel de hoek om liep, sloeg haar tasje tegen de muur. Hoewel het geen harde klap was, leek het geluid als een explosie door de stille gangen te daveren, en met ingehouden adem hoorde ze hoe de zich snel verwijderende voetstappen stopten en toen snel terugkwamen. Zo snel als ze kon, rende ze de gang door, trok de deur open en merkte dat ze naar Charlie stond te staren, die haar van achter zijn balie bezorgd aankeek.

‘Sidney? Voel je je wel goed? Je ziet zo bleek.’

De voetstappen waren nu vlak bij de deur. Sidney hield haar vinger voor haar mond, wees naar de deur en gebaarde dat Charlie achter zijn controlepaneel moest gaan staan. Toen hij de snel naderende voetstappen hoorde, begreep hij onmiddellijk wat de bedoeling was en deed snel wat hem gevraagd werd. Sidney liep nu snel naar het toilet links van de ingang, maakte haar tasje open, ging naast de Dames staan en terwijl ze met één hand de deur halfopen hield, richtte ze haar blik weer op de deur naar de hal. Zodra die open ging en Rowe te voorschijn kwam, deed Sidney alsof ze net de wc uit kwam en nog even wat in haar tasje liep te rommelen. Toen ze opkeek, stond Rowe haar aan te staren. Met één hand hield hij de deur naar het beveiligde gebied open.

‘Quentin?’ zei ze met zo veel verrassing in haar stem als ze maar kon opbrengen.

Rowe keek van Sidney naar Charlie. De argwaan stond duidelijk op zijn gezicht te lezen.

‘Wat voer jij hier uit?’ Hij deed geen poging om zijn achterdocht te verhullen.

‘Ik kwam Kay even opzoeken. We hebben elkaar eerder op de dag aan de lijn gehad. Ze had nog wat spullen van Jason liggen, wat persoonlijke bezittingen die ze aan mij wilde geven.’

Rowe snauwde: ‘Er gaat niets het gebouw uit zonder officiële toestemming, en zeker niets wat met Jason te maken heeft.’

Sidney keek hem recht in het gezicht. ‘Dat weet ik, Quentin.’

Haar antwoord verraste hem.

Ze keek naar Charlie, die Rowe nu onvriendelijk stond aan te kijken. ‘Dat heeft Charlie hier me zojuist al verteld, zij het op een heel wat minder botte manier dan jij. En hij wilde me niet in het kantoorgedeelte toelaten omdat we allemaal weten dat dat tegen de regels is.’

‘Sorry als ik een beetje uit mijn slof ben geschoten. We staan de laatste tijd allemaal onder druk.’

Uiterst gespannen en met een mengeling van woede en ongeloof in zijn stem, zei Charlie: ‘Zij soms niet dan? Godsamme nog aan toe, haar man is pas gestorven.’

Voordat Rowe daarop kon reageren, zei Sidney snel: ‘Daar hebben Quentin en ik het al eerder over gehad, Charlie, tijdens een vorig gesprek, hè, Quentin?’

Rowe kromp in elkaar onder haar vernietigende blik en besloot dat hij maar beter op een ander onderwerp kon overgaan. ‘Ik dacht dat ik iets hoorde.’ Opnieuw wierp hij Sidney een beschuldigende blik toe.

Sidney gaf onmiddellijk antwoord. ‘Wij ook. Net voordat ik naar het toilet ging. Charlie is even gaan kijken. Ik denk dat hij jóu heeft gehoord en jij hém. Hij wist niet dat er nog iemand op kantoor was. Maar jij was er dus nog.’ Haar toon was nu al net zo beschuldigend als die van hem.

Nijdig zei Rowe: ‘Ik ben de directeur van dit bedrijf. Ik kan hier te allen tijde komen en gaan zonder dat ik daarover aan wie dan ook verantwoording verschuldigd ben.’

Sidney keek hem recht in de ogen. ‘Dat geloof ik best, maar ik denk wél dat je dan verondersteld wordt je met Tritons zaken bezig te houden en niet met je eigen persoonlijke aangelegenheden, ook al is het dan nu al lang na werktijd. Ik zeg dat natuurlijk alleen maar als juridisch adviseur van dit bedrijf, Quentin.’ Onder normale omstandigheden zou ze de directeur van een belangrijke cliënt nooit zo hebben toegesproken.

Rowe begon te sputteren: ‘Ja, natuurlijk, ik bedoel, ik was nog aan het werk voor het bedrijf. Ik weet ook best dat...’ Maar hij zweeg abrupt toen Sidney naar Charlie toe liep en hem een hand gaf. ‘Dank je wel, Charlie. Regels zijn regels, dat begrijp ik ook wel.’ De veelbetekenende blik die ze de beveiligingsmedewerker toewierp, kon Rowe niet zien, maar Charlie glimlachte dankbaar terug.

Toen ze zich weer omdraaide, zei Rowe: ‘Goedenacht, Sidney.’

Ze gaf geen antwoord en keurde hem zelfs geen blik waardig. Nadat ze de lift in was gestapt, keek Rowe boos naar Charlie, die opstond en aanstalten maakte om de lobby uit te lopen.

‘Waar ga jij heen?’ vroeg hij op hoge toon.

Charlie keek hem met een kalm gezicht aan. ‘Ik moet mijn ronde nog doen. Dat hoort bij mijn werk.’ Terwijl hij dat zei, bukte hij zich een beetje, zodat hij Rowe recht in het gezicht kon kijken. Bij de deur draaide Charlie zich nog even om. ‘O, om vergissingen te voorkomen, als u nog eens
’s avonds langskomt, kunt u me voortaan beter even waarschuwen.’ Hij tikte op zijn revolver. ‘We willen toch zeker geen ongelukken, hè?’ Toen hij de revolver zag, werd Rowes gezicht plotseling krijtwit. ‘Als u nog eens iets hoort, meneer Rowe, dan komt u maar naar mij toe. Afgesproken?’ Terwijl Charlie de deur uit liep, verscheen er een brede grijns op zijn gezicht.

Diep in gedachten verzonken, bleef Rowe nog even in de deuropening staan voordat hij terug liep naar zijn kantoor.

•21•

Lee Sawyer wierp een onderzoekende bik op de kleine drieverdiepingflat die ongeveer zevenenhalve kilometer verderop van Dulles Airport stond. De bewoners hadden een compleet fitnesscentrum tot hun beschikking, plus een wedstrijdzwembad en een bubbelbad. De meeste bewoners waren alleenstaande yuppen die vroeg opstonden om in de allesverstikkende files naar de binnenstad te gaan staan. Het parkeerterrein stond vol met Saabs, relatief goedkope bmw ’s en een handjevol Porsches.

Sawyer was in maar één van de inwoners van deze gemeenschap geïnteresseerd en dat was geen jonge advocaat, marketingdeskundige of accountant. Sawyer zei snel iets in zijn walkie-talkie. Er zaten drie andere agenten bij hem in de wagen en de omgeving was omsingeld door nog eens vijf teams met fbi -agenten. Een in het zwart gehuld squadron van het Hostage Rescue Team van de fbi deed ook mee aan de omsingeling, en de federale agenten werden bijgestaan door hele bataljons van de plaatselijke organisaties. Er liepen hier een heleboel onschuldige mensen rond en daarom werd er veel moeite gedaan om ervoor te zorgen dat als er al iemand gewond raakte, het degene zou zijn van wie Sawyer vermoedde dat hij meer dan tweehonderd mensen had vermoord.

Sawyers plan van aanpak kwam recht uit de lesboeken van de fbi . Overval een nietsvermoedend doelwit met een enorme overmacht, een overmacht die zo groot is en de situatie zo volkomen onder controle heeft dat elk verzet zinloos is. Als je de situatie volkomen in de hand had, had je de uitkomst van de confrontatie ook in de hand. Dat was in elk geval de theorie.

Elke agent droeg een 9mm automatisch pistool bij zich met extra magazijnen. Bovendien was één lid van elk team bewapend met de semi-automatische Franch law-12 en had een van de andere teamleden een Colt-aanvalsgeweer bij zich. De hrt -leden waren uitgerust met zware automatische wapens, waarvan de meeste waren voorzien van een elektronisch laservizier. Sawyer gaf het signaal voor de aanval en alle teams stormden naar voren.

Binnen één minuut hadden de leden van het hrt -team de deur van nummer 321 bereikt. Twee andere teams hielden de enige andere ontsnappingsroute in de gaten: de twee ramen aan de achterkant van de flat, die uitzicht boden op het gebied rond het zwembad. De scherpschutters hadden zich daar al opgesteld en hielden hun laservizieren nu strak op de twee openingen in de gevel gericht. Nadat ze een paar seconden aandachtig hadden staan luisteren, sprongen de hrt ’ers de flat binnen. De stilte van de vroege ochtend werd echter niet verstoord door schoten. Binnen één minuut kreeg Sawyer het teken ‘alles veilig’. Snel rende hij samen met zijn mannen de trap op.

De leider van de hrt ’ers stond hem op te wachten. Hij had zijn zware masker afgedaan.

‘Is het nest leeg?’ vroeg Sawyer.

De hrt -man schudde zijn hoofd. ‘Maar veel maakt het niet uit. Iemand is ons voor geweest.’ Hij knikte met zijn hoofd in de richting van de kleine slaapkamer aan de achterkant van de flat.

Sawyer liep er snel naartoe. Hij voelde een koude rilling over zijn rug lopen; het was hier ijskoud. Het licht in de slaapkamer was aan en drie hrt -mensen, die eveneens hun masker af hadden gedaan en hun wapen gezekerd en over de schouder hadden gehangen, stonden in de smalle ruimte tussen het bed en de muur te turen. Sawyer volgde hun blik en voelde een scheut van teleurstelling door zich heen gaan.

De man lag met zijn gezicht naar de grond. Er zat duidelijk een groot aantal kogelgaten in zijn achterhoofd en zijn rug en ook het vuurwapen en de twaalf stukken koper waren duidelijk te zien. Sawyer en twee van de hrt ’ers tilden voorzichtig het lijk op, draaiden het op zijn zij en legden het toen weer precies op de plek waar ze het hadden aangetroffen.

Sawyer stond hoofdschuddend op en blafte in zijn walkie-talkie: ‘Zeg tegen die jongens van de staatspolitie dat ze hier een patholoog-anatoom en een gerechtelijk onderzoeksteam naartoe sturen. En een beetje snel graag!’

Sawyer keek neer op het lijk. Nou, in elk geval zou deze vent geen vliegtuigen meer opblazen, hoewel, als je bedacht wat die hufter allemaal had aangericht, was hij er met een heel magazijn kogels in zijn lijf wel heel erg licht vanaf gekomen. Maar doden konden niet praten, dat was wel jammer. Met zijn walkie-talkie stevig in zijn hand geklemd, stapte Sawyer de kamer uit. In de lege gang viel het hem op dat de airconditioning stond te loeien en dat de temperatuur in de flat onder het nulpunt lag. Nadat hij snel had genoteerd wat de precieze temperatuur was waarop de airco stond ingesteld, zette hij die weer wat hoger. Hij was niet van plan om zijn mannen te laten doodvriezen terwijl ze een onderzoek instelden op de plek van het misdrijf.

Moedeloos leunde hij tegen de muur. Ook al had hij er niet echt op gerekend de verdachte in zijn appartement aan te treffen, het feit dat ze hem vermoord aangetroffen hadden wees erop dat iemand de fbi een stap voor was. Was er ergens een lek of was deze moord slechts een onderdeel van een ingewikkeld plan?

Sawyer pakte de walkie-talkie en ging terug naar de slaapkamer.

•22•

Sidney kwam het Triton-gebouw uit en liep het parkeerterrein op. Ze was zo diep in gedachten verzonken dat ze de lange zwarte limousine niet eens opmerkte tot hij met een wilde schuiver vlak voor haar tot stilstand kwam. De achterdeur vloog open en de in een stijf donkerblauw pak gehulde gedaante van Richard Lucas stapte uit. Zijn brede schouders en het krachtige lijf dat zich overal duidelijk onder zijn kleding aftekende, maakten hem toch tot een imposante verschijning, maar het enige opvallende aan zijn gezicht waren zijn boksersneus en twee kleine oogjes die een centimeter of twee te dicht bij elkaar leken te staan.

‘Meneer Gamble wil u graag even spreken.’ Hij zei het op een erg bedaarde toon, maar toen hij het portier voor haar openhield, ving Sidney even een glimp op van een pistool in een schouderholster. Ze bleef stokstijf stilstaan, slikte hevig en zei toen met vonkende ogen: ‘Ik weet niet zeker of dat wel in mijn schema past.’

Lucas haalde zijn schouders op. ‘Zoals u wenst, mevrouw, maar het leek meneer Gamble beter om u eerst in eigen persoon uw eigen versie van de gebeurtenissen te laten geven voor hij besluit wat hem te doen staat. Hij was van mening dat het voor alle betrokkenen beter zou zijn als dat gesprek zo spoedig mogelijk plaatsvindt.’ Sidney haalde eens diep adem en keek toen naar de zwart getinte ramen van de wagen. ‘En waar wordt die vergadering dan wel gehouden?’

‘Het landgoed van meneer Gamble ligt in Middleburgh.’ Hij keek op zijn horloge. ‘De reis duurt ongeveer vijfendertig minuten en nadat de bespreking voorbij is, wordt u weer teruggebracht naar uw wagen. Dat spreekt vanzelf.’

Ze wierp hem een scherpe blik toe. ‘Heb ik werkelijk een keuze?’

‘Iedereen heeft altijd keuzes, mevrouw Archer.’

Sidney trok haar jas wat strakker om zich heen en stapte in. Lucas ging tegenover haar zitten. Ze stelde verder geen vragen en hij zei verder ook niets. Hij bleef zijn ogen echter strak op haar gericht houden.

Sidney zag vaag de omtrekken van een enorm stenen huis dat werd omgeven door een keurig onderhouden en met bomen omzoomde tuin. Je slaat je er wel doorheen, dacht ze. Een ondervraging was vaak een wederkerig proces. Als Gamble iets van haar te weten wilde komen, zou zij zelf toch ook wat antwoorden moeten krijgen. Door een grote dubbele deur en een indrukwekkende gang liepen ze naar een grote kamer met veel glanzend mahonie en gemakkelijke stoelen. De wanden waren behangen met originele olieverfschilderijen die een typisch mannelijke belangstellingswereld verrieden en er brandde een klein vuur in de open haard. Een tafeltje in de hoek was gedekt voor twee. Hoewel ze geen honger had, vond ze de geuren die ervandaan kwamen toch heel verlokkend. Midden op tafel stond een ijsemmertje met een fles wijn erin. Met een zachte klik viel de deur achter haar in het slot. Ze liep erheen en bevestigde dat die inderdaad op slot zat. Toen ze achter zich een geluid hoorde, draaide ze zich met een ruk om.

Een stoel met hoge rug die naar de wand gekeerd had gestaan, werd omgedraaid, zodat de informeel geklede gestalte van Nathan Gamble zichtbaar werd. Hij had een spijkerbroek en een overhemd aan en toen ze zijn indringende blik opmerkte, trok ze haar overjas nog wat dichter om zich heen. Hij stond op en liep naar de tafel toe. ‘Honger?’

‘Niet echt, nee. Bedankt.’

‘Nou, als je van mening verandert, er is zat. Ik hoop dat je het niet erg vindt als ik wel wat neem.’

‘Het is úw huis.’

Gamble ging zitten en schepte wat eten op. Terwijl ze stond toe te kijken, schonk hij twee glazen wijn in. ‘Toen ik dit huis heb gekocht, zat er een wijnkelder bij met tweeduizend heel stoffige flessen wijn. Ik weet niks van wijn, maar mijn personeel zegt dat het een prachtige collectie is; niet dat ik nou wijn ga verzamelen hoor. Bij ons thuis verzamelden we vroeger gewoon postzegels. Wijn is om te drinken.’ Hij hield haar een glas voor.

‘Ik denk werkelijk niet dat...’

‘Ik vind het niet prettig om alleen te drinken. Dat geeft me het gevoel dat ik de enige ben die zich amuseert, en bovendien, in het vliegtuig heeft het toch ook zijn uitwerking niet gemist?’

Na even aarzelen knikte ze, trok haar jas uit, en nam het glas van hem aan. Het was warm en behaaglijk in het vertrek, maar ze bleef op haar hoede; dat was de standaardprocedure als je met actieve vulkanen en mensen als Nathan Gamble te maken had. Ze ging aan tafel zitten en keek hoe hij zat te eten. Hij keek op en vroeg: ‘Weet je zeker dat je niks wil hebben?’

Ze hield haar glas op. ‘Nee, dit is echt voldoende.’

Hij haalde zijn schouders op en sneed toen een flinke hap uit zijn biefstuk. ‘Ik heb Henry Wharton pas nog gesproken. Aardige man. Hij zal zijn eigen personeel nooit afvallen. Dat stel ik op prijs in werkgevers. Ik val mijn eigen mensen ook niet af.’ Hij veegde wat jus op met een stukje brood en stopte het in zijn mond.

‘Henry is altijd een geweldige mentor voor me geweest.’

‘Interessant. Ik heb nooit een mentor gehad terwijl ik carrière maakte. Misschien zou dat wel prettig zijn geweest.’ Hij grinnikte even.

Sidney keek de elegante kamer rond. ‘Zo te zien hebt u niet echt te lijden gehad onder dat gemis.’

Gamble hief zijn wijnglas op, tikte het hare aan, en begon toen weer te eten. ‘Zorg je wel goed voor jezelf? Je bent magerder geworden.’

‘Met mij gaat alles uitstekend. Bedankt voor uw belangstelling.’ Ze veegde wat haar uit haar ogen en terwijl ze zat te wachten op het onvermijdelijke ogenblik waarop de koetjes en kalfjes abrupt het veld zouden moeten ruimen, probeerde ze verwoed haar zenuwen in bedwang te houden. Gamble speelde maar wat met haar. Ze had hem dat al tientallen keren zien doen met andere mensen.

Gamble schonk zich een nieuw glas wijn in en ondanks haar protesten vulde hij haar glas ook bij. Na twintig minuten onschuldige conversatie, veegde Gamble zijn mond af met een servet, stond op en leidde Sidney naar een grote leren sofa voor de open haard. Ze ging zitten, sloeg haar benen over elkaar en haalde even diep adem. Hij bleef bij de schoorsteenmantel staan en keek haar met half dichtgeknepen ogen aan.

Ze bleef even aandachtig naar het vuur staren, nam een slokje wijn en keek naar hem op. Als hij het onderwerp niet zou aansnijden, dan zou zij het wel doen. ‘Ik heb Henry ook gesproken, kennelijk kort nadat hij u aan de lijn heeft gehad.’

Gamble knikte verstrooid. ‘Ik dacht wel dat Henry je zou bellen na dat gesprekje van ons.’ Hoewel haar onbewogen gezicht niets verried, begon Sidney nijdig te worden over de manier waarop Gamble mensen manipuleerde en intimideerde. Gamble pakte een sigaar uit een humidor op de schoorsteenmantel. ‘Heb je er bezwaar tegen als ik...’

‘Zoals ik al zei: dit is uw huis.’

‘Sommige mensen beweren dat sigaren niet verslavend zijn, maar dat weet ik nog zo net niet. Maar ach, je moet toch ergens aan dood, hè?’

Ze nam nog een slokje wijn. ‘Lucas zei dat u me wilde spreken. Ik heb de agenda niet kunnen inzien, dus wilt u alstublieft ter zake komen?’

Gamble nam een paar trekjes van zijn sigaar voordat hij zei: ‘In het vliegtuig heb je me voorgelogen, hè?’ Hij klonk niet boos, en dat verbaasde haar. Ze had gedacht dat iemand als Gamble daar ongelooflijk kwaad over zou zijn.

‘Ik heb niet helemaal de waarheid gezegd, nee.’

Gamble trok even met zijn gezicht. ‘Je bent zo knap dat ik de hele tijd vergeet dat je een advocaat bent. Tja, er zal wel een verschil zijn tussen liegen en niet helemaal de waarheid spreken, maar eerlijk gezegd geloof ik niet dat die nuance me erg interesseert. Je hebt tegen me gelogen: dat is hoe ik me het zal blijven herinneren.’

‘Dat is heel begrijpelijk.’

‘Waarom zat je man in dat vliegtuig?’ De vraag kwam uit Gambles mond, maar hij bleef haar met een volkomen nietszeggende uitdrukking op zijn gezicht aanstaren.

Sidney aarzelde, maar besloot toen open kaart te spelen. Vroeg of laat zou hij er toch achter komen. ‘Jason heeft me verteld dat hij een hoge baan had aangeboden gekregen bij een technologisch bedrijf dat zijn hoofdkantoor in Los Angeles heeft. Hij zei dat hij erheen ging voor een paar laatste gesprekken.’

‘Welk bedrijf? rtg ?’

‘Nee, niet rtg . Het was helemaal geen rechtstreekse concurrent van u. Daarom leek het me niet nodig om het u te zeggen, en uiteindelijk blijkt het trouwens helemaal niet uit te maken welk bedrijf het was.’

‘Waarom niet?’ Gamble klonk verbaasd.

‘Omdat Jason me niet de waarheid heeft gezegd. Er is hem helemaal geen baan aangeboden; hij is daar nooit geweest. Dat ben ik net te weten gekomen.’ Ze zei het zo kalm als ze maar kon.

Gamble dronk zijn glas leeg en rookte een behoorlijk stuk van zijn sigaar op voor hij weer iets zei. Sidney had dat ook al bij andere uitzonderlijk rijke cliënten opgemerkt: ze hadden nooit haast. Jouw tijd was hún tijd.

‘Dus je man heeft jou voorgelogen en jij hebt mij voorgelogen, en moet ik nou dus geloven dat jij mij nu wél de waarheid vertelt?’ Zijn stem bleef kalm, maar het was duidelijk dat hij haar niet geloofde, en dat kon ze hem eigenlijk niet eens kwalijk nemen. ‘Jij bent mijn advocaat, Sidney, dus geef me eens wat advies. Zeg eens: is de getuige betrouwbaar of niet?’

Haastig zei Sidney: ‘Ik vraag u niet om wat dan ook te geloven. Als u me niet gelooft, en daar hebt u waarschijnlijk goede redenen voor, dan kan ik daar ook niets aan doen.’

Gamble knikte nadenkend. ‘Oké. Wat verder nog?’

‘Verder niets. Dat is alles wat ik weet.’

Met een kleine polsbeweging gooide Gamble zijn sigaar in het vuur. ‘Schiet op! Ik ben drie keer gescheiden, en ik ben er door schade en schande achter gekomen dat je ’s avonds voor het slapen gaan soms veel meer vertelt dan je eigenlijk wilde. Waarom zou dat bij jullie anders zijn gegaan?’

‘Jason praat niet... praatte niet over Triton met mij. Voor mij was alles wat hij bij uw bedrijf uitvoerde vertrouwelijke informatie. Ik weet helemaal niets. Ik zit met een heleboel vragen, maar geen enkel antwoord.’ Plotseling lag er een bittere klank in haar stem, maar ze kwam al snel weer tot bedaren. ‘Is er iets gebeurd bij Triton? Iets waar Jason mee te maken had?’ Gamble zei geen woord. ‘Dat zou ik echt graag willen weten.’

‘Ik heb helemaal geen zin om jou wat dan ook te vertellen. Ik weet niet aan wiens kant jij staat, maar niet aan de mijne denk ik.’ Gamble keek haar nu zo streng aan dat ze zich rood voelde worden. Ze zette haar benen naast elkaar op de grond, en keek naar hem op. ‘Ik weet dat u argwaan koestert.’

Driftig viel Gamble haar in de rede. ‘Daar heb je godverdomme gelijk in. Zou jij soms niet argwanend zijn met de hete adem van rtg in je nek, terwijl iedereen je vertelt dat je bedrijf ten dode opgeschreven is als je niet met CyberCom in zee gaat?’ Hij gaf haar niet de kans om te antwoorden, maar ging snel naast haar zitten en pakte haar hand vast. ‘Het spijt me echt heel erg dat je man dood is, en onder andere omstandigheden zou het me niets aangaan dat hij in een vliegtuig is gestapt, maar als iedereen ineens tegen me begint te liegen terwijl de toekomst van mijn bedrijf op het spel staat, dan is dat wel degelijk ook mijn zaak.’ Hij liet haar hand vallen.

De tranen sprongen Sidney in de ogen. Ze sprong op en pakte snel haar jas. ‘Op dit ogenblik kunnen u en dat klotebedrijf van u me helemaal niet schelen, maar ik kan u wel vertellen dat mijn man en ik u helemaal niets misdaan hebben. Begrijpt u dat? En nu wil ik hier weg.’

Nathan Gamble keek haar even heel aandachtig aan. Toen liep hij naar een tafeltje aan de andere kant van de kamer en pakte de telefoon. Ze kon niet horen wat hij zei, maar een ogenblik later ging de deur open en kwam Lucas weer te voorschijn.

‘Wilt u mij maar volgen, alstublieft?’

Toen ze de kamer uit liep, keek ze even om naar Nathan Gamble. Hij stak zijn glas op in een groetend gebaar. ‘Laten we maar contact houden.’ Hij zei het zachtjes, maar de manier waarop hij die woorden uitsprak, deden de rillingen over haar rug lopen.

De limousine reed weer terug langs de lange weg die hij gekomen was, en nog geen drie kwartier later werd Sidney weer afgezet bij haar Ford Explorer. Snel stapte ze in en nadat ze was weggereden, drukte ze op een van de geheugentoetsen van haar telefoon. De hoorn werd opgenomen door iemand met een slaperige stem.

‘Henry, met Sidney. Sorry dat ik je uit bed bel.’

‘Sid, hoe laat... waar zit je?’

‘Ik kom net bij Nathan Gamble vandaan.’

Henry Wharton was onmiddellijk klaarwakker. ‘Hoe komt dat zo?’

‘Laten we het er maar op houden dat het Nathans idee was.’

‘Ik heb geprobeerd je rugdekking te geven.’

‘Dat weet ik, Henry, en dat stel ik op prijs.’

‘Hoe is het gegaan?’

‘Nou, waarschijnlijk zo goed als gezien de omstandigheden maar verwacht kon worden. Hij was behoorlijk beleefd.’

‘Mooi...’

‘We zullen moeten afwachten of het zo blijft, natuurlijk, maar ik wilde het je toch even laten weten. Ik ben er net weg.’

‘Misschien waait het allemaal wel over.’ Haastig voegde hij eraan toe. ‘Ik bedoel natuurlijk niet Jasons dood. Ik wil op geen enkele manier afbreuk doen aan het belang van die vreselijke tragedie.’

Ze viel hem snel in de rede. ‘Dat weet ik, Henry. Ik ben niet gekwetst of beledigd.’

‘Hoe stonden de zaken ervoor toen je daar wegging?’

Ze haalde diep adem. ‘We hebben afgesproken dat we contact blijven houden.’

Het Hay-Adams Hotel stond niet ver van het kantoor van Tyler, Stone. Toen Sidney wakker werd, zag ze op het wekkertje dat het pas vijf uur was. Ze liet de gebeurtenissen van de afgelopen nacht de revue passeren. Het bezoek aan het bedrijf van haar man had niets nuttigs opgeleverd en het gesprek met Nathan Gamble had haar behoorlijk de stuipen op het lijf gejaagd. Ze hoopte maar dat ze Henry Wharton een beetje tevreden had weten te stellen. Althans voorlopig dan. Ze nam snel een douche, belde toen de room-service en bestelde een pot koffie. Ze moest om zeven uur weg om Amy op te halen en ze moest het met haar ouders over de herdenkingsdienst hebben.

Tegen de tijd dat ze zich had aangekleed en al haar spullen weer had gepakt, was het half zeven. Haar ouders stonden altijd vroeg op en Amy werd meestal al om een uur of zes wakker. Haar vader nam de telefoon op.

‘Hoe gaat het met haar?’

‘Je moeder is met haar bezig. Ze is net in bad geweest. Vanochtend kwam ze zo parmantig onze slaapkamer binnen banjeren...’ Sidney kon de trots in zijn stem duidelijk horen. ‘Hoe gaat het met jou, meid? Je klinkt weer wat beter.’

‘Het gaat wel, pap. Het is me eindelijk gelukt om weer eens een beetje te slapen, al weet ik niet hoe.’

‘Nou, je moeder en ik komen bij jou logeren, wat je ook zegt. We kunnen je helpen met de huishouding en met Amy. Je weet wel, boodschappen doen, dingen helpen regelen en zo.’

‘Bedankt, papa. Over een paar uur ben ik bij jullie.’

‘Hier komt Amy. Ze ziet eruit als een kuikentje dat te lang in de regen heeft gelopen. Hier is ze.’

Sidney hoorde hoe er twee kleine handjes om de hoorn werden geslagen. Er klonken een paar kraaiende geluidjes.

‘Dag, Amy, met mama.’ Op de achtergrond hoorde Sidney hoe haar vader en moeder zachte aanmoedigingen lieten horen.

‘Dag, mama?’

‘Goed zo, meisje, met mama.’

‘Moet je mij soms hebben?’ Daar moest het kleine meisje even heel hard om lachen. Sinds enige tijd was dat haar meest geliefde uitdrukking en Amy maakte er altijd een sprongetje bij. Daarna begon haar dochtertje haar eigen versie van de afgelopen dagen te vertellen, in een taaltje dat haar moeder gemakkelijk kon verstaan. Vanochtend hadden ze spekpannekoeken gegeten en buiten had ze een kat achter een vogeltje aan zien zitten. Sidney moest glimlachen. Bij Amy’s volgende woorden was die glimlach echter op slag verdwenen.

‘Papa, ik wil mijn papa.’

Sidney kneep haar ogen dicht en streek met haar hand over haar voorhoofd. Er welde een traan op in haar linkerooghoek en een pijnlijke luchtbel baande zich moeizaam een weg door haar keel. Ze sloeg haar hand voor haar mond om het geluid niet al te ver te laten dragen.

Toen ze zich weer had hersteld, zei ze in de hoorn: ‘Je bent lief, Amy. Voor mama ben jij de liefste van de hele wereld. Ik zie je straks, oké?’

‘Jij ook lief. Míjn papa? Komen jullie? Komen.’

Sidney hoorde haar vader tegen Amy zeggen dat ze nu afscheid moest nemen.

‘Dag, kindje. Ik kom straks.’ Ze liet haar tranen nu de vrije loop. De zoute smaak daarvan begon haar zo onderhand maar al te vertrouwd te worden.

‘Sidney?’

‘Dag, mama.’ Sidney wreef haar mouw over haar gezicht, dat echter onmiddellijk weer nat werd, als een laag oude verf die telkens weer door de nieuwere lagen heen kwam.

‘Neem me niet kwalijk, Sidney. Kennelijk denkt ze als ze jou spreekt meteen ook aan Jason.’

‘Dat weet ik.’

‘Ze heeft in elk geval de hele nacht doorgeslapen.’

‘Ik kom zo, ma.’ Sidney hing op en bleef een paar minuten met haar hoofd in haar handen zitten. Toen liep ze naar het raam en tuurde door een kier in het gordijn. De maan was in het derde kwartier en samen met de vele straatlantaarns hier zorgde dat ervoor dat de omgeving heel goed verlicht was. Maar zelfs onder die omstandigheden merkte ze nog de man niet op die aan de andere kant van de straat vanuit een steegje naar haar stond te kijken. Hij droeg dezelfde jas en hoed als in Charlottesville en keek plichtsgetrouw toe hoe Sidney verstrooid de straten onder haar raam afspeurde. Hij had vele jaren ervaring met dit soort werk en zijn scherpe ogen zagen geen enkel detail over het hoofd. Haar gezicht zag er afgetobd uit en ze had een vermoeide blik in haar ogen. Haar nek was lang en bevallig, zoals die van een fotomodel, maar aan haar houding was duidelijk te zien dat zowel haar nek- als haar schouderspieren erg gespannen waren. Toen ze zich omdraaide, liet hij de verrekijker weer zakken. Die vrouw had het duidelijk erg moeilijk, en omdat hij Jasons verdachte gedrag op de luchthaven had gezien, kort voordat het vliegtuig was neergestort, was hij van mening dat ze alle reden had om zenuwachtig en bezorgd te zijn, en misschien zelfs wel angstig. Hij leunde weer tegen de muur en zette zijn wacht voort.

•23•

Lee Sawyer keek uit het raam van zijn kleine flat in Washington D.C. Bij daglicht zou hij vanuit het slaapkamerraam de koepel van het Union Station kunnen zien. Het zou echter nog minstens een half uur duren voor het licht werd. Sawyer was pas om half vijf vanochtend thuisgekomen van zijn onderzoek naar de dood van de tankwagenchauffeur. Hij was tien minuten onder de hete douche blijven staan om de spierknopen en de algehele sufheid weg te spoelen en nadat hij zich snel weer had aangekleed, had hij een pot koffie gezet, brood geroosterd en een uitsmijter gebakken, met een plak ham die hij waarschijnlijk beter al een week geleden had kunnen weggooien. Dat eenvoudige maal had hij opgegeten voor de tv in zijn woonkamer, met als enige verlichting een klein tafellampje. Het schemerduister bood hem de gelegenheid om rustig te zitten nadenken en terwijl de wind tegen de ramen beukte, keek hij om zich heen naar de simpele vormen van zijn huis. Hij trok een gezicht. Zíjn huis? Hij zat hier nu al meer dan een jaar, maar dit was niet werkelijk zijn huis. Zijn huis stond in een voorstadje vol met bomen in Virginia: een eengezinswoning met een garage voor twee wagens en een bakstenen barbecue in de achtertuin. Dit kleine flatje was alleen maar een plek om te eten en zo nu en dan ook te slapen, en de enige reden dat hij hier zat, was omdat hij zich na de scheiding niet veel meer kon veroorloven. Maar zíjn huis was het niet, en dat zou het nooit worden ook, al had hij dan een paar persoonlijke eigendommen meegenomen, waarvan de foto’s van zijn vier kinderen, die overal door de hele flat verspreid stonden, wel de belangrijkste waren. Hij pakte er een op. Meg, of Meggie, zoals ze door bijna iedereen genoemd werd. Ze was blond en knap en haar lange gestalte, volle lippen en smalle neus had ze duidelijk van haar vader. Zijn carrière als fbi -agent had ervoor gezorgd dat hij terwijl ze opgroeide meestal van huis was geweest, en dat wreekte zich nu op een afschuwelijke manier. Ze praatten niet meer met elkaar, of liever gezegd, zij wilde niet meer met hèm praten, en hij durfde het niet meer te proberen; zo groot en sterk als hij was, hij kon het niet meer aan. En bovendien, hoeveel verschillende manieren waren er om ‘Het spijt me’ te zeggen?

Hij waste de borden af, veegde de gootsteen schoon en gooide wat vuil wasgoed in de wasmand, die hij later naar de wasserij zou brengen. Daarna keek hij even om zich heen om te zien of er verder nog iets gedaan moest worden. Nee, niet echt. Even speelde er een vermoeide glimlach om zijn lippen. Al die klusjes waren gewoon een manier om de tijd te doden. Hij keek op zijn horloge. Bijna zeven uur. Zo dadelijk zou hij weer naar kantoor gaan. Hoewel hij een heel gewoon dienstrooster had, was hij daar bijna altijd te vinden. Zo moeilijk te begrijpen was dat trouwens niet. Zijn identiteit als fbi -agent was zo’n beetje het enige wat hem in dit leven nog restte en er was altijd wel weer een nieuw misdrijf. Was dat trouwens niet wat zijn vrouw die avond had gezegd, die avond waarop hun huwelijk op de klippen was gelopen? Maar ze had gelijk gehad, er was altijd wel weer een nieuw misdrijf. En wat kon hij eigenlijk meer vragen of verwachten? Hij besloot dat hij nu wel weer lang genoeg thuis had gezeten en nadat hij zijn hoed had opgezet en zijn pistool in de holster had geschoven, liep hij naar beneden, naar zijn wagen.

Het hoofdkwartier van de fbi lag aan Pennsylvania Avenue, tussen Ninth en Tenth Street, nog geen vijf minuten rijden van Sawyers flat. Het was de thuisbasis van ongeveer zevenenhalfduizend van de fbi ’s vierentwintigduizend werknemers. Van die zevenenhalfduizend waren er slechts ongeveer duizend speciaal agent; de rest bestond uit technisch en administratief personeel. In een van de zalen in het hoofdkwartier zat op dit moment een prominente speciaal agent aan een grote vergadertafel naar enkele andere fbi -medewerkers te kijken, die her en der om dezelfde tafel zaten en daar plichtgetrouw grote stapels dossiers doorwerkten of ijverig naar het scherm van hun laptop zaten te turen. Sawyer nam even de tijd om de zaal rond te kijken en zijn ledematen een beetje te strekken. Ze bevonden zich in het Operationeel Centrum voor Strategische Informatie ofwel ocsi . Alleen op betrouwbaarheid gescreend personeel had hier toegang.

Het ocsi bestond uit een stel kamers met glazen muren die waren afgeschermd tegen alle bekende elektronische afluisterapparatuur. Het centrum fungeerde als commandopost voor belangrijke fbi -operaties. Aan een van de wanden gaf een rijtje klokken aan hoe laat het was in de verschillende tijdzones. Langs de andere wand was een hele reeks beeldschermen geïnstalleerd. Het ocsi beschikte over tegen afluisteren beveiligde verbindingen met de Ernstige-Gevallenkamer van het Witte Huis, de cia en een groot aantal federale instellingen. Omdat er geen ramen in de muren zaten en er een dik tapijt op de vloer lag, was het heel stil in het vertrek, dat voornamelijk werd gebruikt om reusachtig grote onderzoeken in te organiseren. Een kleine pantry zorgde ervoor dat de werknemers tijdens de lange uren die hier gemaakt werden op de been bleven. Op dit moment werd er net koffie gezet. Cafeïne en creatief denken schenen nu eenmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn.

Sawyer keek naar de andere kant van de tafel, waar David Long, een oudgediende van het bureau Explosieven naar een dossier zat te staren. Links van hem zat Herb Barracks, een agent van het plaatselijke fbi -kantoor in Charlottesville, het kantoor dat het dichtst bij de plek van de ramp gelegen was. Naast Barracks zat iemand van het kantoor in Richmond, het dichtstbijzijnde districtskantoor van de fbi . Tegenover hem zaten twee agenten van het districtskantoor Groot-Washington D.C. in Buzzard Point, dat tot het aan het einde van de jaren tachtig was samengevoegd met het districtskantoor Virginia in Alexandria gewoon het districtskantoor
Washington was geweest.

De directeur van de fbi , Lawrence Malone was een uur geleden vertrokken, nadat hij op de hoogte was gesteld over de omstandigheden betreffende de moord op Robert Sinclair, die tot voor kort werkzaam was geweest als chauffeur van een vliegtuigtankwagen bij Vector Fueling Systems en die zich nu in een lijkenhuis in Virginia bevond. Sawyer was er zeker van dat de fbi ’s Automated Fingerprint Identification System afis wijlen de heer Sinclair van een andere naam zou voorzien. Als mensen die betrokken waren bij zo’n grote samenzwering als Sawyer dacht dat dit wel moest zijn, een baantje aannamen dat ze wilden gebruiken om naderhand een vliegtuig neer te laten storten, deden ze dat slechts zelden onder hun eigen naam.

Er waren meer dan tweehonderdvijftig agenten uit het hele land op het onderzoek naar de bomaanslag op Vlucht 3223 gezet. Ze trokken aanwijzingen na, ondervroegen de verwanten van de slachtoffers en stelden een pijnlijk nauwkeurig en gedetailleerd onderzoek in naar iedereen die de gelegenheid en een motief had gehad om het vliegtuig van Western Airlines te saboteren. Hoewel er al een tijdlang geruchten de ronde deden in de pers, zou het eerste grote artikel waarin onomwonden gesteld werd dat Vlucht 3223 was neergestort na een bomaanslag, pas de volgende ochtend in de Washington Post staan. Daarna zou het publiek snel een verklaring willen hebben. Dat vond Sawyer op zich prima, maar jammer genoeg verliepen dit soort onderzoeken niet altijd zo vlot als je wel zou willen. In feite verliepen ze bijna nooit voorspoedig.

Nadat de leden van het ntsb -team dat heel speciale bewijsstuk in de krater hadden gevonden, had het onderzoek zich al snel toegespitst op de firma Vector en het was heel eenvoudig gebleken om vast te stellen dat Sinclair bij die vlucht het tanken voor zijn rekening had genomen. Nu was Sinclair eveneens dood. Iemand had ervoor gezorgd dat hij nooit de kans zou krijgen om hun te vertellen waarom hij die sabotage had gepleegd.

Long keek naar Sawyer. ‘Je hebt gelijk gekregen, Lee. Het was een sterk aangepaste versie van een van die nieuwe draadverwarmingselementen. Ze worden tegenwoordig veel gebruikt in sigaretteaanstekers. Geen vlammetje meer, maar alleen een platina draadje dat een intense hitte uitstraalt en zo dun is dat het bijna onzichtbaar is.’

‘Ik wist wel dat ik dat eerder had gezien. Weet je die brandstichting nog, vorig jaar in het belastingkantoor?’ vroeg Sawyer.

‘Precies. Aan één kant van dit ding zit een magneet, en het is bestand tegen temperaturen tot achthonderd graden, dus van wind of kou heeft het geen last, zelfs niet als het onder de kerosine zit. Voldoende brandstof voor vijf uur vliegen en dit ding was zo ingesteld dat als het om de een of andere reden zou uitgaan, daarna onmiddellijk weer ingeschakeld zou worden. Dat is een eenvoudige maar ook heel effectieve oplossing. Zodra er een gat in de tank komt, spuit de brandstof eruit. Vroeg of laat komt die binnen bereik van dat draadje, en dan bóem.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ingenieus hoor. Je kunt het in je zak meenemen en als je betrapt wordt, is het gewoon een aansteker.’ Terwijl de andere agenten hem aandachtig aankeken, bladerde Long nog even verder en voegde daar toen aan toe:‘En een timer of hoogtemeter hebben ze helemaal niet nodig gehad. Ze konden wel zo ongeveer uitrekenen hoe lang het zou duren voor dat zuur door het aluminium heen zou vreten en ze wisten dat de ontploffing dan niet lang meer op zich zou laten wachten. Een vlucht van vijf uur. Ruim de tijd.’

Sawyer knikte. ‘Kaplan en zijn team hebben de vgr gevonden. Er zat een gat in de behuizing maar de band was nog redelijk intact. De voorlopige conclusies wijzen erop dat de stuurboordvleugel, inclusief motor, is afgeknapt en dat de csr , de cockpit-stemrecorder, een paar seconden daarvoor een vreemd geluid heeft geregistreerd. De vleugel wordt nu aan een spectrologische analyse onderworpen. De vgr heeft geen drastische veranderingen in de luchtdruk in de cabine geregistreerd, dus het is zeker dat er zich binnen de romp van het toestel geen ontploffing heeft voorgedaan. Dat klopt ook, want we weten nu dat de vleugel gesaboteerd is. Daarvóór functioneerde alles perfect. Geen motorproblemen, een keurige horizontale vlucht met niet meer dan de gebruikelijke bewegingen van de stuurvlakken. Maar toen de vleugel eenmaal was afgeknapt, waren ze kansloos.’

‘Hebben de stemmen van de piloten op de csr nog wat opgeleverd?’ vroeg Long.

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘De gebruikelijke krachttermen. Het Mayday-bericht dat ze hebben uitgezonden. De vgr toont aan dat het vliegtuig bijna negen kilometer loodrecht naar beneden is gedoken terwijl de linkermotor nog op volle kracht werkte. Wie weet of ze onder die omstandigheden zelfs maar bij bewustzijn hebben kunnen blijven?’ Hij zweeg even. ‘Laten we maar hopen dat dat niet het geval is geweest,’ zei hij toen nadrukkelijk.

Nu het duidelijk was dat de luchtramp het gevolg was van een aanslag, had de fbi het onderzoek officieel overgenomen van de ntsb . Vanwege het ingewikkelde karakter van de zaak en de enorme organisatorische uitdagingen die die met zich mee bracht, zou het onderzoek geleid worden vanuit het hoofdkantoor van de fbi en zou Sawyer er de leiding over krijgen. Het uitstekende werk dat hij had geleverd na de bomaanslag boven 138

Lockerbie was in het hoofdkantoor nog lang niet vergeten. Maar deze aanslag was toch een beetje anders. Deze aanslag had plaatsgevonden in het Amerikaanse luchtruim en had een krater achtergelaten in Amerikaanse grond. Het te woord staan van de pers en het uitgeven van persverklaringen zou hij aan anderen overlaten. Hij hield zich liever een beetje op de achtergrond.

De fbi besteedde een groot deel van zijn personeel en geld aan het infiltreren van terreurorganisaties die actief waren in de Verenigde Staten. Op die manier konden allerlei plannen voor gijzelingen, massamoorden en dergelijke worden verijdeld voordat ze ooit ten uitvoer werden gebracht. De bomaanslag op Vlucht 3223 was echter als een donderslag bij heldere hemel gekomen. Niemand in het uitgebreide netwerk van informanten en onder dekmantel opererende agenten had ook maar iets gemeld over een op handen zijnde aanslag. Nu Sawyer geen kans had gezien om deze aanslag te voorkomen, zou hij echter al zijn tijd besteden aan het opsporen van degenen die hiervoor verantwoordelijk waren. Waarschijnlijk zou hij er zelfs in zijn nachtmerries nog wel mee bezig zijn.

‘Nou, we weten wat er met dat vliegtuig is gebeurd. Nu moeten we alleen nog maar te weten zien te komen wie het gedaan heeft en waarom. Laten we maar met dat laatste beginnen. Wat ben je verder nog over Arthur Lieberman te weten gekomen, Ray?’

Raymond Jackson was Sawyers jonge partner. Voordat hij zijn football-schoenen aan de wilgen had gehangen en had gekozen voor een carrière bij de fbi , was hij footballprof geweest in het team van de University of Michigan. De breedgeschouderde, ongeveer één meter tachtig lange zwarte man had een intelligente blik in zijn ogen en een vriendelijke, beschaafde manier van doen. Jackson sloeg een aantekenboekje open.

‘Een hoop. Om te beginnen was die man toch al ten dode opgeschreven. Hij had kanker van de alvleesklier en die was al in een vergevorderd stadium. Hij had nog zes maanden te leven. Hooguit. De behandeling was gestaakt en hij kreeg enorme doses pijnstillers toegediend. Hij droeg een van die draagbare intraveneuze doseerapparaatjes bij zich en daar zat
Schlesinger’s Solution in, een combinatie van morfine en een pepmiddel, waarschijnlijk cocaïne. Het is een van de weinige toepassingen van dat spul die in de Verenigde Staten wettelijk zijn toegestaan.’

Sawyers gezichtsuitdrukking verried hoe verbaasd hij was. Die godvergeten Walter Burns en zijn geheimzinnigdoenerij. ‘De voorzitter van de Fed had nog maar een half jaar te leven? Hoe ben je dat te weten gekomen?’

‘Ik heb een fles met een chemokuurmiddel in zijn medicijnkastje gevonden en daarom ben ik maar meteen naar de bron gegaan: zijn huisarts. Ik heb hem verteld dat we bezig waren met een achtergrondonderzoek en dat er een heleboel doktersbezoekjes in Liebermans agenda stonden. Een paar bij de universiteitskliniek van Johns Hopkins, een paar andere bij de Mayo Clinic. Toen ben ik over de medicijnen begonnen die ik had aangetroffen. De dokter werd nerveus toen ik daarover begon, en vooral toen ik er subtiel op wees dat hij enorme problemen kon krijgen als hij tegenover de fbi geen open kaart zou spelen. Toen ik over een dagvaarding begon, sloeg hij door. Waarschijnlijk dacht hij dat het voor zijn patiënt nu toch geen verschil meer zou maken.’

‘En het Witte Huis? Daar moet dit toch wel bekend zijn geweest?’

‘Als ze eerlijk tegen ons zijn geweest, dan hebben zij daar niets van af geweten. Ik heb een tijdje met de chef-staf over Liebermans kleine geheimpje zitten praten. Ik heb het idee dat hij me aanvankelijk niet geloofde, dus heb ik hem eraan herinnerd dat de letters fbi voor “flink, braaf en integer” staan en hem een kopie van Liebermans medische gegevens toegestuurd. Het schijnt dat de president hartstikke nijdig was toen hij die onder ogen kreeg.’

‘Dat is een interessante nieuwe verwikkeling,’ zei Sawyer. ‘Ik heb altijd begrepen dat Lieberman de een of andere financiële godheid was, iemand op wie je kon bouwen, en toch vergeet hij even te melden dat hij elk ogenblik dood kan neervallen. Als dat dan gebeurt, komt het land dus ineens vreselijk omhoog te zitten. Dat slaat toch nergens op?’

Jackson grijnsde. ‘Ik stel jullie alleen maar op de hoogte van de feiten. Je hebt gelijk over zijn reputatie trouwens. Die man was een levende legende. Maar met zijn persoonlijke financiën was het minder goed gesteld.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Sawyer.

Jackson bladerde even in zijn aantekenboekje. Toen hij had gevonden wat hij zocht, draaide hij het om en schoof het Sawyer toe. Terwijl die ernaar zat te kijken, ging Jackson verder met zijn verslag.

‘Lieberman is een jaar of vijf geleden gescheiden, na een huwelijk van vijfentwintig jaar. Kennelijk is hij stout geweest en heeft hij naast de pot gepist. Hij had het niet slechter kunnen timen. Hij moest net voor de senaatscommissie verschijnen om zijn benoeming tot voorzitter van de Fed te laten bevestigen. Zijn vrouw dreigde dat ze hem in de kranten helemaal zwart zou maken. Dat had hem ongetwijfeld die baan gekost en het schijnt dat hij die heel graag wilde hebben. Om snel van het gedoe af te zijn, heeft hij daarom zo’n beetje zijn hele hebben en houden aan zijn ex gegeven. Ze is een paar jaar geleden gestorven aan kanker. En om het allemaal nog wat ingewikkelder te maken: er gingen geruchten dat zijn jonge vriendinnetje een dure smaak heeft. Dat baantje bij de Fed leverde hem veel prestige op, maar hij verdiende er bij lange na geen Wall Street-salaris mee. Arthur Lieberman zat tot aan zijn nek in de schulden. Hij woonde in een lullig flatje ergens bij Capitol Hill en probeerde uit een financiële afgrond te klauteren die ongeveer zo diep was als de Grand Canyon. Dat stapeltje liefdesbrieven dat we in zijn flat hebben aangetroffen, is waarschijnlijk van haar afkomstig.’

‘Wat is er van dat vriendinnetje geworden?’

‘Dat weten we niet zeker. Het zou me niets verbazen als ze ervandoor is gegaan toen ze erachter kwam dat haar pot met goud vol met schulden zat.’

‘Enig idee waar ze nu uithangt?’

Jackson schudde zijn hoofd. ‘Ik heb een paar Newyorkse collega’s van hem weten op te sporen, en volgens hen was het gewoon een knap snoetje zonder verstand.’

‘Het is waarschijnlijk tijdverspilling, maar laten we toch maar eens een onderzoek naar haar instellen, Ray.’

Jackson knikte.

Sawyer keek naar Barracks. ‘Heb je op het Witte Huis soms iets gehoord over wie Lieberman gaat opvolgen?’

Toen Barracks antwoord gaf, was Sawyer voor de tweede keer binnen een minuut diep geschokt.

‘De meeste mensen zijn het erover eens dat het waarschijnlijk Walter Burns wordt.’

Sawyer staarde Barracks een paar seconden sprakeloos aan en schreef toen snel ‘Walter Burns’ in zijn opschrijfboekje. In de kantlijn daarnaast schreef hij eerst het woord ‘klootzak’ en toen het woord ‘verdacht’, met een vraagteken erachter.

Sawyer keek op: ‘Het ziet ernaar uit dat die meneer Lieberman de afgelopen tijd wel erg veel pech heeft gehad. Maar waarom moest hij dan dood?’

‘Daar kunnen een heleboel redenen voor zijn,’ zei Barracks. ‘De voorzitter van de Fed is de belichaming van de Amerikaanse geldpolitiek. Zo iemand kan een prachtig doelwit vormen voor een of ander derde-wereldland met een grote dollarschuld. En dan zijn er ook nog een stuk of vijfentwintig terreurgroepen die gespecialiseerd zijn in bomaanslagen op vliegtuigen.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘De verantwoordelijkheid is nog door geen enkele groepering opgeëist.’

Barracks snoof minachtend. ‘Geef ze nog even de tijd. Nu we eenmaal zeker weten dat er sprake is van een bomaanslag, zullen degenen die dit gedaan hebben wel heel snel iets van zich laten horen. Amerikanen opblazen om je politieke standpunten uit te dragen. Dat is waar die lui voor leven.’

‘Godverdomme!’ Sawyer sloeg met zijn vuist op tafel, stond op en begon toen met een vuurrode kop driftig te ijsberen. Het leek wel of het beeld van die krater om de tien minuten voor zijn geestesoog verscheen. En sinds kort kwam daar dan ook nog het beeld bij van dat kleine verschroeide kinderschoentje dat hij in zijn hand had gehouden. Al zijn kinderen had hij kort na hun geboorte met één hand opgetild. Het had er een van hen kunnen zijn, welke dan ook. Hij wist dat hij nooit meer helemaal aan dat beeld zou kunnen ontsnappen, niet in dit bestaan.

De agenten keken hem bezorgd aan. Sawyer stond bekend als een van de slimste en meest alerte agenten van het hele Bureau, en dat wilde wat zeggen bij zo’n organisatie als de fbi. Zelfs na vijfentwintig jaar bij de fbi, jaren waarin hij had moeten toezien hoe zijn medemensen een bloedrood spoor van vernieling en geweld door het land trokken, begon hij elk nieuw onderzoek nog steeds met dezelfde tomeloze inzet en energie die hij vanaf zijn allereerste opdrachten voortdurend aan de dag had gelegd. Hij was iemand die meestal een in zorgvuldige bewoordingen geformuleerde analyse verkoos boven een betoog vol wilde beeldspraak, maar de meeste agenten die in de loop der jaren met hem hadden samengewerkt, begrepen maar al te goed dat er niet veel voor nodig was om hem erg driftig te krijgen.

Hij stopte met ijsberen en richtte zijn blik op Barracks. ‘Er is één ding dat sterk tegen die theorie pleit, Herb.’

‘Wat dan?’

Sawyer ging met zijn rug tegen een van de glazen wanden staan, sloeg zijn armen over elkaar en liet die op zijn dikke buik rusten. ‘Als je een terrorist bent en je wil veel aandacht trekken, dan smokkel je toch een bom aan boord van een toestel? Laten we eerlijk zijn, zo moeilijk is dat nou ook weer niet op een binnenlandse vlucht. Dat vliegtuig knalt in duizend stukjes uit elkaar, er komen lijken uit de lucht vallen, zodat er een stel Amerikaanse burgers wordt gestoord tijdens het ontbijt... je laat er geen enkele twijfel aan bestaan dat er sprake is van een bomaanslag.’ Sawyer zweeg even en keek al zijn agenten beurtelings indringend aan. ‘Dat is hier niet het geval, heren.’

Sawyer begon weer te ijsberen. Alle ogen in het vertrek waren nu op hem gericht. ‘Het vliegtuig was nog vrijwel volkomen intact toen het neerstortte. Als de rechtervleugel niet was afgebroken, zou het zich nu helemaal in de krater bevinden. Vergeet dat niet. En dan is er clandestien werk verricht door een Amerikaan die voor zover we weten geen banden onderhield met welke terreurgroep dan ook. Ik kan moeilijk geloven dat terroristen uit het Midden-Oosten nu plotseling hun vuile werk door Amerikanen laten opknappen.

Goed, de brandstoftank is beschadigd, maar dat zou net zo goed door de ontploffing en de daaropvolgende brand kunnen zijn gekomen. Het zoutzuur was vrijwel volkomen weggebrand. Als er nog een beetje meer hitte was vrijgekomen, zouden we helemaal niets gevonden hebben. En Kaplan heeft al bevestigd dat het vliegtuig ook wel zou zijn neergestort als die vleugel niet was afgebroken. De stuurboordmotor is onbruikbaar geworden doordat er brokstukken in de luchtinlaat zijn gekomen en doordat de ontploffing en het vuur essentiële hydraulische besturingssystemen hebben beschadigd. Dus als we die ontbrandingseenheid niet hadden gevonden, zouden we deze hele luchtramp waarschijnlijk als het gevolg van een afschuwelijke mechanische storing hebben beschouwd. Laat daar geen misverstanden over bestaan; het is een godswonder dat we die ontsteker hebben gevonden.’

Sawyer keek door een van de glazen wanden en vervolgde: ‘Als je dat allemaal samenvoegt, wat hou je dan over? Iemand die een vliegtuig opblaast, maar niet wil dat dat opgemerkt wordt. Voor een terrorist is dat toch tamelijk vreemd. Maar het wordt nog vreemder, want de logica gaat nu plotseling een geheel andere kant op. Ten eerste wordt onze tankwagenchauffeur doorzeefd met kogels. Hij heeft zijn koffers al gepakt en terwijl hij zich staat te vermommen, verandert zijn opdrachtgever plotseling radicaal van plan. En ten tweede blijkt Arthur Lieberman zich aan boord van dat toestel te bevinden.’ Sawyer keek snel even naar Jackson. ‘Die man ging elke maand naar LA, met ijzeren regelmaat: elke maand dezelfde luchtvaartmaatschappij en dezelfde vlucht. Zo was het toch?’

Jackson, die hem met vrijwel dichtgeknepen ogen zat aan te kijken, knikte langzaam. Alle agenten leunden met hun armen op tafel en zaten gespannen naar Sawyers redenering te luisteren.

‘Dus de kansen dat die vent puur bij toeval in dat toestel heeft gezeten, zijn zo klein dat we die wel buiten beschouwing kunnen laten. Als we de zaak nuchter bekijken, is de conclusie dat Lieberman het doelwit van deze aanslag is geweest, vrijwel onontkoombaar, tenzij we natuurlijk iets enorm groots over het hoofd zien. Laten we nu die twee elementen eens combineren. Het lijkt erop dat onze aanslagplegers aanvankelijk hebben geprobeerd om deze aanslag op een ongeluk te laten lijken. Maar dan wordt die chauffeur ineens doodgeschoten. Waarom?’ Sawyer keek met een scherpe blik de kamer rond. Na een tijdje nam Dave Long het woord. ‘Ze konden het risico niet nemen. Misschien zullen de kranten schrijven dat het een ongeluk is, misschien niet, maar ze kunnen niet blijven afwachten waar het op uitdraait. Dus moeten ze die vent wel onmiddellijk buiten gevecht zien te stellen. En bovendien, als die kerel ervandoor zou zijn gegaan, wat kennelijk het oorspronkelijke plan was, zou dat toch ook argwaan hebben gewekt? Zelfs als we helemaal niet aan sabotage zouden hebben gedacht, zouden we toch zeker achterdocht zijn gaan koesteren als die man plotseling op de vlucht was geslagen?’

‘Dat ben ik met je eens,’ zei Sawyer. ‘Maar als je het spoor daar wil laten doodlopen, waarom probeer je dan niet de indruk te wekken dat die vent gek is? Schiet hem een kogel in zijn kop en laat hem achter met het pistool in zijn hand en een briefje op tafel vol met geweeklaag over wat een rotland Amerika toch is. Dan denken wij dat het gewoon een geïsoleerde gek is geweest. Als je een heel magazijn op hem leegschiet, en van alles laat liggen dat erop wijst dat hij van plan was om ervandoor te gaan, dan maak je ons wel heel duidelijk dat er anderen bij betrokken zijn. Waarom zouden ze zich dat op de hals willen halen?’ Sawyer wreef even over zijn kin.

De andere agenten leunden met een verward gezicht achterover in hun stoel.

Na een tijdje keek Sawyer naar Jackson. ‘Heeft de lijkschouwing nog iets opgeleverd?’

‘Ze hebben beloofd dat het de hoogste prioriteit krijgt, dus het verslag zal er zo wel aankomen.’

‘Is er verder nog iets gevonden in die vent zijn flat?’

‘We hebben juist iets níet gevonden.’

Sawyer wierp hem een veelbetekenende blik toe. ‘Geen identiteitspapieren zeker?’

‘Juist,’ zei Jackson. ‘Iemand die aanstalten maakt om ervandoor te gaan nadat hij een vliegtuig heeft opgeblazen, reist echt niet onder zijn eigen naam. Gezien de manier waarop de rest van deze aanslag gepland schijnt te zijn, moet hij over valse papieren hebben beschikt, en goede ook.’

‘Dat is waar, Ray, maar hij zou ze natuurlijk ook ergens anders kunnen hebben liggen.’

‘Of degene die hem heeft uitgeschakeld, heeft ze meegenomen,’ zei Barracks.

‘Inderdaad,’ zei Sawyer. ‘Dat zou ook heel goed kunnen.’

Bij die woorden ging de deur van de ocsi open en kwam Marsha Reid het vertrek binnen. Ze was klein en tenger, maar zag er toch moederlijk uit. Ze had lichtblond peper-en-zoutkleurig haar en de bril die aan een ketting om haar nek hing, paste goed bij haar zwarte jurk. Ze was een van de beste vingerafdrukdeskundigen waarover het Bureau beschikte. Met behulp van haar grote kennis van de esoterische wereld van de bogen, spiralen en lussen had ze een paar van de zwaarste criminelen ter wereld weten op te sporen.

Voordat ze ging zitten en haar dossiermap opensloeg, knikte Marsha haar medeagenten toe.

‘De afis -resultaten, vers van de pers.’ Ze zei het op een ernstige toon waarin toch iets van humor doorklonk. ‘Robert Sinclair heette in werkelijkheid Joseph Philip Riker en werd gezocht in Texas en Arkansas wegens moord en verboden wapenbezit. Zijn strafregister is drie pagina’s lang. Hij is voor het eerst gearresteerd toen hij zestien jaar oud was, en dat was wegens een gewapende overval. De laatste keer dat hij werd opgepakt, is hij veroordeeld wegens doodslag en daar heeft hij zeven jaar voor gezeten. Vijf jaar geleden is hij vrijgelaten en sindsdien is hij bij een groot aantal misdrijven betrokken geweest, waaronder twee huurmoorden. Een buitengewoon gevaarlijke man. Ongeveer achttien maanden geleden is hij uit het zicht verdwenen. Tot nu toe dan.’

Iedereen aan de tafel staarde verbijsterd voor zich uit.

‘Hoe krijgt zo iemand in vredesnaam een baan als tankwagenchauffeur op een vliegveld?’ Uit de toon waarop Sawyer dat zei, bleek duidelijk dat hij het nauwelijks kon geloven.

Jackson gaf antwoord: ‘Ik heb een paar mensen van Vector gesproken. Het is een gerenommeerd bedrijf en Riker... Sinclair bedoel ik, werkte er pas een maand. Hij beschikte over uitstekende getuigschriften. Hij had bij verschillende vliegtuigbrandstofleveranciers in het noordwesten en Zuid-Californië gewerkt. Er is een antecedentenonderzoek naar hem ingesteld, onder de naam Sinclair natuurlijk, maar dat heeft niets belastends aan het licht gebracht. Ze waren hier al even verbijsterd over als wie dan ook.’

‘En de vingerafdrukken? Ze hadden zijn vingerafdrukken moeten controleren. Dan zouden ze toch onmiddellijk geweten hebben met wie ze te maken hadden?’

Reid keek Sawyer even scherp aan en zei toen: ‘Dat hangt ervan af wie die vingerafdrukken neemt, Lee. Een niet al te competente technicus valt best om de tuin te leiden, dat weet jij ook wel. Er is synthetisch materiaal in de handel dat nauwelijks te onderscheiden valt van menselijk huidweefsel en vingerafdrukken zijn overal te koop. Als je die twee dingen op de juiste manier weet te combineren, maak je zelfs van de meest geharde crimineel in een mum van tijd een achtenswaardig burger.’

Barracks viel haar bij. ‘Als die vent voor al die misdrijven gezocht werd, heeft hij waarschijnlijk ook wel wat plastische chirurgie gehad. Ik wed je vijf tegen tien dat het gezicht in het mortuarium er heel anders uitziet dan het gezicht op de aanplakbiljetten.’

Sidney keek naar Jackson. ‘Hoe is Riker erin geslaagd om bij Vlucht 3223 ingedeeld te worden?’

Ongeveer een week geleden heeft hij gevraagd of hij deze week nachtdienst kon krijgen, van twaalf tot zeven. De geplande vertrektijd van Vlucht 3223 was 6.45 uur, de eerste ochtendvlucht vanaf Dulles. Elke dag op dezelfde tijd. Uit het logboek blijkt dat het vliegtuig om kwart over vijf brandstof heeft getankt. Dat betekent dat Riker dat heeft gedaan. De meeste mensen hebben liever geen nachtdienst, dus Riker heeft die zonder enig probleem kunnen krijgen.’

Er schoot Sawyer nog een vraag te binnen. ‘Maar waar is de echte Robert Sinclair dan?’

‘Waarschijnlijk dood, denk ik,’ zei Barracks. ‘Ik vermoed dat Riker zijn identiteit heeft overgenomen.’

Niemand had daar commentaar op tot Sawyer een verbijsterende vraag stelde. ‘Wat als Robert Sinclair nooit heeft bestaan?’ Nu keek zelfs Reid verbaasd op. Toen Sawyer weer het woord nam, leek hij diep in gedachten verzonken te zijn. ‘De identiteit van een bestaand iemand overnemen kan een hoop problemen opleveren. Oude foto’s bijvoorbeeld, of collega’s of vrienden die onverwacht komen opdagen en je dekmantel vernietigen. Er zijn gemakkelijker manieren om je doel te bereiken.’ Terwijl hij peinzend dat idee verder uitwerkte, fronste Sawyer zijn wenkbrauwen. ‘Ik heb sterk het gevoel dat we alles wat Vector heeft gedaan toen ze dat antecedentenonderzoek deden, opnieuw zullen moeten doen. Ga erachteraan, Ray, net zoals gisteren.’

Jackson knikte en maakte snel wat aantekeningen.

Reid keek Sawyer aan. ‘Denk jij wat ik denk dat jij denkt?’

Sawyer glimlachte. ‘Het zou niet de eerste keer zijn dat er gewoon iemand helemaal verzonnen is, compleet met fiscaal nummer, curriculum vitae, een lijstje met vorige adressen, een paar identiteitsbewijzen met foto’s erop, bankrekeningen, diploma’s, valse telefoonnummers, getuigschriften en referenties.’ Hij keek naar Marsha. ‘Zelfs valse vingerafdrukken.’

‘Dan hebben we het wel over een uiterst professionele organisatie,’ zei ze.

‘Aan hun professionalisme heb ik nooit getwijfeld,’ zei Sawyer.

Hij keek de tafel rond. ‘Ik wil niet al te ver van de standaardprocedure afwijken, dus we gaan gewoon de verwanten van de slachtoffers verhoren. Lieberman is de sleutel tot deze hele zaak.’ Plotseling veranderde hij van onderwerp. ‘Loopt Rapid Start een beetje?’ vroeg hij aan Ray Jackson.

‘Uitstekend.’

Rapid Start was het rondreizende elektronische circus van de fbi en Sawyer had er in het verleden al vaak met succes gebruik van gemaakt. De fbi was van mening dat een goed georganiseerd onderzoek waarbij alle medewerkers vrijwel ogenblikkelijke toegang hadden tot alle beschikbare gegevens de kans op welslagen van een onderzoek aanzienlijk vergrootte en Rapid Start was bedoeld als een efficiënt elektronisch coördinatiecentrum voor informatiestromen die anders hopeloos verward en gedesorganiseerd zouden raken.

De Rapid Start-operatie voor de aanslag op Vlucht 3223 was gehuisvest in een voormalig tabakpakhuis in een buitenwijk van Standardsville, dat nu niet langer tot aan de nok toe was volgestouwd met tabak maar met de allernieuwste computer- en telecommunicatieapparatuur. Al die apparatuur werd bemand door tientallen agenten in volcontinudienst die voortdurend informatie in de enorme databases zaten in te voeren.

‘We zullen elk wonder nodig hebben dat Rapid Start maar kan verrichten en zelfs dat zou weleens niet voldoende kunnen zijn.’ Sawyer zweeg even en schrok toen op. ‘Aan het werk dan maar.’

•24•

‘Quentin?’ Sidney stond in de deuropening van haar huis. Er lag een verraste uitdrukking op haar gezicht.

Van achter zijn ovale brilleglazen keek Quentin Rowe haar vragend aan.

‘Mag ik binnenkomen?’

Sidneys ouders waren boodschappen aan het doen. Terwijl ze naar de woonkamer liepen, kwam Amy eveneens de kamer binnen. Ze sliep half en sleepte haar beertje achter zich aan. ‘Dag Amy,’ zei Rowe. Hij ging op zijn hurken zitten en wilde haar een hand geven, maar het kleine meisje deinsde terug. Rowe lachte haar vriendelijk toe. ‘Toen ik zo oud was als jij was ik ook verlegen,’ zei hij. Hij keek naar Sidney. ‘Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik in de computers ben gegaan. Die zeggen in elk geval niets terug en kunnen je ook niet raken.’ Hij staarde peinzend voor zich uit. ‘Heb je even tijd om te praten?’ Sidney aarzelde.

‘Alsjeblieft, Sidney?’

‘Eerst even deze kleine meid hier weer naar bed brengen. Ik ben zo weer terug.’ Ze tilde Amy op en liep de deur uit.

Terwijl ze weg was, liep Rowe peinzend de kamer rond en keek naar de vele foto’s van de familie Archer die overal aan de muren en op de tafeltjes stonden. Toen Sidney weer de kamer binnenkwam, keek hij op en zei: ‘Leuk kind is dat.’

‘Dat kun je wel zeggen, ja. Ik ben erg blij met haar.’

‘En zeker nu, hè?’

Sidney knikte.

Rowe bleef haar aankijken. ‘Toen ik veertien jaar oud was, zijn mijn beide ouders om het leven gekomen bij een luchtramp.’

‘O, Quentin.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Het is inmiddels een hele tijd geleden, maar ik denk dat ik net een beetje beter kan begrijpen dan de meeste anderen wat je nu doormaakt. Ik was enig kind. Eigenlijk was ik toen alleen op de wereld.’

‘Tja, wat dat betreft mag ik eigenlijk wel van geluk spreken.’

‘Inderdaad, Sidney, en dat kun je beter niet vergeten.’

Sidney haalde eens diep adem. ‘Wil je misschien iets drinken?’

‘Thee, als je hebt.’

Een paar minuten later zaten ze op de bank in de voorkamer. Rowe zette het schoteltje op zijn knie en nipte keurig van zijn thee. Daarna zette hij zijn kopje weer neer en keek haar aan. Hij voelde zich duidelijk niet op zijn gemak. ‘Om te beginnen, wil ik je mijn verontschuldigingen aanbieden.’

‘Quentin...’

Hij hield zijn hand op. ‘Ik weet wat je wil gaan zeggen, maar ik ben echt te ver gegaan. De dingen die ik heb gezegd, de manier waarop ik je heb behandeld... Soms flap ik er gewoon maar iets uit. Dat overkomt me eigenlijk nogal vaak. Ik ben helemaal niet zo goed met mensen. Ik weet dat ik soms nogal bot en onbehouwen kan overkomen, maar dat ben ik niet echt, hoor.’

‘Dat weet ik ook wel, Quentin. We hebben altijd goed met elkaar overweg gekund en iedereen bij Triton heeft een heel hoge dunk van je. Jason ook, dat weet ik zeker. Als je dat geruststelt: ik kan veel beter met jou overweg dan met Nathan Gamble.’

‘Ja, maar dat geldt voor iedereen,’ zei Rowe snel. ‘Maar dat gezegd hebbende, denk ik dat ik eraan toe moet voegen dat ik onder enorme druk sta nu Gamble ineens zo moeilijk doet over CyberCom. We lopen het risico dat de hele deal in het water valt.’

‘Nou, ik denk dat Nathan best wel begrijpt wat er op het spel staat.’

Rowe knikte verstrooid. ‘Het tweede dat ik je wilde vertellen, is dat ik het echt heel erg vind van Jason. Het had gewoon niet mogen gebeuren. Jason was waarschijnlijk de enige binnen het bedrijf met wie ik echt een goed contact had. Op technologisch gebied was hij net zo goed als ik, maar zijn persoonlijke presentatie was veel beter dan de mijne.’

‘Ik denk dat je daar helemaal niet zo beroerd in bent.’

Rowe keek ineens een heel stuk vrolijker. ‘Echt?’ Toen zuchtte hij diep. ‘Vergeleken met Gamble is bijna iedereen natuurlijk een muurbloempje.’

‘Dat ben ik met je eens, maar ik zou je toch niet aanraden om hem na te gaan doen.’

Rowe zette zijn kopje neer. ‘Ik weet dat hij en ik een vreemd koppel lijken.’

‘Ach, jullie hebben succes gehad, en daar gaat het toch om.’

Plotseling kwam er een bittere klank in zijn stem. ‘Precies. Geld, dat is de maat van alle dingen. Toen ik begon, had ik ideeën, geweldige ideeën, maar geen kapitaal. En toen kwam Nathan aanzetten.’ Hij keek nu heel boos.

‘Niet alleen dat, Quentin. Jij hebt een toekomstvisie. Ik begrijp die visie van je, voor zover iemand die niet is ingewijd in de geheimen van de techniek die dan kán begrijpen, en ik weet dat de CyberCom-deal daaruit voortspruit.’

Rowe sloeg met zijn vuist in zijn open hand. ‘Precies, Sid. Je slaat de spijker op de kop. De belangen waar het hier om gaat, zijn zo ongelooflijk groot! De technologie waarover CyberCom beschikt, is zo ontzettend superieur, zo indrukwekkend, het is alsof Graham Bell weer op aarde is teruggekeerd.’ Terwijl hij haar aankeek, leek er een rilling van verwachting door hem heen te gaan. ‘Besef je wel dat het enige wat het onbegrensde potentieel van het Internet nu nog in de weg staat, het feit is dat het zo onhanteerbaar groot is dat zelfs de meest deskundige computergebruikers er vaak hopeloos in verdwaald raken?’

‘Maar met CyberCom gaat dat allemaal veranderen?’

‘Ja! Ja, natuurlijk.’

‘Ik moet bekennen dat ik zelfs na maanden aan deze deal te hebben gewerkt, nog steeds niet echt weet wat CyberCom nou precies heeft uitgevonden. Advocaten verdiepen zich meestal niet zo in dat soort dingen, zeker niet als ze op school toch al niet zo goed waren in de exacte vakken.’ Ze glimlachte.

Rowe leunde achterover in zijn stoel. Nu het gesprek een technische wending nam, straalde zijn slanke gestalte ineens heel wat minder spanning uit. ‘In lekentaal zou je kunnen zeggen dat CyberCom een artificiële intelligentie heeft ontworpen. Een reeks “intelligente” instrumenten die gebruikt kunnen worden om zonder moeite de eindeloze hoeveelheid informatiestromen van het Internet en zijn nakomelingen te traceren.’

‘Artificiële intelligentie. Ik dacht dat die alleen maar in films bestond?’

‘Helemaal niet. Er zijn natuurlijk wel gradaties in, maar die van CyberCom is veruit de meest geavanceerde die ik ooit onder ogen heb gehad.’

‘Hoe werkt die dan?’

‘Laten we zeggen dat je een lijst wil hebben van alle artikelen die ooit verschenen zijn over een controversieel onderwerp, en dat je ook een overzichtsartikel wil hebben waarin netjes staat aangegeven welke auteurs vóór zijn en welke tegen, wat hun redenen daarvoor zijn, op welke analyse hun standpunt is gebaseerd enzovoort. Als je dat zelf probeert, ben je daar jaren mee bezig. Daar is het Internet tegenwoordig veel te groot voor. Zoals ik al zei, de overstelpende hoeveelheid informatie die daar tegenwoordig beschikbaar is, is tegelijkertijd ook het grootste nadeel ervan. Mensen zijn er niet goed op toegerust om met dergelijke hoeveelheden informatie om te gaan. Maar als je daar een weg omheen weet te vinden, is het net alsof de oppervlakte van Pluto ineens baadt in het zonlicht.’

‘En dat is CyberCom dus gelukt?’

‘Met CyberCom kunnen we een satellietnetwerk opzetten dat met onze eigen software tot een naadloos geheel gemaakt kan worden. Die software blijft ons eigendom en zal binnen de kortste keren op elke computer in de gehele Verenigde Staten te vinden zijn, en uiteindelijk op elke computer in de hele wereld. Het is de meest gebruiksvriendelijke software die ik ooit heb gezien. Hij vraagt de gebruiker precies wat hij nodig heeft en als de artificiële intelligentie dat nodig acht, stelt hij aanvullende vragen. Daarna neemt de software verbinding op met ons satellietnetwerk en speurt dan elke molecule af van de verzameling computers die we aanduiden als het Internet, net zo lang tot hij een perfect antwoord heeft gevonden op elke afzonderlijke vraag die je hebt gesteld, plus het antwoord op een hele reeks vragen die je eigenlijk ook had moeten stellen, maar waar je nog niet aan had gedacht. En dat alles doet hij een miljoen keer sneller dan een mens het ooit zou kunnen. Het is net zoiets als binnen een paar minuten elke waterdruppel in de Nijl onder de microscoop leggen, alleen dan nog wat sneller. Eindelijk zal de enorme en exponentieel toenemende hoeveelheid kennis die daar ligt opgeslagen op efficiënte wijze kunnen worden aangeleverd aan die ene gebruiker die er werkelijk om verlegen zit...’ Hij keek haar veelbetekenend aan: ‘... de mensheid. En daarmee is het nog niet afgelopen. Het netwerk-interface met het Internet vormt maar een klein stukje van de grote legpuzzel. Ook de cryptografische mogelijkheden zullen steeds groter worden. Stel je eens voor: razendsnelle reacties op pogingen om vertrouwelijk elektronisch gegevensverkeer illegaal te ontcijferen. Reacties die zich niet alleen kunnen aanpassen aan de technieken waarvan een hacker zich bedient, maar die de indringer zélf opsporen? Denk je niet dat de politie daar heel blij mee zou zijn? Dit is de volgende mijlpaal in de technologische revolutie. Dit gaat bepalen hoe alle data in de volgende eeuw overgeseind en gebruikt zullen worden, hoe we zullen bouwen, vernietigen, onderwijzen en denken. Stel je toch eens voor: computers die niet alleen maar domme machines zijn, die niet alleen maar kunnen reageren op nauwkeurige instructies die door mensen zijn ingetoetst, maar die hun enorme intellectuele vermogens gebruiken om zelf te denken, om problemen voor ons op te lossen op een manier waarvan we ons nu nog geen enkele voorstelling kunnen maken. Binnen de kortste keren is er enorm veel verouderd, inclusief een groot deel van Tritons huidige produkten. Alles gaat veranderen. Het wordt net zoiets als de uitvinding van de verbrandingsmotor. Bedenk maar eens wat er toen met de rijtuigen gebeurd is... en dit wordt nog veel ingrijpender.’

‘Mijn god!’ riep Sidney uit. ‘En de potentiële winsten!’

‘Ja, ja, met de verkoop van de software verdienen we miljarden, en dan kunnen we ook nog kosten rekenen voor het gebruik van het netwerk; elk bedrijf op de hele wereld wil straks een on-lineverbinding met ons hebben. En dat is alleen nog maar het begin.’ Rowe klonk nu ineens een stuk minder geïnteresseerd. ‘Maar wat Gamble maar niet wil begrijpen, niet kán begrijpen... Die stomme bedrijfsgegevens waar hij maar over blijft zeiken.’ Hij werd zo meegesleept door zijn eigen woorden dat hij met een verhit gezicht opstond en wild met zijn armen begon te zwaaien. Toen hervond hij zijn zelfbeheersing en ging weer zitten. ‘Ik... Neem me niet kwalijk. Soms maak ik me een beetje te druk.’

‘Dat is niet erg, hoor, Quentin. Dat begrijp ik best. Jason was al net zo opgewonden over de CyberCom-deal als jij. Dat weet ik zeker.’

‘We hebben er veel over zitten praten.’

‘En Gamble weet maar al te goed hoe desastreus het zou zijn als een ander bedrijf CyberCom in handen zou krijgen. Ik denk dat hij wel verstandig zal worden wat die bedrijfsgegevens betreft.’

Rowe knikte. ‘Laten we het hopen. Meer kunnen we nu toch niet doen,’ zei hij vlug. Sidney wierp een snelle blik op zijn diamanten oorknopjes. Zo te zien waren die het enige buitenissige aan de man, en zo vreemd waren zulke dingen nou eigenlijk ook weer niet. Rowe had honderden miljoenen dollars op de bank staan, maar leefde nog steeds min of meer als de arme student die hij tien jaar geleden was geweest. Na een tijdje was Rowe degene die de stilte verbrak. ‘Jason en ik hebben veel over de toekomst zitten praten. Hij was een heel bijzondere man.’ Telkens als Jason ter sprake kwam, leek hij zich net zo ellendig te voelen als Sidney zelf. ‘Ik neem aan dat jij je nu verder niet meer met CyberCom zult bezighouden?’

‘Degene die mijn plaats inneemt, is echt heel goed. Jullie zullen er niets van merken.’

‘Ah, mooi zo.’ Hij klonk bepaald niet overtuigd.

Ze stond op en legde haar hand op zijn schouder. ‘Quentin, die deal komt er wel.’ Ze zag dat zijn kopje leeg was. ‘Wil je nog wat thee?’

‘Watte? Eh, nee, dank je wel.’ Hij zakte weer weg in zijn diepe gepeins en wreef nerveus in zijn handen. Toen hij haar steels even aankeek, meende Sidney te weten wat er in hem omging. ‘Ik heb kort geleden een gesprek met Nathan Gamble gehad.’

Rowe knikte. ‘Daar heeft hij me iets over verteld.’

‘Dus je weet van Jasons “reis”?’

‘Dat hij jou heeft verteld dat hij was gaan solliciteren?’

‘Ja.’

‘Bij welk bedrijf?’ Hij vroeg het op een heel nuchtere en zakelijke toon.

Sidney aarzelde even en besloot toen antwoord te geven. ‘AllegraPort Technology.’

Rowe snoof. ‘Dan had ik meteen wel geweten dat dat niet serieus was. Binnen twee jaar is dat bedrijf failliet. Een tijdje geleden bevonden ze zich in de voorhoede, maar ze hebben hun voorsprong verspeeld. In deze bedrijfstak is stilstand achteruitgang. Jason zou nooit serieus overwogen hebben om voor hen te gaan werken.’

‘Tja, dat bleek dus wel. Ze hadden zelfs nog nooit van hem gehoord.’

Dat wist Rowe duidelijk al.

‘Kan het misschien iets anders zijn geweest? Ik weet niet hoe ik dat moet zeggen...’

‘Iets persoonlijks? Zoals een andere vrouw?’

‘Ik had het niet moeten zeggen,’ mompelde Rowe als een verlegen kind. ‘Dat gaat me niets aan.’

‘Nee, dat geeft niet hoor. Ik kan niet zeggen dat die gedachte nooit bij me is opgekomen. Maar juist de afgelopen tijd is onze relatie beter geweest dan ooit tevoren.’

‘Dus hij heeft tegenover jou nooit iets losgelaten wat erop wees dat er iets aan de hand was? Niets dat aanleiding zou kunnen zijn om naar LA te gaan zonder jou daar iets over te zeggen?’

Er verscheen een achterdochtige blik in Sidneys ogen. Was dit uiteindelijk toch een vistochtje? Had Gamble zijn tweede man gestuurd om wat meer te weten te komen? Toen ze de zorgelijke uitdrukking op Rowes gezicht zag, kwam ze echter tot de conclusie dat hij hier op eigen initiatief heen was gekomen om erachter te komen wat er met zijn werknemer en persoonlijke vriend Jason was gebeurd.

‘Niets. Jason en ik praatten eigenlijk nooit over zijn werk. Ik heb geen idee waar hij mee bezig was. God, wat zou ik graag willen dat ik dat wél wist. Het is die onwetendheid waar ik bijna aan onderdoor ga.’ Ze vroeg zich af of ze Rowe iets zou vragen over die nieuwe sloten op de deur, en over de andere dingen waar Kay Vincent zich zorgen over had gemaakt, maar besloot uiteindelijk dat toch maar te laten.

Na een wat pijnlijke stilte maakte Rowe aanstalten om op te staan. ‘Ik heb die spullen van Jason die je laatst wilde meenemen in de wagen liggen. Ik ben zo onbeleefd geweest die zelf te komen brengen.’

‘Dank je wel, Quentin. Eerlijk, ik ben niet boos meer. Dit is voor iedereen een zware tijd.’

Rowe glimlachte haar dankbaar toe en stond op. ‘Ik pak die doos even en dan stap ik maar weer eens op. Als je iets nodig mocht hebben, bel me dan even.’ Nadat hij de spullen binnen had gebracht, nam hij afscheid en hij wilde net weggaan toen Sidney hem een tikje op zijn schouder gaf.

‘Nathan Gamble blijft heus niet eeuwig over je schouder meekijken, hoor. Iedereen weet wie de werkelijke drijvende kracht achter Triton is.’

Verrast keek hij op. ‘Meen je dat nou?’

‘Voor een genie is het moeilijk om zijn licht onder de korenmaat te verstoppen.’

Hij haalde eens diep adem. ‘Ik weet het niet. Gamble blijft in dat opzicht telkens weer voor verrassingen zorgen.’

Hij draaide zich om en liep langzaam naar zijn auto.

•25•

Het was bijna twaalf uur ’s nachts toen Lee Sawyer na een haastige avondmaaltijd eindelijk in bed kon gaan liggen. Hoewel een enorme vermoeidheid hem plat op het bed leek te drukken, kon hij echter de slaap niet vatten. Hij keek het kleine kamertje rond en besloot toen plotseling weer op te staan. Op blote voeten liep hij in zijn onderbroek en T-shirt door het kleine halletje naar de woonkamer en liet zich daar op een oude, gehavende luie stoel zakken. Carrière maken als fbi -agent ging meestal niet samen met duurzaam huiselijk geluk. Te veel gemiste vakanties en verjaardagen. Maandenlang van huis zijn zonder dat je wist wanneer je weer thuis zou komen. Hij was ooit zelfs een keer zwaar gewond geraakt en het tuig dat hij zo fervent probeerde uit te roeien had zo nu en dan zijn gezin bedreigd. Dat moest voor iedere echtgenote toch een traumatische situatie zijn, en dat allemaal omwille van de gerechtigheid, omdat hij de wereld een beetje beter, of in elk geval wel wat veiliger had willen maken. Een nobel streven, dat echter veel van zijn glans verloor als je je acht jaar oude kind over de telefoon probeerde uit te leggen waarom je voor de zoveelste keer niet was komen opdagen bij een honkbalwedstrijd, kooruitvoering of schooltoneelstuk. Hij had geweten waar hij aan begon, en Peg ook, maar ze waren zo verliefd geweest dat ze werkelijk gedacht hadden dat ze daar wel tegen zouden kunnen, en ze waren er ook een hele tijd tegen bestand gebleken. En vreemd genoeg konden Peg en hij tegenwoordig trouwens ook weer heel goed met elkaar overweg.

Maar de kinderen, dat was een ander verhaal. Ze hadden hem de schuld van de scheiding gegeven, en misschien ook wel terecht, dacht hij. Pas nu waren zijn drie oudste kinderen weer bereid om op een min of meer regelmatige basis contact met hem te hebben, maar Meggie was hij volkomen kwijt. Hij wist absoluut niet hoe het met haar ging. Dat was wat hij het ergste vond: die onwetendheid.

Iedereen moest keuzes maken in het leven en hij had de zijne gemaakt. Hij had een heel succesvolle carrière achter de rug, maar dat succes had zijn tol geëist. Hij liep naar de keuken, haalde een koud biertje uit de koelkast en liet zich weer op de luie stoel zakken. Dat was zijn slaapmutsje. Nou, in elk geval was het geen sterke drank. Nog niet. Hij dronk het blikje in een paar lange teugen leeg, liet zich achterover zakken en deed zijn ogen dicht.

Een uur later werd hij uit een diepe slaap gewekt door de telefoon op het tafeltje naast hem.

‘Ja.’

‘Lee?’

Sawyers oogleden knipperden even en toen deed hij moeizaam zijn ogen open. ‘Frank?’ Sawyer keek op zijn horloge. ‘Jij werkt toch niet meer voor het Bureau, Frank? Ik dacht dat je in de particuliere sector wat regelmatiger werktijden had.’

Aan de andere kant van de lijn zat Frank Hardy netjes aangekleed in zijn keurige kantoor. Aan de wand achter hem hing een groot aantal souvenirs van zijn lange en roemruchte carrière bij de fbi . Hardy glimlachte. ‘Er is te veel concurrentie hier, Lee. Het is gewoon niet eerlijk dat er maar vierentwintig uur in een etmaal gaan.’

‘Nou, voor mij is dat eigenlijk wel voldoende, moet ik zeggen. Daar durf ik rond voor uit te komen. Wat is er aan de hand?’

‘Die bomaanslag op dat vliegtuig,’ zei Hardy zonder omhaal.

Sawyer ging met een ruk rechtop zitten. Hij was nu klaarwakker en zijn ogen tuurden aandachtig naar de in het duister gehulde kamer. ‘Wat?’

‘Ik heb hier iets, Lee. Ik denk dat je maar beter zelf even kunt komen kijken, want ik weet niet precies wat het moet voorstellen. Ik wilde net koffie gaan zetten. Hoe lang heb je nodig om hierheen te komen?’

‘Dertig minuten.’

‘Het is weer net zoals vroeger.’

Binnen vijf minuten had Sawyer zijn kleren aan. Hij schoof zijn 10mm-pistool in de holster, liep snel naar beneden en startte zijn wagen. Terwijl hij naar Frank toe reed, meldde hij deze nieuwe ontwikkeling aan het hoofdkantoor. Frank Hardy was een van de beste agenten die de fbi ooit had voortgebracht en toen hij de dienst had verlaten om een beveiligingsfirma te beginnen, had iedere agent dat als een persoonlijk verlies ervaren. Na al die jaren van trouwe dienst had niemand hem echter kwalijk genomen dat hij zijn kans had gegrepen. De laatste tien jaar die Hardy bij de dienst had doorgebracht, waren Sawyer en hij partners geweest. Ze hadden een geweldig team gevormd en in een paar heel moeilijke, publiciteitsgevoelige zaken grote successen geboekt, en een stel criminelen voor de rechter gebracht die zich heel goed verborgen hadden gehouden. Een groot aantal van de misdadigers op wie ze hun aandacht hadden gericht, zat nu ergens in een uiterst streng bewaakte gevangenis een levenslange straf zonder straftijdverkorting uit. Meer dan een handvol waren zelfs geëxecuteerd, onder wie een paar seriemoordenaars.

Als Hardy van mening was dat hij over materiaal beschikte dat iets met de bomaanslag te maken had, dan was dat ook zo. Sawyer gaf nog wat meer gas. Tien minuten later reed hij een enorm groot parkeerterrein op. Het gebouw in Tysons Corner bood onderdak aan een aantal verschillende firma’s die zich geen van alle bezighielden met zaken die ook maar half zo opwindend waren als die waarin Hardy’s bedrijf gespecialiseerd was.

Nadat Sawyer zijn fbi -identiteitsbewijs had getoond, werd hij zonder verdere vragen binnengelaten. Toen hij op de veertiende verdieping de lift uit stapte, kwam hij in een modern ingerichte hal terecht. De indirecte plafondverlichting langs de wanden wierp een zwakke gloed door de verder volkomen duistere ruimte en achter de balie van de receptioniste gaven vijftien centimeter hoge letters de naam van het bedrijf aan: SecurTech.

•26•

Sidney keek hoe het kleine borstkasje langzaam en regelmatig op en neer ging. In de kamer ernaast waren haar ouders diep in slaap, terwijl zijzelf nu in de schommelstoel in Amy’s kamertje zat. Na een tijdje stond ze op en keek even door het raam naar buiten. Ze was nooit een nachtbraakster geweest. Haar drukke dagen hadden het noodzakelijk gemaakt om als het tijd werd om te gaan slapen, dat ook werkelijk te doen. Nu vond ze de nacht echter iets troostends hebben en ze liet de duisternis als een zachte, warme waterval over zich heen stromen. De recente gebeurtenissen leken zo wat minder reëel en angstaanjagend dan ze werkelijk waren. Als het weer licht werd, zou de stille kalmte van de nacht haar echter verlaten. Morgen zou ook de herdenkingsdienst voor Jason worden gehouden. Er zouden allerlei mensen langskomen om haar te condoleren en met haar te praten over wat een goed en welbesteed leven haar man toch gehad had. Sidney wist niet zeker of ze daar wel tegen opgewassen zou zijn, maar dat was iets waarover ze zich over een paar uur weleens zorgen zou gaan maken.

Ze gaf Amy een kus op haar wang en liep stilletjes de kamer uit en de gang door, tot ze bij Jasons studeerkamertje kwam. Ze voelde met haar hand over de bovenkant van de deurstijl tot ze een oude haarspeld vond, en duwde die in het slot. Amy Archer was twee jaar oud en pakte alles weg wat ze maar in handen wist te krijgen: mascara, panty’s, sieraden, Jasons dassen, schoenen, portefeuilles en tasjes. Het kentekenbewijs van Jasons Cougar hadden ze ooit teruggevonden in een pak pannekoekenmeel, samen met de huissleutels, waar ze zo druk naar op zoek waren geweest. Een andere keer hadden ze toen ze ’s ochtends wakker werden, gemerkt dat er een hele doos floss om hun bed was gewikkeld. Het omdraaien van het knopje in de deurknop waardoor de deur als die werd dichtgetrokken in het slot viel, was voor de jongste Archer al helemaal geen probleem meer, en daarom was elke deur in het hele huis tegenwoordig voorzien van een paperclip of een haarspeld.

Sidney liep de kamer binnen en ging aan het bureau zitten. Het leek wel alsof het donkere computerscherm haar uitdrukkingsloos aanstaarde. Tegen beter weten in hoopte ze dat er plotseling weer een e-mailbericht op het scherm zou verschijnen, maar dat gebeurde niet. Ze keek het kamertje rond. Omdat dit helemaal van Jason was geweest, leek het een magische aantrekkingskracht op haar uit te oefenen. Ze raakte een paar van zijn geliefde spulletjes aan, alsof die zo de geheimen zouden onthullen die haar man had achtergelaten. Toen de telefoon ging, werd haar gemijmer ruw verstoord. Hij ging opnieuw en zonder ook maar een flauw idee te hebben wie het kon zijn, nam ze snel op. Een ogenblik herkende ze de stem niet.

‘Paul?’

‘Neem me niet kwalijk dat ik je nu pas bel. Ik probeer je al dagen te bereiken. Ik heb een paar berichten voor je achtergelaten.’

Ze aarzelde even. ‘Dat weet ik, Paul, neem me niet kwalijk, maar er is zoveel...’

‘Jezus, Sid, dat heb ik niet gezegd om je een schuldgevoel te bezorgen. Ik maakte me gewoon zorgen. Ik weet niet hoe je het hebt volgehouden; wat een rotmanier om erachter te komen dat je man dood is. Je bent sterker dan ik.’

Ze glimlachte zwakjes. ‘Zo sterk voel ik me nu ook weer niet, hoor.’

Met een oprechte klank in zijn stem, zei hij: ‘Er zijn een heleboel mensen bij Tyler, Stone die erg met je te doen hebben, hoor. En een firmant in New York is vierentwintig uur per etmaal beschikbaar om je te helpen.’

‘Ach, wat lief. Dat meen ik.’

‘Ik kom morgen overvliegen voor de herdenkingsdienst.’

‘Dat hoeft echt niet, Paul. Je zult het nu wel heel druk hebben.’

‘Niet echt, ik weet niet of je dat wist, maar ik heb geprobeerd de leiding over die CyberCom-deal te krijgen.’

‘Werkelijk?’ Sidney deed haar best om niets in haar stem te laten doorklinken.

‘Ja, maar die heb ik niet gekregen. Wharton heeft geweigerd, en op een nogal botte manier moet ik zeggen.’

‘Jammer voor je, Paul.’ Even voelde Sidney zich een beetje schuldig. ‘Er komen wel meer deals, hoor.’

‘Dat weet ik, maar ik vind dat ik hier wel aan toe ben, en dat méén ik.’

Hij zweeg even. Sidney hoopte maar dat hij niet zou willen weten of Wharton haar advies had gevraagd, maar toen hij eindelijk weer iets zei, begon ze zich nog veel schuldiger te voelen. ‘Ik kom morgen, Sid. Ik kan me geen enkele plek voorstellen waar ik liever zou zijn.’

‘Dank je wel.’ Sidney kreeg een benauwd gevoel in haar keel en trok haar kamerjas wat strakker om zich heen.

‘Is het goed als ik rechtstreeks van het vliegveld naar jou toe kom?’

‘Ja, hoor.’

‘Zorg dat je wat slaap krijgt, Sid. Ik kom morgenochtend vroeg. En als je iets nodig hebt, dan hoef je alleen maar even te bellen, of het nou dag, avond of nacht is, dat maakt niet uit. Je hoeft alleen maar even te bellen, oké?’

‘Dank je wel, Paul. Welterusten.’ Sidney legde de hoorn neer. Ze had altijd goed met hem kunnen opschieten, maar ze was zich er maar al te goed van bewust dat er onder Brophy’s vlotte manier van doen een keiharde opportunist schuilging. Ze had Wharton verteld dat hij niet de juiste man was voor de CyberCom-deal en nu kwam Brophy háár opzoeken. Ze mocht dan veel verdriet hebben, maar dit was wel een beetje al te toevallig. Wat zou hij werkelijk in zijn schild voeren?

Terwijl hij ophing, keek Paul Brophy de ruime woonkamer van zijn luxueuze flat eens rond. Als je vierendertig was, en een aantrekkelijke vrijgezel met een inkomen van zo’n half miljoen dollar per jaar, was New York een geweldige plek om te wonen. Hij glimlachte en streek met zijn hand door zijn weelderige haar. Zijn inkomen had nu zes cijfers, maar met een beetje mazzel zouden dat er binnenkort zeven zijn. Hij nam de hoorn weer op en toetste een nummer in. Al na de eerste piep werd er opgenomen. Nadat Paul Brophy zijn naam had gezegd, kreeg hij op snelle en zakelijke toon antwoord.

‘Hallo, Paul, ik had al gehoopt dat je vanavond iets van je zou laten horen,’ zei Philip Goldman.

•27•

Frank Hardy schoof de band in de videorecorder onder de grootbeeldtelevisie die in een hoek van het kleine vergaderzaaltje stond. Het was bijna twee uur ’s nachts en Lee Sawyer zat met een kop hete koffie in zijn handen bewonderend naar zijn omgeving te kijken. ‘Verdomme, zo te zien gaat het je voor de wind, Frank. Ik vergeet telkens weer hoe ver je op de maatschappelijke ladder bent gestegen.’

Hardy lachte. ‘Nou, als je ooit mocht besluiten om van mijn aanbod gebruik te maken, zou ik je dat niet telkens weer onder je neus hoeven te wrijven.’

‘Ik ben prettig vastgeroest, Frank.’

Hardy grinnikte. ‘Renée en ik zaten eraan te denken om naar de Caribische Eilanden te gaan rond de kerst. Waarom ga je niet mee? Je zou zelfs iemand mee kunnen nemen.’ Hardy keek zijn voormalige partner vol verwachting aan.

‘Sorry, Frank, maar op het moment is er niemand in mijn leven met wie...’

‘Het is twee jaar geleden nu. Ik dacht gewoon dat je... Nadat Sally bij me was weggegaan, dacht ik dat ik eraan onderdoor zou gaan. Ik moest er niet aan denken om weer afspraakjes te moeten gaan maken, al dat gedoe. Ik wilde gewoon met rust worden gelaten. Toen ben ik Renée tegen het lijf gelopen en kijk mij nou eens: ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.’

‘Tja, Renée zou voor het tweelingzusje van Michelle Pfeiffer kunnen doorgaan, dus zo moeilijk te begrijpen is dat niet.’

Hardy lachte.

‘Gaan jullie ooit nog trouwen?’

Hardy schudde zijn hoofd. ‘Nee, Lee. We hebben nu veel te veel plezier om dat allemaal te gaan bederven met een boterbriefje. Ik heb mijn lesje wel geleerd.’

Sawyer knikte.

‘Denk er nog eens over na. Renée heeft een paar vriendinnetjes die even knap zijn als zij, en alle vrouwen gaan plat voor lange, zwijgzame mannen. Ik spreek uit ervaring.’

Sawyer moest lachen. ‘Precies, maar zonder iets te willen afdoen aan je mooie lijf, jij hebt een heleboel geld op de bank staan, Lee, en ik niet, en daarom ben ik in de loop der jaren heel wat minder aantrekkelijk geworden. En bovendien: ik werk nog steeds voor de Amerikaanse overheid, en dat wil zeggen dat ik als ik op reis ga echt niet meer kan betalen dan een hotel in de toeristenklasse en dat is niet het milieu waar jij nu in verkeert.’

Hardy ging zitten en nadat hij zijn koffiekop had opgetild, pakte hij met zijn andere hand de afstandsbediening van de videorecorder op. ‘Ik betaal wel, Lee,’ zei hij zachtjes. ‘Beschouw het maar als een kerstcadeautje. Verder wil je toch nooit iets hebben.’ Hij glimlachte.

‘Nee, maar bedankt, een andere keer misschien. Misschien moet ik deze keer maar eens iets met de kinderen doen, als ze daar zin in hebben.’

Frank knikte. ‘Oké, ik begrijp het, maar laat het me weten als ik je ergens mee kan helpen.’

‘Bedankt. Nou, wat heb je voor me?’

Hardy zei: ‘We zijn al een paar jaar de voornaamste beveiligingsconsultant van Triton Global. Het is onze grootste klant.’

Sawyer pakte zijn koffie. ‘Triton Global? Dat was toch computers en telecommunicatie? Staan ze niet op de Fortune 500 -lijst?’

‘Officieel komen ze niet voor een plaats op die lijst in aanmerking.’

‘Waarom niet?’

‘Triton Global is een besloten vennootschap. Ze zijn marktleider en breiden voortdurend uit, maar ze doen het allemaal met kapitaal dat ze buiten de beurs om hebben geleend.’

‘Indrukwekkend hoor, maar wat heeft dat te maken met een vliegtuig dat ergens in Virginia is neergestort?’

‘Een paar maanden geleden meldde Triton ons dat men vermoedde dat bepaalde vertrouwelijke informatie werd doorgespeeld aan de concurrentie. Ze hebben ons erbij geroepen om te kijken of die verdenkingen gerechtvaardigd waren.’

‘En hebben jullie dat gedaan?’

Hardy knikte. ‘Eerst hebben we een lijstje gemaakt van alle concurrenten van wie we vermoedden dat ze bij iets dergelijks betrokken zouden kunnen zijn.’

‘Dat moet een hele kluif geweest zijn. Dat zijn grote bedrijven met honderden kantoren en duizenden werknemers.’

‘Aanvankelijk leek het inderdaad een enorme hoop werk, maar gelukkig wees de informatie waarover we beschikten erop dat de verrader een tamelijk hoge post in de organisatie innam. We hebben dus alle hoge Triton-functionarissen laten volgen.’

Lee Sawyer ging wat verzitten en nam een slokje van zijn koffie.

‘Dus jullie hebben een paar “onofficiële” plekken uitgekozen waar een dergelijke uitwisseling van gegevens weleens zou kunnen plaatsvinden en daar een observatieteam neergezet?’

Hardy glimlachte. ‘Weet je zeker dat je hier niet wil komen werken?’

Bij dat compliment haalde Sawyer zijn schouders op. ‘Wat is er toen gebeurd?’

‘We hebben een stel van dergelijke “onofficiële” locaties gevonden: gebouwen die eigendom waren van de bedrijven op ons verdachtenlijstje, maar die geen duidelijke functie hadden. Bij elk van die plekken hebben we een camera opgesteld.’ Hardy lachte zijn voormalige collega sardonisch toe. ‘En ga me nou niet de les lezen over huisvredebreuk en andere wetsovertredingen. Soms heiligt het doel de middelen.’

‘O, dat ben ik volkomen met je eens, hoor. Ik wilde dat wij ons zo nu en dan eens een afwijking van de officiële procedure konden veroorloven. Maar zodra ik dat doe, beginnen er honderd advocaten “illegaal” te roepen, en dan kan ik naar mijn pensioen fluiten.’

‘Hoe dan ook, twee dagen geleden heeft er een routine-inspectie van een surveillancecamera plaatsgevonden, die camera staat opgesteld in een gebouw in Seattle.’

‘Waarom hadden jullie daar een camera neergezet?’

‘We waren erachter gekomen dat het gebouw indirect, via een hele reeks dochter- en zusterbedrijven, eigendom was van de rtg -groep, een van Tritons belangrijkste concurrenten.’

‘Wat voor informatie dacht Triton dat er werd doorgespeeld? Technische gegevens?’

‘Nee, maar Triton was betrokken bij onderhandelingen over de overname van een buitengewoon waardevol bedrijf dat CyberCom heet. We zijn van mening dat de informatie over die onderhandelingen werd doorgegeven aan rtg , dat daar gebruik van zou kunnen maken door plotseling tussenbeide te komen en CyberCom zelf over te nemen. Omdat ze dan precies zouden weten wat Triton wilde betalen en op welke voorwaarden, zou dat hun een enorme voorsprong geven. En vergeet niet dat het hier om miljarden dollars gaat. Op grond van datgene wat we op die videobanden hebben gezien, hebben we rtg een paar subtiele hints gegeven, maar natuurlijk ontkennen ze alles. Ze beweren dat het pakhuis was verhuurd aan een bedrijf waarmee zij verder niets van doen hebben. We hebben het nagetrokken, maar dat bedrijf bestaat helemaal niet. En dat wil zeggen dat rtg liegt of dat er nog een derde partij in het spel is.’

Sawyer knikte. ‘Oké, en vertel me nou eens even wat ik hiermee te maken heb.’

Hardy antwoordde door een knopje op de afstandsbediening in te drukken. Het grote tv-scherm lichtte op en Hardy en Sawyer keken toe hoe de scène in het kleine kamertje opnieuw werd afgedraaid. Toen de lange, jonge man het zilverkleurige koffertje in ontvangst nam van de heer op leeftijd, zette Hardy het beeld stil en toen hij Sawyers verbaasde gezicht zag, trok hij een klein zaklantaarntje met een felle, smalle lichtbundel uit zijn zak en richtte die op de man.

‘Dit is Jason Archer, een lid van het financiële kader van Triton Global, die bovendien enige bemoeienis heeft met de technologische kant van het werk. Omdat hij geen deel uitmaakte van het topmanagement en niet rechtstreeks bij de onderhandelingen was betrokken, stond hij niet op onze lijst.’

‘Toch is hij duidelijk het lek. Herken je verder nog iemand?’

Hardy schudde zijn hoofd. ‘Nog niet. Trouwens, die man heet Jason W. Archer, 6811 Morgan Lane, Jefferson County, Virginia. Komt je dat bekend voor?’

Sawyer dacht diep na. Hij had die naam inderdaad weleens eerder gehoord of gelezen.

Toen realiseerde hij zich wáár en even was hij helemaal van de kaart. ‘Jezus Christus!’ Hij kwam half overeind uit zijn stoel en zijn ogen puilden bijna uit hun kassen toen hij die naam plotseling weer voor zich zag, op de lijst die hij nu al honderden keren aandachtig had doorgelezen. Onder in het scherm stond een datum- en een tijdvermelding: november 17, 1995, 23:15 pst . Sawyers ogen namen die informatie in één blik in zich op en hij maakte snel een berekening: 23:15 pst . Pacific Standard Time. Zeven uur nadat het vliegtuig was neergestort in Virginia had deze vent springlevend rondgelopen in Seattle.

‘Jezus Christus nog aan toe!’ riep hij opnieuw.

Hardy knikte. ‘Precies. Jason Archer stond op de passagierslijst van Vlucht 3223, maar daar heeft hij duidelijk niet in gezeten.’

Hardy liet de band verder lopen. Toen het brullende geluid van het laag overkomende vliegtuig hoorbaar werd, keek Sawyer onwillekeurig snel even naar het raam. Het klonk verdomme alsof dat ding recht op hem af kwam. Toen hij zijn blik weer op zijn vriend Hardy richtte, moest die even glimlachen.

‘Dat deed ik ook toen ik het voor het eerst hoorde.’

Sawyer bleef naar het beeldscherm zitten turen terwijl de mensen op het scherm net zo lang omhoog bleven kijken tot het geluid van het vliegtuig langzaam wegstierf. Zijn pupillen vernauwden zich. Er viel hem iets op, maar hij wist niet precies wát.

Hardy keek hem nu aandachtig aan. ‘Heb je iets gezien?’

Na een korte stilte schudde Sawyer zijn hoofd. ‘Oké, wat deed Archer in Seattle op de ochtend van de luchtramp, terwijl hij verondersteld werd in het vliegtuig naar LA te zitten? Was het een zakenreis?’

‘Triton wist niet eens dat Jason naar Los Angeles was gegaan, laat staan naar Seattle. Ze dachten dat hij een paar dagen vrij had genomen om thuis wat te klussen.’

Sawyer kneep zijn ogen halfdicht en pijnigde koortsachtig zijn geheugen af. ‘Help me eens een handje, Frank.’

Hardy zei snel: ‘Archer heeft een vrouw en een dochtertje. Zijn vrouw, Sidney, werkt als advocaat voor Tyler, Stone, Triton Globals belangrijkste adviseur. Ze is firmante en heeft een paar zakelijke aangelegenheden van Triton in haar pakket, waaronder Tritons poging om CyberCom over te nemen.’

‘Dat is buitengewoon interessant, en dat kwam haar man en haar misschien ook wel buitengewoon goed uit.’

‘Ik moet toegeven dat dat ook het eerste was, dat mij te binnen schoot, Lee.’

‘Als Archer tussen tien en half elf pst in Seattle is aangekomen, moet hij een vroege ochtendvlucht vanuit D.C. hebben genomen.’

‘Ik moet bekennen dat ik dat ook al had bedacht, Lee.’

‘Western Airlines had er een die op ongeveer dezelfde tijd vertrok als dat toestel naar LA.’

Sawyer stond op en liep naar het tv-scherm. Hij liet de band een eindje terugdraaien, zette het beeld opnieuw stil en nam Jasons gezicht aandachtig in zich op, zodat het goed in zijn geheugen geprent werd. Daarna draaide hij zich weer om en zei tegen Hardy: ‘We weten dat Archer op de passagierslijst van Vlucht 3223 heeft gestaan, maar volgens jou wist zijn werkgever helemaal niets van deze reis af. Hoe zijn ze er dan achtergekomen dat hij in dat vliegtuig zat? Of liever gezegd: dat hij verondersteld werd in dat vliegtuig te zitten.’

Hardy schonk nog wat koffie in, stond op en ging voor het raam staan. Beide mannen schenen beweging nodig te hebben als ze diep nadachten. ‘De luchtvaartmaatschappij spoort de vrouw op, die op dat moment voor zaken in New York zit, en vertelt haar het slechte nieuws. Ze is toevallig net in vergadering met een stel mensen van Triton, waaronder de president-directeur van het bedrijf en Quentin Rowe, zijn tweede man.’

Sawyer wreef even hard over zijn gespannen nekspieren, pakte de nieuwe kop koffie op en nam een grote slok. ‘Western heeft bevestigd dat hij zich heeft ingecheckt bij de balie. Ze zouden zijn verwanten niet op de hoogte hebben gesteld als hij dat niet had gedaan.’

‘Je weet net zo goed als ik dat iedereen die over een vals identiteitsbewijs beschikt dat gedaan kan hebben. De tickets waren waarschijnlijk al van tevoren betaald, dus Archer hoefde alleen maar zijn koffer af te geven en door de veiligheidscontrole te gaan. Zelfs nadat de Federale Luchtvaartdienst faa kort geleden strengere veiligheidsvoorschriften heeft ingevoerd, is het nog steeds niet verplicht om bij het instappen een identiteitsbewijs met foto te tonen. Je hebt alleen maar een foto nodig bij het inchecken en als je een kruier bent.’

‘Maar er is iemand anders in Archers plaats aan boord van dat toestel gegaan. De luchtvaartmaatschappij heeft zijn instapkaart nog, en als je er eenmaal in zit, mag je niet snel meer uitstappen.’

‘Degene die dat heeft gedaan, is dus erg stom geweest of heeft erg veel pech gehad. Waarschijnlijk alle twee.’

‘Precies, maar als Archer in dat vliegtuig naar Seattle heeft gezeten, moet hij nóg een ticket hebben gehad.’

‘Hij kan zich twee keer ingecheckt hebben, één keer voor elke vlucht. Hij kan een alias en een vals identiteitsbewijs hebben gebruikt.’

‘Dat zou kunnen.’ Sawyer dacht even na. ‘Hij kan natuurlijk ook gewoon van ticket hebben geruild met de vent die zijn plaats had ingenomen.’

‘Dat ben ik met je eens. Nou, wat de waarheid ook mag zijn, je hebt in elk geval een hoop werk voor de boeg.’

Sawyer speelde wat met zijn mok. ‘Heeft iemand die vrouw al gesproken?’

Hardy sloeg het dossier open waarmee hij de kamer binnen was komen lopen. ‘Nathan Gamble heeft haar twee keer kort gesproken en Quentin Rowe is een keer bij haar langs geweest.’

‘Wat is haar verhaal?’

‘Aanvankelijk zei ze dat ze helemaal niet had geweten dat haar man in dat vliegtuig zat.’

‘Aanvankelijk? Dus naderhand heeft ze haar verhaal veranderd?’

Hardy knikte. ‘Daarna heeft ze Nathan Gamble verteld dat haar man haar had voorgelogen. Ze zei dat hij haar had verteld dat hij naar Los Angeles ging voor een sollicitatiegesprek met een ander bedrijf.’

Sawyer floot zachtjes voor zich uit.

‘Maar raad eens?’

‘Wat?’

‘Hij is daar helemaal niet gaan solliciteren.’

‘Wie zegt dat?’

‘Sidney Archer. Ik vermoed dat ze het bedrijf heeft gebeld, waarschijnlijk om door te geven dat haar man niet zou komen.’

‘Maar heb je dat ook nagetrokken?’ Hardy knikte. ‘Dus, hoe ver ben je met je onderzoek?’

Er verscheen een bijna gekwelde uitdrukking op Hardy’s gezicht. ‘Op dit ogenblik is het eigenlijk allemaal een groot raadsel. Nathan Gamble is in alle staten. Hij betaalt voor dit onderzoek en hij wil resultaat zien. Maar zoiets kost tijd, dat weet jij ook wel.’ Hardy zweeg even en staarde naar het dikke tapijt. Het was hem duidelijk aan te zien dat hij niet van onopgeloste vraagstukken hield. ‘Maar hoe dan ook, volgens Gamble en Rowe denkt mevrouw Archer dat haar man dood is.’

‘Als ze de waarheid spreekt, en op dit moment is alles in deze zaak voor mij één groot vraagteken,’ zei Sawyer verhit.

Hardy wierp hem een spottende blik toe.

Sawyer merkte het en liet plotseling zijn schouders hangen. ‘Eerlijk gezegd geeft deze hele zaak me geen slim gevoel, Frank.’

‘Hoezo?’

‘Ik was er vrij zeker van dat Arthur Lieberman het doelwit was en ik heb het hele onderzoek gestructureerd op basis van die theorie. Alles wat met mogelijke andere invalshoeken te maken had, wordt min of meer pro forma afgehandeld.’

‘Het is nog vroeg dag, Lee. Dat is in dit stadium toch niet zo erg? En bovendien, op een bepaalde manier is Lieberman wel degelijk het doelwit van deze aanslag geweest.’

Met een ruk keek Sawyer op. ‘Hoe bedoel je?’

‘Denk eens even na. Je hebt zelf het antwoord al gegeven.’

Toen hij plotseling begreep wat Hardy bedoelde, verscheen er een dreigende blik in Sawyers ogen.

‘Bedoel je dat die Archer heeft geregeld dat het vliegtuig werd opgeblazen om ons te laten denken dat Lieberman het doelwit was? Schiet toch op, Frank, dat is wel héél vergezocht.’

‘Nou, als we niet toevallig mazzel hadden gehad met die camera, zou je daar toch nog steeds van overtuigd zijn? Vergeet niet, in één opzicht is een neerstortend vliegtuig volstrekt uniek, vooral als het nog betrekkelijk intact de grond raakt, zoals hier het geval is geweest.’

Toen dat tot Sawyer doordrong, werd zijn gezicht asgrauw. ‘Geen lijken, geen persoonlijke eigendommen, niets om de slachtoffers aan te herkennen.’

‘Precies. En als het vliegtuig gewoon midden in de lucht was ontploft, zouden jullie nu een hoop te identificeren hebben.’

Sawyer bleef Hardy verbijsterd aankijken. ‘Dat heb ik me al die tijd al zitten afvragen. Als Archer zijn bedrijf had verraden en van plan was om ervandoor te gaan, dan had hij toch kunnen weten dat hij vroeg of laat de politie achter zich aan zou krijgen.’

Hardy nam het van hem over. ‘En om zijn spoor uit te wissen, wekt hij de schijn dat hij aan boord van een vliegtuig is gegaan dat negen meter onder de grond terechtkomt. Als er sporen van sabotage boven water komen, concludeer jij logischerwijs dat Lieberman het doelwit was. Als er géén sporen van sabotage worden gevonden, ga je nog niet zoeken naar een dode man. Ofte wel, iedereen staakt het zoeken naar Jason Archer en daarmee is de zaak voor jou gesloten.’

‘Maar, Christus, Frank, waarom is hij er niet gewoon met al dat geld vandoor gegaan? Zo moeilijk is het nou ook weer niet om spoorloos te verdwijnen. En dan is er nog iets. De vent die hoogstwaarschijnlijk Vlucht 3223 heeft gesaboteerd, is gestorven met een heleboel gaten in zijn lijf.’

‘Laat het tijdstip van zijn dood toe dat Jason snel is teruggekomen om hem neer te schieten?’ vroeg Hardy.

‘De patholoog-anatoom moet nog verslag uitbrengen, maar op basis van wat ik van het lijk heb gezien, zou ik zeggen dat Archer op tijd weer terug kan zijn geweest om hem te vermoorden.’

Terwijl hij deze nieuwe informatie liet bezinken, peuterde Hardy peinzend wat aan het dossier.

‘Kom op, Frank, hoeveel denk je dat Archer voor die informatie heeft gekregen? Voldoende om een tanker om te kopen en een huurmoordenaar in te schakelen om de tanker naar de andere wereld te helpen? En dat zou hij allemaal in zijn eentje geregeld moeten hebben? Iemand die tot een paar dagen geleden altijd een heel keurig gezinshoofd is geweest, en die zich van het ene moment op het andere ineens ontpopt tot een crimineel meesterbrein dat kinderen en omaatjes laat ontploffen. Dat is wel heel moeilijk te geloven, toch?’

Frank Hardy keek zijn oude vriend even aan. Zijn lippen vormden nu een dunne streep. ‘Hij heeft dat vliegtuig niet in eigen persoon opgeblazen, Lee. En bovendien, je gaat me toch niet vertellen dat jij een diepgaande studie hebt gemaakt van de werking van het menselijke geweten? Als ik het me goed herinner, zagen sommigen van de ergste misdadigers die we ooit te pakken hebben gekregen eruit als types uit een of andere gezellige tv-serie.’

Sawyer leek niet overtuigd te zijn. ‘Hoeveel?’

‘Voor die informatie zou Archer best een paar miljoen hebben kunnen krijgen.’

‘Dat lijkt een hoop geld, maar denk je nou echt dat iemand voor zo’n bedrag een paar honderd mensen vermoordt?’

‘Er is nog iets, en dat wekt bij mij het vermoeden dat Jason Archer hoe onwaarschijnlijk dat op het eerste gezicht ook mag lijken, toch een soort meesterbrein is, of dat hij misschien voor een criminele organisatie werkt.’

‘Wat dan?’

Plotseling verscheen er een nogal gegeneerde uitdrukking op Hardy’s gezicht. ‘Er wordt bij Triton wat geld vermist.’

‘Geld? Hoeveel geld?’

Hardy keek Sawyer recht in de ogen. ‘Tweehonderdvijftig miljoen dollar. Wat denk je daarvan?’

Sawyer spuugde zijn koffie bijna over de tafel heen. ‘Wát?’

‘Het ziet ernaar uit dat Archer niet alleen maar wat geheimen wilde verkopen, maar ook een heel stel bankrekeningen heeft leeggehaald.’

‘Hoe dan? Ik bedoel, zo’n groot bedrijf laat zich toch niet zomaar leegroven?’

‘Triton ook niet, maar alle voorzorgsmaatregelen die ze hadden genomen, waren gebaseerd op het ontvangen van correcte informatie uit een groot aantal verschillende bronnen, waaronder de bank waar het geld gedeponeerd was.’

‘Ik kan je niet volgen,’ zei Sawyer ongeduldig.

Hardy zuchtte en steunde met zijn beide ellebogen op tafel. ‘Tegenwoordig heb je altijd een computer nodig om geld van A naar B te brengen. Computers zijn zeer geschikt om financiële transacties te registreren en in de gaten te houden. Ze zijn veel sneller en nauwkeuriger dan mensen. De banken en de financiële wereld zijn er inmiddels volkomen afhankelijk van, en dat maakt ze kwetsbaar.’

‘Voor technische storingen en dergelijke bedoel je?’ zei Sawyer aarzelend.

‘En voor inbraken in het systeem door hackers die de bestanden willen manipuleren. Daar is trouwens niets nieuws aan. Jezus, jij weet ook best dat de fbi een hele nieuwe afdeling heeft opgezet die zich gaat bezighouden met computercriminaliteit.’

‘En jij denkt dat dat hier is gebeurd?’

Hardy ging zitten, sloeg het dossier weer open en bladerde het door tot hij had gevonden wat hij zocht. ‘Triton Global Investments, Corp. had een bankrekening bij het kantoor van Consolidated BankTrust in Noord-Virginia. Triton Global Investments is een dochteronderneming van Triton die de investeringen in Wall Street regelt. In feite is het het eerste bedrijf dat Nathan Gamble ooit heeft opgericht. Hij heeft er een financieel krachtstation van gemaakt en nadat hij er in Wall Street enorm veel geld mee had verdiend, is hij andere bedrijven gaan overnemen. Er is telkens meer geld op die rekening komen te staan, tot er meer dan tweehonderdvijftig miljoen dollar op stond.’

Sawyer viel hem in de rede. ‘Heeft Archer bemoeienis gehad met het openen van die bankrekening?’

‘Nee, in feite had hij er zelfs geen toegang toe.’

‘Was het een bankrekening die veel gebruikt werd?’

‘Aanvankelijk wel, ja, maar na verloop van tijd had Triton het geld eigenlijk niet meer zo nodig en dus werd het min of meer achter de hand gehouden voor het geval een van Tritons zusterbedrijven ooit om geld verlegen zou komen te zitten.’

‘Wat is er daarna gebeurd?’

‘Het blijkt dat er een paar maanden geleden bij een andere bank een nieuwe rekening is geopend in de naam van Triton Global Investments Ltd.’

‘Dus Triton heeft een tweede bankrekening geopend?’

Hardy zat al zijn hoofd te schudden. ‘Nee, daar zit hem de kneep. Die rekening had helemaal niets te maken met Triton. Het blijkt een volkomen fictief bedrijf te zijn. Geen adres, geen directeuren, geen commissarissen, niets.’

‘Weten jullie wie die rekening heeft geopend?’

‘Het aanvraagformulier is door maar één persoon ondertekend, een zekere Alfred Rohne, Hoofd Financiën. We hebben niemand weten te vinden die zo heette. Maar we zijn wél op iets interessants gestuit.’

‘Wat dan?’ Sawyer boog zich nu aandachtig voorover.

‘Er is een aantal transacties verricht met deze valse bankrekening. Overschrijvingen, deposito’s, dat soort dingen. We hebben de handtekeningen vergeleken met die van alle Triton-werknemers en er een gevonden die daar sprekend op lijkt. Raad eens van wie die was?’

Zonder ook maar een ogenblik te aarzelen, zei Sawyer: ‘Van Jason Archer!’

Hardy knikte en er verscheen een brede grijns op zijn gezicht.

‘Wat is er met het geld gebeurd?’

‘Op basis van de bankafschriften kunnen we concluderen dat iemand het computersysteem van BankTrust heeft weten binnen te dringen en daar zeer zorgvuldig wat met de bankrekeningen heeft geknoeid. Het blijkt dat de legitieme Triton-rekening en de valse rekening hetzelfde rekeningnummer toegewezen hebben gekregen.’

‘Jezus Christus! Dat gat in hun beveiliging is dus zo groot dat je er een auto doorheen kunt rijden.’

‘Precies! Op de dag dat Archer verdween, is er een telecommunicatie-opdracht ontvangen om tweehonderdvijftig miljoen dollar over te boeken van de Triton-rekening naar een rekening die het nepbedrijf had geopend bij een andere belangrijke bank in New York. BankTrust had al een volmacht van onze vriend Alfred Rohne, het geld stond op de rekening, alle punten waren keurig op de “i” gezet en dus is het geld diezelfde dag nog overgemaakt.’

Sawyer keek of hij zijn oren niet kon geloven.

‘Mensen die bij een bank werken, doen wat de computer zegt, Lee. Ze hebben geen reden om dat niet te doen, en bovendien werken de verschillende afdelingen van een bank meestal volkomen langs elkaar heen. Zolang ze maar gedekt zijn, doen ze gewoon wat ze gezegd wordt. Degene die hierachter zat, wie het ook geweest mag zijn, wist maar al te goed hoe banken werken. Heb ik trouwens al verteld dat Jason Archer een paar jaar voor hij bij Triton is gekomen, op de afdeling Telecommunicatie van een grote bank heeft gewerkt?’

Vermoeid schudde Sawyer zijn hoofd. ‘Ik begrijp nog steeds niet hoe hij hem dat gelapt heeft...’

‘Kijk er eens als volgt tegenaan, Lee. Het is net alsof ze een kloon van de een of andere rijke vent hadden gemaakt en die de bank hebben laten binnenlopen om al zijn rekeningen leeg te halen. Het enige verschil met zoiets, is dat BankTrust in dit geval dacht dat zowel het origineel als de kloon rijk was; in werkelijkheid zaten ze echter twee keer naar dezelfde rekening te kijken.’

‘Is het geld al getraceerd?’

Hardy schudde zij hoofd. ‘Nee, maar dat had ik ook niet verwacht. Het geld is nog dezelfde dag van die Newyorkse bank afgehaald en ik vermoed dat het daarna naar een aantal Europese en Amerikaanse banken is gegaan. Het is spoorloos. We hebben een paar gesprekken gehad met mensen van de speciale fbi -eenheid voor fraude bij financiële instellingen en die zijn een onderzoek begonnen.’

Sawyer nam een slokje van zijn koffie en toen schoot hem plotseling iets te binnen. ‘Denk je dat rtg hier misschien bij betrokken is? Anders snap ik eigenlijk niet waarom die Archer zowel die bankfraude heeft gepleegd als die geheimen verkocht. Waarom zou hij twee risico’s tegelijk nemen?’

‘Het zou best kunnen dat Archer alleen maar wat bedrijfsgeheimen wilde verkopen en dat rtg hem toen tot die bankfraude heeft aangezet om Triton nog meer schade te berokkenen. Daarvoor was hij precies de juiste man op de juiste plaats.’

‘Maar de bank moet die schade toch vergoeden? Triton lijdt hier toch geen schade door?’

‘Nee, daar heb je het mis. Zolang BankTrust de hele zaak uitzoekt en er een onderzoek loopt, kan Triton niet over dat geld beschikken. Als het om zoveel geld gaat, kan de bank dat niet zomaar even op je rekening storten. Dit incident heeft de hele raad van commissarissen in rep en roer gebracht, hoor. Het kan maanden duren voordat alles is uitgezocht. Dat is in elk geval wat Triton vanochtend te horen heeft gekregen, dus je kunt je voorstellen dat Nathan Gamble nu behoorlijk uit zijn humeur is.’

‘Heeft Triton het geld ergens voor nodig?’

‘Reken maar. Triton wilde dat geld gebruiken om een aanbetaling te doen op CyberCom, dat bedrijf waar ik het net over had.’

‘Shit. Dus dat gaat niet door?’

‘Dat is nog niet zeker. Triton heeft een enorme cash-flow, dus ze hebben het in principe wel. Ze geven alleen ook heel veel uit aan onderzoek en ontwikkeling, dus het kan wel even duren voor ze het bij elkaar hebben. Het laatste nieuws was dat Nathan Gamble het persoonlijk zal voorschieten.’

‘Christus. Is die vent zo rijk?’

‘Gamble is multi-miljardair. Maar het is niet iets wat hij graag doet. Op deze manier komt zijn eigen geld ook nog vast te zitten. Samen met die tweehonderdvijftig miljoen van Triton maakt dat dus vijfhonderd miljoen waar hij ineens niet meer aan kan komen. En zelfs voor hem is dat een hoop geld.’

Hardy’s gezicht betrok even, alsof hij moest terugdenken aan zijn laatste gesprek met Nathan Gamble.

‘Zoals ik al zei, is hij op dit moment bepaald niet in een goed humeur. Hij maakt zich op dit moment echter nog het meeste zorgen over de geheimen die Jason Archer aan rtg verkocht zou kunnen hebben. Als rtg CyberCom in handen krijgt, zal Triton dat op termijn veel meer dan tweehonderdvijftig miljoen dollar gaan kosten.’

‘Maar jij hebt rtg toch zeker wel even goed de waarheid gezegd? Die informatie die Archer hun heeft toegespeeld, zullen ze nu toch zeker niet meer durven te gebruiken?’

‘Zo eenvoudig ligt dat niet, Lee. Ze hebben elke betrokkenheid ontkend, en hoewel wij over die videoband beschikken, is dat nog lang geen overtuigend bewijs. rtg had toch al een bod op CyberCom uitgebracht, en als dat van hun net een beetje aantrekkelijker is dan dat van Triton, kan dat ook puur toeval zijn.’

‘Het wordt in elk geval wel ingewikkeld om te bewijzen dat het dat niet is, denk ik.’ Vermoeid tuurde Sawyer naar zijn laatste restje koffie.

Hardy spreidde zijn handen uit en glimlachte zijn vroegere partner eens vriendelijk toe. ‘Nou, dat is wat ik je wilde vertellen.’

‘Ik wist wel dat je me niet voor een tasjesdief mijn bed uit zou halen,’ zei Sawyer. ‘Die Archer moet een absoluut genie zijn, Frank.’

‘Inderdaad.’

Plotseling keek Sawyer een stuk vrolijker. ‘Maar iedereen maakt wel eens een vergissing en soms heb je mazzel, zoals met die videoband van jullie. En bovendien, het zijn juist de moeilijke gevallen die dit werk tot een uitdaging maken. Wat jij?’ Er verscheen een brede grijns op zijn gezicht.

Hardy knikte hem vermoeid maar geamuseerd toe. ‘En wat ga je nu doen?’

Sawyer dronk zijn kop leeg en schonk zich een nieuwe in. Nu er zich plotseling zo’n groot aantal nieuwe mogelijkheden had aangediend, leek hij ineens over een heleboel nieuwe energie te beschikken.

‘Eerst stuur ik een politiebericht de hele wereld rond met het signalement van Jason Archer erin en daarna ga ik jou een uur lang grondig uithoren. Morgenochtend stuur ik een team fbi -agenten naar Dulles Airport om zoveel mogelijk te weten te komen over Jason Archer, en terwijl ze daarmee bezig zijn, ga ik een persoonlijk gesprek voeren met iemand die weleens een heel centrale rol in deze hele zaak zou kunnen spelen.’

‘Wie dan?’

‘Sidney Archer.’

•28•

‘Paul Brophy. Ik ben een medefirmant van Sidney, meneer...?’

Brophy stond in de vestibule, met zijn koffer in de hand.

‘Bill Patterson. Ik ben Sidneys vader.’

‘Ze heeft veel over u verteld, meneer Patterson. Jammer dat we kennis moeten maken naar aanleiding van zo’n verschrikkelijke gebeurtenis. Ik heb Jason vrij goed gekend en ben hierheen gekomen om uw dochter bij te staan. Ze is een van mijn beste collega’s, een zeer bijzondere vrouw.’

Bill Patterson wierp een scheef oog op de koffer die Brophy inmiddels in een hoek van de vestibule had gezet. Met zijn donkerblauwe double-breasted pak aan was de lange en slanke Brophy een opmerkelijke verschijning, maar de wat al te vlotte manier waarop hij zo achteloos binnen kwam lopen, wekte Pattersons weerzin op. Het grootste deel van zijn werkende leven had hij behoorlijk op zijn hoede moeten zijn voor mensen die hem wilden belazeren en zijn alarmsirene was nu luid aan het loeien.

‘Er logeren hier wat familieleden, ter gelegenheid van de... Paul heette je toch, hè?’ Patterson sprak het woord ‘familieleden’ met bijzondere nadruk uit.

Brophy keek hem even aandachtig aan. ‘Ja. Op zo’n moment als dit is familie het belangrijkste wat er is. Ik hoop niet dat u me te opdringerig vindt. Dat zou ik absoluut niet willen. Ik heb Sidney vannacht gebeld en ze zei dat het in orde was. Ik werk al jarenlang samen met uw dochter. We hebben samen een paar deals opgezet waar je gemakkelijk een maagzweer van kunt krijgen, maar daar hoef ik u niets over te vertellen. In de laatste vijf jaar dat u daar hebt gewerkt, hebt u vrijwel in uw eentje de leiding gehad over de Consolidated Bank. In de Wall Street Journal heb ik in die tijd bijna elke dag wel iets over u gelezen. En dan was er een paar jaar geleden natuurlijk nog dat grote artikel over u in de Forbes .’

‘In het zakenleven kan het er inderdaad hard aan toe gaan,’ zei Sidneys vader. Terwijl hij zich de triomfen uit zijn zakelijke carrière weer herinnerde, ontspande hij zich enigszins.

‘Voor uw concurrenten in elk geval wel, ja.’ Brophy wierp hem zijn vriendelijkste grijns toe en Patterson lachte terug. Waarschijnlijk was die vent wel oké; hij was per slot van rekening helemaal hierheen gekomen, en bovendien, dit was niet het moment om moeilijk te gaan doen. ‘Wil je soms iets drinken of eten? Je zei dat je vanochtend uit New York bent overgekomen?’

‘Met het eerste vliegtuig. Als u wat koffie hebt, zou dat geweldig zijn... Sidney?’ Snel richtte Brophy zijn blik op de lange gestalte die de kamer binnen kwam lopen. Ze was in het zwart en haar eveneens in het zwart geklede moeder liep naast haar.

‘Dag, Paul.’

Brophy liep snel naar haar toe, sloeg zijn armen om haar heen en gaf haar een kus op de wang die wel een paar seconden leek te duren. Een beetje verward stelde Sidney hem voor aan haar moeder.

‘Waar is Amy?’ vroeg Paul.

‘Die logeert bij vrienden. Ze zou de dienst niet begrijpen.’

Sidneys moeder stond hem aan te staren. De blik in haar ogen was niet vriendelijk.

‘Juist, ja, natuurlijk.’ Brophy deed een stap achteruit. Hij had zelf geen kinderen, maar het bleef een stomme vraag.

Zonder het te beseffen, schoot Sidney hem te hulp. Ze keek haar moeder aan en zei: ‘Paul is vanochtend komen overvliegen uit New York.’

Haar moeder knikte afwezig en liep toen snel naar de keuken om het ontbijt te gaan klaarzetten.

Brophy keek naar Sidney. Tegen de achtergrond van haar zwarte jurk was haar zijdezachte blonde haar nog mooier en opvallender dan anders, en dat haar gezicht nu zo mager was en zo vaal zag, maakte haar in zijn ogen nog aantrekkelijker. Hoewel hij hier met een geheime bedoeling was gekomen, was Brophy nog steeds diep onder de indruk. Die vrouw was beeldschoon.

‘Iedereen komt rechtstreeks naar de kerk en daarna hierheen.’ Brophy vond dat het klonk alsof ze er enorm tegen opzag. ‘Kalm aan maar, meid. Als je er genoeg van hebt en even alleen wil zijn, dan blijf ik de gasten wel bezighouden. Als ik iets geleerd heb in mijn bestaan als advocaat, dan is het wel hoe je met heel veel woorden weinig kunt zeggen.’

‘Moet je dan niet terug naar New York?’

Brophy schudde zijn hoofd. Er stond nu een triomfantelijke grijns op zijn gezicht. ‘Ik blijf een tijdje in het Washingtonse kantoor.’ Hij haalde een platte cassetterecorder uit zijn binnenzak. ‘Ik ben er al helemaal klaar voor. Ik heb al drie brieven gedicteerd, plus een toespraak die ik volgende maand moet houden op een diner waar geld wordt ingezameld voor een politicus. Waar ik maar mee wil zeggen dat ik hier zo lang kan blijven als je me nodig hebt.’ Hij lachte haar teder toe, stopte de recorder weer in zijn zak en pakte haar hand vast. ‘Ik moet nog wel even wat opruimen voor we gaan.’

‘Prima, dan ga ik je ouders wel even lastig vallen in de keuken.’

Terwijl ze door de hal naar haar slaapkamer liep, bleef Brophy haar staan nakijken, en toen hij aan zijn vooruitzichten bij de firma dacht, verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht. Even later liep hij de grote keuken binnen, waar Sidneys moeder druk bezig was met het klaarmaken van eieren, geroosterd brood en uitgebakken spek. Op de achtergrond stond Bill Patterson een beetje met het koffiezetapparaat te knoeien. De telefoon ging. Patterson zette zijn bril af en net toen de telefoon voor de tweede keer begon te rinkelen, rukte hij hem van zijn haak aan de muur.

‘Hallo?’ Hij nam de telefoon over met zijn andere hand. ‘Ja, met Patterson. Wat? O, eh, hoor ’s, kunt u morgen even terugbellen? O... Nou, als u even wilt wachten dan?’

Mevrouw Patterson keek haar man aan. ‘Wie is dat?’

‘Henry Wharton.’ Patterson keek Brophy aan. ‘Dat is toch de baas van jullie firma, als ik me niet vergis?’

Brophy knikte. Hoewel zijn band met Goldman een goed bewaard geheim was, was hij nog steeds bepaald niet een van Whartons favorieten en hij keek reikhalzend uit naar de dag waarop Wharton ruw terzijde zou worden geschoven als leider van Tyler, Stone. ‘Een geweldige man, die heel veel geeft om zijn medewerkers,’ zei hij.

‘Ja, nou zijn timing is behoorlijk beroerd,’ zei Patterson. Hij legde de telefoon neer en liep de keuken uit. Met een verzoenende glimlach op zijn gezicht liep Brophy naar mevrouw Patterson toe om haar te helpen met het ontbijt.

Haar vader klopte zachtjes op de deur. ‘Sidney?’

Sidney maakte de deur van de slaapkamer open. Achter haar zag Patterson een groot aantal foto’s van Jason en de rest van het gezin op het bed liggen. Hij haalde diep adem en slikte moeizaam iets weg.

‘Schat, er is een of andere vent van je kantoor aan de lijn. Hij zegt dat het erg dringend is.’

‘Heeft hij ook gezegd wie hij was?’

‘Henry Wharton.’

Sidneys gezicht betrok, maar klaarde vrijwel onmiddellijk weer op. ‘Hij belt waarschijnlijk om te zeggen dat hij verhinderd is. Ik sta op dit ogenblik niet echt op zijn top-tienlijstje. Ik neem het hier wel, pa. Vraag hem maar of hij even een minuutje geduld heeft.’

Terwijl haar vader de deur weer wilde dichtdoen, ving hij nog een keer een glimp van de foto’s op. Hij keek abrupt op en zag dat zijn dochter hem zat aan te staren met een bijna beschaamde uitdrukking op haar gezicht, als een tiener die zojuist was betrapt terwijl ze op haar kamer stiekem een sigaretje zat te roken.

Patterson stapte de kamer binnen, sloeg zijn armen om zijn dochter heen, gaf haar een kus op de wang en bleef haar even stevig vasthouden.

In de keuken nam Patterson de telefoon weer op. ‘Ze komt eraan,’ zei hij zonder verdere plichtplegingen. Hij legde de telefoon neer en wilde zich net weer gaan bezighouden met de koffiemachine toen er op de deur werd geklopt. Alle drie de aanwezigen keken op en Patterson vroeg aan zijn vrouw: ‘Verwachten we iemand, zo vroeg op de ochtend?’

Ze schudde van nee. ‘Waarschijnlijk gewoon een van de buren, die wat te eten komt brengen voor vanmiddag of zo. Doe maar even open.’

Patterson liep naar de voordeur en deed open. Er stonden twee heren in nette pakken voor de deur.

‘Wat is er van uw dienst, heren?’ vroeg Patterson.

Lee Sawyer liet zijn pasje zien en de man naast hem deed hetzelfde. ‘Ik ben special agent Lee Sawyer van de fbi , en dit is mijn partner Raymond Jack son.’ Toen hij opkeek van de pasjes, was Bill Pattersons verwarring hem duidelijk aan te zien. De twee mannen bleven hem echter onbewogen aanstaren.

Terwijl ze snel de foto’s wegborg, bleef Sidney even kijken naar één daarvan, van de dag waarop Amy was geboren. Jason had zijn ziekenhuiskleding aan en hield zijn op dat ogenblik nog slechts enkele minuten oude dochtertje omhoog. De blik van absolute trots op het gezicht van de jonge vader was zo prachtig om te zien dat ze die foto maar in haar tasje stopte. Ze was er zeker van dat ze die in de loop van de dag, als het haar allemaal te veel zou worden, nog hard nodig zou hebben. Ze streek haar rok glad en liep naar het nachtkastje, ging op het bed zitten en nam de hoorn op.

‘Hallo, Henry.’

‘Sid.’

Als ze niet al gezeten had, zou Sidney op dat ogenblik ongetwijfeld zijn gevallen. Elke spier in haar hele lichaam leek ineens van elastiek te zijn en haar hersenen voelden aan alsof er een loodzwaar gewicht op drukte.

‘Sid?’ zei de stem opnieuw, ditmaal met een bezorgdere klank erin.

Stapje voor stapje slaagde Sidney erin weer bij haar positieven te komen. Ze had het gevoel alsof ze zich diep onder water bevond, zo verschrikkelijk diep dat geen mens het daar kon uithouden, en dat ze nu wanhopig probeerde de oppervlakte weer te bereiken. Nadat haar brein weer op gang was gekomen, wist ze zich echter centimeter voor centimeter omhoog te worstelen en terwijl ze de overweldigende behoefte om flauw te vallen wist te onderdrukken, slaagde Sidney erin om dat ene woord uit te brengen waarvan ze niet verwacht had het ooit nog te zullen uitspreken. Moeizaam ontglipten de twee lettergrepen aan haar lippen.

‘Jason?’

•29•

Terwijl Sidneys moeder door de woonkamer naar de voordeur liep om zich bij haar man te voegen, trok Paul Brophy zich discreet terug tot hij weer in de keuken stond. De fbi? Dit werd wel erg interessant. Terwijl hij erover stond te peinzen of hij Goldman zou opbellen, zag hij dat de draadloze telefoon nog steeds op het aanrecht lag. Henry Wharton was aan de lijn en Brophy vroeg zich af waar hij en Sidney het over zouden hebben. Als hij daarachter wist te komen, zou hij daar bij Goldman ongetwijfeld weer wat punten mee scoren.

Voorzichtig schuifelde Brophy naar de keukendeur. Sidneys vader en moeder en de twee fbi -agenten stonden nog steeds bij de deur. Hij liep snel naar het aanrecht, legde zijn hand op het mondstuk en hield de hoorn tegen zijn oor. Zijn mond viel open en zijn ogen werden groot van verbazing toen hij twee maar al te bekende stemmen hoorde. Hij stak zijn hand in zijn zak, hield de dictafoon tegen de telefoonhoorn en maakte een opname van dit gesprek tussen twee echtgenoten.

Vijf minuten later klopte Bill Patterson opnieuw op de slaapkamerdeur van zijn dochter. Toen Sidney even later de deur open deed, werd haar vader verrast door haar uiterlijk. Haar ogen waren nog steeds rood en vermoeid, maar ze leken nu een licht uit te stralen dat hij daar sinds Jasons dood niet meer gezien had. Hij was ook heel verbaasd door wat hij nu op het bed zag liggen: een halfgepakte koffer. Zonder zijn blik van die koffer af te wenden, zei Bill Patterson: ‘Sidney, ik weet niet wat ze van je willen, maar de fbi staat voor de deur. Ze willen je spreken.’

‘De fbi ?’ Sidneys gezicht werd nog iets bleker en toen ze plotseling begon te trillen, pakte haar vader haar stevig bij de arm.

‘Sidney, wat is er aan de hand?’ Pattersons gezicht stond nu vol bezorgdheid. ‘Meisje, wat is er toch? Waarom ben je je koffer aan het pakken?’

Sidney slaagde erin haar zelfbeheersing weer te hervinden. ‘Niets aan de hand, papa. Ik... ik moet gewoon ergens heen.’

‘Ergens heen? Waarheen dan? Waar heb je het over?’

‘Alsjeblieft, pa, niet nu. Ik wil het er nu even niet over hebben.’

‘Maar, Sid...’

‘Alsjeblieft, pa.’

Onder de smekende blik van zijn dochter wendde Patterson na een tijdje zijn ogen af. Op zijn gezicht stond nu iets van teleurstelling te lezen, alsmede een zweem van angst.

‘Goed, Sidney.’

‘Waar zijn ze?’

‘In de woonkamer. Ze zeiden dat ze je onder vier ogen wilden spreken. Ik heb geprobeerd hen het huis uit te krijgen, maar, Jezus, het is de fbi ...’

‘Niets aan de hand, pa. Ik praat wel met ze.’ Sidney dacht even na. Haar blik ging naar de telefoon die ze zojuist had neergelegd en daarna keek ze op haar horloge. ‘Zeg ze maar dat ik over een paar minuten naar beneden kom.’

Sidney vouwde even haar handen ineen en liep toen naar het bed, deed de koffer dicht, tilde hem van het bed af en schoof hem eronder.

Haar vader had aandachtig staan kijken wat ze met de koffer deed, en trok zijn beide dikke wenkbrauwen op. ‘Weet je zeker dat je weet wat je doet?’

Zonder ook maar een ogenblik te aarzelen, antwoordde ze: ‘Ja, pa.’

Jason was met handboeien aan zijn stoel geketend. De telefoon was net weer weggezet en Kenneth Scales hield met een brede grijns op zijn gezicht de Glock tegen Jasons hoofd. Op de achtergrond stond een derde man. ‘Goed zo, Jason,’ zei Scales. ‘Misschien was er wel een mooie toekomst in de filmindustrie voor je weggelegd. Wat jammer nou dat jij helemaal geen toekomst meer hebt.’

Jason keek hem woedend aan. ‘Klootzak dat je bent! Als jij mijn vrouw of mijn dochtertje ook maar een haar durft te krenken, ruk ik je armen en benen van je lijf.’

Scales’ glimlach werd nog een stuk breder. ‘Je meent het. Vertel eens, hoe ga je dat aanpakken?’ Hij haalde uit met het pistool en gaf Jason een harde klap op zijn kaak. De deur van het kleine kamertje waarin ze zich nu bevonden, ging langzaam open en toen Jason weer wat was bijgekomen en zag wie er in de deuropening stond, kwam er een laag grauwend geluid uit zijn mond. Met een plotselinge krachtsinspanning sprong hij met stoel en al de kamer door en hij had de bezoeker al bijna bereikt voordat Scales en zijn medewerker hem te pakken kregen en hem weer de kamer in sleurden.

‘Godverdómme! Klóótzak dat je bent! Ik maak je áf! Ik maak je helemaal kapot!’ krijste Jason.

De man stapte de kamer binnen en deed de deur achter zich dicht. Glimlachend keek hij toe hoe de mannen Jason weer rechtop in zijn stoel trokken en toen een brede strook plakband over zijn mond plakten. ‘Heb je soms weer naar gedroomd, Jason?’

Nadat Bill Patterson de twee fbi -agenten naar het kleine, maar comfortabel ingerichte studeerkamertje had gebracht, zag hij dat zijn vrouw en Paul Brophy inmiddels in de keuken waren gaan zitten. Met een verbaasd gezicht staarde hij naar de telefoon, die nu weer keurig aan de muur hing. Brophy merkte zijn verbazing op. ‘Ik heb hem weer teruggehangen. Ik dacht dat u wel wat anders aan uw hoofd zou hebben.’

‘Dank je wel, Paul.’

‘Tot uw dienst.’ Terwijl hij met een vergenoegd gevoel het nu veilig in zijn broekzak weggeborgen cassettebandje aanraakte, nam Brophy een slokje van zijn koffie. ‘Jezus,’ zei hij tegen de Pattersons. ‘De fbi . Wat zou die willen?’

Patterson haalde zijn schouders op. ‘Ik zou het niet weten en ik weet dat Sidney het ook niet weet.’ Als het om zijn dochter ging, voelde hij zich heel gauw aangevallen en zijn voorhoofd zat nu vol rimpels. ‘Alles vandaag komt behoorlijk ongelegen, als je het mij vraagt,’ mompelde Patterson terwijl hij aan tafel ging zitten om de krant door te kijken, en hij stond op het punt daar iets aan toe te voegen toen hij het voorpaginanieuws zag.

•30•

De agenten Jackson en Sawyer stonden op toen Sidney de kamer binnenkwam. Sawyers verbazing was hem duidelijk aan te zien. Hij trok zijn buik in en een van zijn handen schoot naar zijn hoofd om de telkens weer over zijn voorhoofd zakkende spuuglok op zijn plaats te duwen. Toen hij zijn hand liet zakken, staarde hij er even naar alsof hij die nog nooit eerder had gezien en hij vroeg zich af wat hem er in vredesnaam toe gebracht had om dat te doen. Beide agenten maakten zich bekend en lieten opnieuw hun identiteitskaart zien. Sawyer merkte dat Sidney hem indringend aankeek voordat ze tegenover hen ging zitten.

Snel keek Sawyer wat voor vlees hij in de kuip had. Een heel knappe meid met hersens en pit. Maar er was nog iets anders. Hij kon zweren dat hij haar al eens eerder had gezien. Zijn ogen tastten haar lange gestalte af. Gezien de omstandigheden was haar zwarte jurk toepasselijk en smaakvol, maar hij zat ook op allerlei interessante plekken strak om haar lichaam en haar mooie in zwarte nylonkousen gehulde benen boden een al even inspirerende aanblik. Haar wanhoop maakte haar gezicht nog mooier dan het al was. ‘Mevrouw Archer, hebben wij elkaar niet al eens eerder ontmoet?’

Haar verbazing was echt. ‘Ik denk het niet, meneer Sawyer.’ Hij keek haar nog even aandachtig aan, haalde zijn schouders op en stak van wal.

‘Zoals ik uw vader al heb gezegd, mevrouw Archer, zijn we ons ervan bewust dat dit gesprek niet op een minder gelukkig tijdstip had kunnen komen, maar we wilden u toch zo snel mogelijk spreken.’

‘Mag ik vragen waarover?’ Sidney zei het werktuiglijk. Haar ogen speurden rusteloos de kamer af voordat ze bleven rusten op Sawyers gezicht. Ze zag een stevige, forsgebouwde man die een integere indruk maakte. Onder normale omstandigheden zou Sidney hem alle medewerking hebben gegeven. De omstandigheden waren echter verre van normaal.

Haar groene ogen sprankelden en toen hij zichzelf gevaarlijk ver voelde wegzinken in die peilloze diepten, moest Sawyer zijn brein snel wakker schoppen. ‘Het gaat om uw man, mevrouw Archer,’ zei hij snel.

‘Zegt u maar Sidney. Wat is er met mijn man? Gaat het over het vliegtuigongeluk?’

Sawyer gaf niet onmiddellijk antwoord. Zonder dat duidelijk te laten merken, nam hij haar nu heel zorgvuldig op. Alles was belangrijk: elk woord, elke uitdrukking, elke korte stilte. Het was altijd een zeer vermoeiend karwei, en vaak ook heel frustrerend, maar soms leverde het ongelooflijk veel op. ‘Het was geen ongeluk, Sidney,’ zei hij na een tijdje.

Ze knipperde even met haar ogen, heel even maar, zoals de lampen in een huis als het onweert soms even knipperen. Haar mond ging een klein eindje open, maar er kwam geen geluid uit.

‘Er is een aanslag op dat vliegtuig gepleegd; alle inzittenden zijn opzettelijk vermoord.’ Terwijl hij haar aandachtig bleef aankijken, trok Sidney zich ongeveer een minuut volledig in zichzelf terug. Het afgrijzen dat op haar gezicht te lezen stond, was echt en niet geveinsd. Plotseling verloren haar ogen hun koortsachtige schittering.

Na een minuut zei Sawyer: ‘Sidney? Sidney?’

Met een schok kwam Sidney weer terug in het hier en nu, maar al even snel was ze weer vertrokken. Plotseling blies ze haar lang ingehouden adem uit en een ogenblik wist ze heel zeker dat ze zichzelf helemaal onder ging kotsen. Ze sloeg dubbel en sloeg haar handen om haar kuiten heen. Wrang genoeg, deed die houding nogal denken aan de houding die de passagiers in een neerstortend vliegtuig moeten aannemen. Toen ze begon te kreunen en de rest van haar lichaam onbedwingbaar begon te trillen, stond Sawyer snel op en ging naast haar zitten. Hij sloeg een arm om haar schouder en pakte met zijn andere hand een van haar handen stevig vast.

Sawyer keek op naar Jackson. ‘Water, thee, het maakt niet uit wat, maar snél, Ray!’

Jackson rende weg.

Met trillende handen schonk Sidneys moeder een glas water voor Jackson in en toen hij weer terug wilde lopen, hield Bill Patterson de krant op. ‘Het gaat zeker hierover, hè?’ De koppen waren groot en vet, en behoorlijk onheilspellend. western airlines-ramp gevolg van aanslag. federale overheid looft twee miljoen uit. ‘Jason en alle andere inzittenden zijn het slachtoffer van een terreuraanslag. Dat is zeker de reden waarom jullie hierheen zijn gekomen, hè?’ Op de achtergrond sloeg mevrouw Patterson haar handen voor haar gezicht en terwijl ze aan tafel ging zitten, vulde haar zachte gehuil de hele keuken.

‘Meneer, nu even niet, oké?’ Aan Jacksons stem was duidelijk te horen dat hij geen tegenspraak zou dulden. Zwijgend liep hij met het glas water de keuken uit.

Inmiddels was Paul Brophy in de voortuin gaan staan. De reden die hij daarvoor had gegeven, was dat hij even een sigaret wilde roken, al was het dan nog zo koud. Als iemand echter uit het raam in de voorkamer zou hebben gekeken, zou die het kleine mobiele telefoontje hebben gezien dat hij nu tegen zijn oor hield.

Sawyer moest het water bijna met geweld bij Sidney naar binnen gieten, maar na een tijdje was ze weer in staat om rechtop te gaan zitten. Toen Sidney zich had hersteld en hem met een dankbare blik in haar ogen het glas had teruggegeven, liet Sawyer het onderwerp maar even rusten. ‘Geloof me, als dit niet van buitengewoon groot belang was, zouden we nu weggaan. Oké?’

Sidney knikte. Ze zag er nog steeds verschrikkelijk uit. Sawyer nam de tijd om zijn gedachten op een rijtje te zetten en Sidney leek opgelucht te zijn toen hij een paar schijnbaar onschuldige vragen over Jasons werk bij Triton Global stelde. Sidney gaf kalm en rustig antwoord, maar ze was duidelijk een beetje verbaasd. Hij keek de kamer rond. Een mooi huis. ‘Hebt u geldproblemen?’ vroeg hij.

‘Waar wilt u heen, meneer Sawyer?’ De uitdrukking op Sidneys gezicht was nu weer wat strakker geworden. Plotseling ontspande haar gezicht zich echter weer; ze had zich zojuist Jasons opmerking over de wereld aan haar voeten leggen herinnerd.

‘Waar het onderzoek ons heen leidt, mevrouw,’ antwoordde Sawyer en ditmaal keek hij haar zonder aarzelen recht in de ogen. Zijn blik leek door de beschermende muur te dringen die ze rondom zich had opgetrokken en daar de knagende twijfel op te merken die ze zo diep in zichzelf had weggestopt. Ze realiseerde zich dat ze bij deze man heel goed op haar woorden zou moeten letten. ‘We ondervragen alle familieleden van de passagiers aan boord van dat vliegtuig. Als die aanslag op een van de passagiers was gericht, moeten we weten wat de reden daarvoor is geweest en de passagiers zelf kunnen we het natuurlijk niet meer vragen.’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei Sidney. ‘Om antwoord op uw vraag te geven: wat geld betreft, hebben we er in geen jaren zo goed voor gestaan.’

‘U werkt als advocaat voor Triton?’

‘En voor een stuk of vijftig andere klanten. Hoezo?’

Sawyer veranderde van tactiek. ‘Oké, wist u dat uw man een paar dagen vrij had genomen?’

‘Ik ben zijn vrouw.’

‘Prima. Kunt u ons dan misschien uitleggen waarom hij in een vliegtuig naar LA zat terwijl hij een paar dagen vrij had genomen?’

Sawyer had bijna gezegd dat haar man ‘naar verluidt’ in een vliegtuig naar LA had gezeten, maar wist zich nog net op tijd in te houden.

‘Hoor eens, we kunnen onszelf hier misschien wat tijd besparen. Ik moet ervan uitgaan dat u al met Triton Global hebt gesproken, en misschien ook al met Henry Wharton. Jason heeft me verteld dat hij naar LA was gegaan omdat hij daar iets moest doen voor Triton. Toen ik hem op de ochtend van zijn vertrek vertelde dat ik die dag in New York een bespreking had met Triton, heeft hij me verteld dat hij naar LA ging voor een sollicitatiegesprek en dat hij niet wilde dat ik iemand van Triton Global iets zou vertellen over zijn trip naar Los Angeles. Ik heb het spelletje meegespeeld. Ik weet dat dat niet erg eerlijk van me was, maar het feit dat mijn man van baan wilde veranderen, leek me niet zo belangrijk dat Triton daar per se weet van hoefde te hebben.’

‘Maar er was geen andere baan?’

Sidney dook in elkaar. ‘Nee. Ik heb dat bedrijf gebeld om ze te vertellen wat er met Jason was gebeurd en ze bleken nog nooit van hem gehoord te hebben.’

‘Maar goed, u bent zijn vrouw, dus u zult toch wel enig idee hebben van de reden waarom hij dan wél naar LA is gegaan?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee.’

‘Dat is alles? Verder niets? Bent u er zeker van dat het niets met Triton te maken had?’

‘Jason en ik praatten bijna nooit over ons werk.’

‘Waarom niet?’ Sawyer begon enorm veel behoefte te krijgen aan een kop koffie. Na die late nacht met Hardy begon zijn lichaam hem in de steek te laten en het overslaan van zijn ontbijt had hem ook bepaald geen goed gedaan.

‘Mijn firma vertegenwoordigt een paar andere bedrijven die als concurrenten van Triton Global beschouwd zouden kunnen worden. De betrokken firma’s zijn echter van deze potentiële belangenverstrengeling op de hoogte gebracht en hadden er geen bezwaar tegen. Bovendien hebben we telkens als dat nodig was een “Chinese muur” opgetrokken.’

‘Pardon?’ Dat was Ray Jackson. ‘Een “Chinese muur”?’

Sidney keek hem aan. ‘Daarmee bedoelen we dat we alle onderlinge communicatie verbieden tussen firmanten die cliënten vertegenwoordigen die mogelijk strijdige belangen zouden kunnen hebben, en dat is inclusief toegang tot de betreffende dossiers en gewone alledaagse gesprekken bij de koffieautomaat. Zelfs de toegang tot de gecomputeriseerde gegevensbestanden over de transacties waarbij we onze cliënten vertegenwoordigen, is met behulp van wachtwoorden beperkt tot de juristen die daar de leiding over hebben. In theorie kan een advocatenkantoor zich, als dat nodig is, op zo’n manier tijdelijk in meerdere onafhankelijke koninkrijken verdelen. Daarom wordt die methode Chinese muur genoemd.’

Sawyer ging op het puntje van zijn stoel zitten. ‘Jouw firma vertegenwoordigt dus cliënten die belangen hebben die strijdig zouden kunnen zijn met die van Triton?’

Sidney dacht even na. Er was haar een naam te binnen geschoten, maar ze wist niet zeker of ze die wel moest geven. Als ze dat deed, zou dit gesprek misschien wel wat sneller voorbij zijn.

‘De rtg -groep.’

Sawyer en Jackson wisselden een snelle blik van verstandhouding uit en Sawyer vroeg: ‘Wie van jullie vertegenwoordigt rtg ?’

Sawyer was er zeker van dat hij een twinkeling in Sidney Archers ogen zag voordat ze antwoordde: ‘Philip Goldman.’

In de voortuin van de Archers begon de koude zo langzamerhand door Paul Brophy’s buitengewoon dure handschoenen heen te dringen.

‘Nee, ik heb geen flauw idee wat er aan de hand is,’ zei Brophy, en toen de spreker aan de andere kant van de lijn daarop reageerde met een felle tirade, hield hij snel de mobiele telefoon een eindje van zijn oor. ‘Wacht ’s even, Philip. Dit is de fbi . Die lui zijn bewapend, weet je nog wel? Als jij ze hier niet had verwacht, waarom ik dan wel?’

Deze verwijzing naar Philip Goldmans superieure intellectuele vermogens had kennelijk een kalmerende invloed, want Brophy hield de hoorn nu weer gewoon aan zijn oor. ‘Ja ik ben er heel zeker van dat hij het was. Ik weet hoe zijn stem klinkt en ze heeft hem bij zijn naam genoemd. Ik heb alles op de band staan. Dat is toch tamelijk briljant van me, vind je ook niet? Wat? Ja, reken maar. Ik blijf hier voorlopig nog wel even rondhangen. Oké, over een paar uur bel ik je terug.’ Brophy borg de telefoon weg, wreef zijn verstijfde vingers over elkaar en liep het huis weer binnen.

Terwijl ze nerveus met haar hand over de armleuning van de sofa wreef, hield Sawyer Sidney nauwlettend in de gaten. Hij zat te twijfelen of hij haar nu wel of niet zou confronteren met de onthutsende waarheid dat Jason Archer beslist niet begraven lag in een inslagkrater in Virginia. Even later, na een scherp innerlijk conflict, won zijn lege maag het van zijn brein. Hij stond op en hield Sidney zijn hand voor. ‘Dank u wel voor uw medewerking, mevrouw Archer. Als u nog iets te binnen mocht schieten wat voor ons van nut zou kunnen zijn, dan kunt u ons dag en nacht bereiken op deze telefoonnummers.’ Sawyer gaf haar een kaartje. ‘Achterop staat mijn nummer thuis. Hebt u ook een kaartje met nummers waar u te bereiken bent?’ Sidney pakte haar tasje van de tafel, zocht er even in en haalde toen een van haar visitiekaartjes te voorschijn. ‘Nogmaals, mijn oprechte deelneming.’ Dat laatste was gemeend. Als Hardy gelijk had dan zou alles wat deze vrouw tot nu toe had moeten doormaken een makkie lijken in vergelijking met wat ze nog voor de boeg had.

Ray Jackson liep de kamer al uit en Sawyer wilde net achter hem aan lopen toen Sidney een hand op zijn schouder legde.

‘Meneer Sawyer...’

‘Zegt u maar Lee.’

‘Lee, ik zou wel heel erg dom zijn als ik niet besefte dat dit bepaald geen goede indruk moet maken.’

‘En ik heb geen ogenblik gedacht dat jij dom bent, Sidney.’

Ze wisselden een blik van wederzijds respect uit; toch was Sawyers antwoord niet zo heel bemoedigend geweest.

‘Heb je ook maar enige reden om te vermoeden dat mijn man betrokken is geweest bij iets...’ Ze zweeg even en slikte moeizaam iets weg, ‘... illegaals?’

Hij keek haar aan, en dat onmiskenbare gevoel dat hij haar al eens eerder had gezien, begon opnieuw aan hem te knagen, maar nu zo heftig dat het zekerheid werd. ‘Sidney, laten we het er maar op houden dat de activiteiten die je man heeft ontplooid op de dagen onmiddellijk voorafgaand aan zijn vertrek, voor ons aanleiding zijn tot gerede twijfel.’

Sidney moest weer denken aan al die late nachten, aan al die keren dat Jason ’s nachts weer naar kantoor was gegaan. ‘Is er iets mis bij Triton?’ Sawyer zag hoe ze haar handen wrong. Hoewel hij doorgaans een van de minst loslippige agenten van het hele Bureau was, wilde hij haar nu om de een of andere reden alles vertellen wat hij maar wist. Hij wist de verleiding echter te weerstaan. ‘Sidney, dat kan ik echt niet zeggen. Het onderzoek loopt nog.’

Ze deed een stap naar achteren. ‘Dat begrijp ik. Dat spreekt natuurlijk vanzelf.’

‘We nemen nog wel contact met je op.’

Nadat Sawyer de kamer uit was gelopen, realiseerde Sidney zich met een scheut van angst dat Nathan Gamble ook al iets dergelijks had gezegd. Plotseling voelde ze hoe de angst haar in zijn ijzige greep kreeg. Ze sloeg haar armen om zich heen en ging wat dichter bij de haard zitten.

Aanvankelijk had Jasons telefoontje haar opgestuwd tot de allerhoogste toppen van de euforie. Nooit van haar leven had ze zich zo opgetogen gevoeld! Maar de weinige details die hij daarna had gegeven, hadden haar met een smak weer in de harde werkelijkheid doen belanden. Op dit moment voelde ze zich hopeloos verward, volkomen hulpeloos en vol van onvoorwaardelijke trouw aan haar man; een moeilijk te hanteren mengeling van emoties. Ze vroeg zich af wat voor verrassingen de volgende dag voor haar in petto zou hebben.

Terwijl ze naar buiten liepen, werden de twee agenten vergezeld door de druk pratende Paul Brophy. ‘Het is dus duidelijk dat mijn firma het zeer op prijs zou stellen om zo snel mogelijk op de hoogte te worden gebracht van alle mogelijke onwettige activiteiten die verband houden met Triton Global.’ Met die volzin beëindigde hij zijn lange monoloog en keek hen toen hoopvol aan.

Sawyer bleef gewoon doorlopen. ‘Dat had ik al vernomen.’ Vlak achter Bill Pattersons Cadillac, die midden op de oprit stond, bleef de fbi -agent staan. Hij zette zijn voet op de bumper en toen hij zich bukte om zijn veter vast te maken, zag hij een sticker met maine, the vacationland state erop. Wanneer ben ik voor het laatst met vakantie geweest? Als je je dat niet eens meer kunt herinneren, dan heb je een probleem. Hij hees zijn broek op en draaide zich om naar de advocaat die hem vanaf het trottoir verwachtingsvol stond aan te kijken.

‘Wat was uw naam ook weer?’

Brophy keek naar de voordeur en liep toen haastig naar hen toe. ‘Brophy, Paul Brophy.’ Snel voegde hij daaraan toe: ‘Zoals ik al zei, ben ik werkzaam in New York, dus in feite heb ik niet zo veel met Sidney Archer te maken.’

Sawyer keek hem aandachtig aan. ‘En toch bent u helemaal vanuit New York hierheen komen vliegen voor de herdenkingsdienst. Dat hebt u ons toch net verteld?’

Brophy keek de twee mannen aan. Ray Jackson kneep zijn ogen halfdicht en nam Paul Brophy eens aandachtig op. Er hing een waas van snel geld en louche zaakjes om die man heen.

‘Ik ben hier namens de firma, voornamelijk omdat niemand anders tijd had. Sidney Archer is maar een part-timer en ik moest vandaag toch in Washington zijn.’

Sawyer staarde naar een paar wolkjes die langzaam door de lucht dreven. ‘Meent u dat nou? Ik heb de gelegenheid gehad om wat navraag te doen naar mevrouw Archer en de mensen die ik gesproken heb, hebben me verteld dat ze een van de belangrijkste advocaten van Tyler, Stone is. Part-time of niet. In feite heb ik bij minstens drie verschillende bronnen gevraagd wie volgens hen de belangrijkste vijf firmanten waren, en ze hebben allemaal haar naam genoemd.’ Hij keek Brophy eens aan. ‘Vreemd eigenlijk, maar uw naam is niet gevallen.’

Brophy begon hulpeloos wat te stamelen, maar Sawyer wilde een beetje opschieten en verloste hem dus maar uit zijn lijden. ‘Bent u hier al lang, meneer Brophy?’ Hij knikte naar de woning van de Archers.

‘Een uur ongeveer,’ zei Brophy, op een toon die duidelijk maakte dat zijn trots diep gekrenkt was.

‘Is er sindsdien iets ongewoons gebeurd?’

Brophy stond bijna te springen om de twee agenten te vertellen dat hij een sprekende dode op de band had vastgelegd, maar die informatie was veel te waardevol om zomaar weg te geven. ‘Niet echt. Ze is moe en gedeprimeerd, of maakt althans die indruk.’

‘Wat wilt u daarmee zeggen?’ vroeg Jackson. Hij zette zijn zonnebril af en keek Brophy strak aan.

‘Niets, ik bedoel, zo goed ken ik Sidney nou ook weer niet, dus ik weet niet of ze goed met haar man overweg kon.’

‘Uh-huh.’ Jackson trok zijn neus op en keek zijn partner eens aan. ‘Kom je mee, Lee?’ Hij zette zijn zonnebril weer op. ‘Deze vent hier ziet eruit alsof hij het koud heeft. Ga maar snel naar binnen jij,’ zei hij tegen Brophy. ‘Ga maar medeleven tonen met die vage kennis van je.’

Jackson en Sawyer draaiden zich om en liepen terug naar hun wagen.

Brophy’s gezicht was nu rood van woede. Hij keek nog eens om naar het huis en riep hen toen na: ‘O, dat was ik vergeten. Ze heeft een telefoontje gehad.’

De twee agenten draaiden zich als één man om. ‘U zei?’ vroeg Sawyer. Uit cafeïnegebrek had hij een kloppend gevoel in zijn slapen en hij had helemaal geen zin om nog langer met die lul te moeten praten. ‘Wat voor een telefoontje?’

Brophy liep snel naar hen toe en begon met gedempte stem te praten. Zo nu en dan wierp hij een snelle blik op het huis. ‘Ongeveer twee minuten voor uw komst. Toen Sidneys vader de hoorn opnam, maakte de beller zich bekend als Henry Wharton.’ De twee agenten keken hem verbaasd aan. ‘Hij is de leidende firmant van Tyler, Stone.’

‘Nou, én?’ zei Jackson. ‘Hij kan toch gewoon even gebeld hebben om te vragen hoe het met haar ging?’

‘Dat dacht ik ook, maar...’

Sawyer had er nu schoon genoeg van. ‘Maar wát?’ snauwde hij boos.

‘Ik weet eigenlijk niet of ik dat wel mag onthullen.’

Sawyers stem nam nu weer zijn normale volume aan, maar daardoor klonken zijn woorden alleen maar dreigender. ‘Het is een beetje te koud voor geleuter, meneer Brophy, dus vraag ik het u één keer vriendelijk, héél vriendelijk zelfs, en daarna zal ik minder vriendelijk moeten worden.’ Sawyer boog zich naar Brophy toe, zodat zijn gezicht vlak voor dat van de nu heel benauwd kijkende advocaat kwam te hangen. De stevig gebouwde Jackson ging vlak achter hem staan.

Snel gooide Brophy eruit: ‘Terwijl Sidney met u zat te praten, heb ik Henry Wharton even gebeld.’ Hij liet een dramatische pauze vallen. ‘En toen ik hem vroeg wat hij net tegen Sidney had gezegd, was hij volkomen verrast. Hij had haar helemaal niet gebeld, en toen ze na dat telefoontje de slaapkamer weer uit kwam, zag ze krijtwit. Ik dacht even dat ze ging flauwvallen. Haar vader zag het ook, en die schrok zich wild.’

‘Nou, als de fbi bij mij aanklopte op de dag dat ik mijn vrouw ging begraven, zou ik er ook niet zo florissant uitzien,’ zei Jackson. Een van zijn handen opende en sloot zich voortdurend, en telkens als hij zich sloot, vormde hij een heel grote vuist die de fbi -agent op dit moment maar al te graag eens hard zou willen laten uitschieten.

‘Ja, nou, volgens haar vader keek ze al zo voordat u aanklopte.’ Dat had Brophy verzonnen, maar wat maakte het uit? Het was niet de plotselinge komst van de fbi geweest die Sidney zo van streek had gemaakt.

Sawyer ging weer rechtop staan en richtte zijn blik op het huis. Shit! Toen hij Jackson aankeek, trok die zijn wenkbrauwen op. Sawyer nam Brophy’s gezicht nog eens aandachtig op. Wilde die vent hen soms iets wijsmaken? Maar nee, het was duidelijk dat wat hij hun had verteld, waar was, of althans grotendeels waar. Kennelijk had die vent staan popelen om hun iets te laten weten waarmee hij Sidney Archer ernstige schade kon berokkenen. Brophy’s persoonlijke vete kon Sawyer niet schelen, maar dat telefoongesprek wél.

‘Bedankt voor de informatie, meneer Brophy. Als u nog iets te binnen mocht schieten, dan hebt u hier mijn telefoonnummer.’ Hij gaf de advocaat zijn kaartje en liet hem in de voortuin achter.

Terwijl ze weer naar de binnenstad reden, keek Sawyer naar zijn partner. ‘Zorg dat Sidney Archer onmiddellijk vierentwintig uur per etmaal wordt geschaduwd en dat er precies wordt nagegaan welke telefoongesprekken er het afgelopen etmaal vanuit haar huis zijn gevoerd, te beginnen met dat gesprek waarover Brophy ons heeft verteld.’

Jackson staarde voor zich uit. ‘Denk je dat ze haar man aan de lijn heeft gehad?’

‘Ik denk dat ze de afgelopen dagen al zoveel heeft doorgemaakt dat er wel iets heel speciaals voor nodig moet zijn geweest om haar zo’n schok te bezorgen. Zelfs terwijl we met haar zaten te praten, kon je merken dat er iets mis was. Heel ernstig mis.’

‘Zou ze dan echt gedacht hebben dat hij dood was?’

Sawyer haalde zijn schouders op. ‘Op dit moment is daar nog geen zinnig woord over te zeggen. We houden haar gewoon in de gaten en kijken wat er gebeurt. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat Sidney Archer weleens een heel interessant stukje van deze legpuzzel zou kunnen zijn.’

‘Zullen we trouwens even een hapje gaan eten? Ik sterf van de honger.’ Jackson keek naar de lange rij cafetaria’s en restaurantjes waar ze nu langs reden.

‘Ik trakteer wel, Ray. Voor mijn partner is alleen het beste goed genoeg,’ zei Sawyer met een glimlach en even later reed hij het parkeerterrein van een McDonald’s op. Jackson keek hem snel even aan, maar de weerzin in zijn blik was niet gemeend, en daarom nam hij hoofdschuddend de autotelefoon op en toetste een nummer in.

•31•

Hoewel de ranke Lear Jet als een speer door de hemel schoot, had hij nog redelijk veel motorvermogen over. In de luxueus ingerichte cabine liet Philip Goldman zich behaaglijk onderuitzakken in zijn stoel en terwijl de steward de tafel afruimde, nam hij genietend een slokje van zijn hete thee. Tegenover Goldman zat Alan Porcher, directeur en voorzitter van de raad van bestuur van de rtg -groep, een welbekend Westeuropees consortium met belangen over de hele wereld. De gebruinde, slanke Porcher hield beide handen om een glas wijn gevouwen en keek de jurist even aandachtig aan voordat hij het woord nam.

‘Je weet dat Triton Global beweert dat ze over concreet bewijsmateriaal beschikken waaruit blijkt dat een van hun werknemers gevoelige documenten aan ons heeft overhandigd in een van onze pakhuizen in Seattle. Ik denk dat we binnenkort wel iets van hun advocaten zullen horen.’ Porcher zweeg even. ‘Advocaten van jóuw firma, natuurlijk. Tyler, Stone. Typisch, hè?’

Goldman zette zijn kopje neer en liet zijn handen op zijn buik rusten. ‘En dat zit u dwars?’

Porcher keek verrast. ‘Waarom zou het me niet dwarszitten?’

Goldmans antwoord was eenvoudig. ‘Omdat u, wat deze aanklacht betreft, niet schuldig bent.’ Hij voegde eraan toe: ‘Typisch, hè?’

‘Maar toch, Philip. Ik heb een paar dingen over die Triton Global-deal gehoord die me niet bevallen.’

Goldman zuchtte en leunde voorover in zijn stoel. ‘Zoals?’

‘Dat de overname sneller rond zal zijn dan we dachten. Dat we weleens niet op de hoogte zouden kunnen zijn van het meest recente bod dat Triton heeft uitgebracht. Als wij ons bod doen, wil ik zeker weten dat het wordt aanvaard. Ik zal niet de gelegenheid krijgen om een tweede bod uit te brengen. CyberCom neigt er toch al naar om met de Amerikanen in zee te gaan.’

Goldman hield zijn hoofd schuin en liet de woorden van de president-directeur tot zich doordringen. ‘Daar ben ik nog niet zo zeker van. Het Internet kent geen geopolitieke grenzen, dus waarom zou het zwaartepunt ervan niet aan de andere kant van de Atlantische Oceaan kunnen komen te liggen?’

Voordat hij antwoord gaf, nam Porcher een slokje wijn. ‘Nee, zolang alle andere omstandigheden gelijk zijn, zal CyberCom worden overgenomen door een Amerikaans bedrijf. Daarom moeten we ervoor zorgen dat de omstandigheden níet gelijk zijn.’ Er stond nu een harde uitdrukking in Porchers ogen.

Goldman nam even de tijd om met nadrukkelijke kalmte zijn mond af te deppen met zijn zakdoek voordat hij antwoordde. ‘Vertelt u eens. Uit welke bron hebt u dat vernomen?’

Porcher maakte een achteloos handgebaar. ‘Ach, dat hangt duidelijk in de lucht.’

‘Ik geloof niet in lucht. Ik geloof in feiten. En het is een feit dat we weten wat Tritons laatste onderhandelingspositie is. Tot in de kleinste details.’

‘Ja, maar Brophy is er nu niet langer bij betrokken. Ik kan geen genoegen nemen met oud nieuws.’

‘Dat hoeft u ook niet. Zoals ik u al heb gezegd: ik ben heel dicht bij een oplossing voor dit probleem. Als ik erin slaag om die te vinden, en dat lukt me, daar kunt u op rekenen, dan kunt u Triton gemakkelijk overtroeven en een overnamebod doen waarmee u voorlopig verzekerd zult zijn van de heerschappij over de informatiesnelweg.’

Porcher keek de advocaat nadrukkelijk aan. ‘Weet je, Philip, ik heb me vaak afgevraagd wat jou drijft in deze zaak. Als we, naar ik hoop en jij blijft beloven, erin slagen om CyberCom over te nemen, zal Triton vast en zeker zeer ontevreden zijn met dat advocatenkantoor van jou. Misschien raken jullie ze dan wel kwijt.’

‘Dat hoop ik van harte.’ Er was een dromerige blik op Goldmans gezicht verschenen toen hij die mogelijkheid overdacht.

‘Ik vrees dat ik je niet kan volgen.’

Goldmans stem nam nu een pedante klank aan. ‘Triton Global is Tyler, Stones grootste cliënt. Dat is de belangrijkste reden waarom Henry Wharton leidinggevend firmant is. Als Triton niet langer gebruik wenst te maken van onze diensten, wie denkt u dat dan degene is die de meeste omzet binnenhaalt en die dus de meeste kans heeft om Henry Wharton op te volgen?’

Porcher wees op Goldman. ‘En ik hoop dat rtg -aangelegenheden in dat geval binnen jouw firma de hoogste prioriteit zullen krijgen.’

‘Dat kan ik, denk ik, wel beloven.’

Porcher zette zijn glas neer en stak een sigaret op. ‘Vertel me dan nu eens hoe je van plan bent dit probleem op te lossen.’

‘Wil je echt de methode weten of gaat het je alleen om de resultaten?’

‘Laat me maar eens even genieten van je briljante geest. Ik meen me te herinneren dat je dat maar al te graag doet. Probeer alleen niet zo professorachtig te klinken. Ik ben al een hele tijd student-af.’

Goldman trok een wenkbrauw op. ‘Je kent me zo te horen wel héél goed.’

‘Je bent een van de weinige advocaten die denkt als een zakenman. Winnen daar gaat het om en naar de hel met de wet!’ Goldman nam een sigaret van Porcher aan en nam de tijd om die op te steken. ‘Kort geleden heeft er zich een nieuwe ontwikkeling voorgedaan die ons een gouden kans biedt om vrijwel ogenblikkelijk en uit de eerste hand informatie in te winnen over Triton Globals overnamebod op CyberCom. We weten dus al wat Tritons laatste en beste bod is voordat ze zelfs maar kans hebben gezien om het aan CyberCom bekend te maken. Het enige wat we dan hoeven doen, is een paar uur eerder bij CyberCom naar binnen lopen en wachten tot Triton zijn bod uitbrengt. CyberCom slaat dat dan af, en u wordt de eigenaar van een nieuw juweel in uw al zo grote imperium.’

Langzaam haalde Porcher de sigaret tussen zijn lippen vandaan en staarde de Amerikaan met grote ogen aan. ‘Kun je dat regelen?’

‘Ja, dat kan ik regelen.’

•32•

‘Lee, laat me je even waarschuwen dat hij soms tamelijk moeilijk in de omgang kan zijn. Zo is hij nou eenmaal.’ Frank Hardy keek om naar Sawyer en nadat ze de lift waren uitgestapt die hen naar de bovenste verdieping van het Triton Global Building had gebracht, liepen de twee mannen een lange gang in. ‘Fluwelen handschoentjes, Frank, dat beloof ik je. Als ik met de slachtoffers ga praten, laat ik mijn boksbeugel meestal thuis, weet je.’

Terwijl ze de gang doorliepen, dacht Sawyer na over de resultaten van het onderzoek dat ze op de luchthaven hadden ingesteld naar Jason Archer. Zijn mannen hadden twee leden van het grondpersoneel weten te vinden die Archers foto hadden herkend. Een van hen was de Western Airlines-medewerkster bij wie Archer die ochtend zijn tas had ingecheckt. De andere was een portier die Jason een krant had zien zitten lezen. Hij had zich Jason herinnerd omdat de man zijn leren koffertje geen ogenblik had losgelaten, zelfs niet terwijl hij de krant zat te lezen en een slokje van zijn koffie nam. Jason was naar het toilet gegaan, maar de portier was ergens anders heen gegaan en had hem er niet weer uit zien komen. De jonge vrouw die de instapkaarten van de passagiers had ingenomen, konden de fbi -agenten niet meer ondervragen, want ze was een van de stewardessen van Vlucht 3223 geweest. Een aantal mensen kon zich Arthur Lieberman nog herinneren. Hij was al jaren een vaste klant op Dulles. Al met al had dit deel van het onderzoek dus niet veel nuttige informatie opgeleverd.

Sawyer richtte zijn blik weer op de rug van de man voor hem, die nu snel over het dikke tapijt in de gang liep. Het was niet gemakkelijk geweest om toegang te krijgen tot het hoofdkantoor van de technologie-reus. Tritons beveiligingsdienst was zo grondig geweest dat ze zelfs de fbi hadden willen bellen om de serienummers op Sawyers identiteitsbewijzen te checken, en pas na Hardy’s boze opmerking dat dat niet nodig zou zijn en dat deze ervaren agent een heel wat beleefdere behandeling verdiende, hadden ze daarvan afgezien. Zoiets was hem in al die jaren die hij nu voor het Bureau had gewerkt, nog nooit overkomen, en zonder er al te serieus over te doen, liet hij de schaapachtig voor zich uit starende Hardy dat toch wel even voelen.

‘Hé, Frank, bewaren jullie hier soms baargoud of uranium 235?’

‘Laten we het er maar op houden dat ze een beetje paranoïde zijn.’

‘Ik ben zeer onder de indruk, hoor. Meestal jaagt iemand van de fbi iedereen de stuipen op het lijf. Ik durf te wedden dat ze ook een lange neus maken tegen de controleurs van de belastingdienst.’

‘Het hoofd van hun afdeling Belastingzaken is vroeger belastinginspecteur geweest.’

‘Jezus, ze nemen hier geen enkel risico.’

Een onbehaaglijk gevoel bekroop Sawyer. Hardy en hij werkten tegenwoordig niet meer voor dezelfde organisatie. Toegang tot informatie werd voor een groot deel geregeld door computers en op dat terrein lag de particuliere sector zo ver voor op de overheid dat die laatste geen enkele kans had om zijn achterstand ooit nog in te lopen. Zelfs de fbi , die wat informatietechnologie betreft een toonaangevende overheidsinstelling was, was maar een heel kleine jongen in de wereld waar Triton Global zijn veldslagen leverde. Dat besef bezorgde Sawyer een onaangenaam gevoel. Je moest wel achterlijk zijn om niet te onderkennen dat computermisdrijven binnenkort alle andere manifestaties van het kwaad in de mens zouden overtreffen – in elk geval wat geld betrof. Maar geld was erg belangrijk; geld vertegenwoordigde banen, huizen en gelukkige gezinnen. Of niet. Sawyer bleef stilstaan. ‘Je zei dat Triton Global je grootste cliënt was. Mag ik vragen hoeveel omzet ze je opleveren?’

Hardy draaide zich om, keek hem wat verward aan en begon plotseling te glimlachen. ‘Hoezo? Wil je soms voor jezelf beginnen en mijn klanten stelen?’

‘Hé, ik wil gewoon eens weten hoe de zaken lopen, voor als ik ooit eens van je aanbod gebruik mocht maken.’

Hardy keek hem scherp aan. ‘Meen je dat?’

‘Op mijn leeftijd weet je heel goed dat je nooit iets kunt uitsluiten.’

Terwijl hij de woorden van zijn voormalige partner tot zich liet doordringen, verscheen er opnieuw een ernstige uitdrukking op Hardy’s gezicht. ‘Ik ga liever niet op de details in, maar Triton levert ons elk jaar een omzet op die ruim in de zeven cijfers valt, plus een vast bedrag dat ze betalen om überhaupt gebruik van onze diensten te kunnen maken.’

Sawyer floot zachtjes voor zich uit. ‘Christus, ik hoop dat je daar een dikke plak van overhoudt, Frank.’

Hardy knikte kort. ‘Dat lukt wel, en voor jou ligt er ook een klaar, Lee, als je ooit verstandig wordt en voor mij komt werken.’

‘Oké, ik hap wel. Waar hebben we het dan over, qua salaris dus? Gewoon een ruw idee.’

‘Vijf tot zes ton in het eerste jaar.’

Sawyers mond zakte zover open dat zijn onderkaak bijna de vloer raakte. ‘Dat meen je niet.’

Hardy grijnsde. ‘Als het over geld gaat, ben ik altijd serieus, Lee. Zolang er misdaad is, hoeft niemand in dit land arm te zijn.’

De twee mannen liepen weer verder. ‘Denk er eens over na, Lee.’

Sawyer wreef over zijn kin en dacht over zijn gestaag stijgende schulden, zijn nooit-eindigende werktijden en zijn kleine kantoortje in het Hoover Building. ‘Dat zal ik zeker doen, Frank.’ De gedachte aan zijn jongste dochter van wie hij zo vervreemd was geraakt, dreigde een diepe somberheid in hem op te roepen en daarom veranderde hij maar snel van onderwerp. ‘Is die Gamble een one-man-show?’

‘Absoluut niet. O, zeker, hij is de absolute leider van Triton, maar het technologische brein achter de hele zaak is Quentin Rowe.’

‘Wat is dat voor iemand? Zo’n wereldvreemd genie?’

Hardy bleef weer even stilstaan. ‘Ja en nee. Quentin Rowe is als beste van zijn jaargang geslaagd aan Columbia State University. Daarna is hij onderzoekswerk gaan doen, eerst bij de Bell Laboratoria en toen bij Intel. Hij heeft er een hele reeks wetenschappelijke prijzen mee gewonnen en op zijn 28e is hij een eigen bedrijfje begonnen. Drie jaar geleden was dat bedrijf een van de meest gewilde aandelen van de nasdaq , en toen Nathan het overnam, was het een van de meest gewilde acquisities van het jaar. Het is een briljante zet van hem geweest. Synergie, dat is vandaag de dag de sleutel tot het succes, Lee. Quentin is de man met visie; hij is de drijvende kracht achter de overname van CyberCom. Gamble en hij kunnen niet al te goed met elkaar overweg, maar ze hebben samen ongelooflijk veel succes gehad en dus heeft Gamble de neiging om naar hem te luisteren. Over succes valt niet te twisten.’

Sawyer knikte en ze liepen verder. ‘Trouwens, we laten de gangen van Sidney Archer nagaan, vierentwintig uur per etmaal.’

‘Dus dat gesprek met haar heeft je argwaan gewekt?’

‘Dat kun je wel zeggen, ja. En net toen we daar binnen kwamen, was ze heel erg van streek geraakt over het een of ander.’

‘Wat dan?’

‘Een telefoontje.’

‘Van wie?’

‘Dat weet ik niet. We hebben het getraceerd, maar het kwam vanuit een telefooncel in Los Angeles. Diegene die heeft gebeld, wie het ook mag zijn, kan nu al hoog en breed in Australië zitten.’

‘Denk je dat het haar man was?’

Sawyer haalde zijn schouders op. ‘Onze bron zei dat Sidney Archers vader de telefoon opnam en dat de beller tegen hem over zijn identiteit heeft gelogen. En hij wist ook te vertellen dat Sidney Archer na dat gesprek doodsbleek zag.’

Met een chipkaart maakte Hardy de deur van een privé-lift open. Terwijl ze opstegen naar het penthouse, ging Hardy voor de spiegelwand staan om zijn modieuze das recht te trekken en met een korte handbeweging zijn haar in model te duwen. Hij had een maatpak aan dat hem minstens duizend dollar had gekost en zijn manchetknopen waren van goud. Sawyer nam zijn voormalige partner aandachtig op en keek toen naar zijn eigen spiegelbeeld. Zijn overhemd was weliswaar pas gewassen, maar de boord vertoonde duidelijke tekenen van slijtage en zijn das was minstens tien jaar oud. Het geheel werd voltooid door zijn spuuglok, die nu recht omhoog stond, als een klein periscoopje. Toen hij de elegante Hardy weer aankeek, nam Sawyers stem een gemaakt serieuze toon aan. ‘Weet je, Frank, het is maar goed dat je bij het Bureau bent weggegaan.’

‘Wat?’ zei Hardy geschokt.

‘Je bent veel te mooi om nog voor een fbi -agent te kunnen doorgaan.’ Sawyer grinnikte.

Hardy lachte. ‘Over mooi gesproken, ik ben gisteren wezen lunchen met Meggie. Die is niet alleen mooi, maar ook slim. Het is niet gemakkelijk om toegelaten te worden op de juridische faculteit van Stanford. Die gaat een mooie toekomst tegemoet.’

‘Ondanks haar vader, bedoel je zeker.’

De lift kwam tot stilstand en ze stapten uit. ‘Zo goed kan ik nou ook weer niet overweg met die twee van mij, Lee. Dat weet jij ook wel. Je bent niet de enige die een hoop verjaardagen heeft gemist.’

‘Ik denk dat jij tegenwoordig een betere verhouding met hen hebt dan ik.’

‘Ja? Nou, Stanford is niet goedkoop, hoor. Denk maar eens over dat aanbod van mij. Misschien gaat het dan straks wel een stuk beter tussen jullie. We zijn er.’ Hardy liep naar een paar elegante glazen deuren met een ingeslepen tekening van een adelaar erop. Ze gleden geruisloos open toen hij naderbij kwam. De directiesecretaresse, een vrouw die er aardig uitzag en een efficiënte en strenge manier van doen had, zei iets in haar halsmicrofoontje om aan te kondigen dat ze eraan kwamen. Ze zat achter een constructie van metaal en hout die meer aan een stuk moderne kunst deed denken dan aan een bureau en nadat ze op een knop had gedrukt, wuifde ze naar Hardy en Sawyer dat ze naar een solide wand van gelakt ebbehout moesten lopen. Toen ze er dichterbij kwamen, schoof een deel van de wand weg. Sawyer schudde vol verbazing zijn hoofd; niet voor de eerste keer trouwens sinds hij het Triton-gebouw was binnen gelopen.

Een ogenblik later stonden ze voor een bureau waarop de naam ‘commandocentrum’ eigenlijk beter van toepassing was. Er stond een lange rij monitoren op, plus een aantal telefoons en een heleboel elektronica, die allemaal keurig was ingebouwd in de blinkende tafel en indrukwekkende rekken langs de wanden. De man aan het bureau legde net de hoorn neer en keek hen toen aan.

Hardy zei: ‘Speciaal agent Lee Sawyer van de fbi. Nathan Gamble, voorzitter van de raad van bestuur van Triton Global.’

Sawyer voelde de kracht in Gambles handen toen de hand van de voorzitter zich om de zijne sloot. De twee mannen zeiden elkaar gedag.

‘Hebben jullie Archer al?’

Sawyer liet zich net in een stoel zakken toen die vraag werd gesteld. De toon die Gamble aansloeg, was duidelijk die van een superieur tegen een ondergeschikte en deed alle haren in Sawyers dikke nek recht overeind staan. Sawyer ging zitten en nam even de tijd om de man aandachtig op te nemen voor hij antwoord gaf. Vanuit zijn ooghoek zag Sawyer de angstige en bezorgde blik op het gezicht van zijn voormalige partner, die nu stram naast de deur stond. Sawyer nam de tijd om de bovenste knoop van zijn jasje open te maken en zijn notitieboekje open te slaan voordat hij zijn kalme blik weer op Gamble liet rusten.

‘Ik zal u een paar vragen moeten stellen, meneer Gamble. Ik hoop dat het niet veel tijd in beslag zal nemen.’

‘Je hebt geen antwoord gegeven op mijn vraag.’ De stem van de voorzitter klonk nu iets zwaarder.

‘Nee, en dat ben ik ook niet van plan.’ De twee mannen keken elkaar nu recht in de ogen, tot Gamble er genoeg van kreeg en Hardy aankeek.

‘Meneer Gamble, het onderzoek loopt nog, en dan geeft de fbi meestal geen commentaar.’

Met een abrupt handgebaar bracht Gamble hem tot zwijgen. ‘Laten we dit dan snel afhandelen. Over een uur moet ik naar het vliegveld.’

Sawyer wist niet wie hij het liefst een klap wilde verkopen: Gamble of Hardy, omdat die dit allemaal slikte.

‘Meneer Gamble, misschien kunnen Quentin en Richard Lucas beter ook bij dit gesprek aanwezig zijn.’ Hardy keek de voorzitter aan, nog steeds met diezelfde angstige en bezorgde blik in zijn ogen.

‘Dat had je wel wat eerder kunnen bedenken, Hardy.’ Gamble drukte op een knop. ‘Laat Rowe en Lucas hierheen komen. Nú.’

Hardy legde zijn hand op Sawyers schouder. ‘Quentin heeft de leiding over de afdeling waar Archer werkte. Lucas is het hoofd van de interne beveiligingsdienst.’

‘Dan heb je gelijk, Frank. Die wil ik alle twee spreken.’

Een paar minuten later schoof de brede deur weer open en kwamen er twee mannen Nathan Gambles privé-domein binnenstappen. Sawyer keek hen scherp aan en zag al snel wie wie was. De man met de grimmige uitdrukking op zijn gezicht die Hardy zo’n nijdige blik toe wierp en een bobbel onder zijn linkeroksel had zitten, was duidelijk Richard Lucas, het hoofd Beveiliging. Quentin Rowe leek hem ergens voor in de dertig. Rowe had een vlotte glimlach en een paar blauwe ogen die de wereld in keken met een blik die eerder dromerig dan intens was. Sawyer kwam tot de conclusie dat Nathan Gamble nergens een collega had kunnen vinden die minder bij hem paste dan deze. Het groter geworden groepje ging aan een grote conferentietafel in een hoek van Gambles ruime kantoor zitten.

Gamble keek op zijn horloge en toen weer naar Sawyer. ‘Je hebt vijftig minuten, Sawyer, en die beginnen nú. Ik had gehoopt dat je iets belangrijks voor me had, maar ik heb zo’n idee dat dat weleens zou kunnen tegenvallen. Waarom bewijs je niet dat ik het mis heb?’

Sawyer beet op zijn lip en voelde de spanning in zijn schouderspieren toenemen, maar besloot om niet te happen. Hij keek naar Lucas. ‘Wanneer bent u Archer gaan verdenken?’

Lucas ging verzitten. De recente gebeurtenissen waren voor hem een ontnuchterende ervaring geweest en hij voelde zich duidelijk niet op zijn gemak. ‘De eerste duidelijke aanwijzing was die bandopname van Archer terwijl hij in Seattle bedrijfsgeheimen doorspeelt.’

‘Dat is die band die Franks mensen hebben gemaakt?’ Sawyer keek Lucas vragend aan.

Lucas’ nijdige uitdrukking sprak boekdelen. ‘Dat is juist, hoewel ik Archer al verdacht voordat die bandopname werd gemaakt.’

Gamble vroeg: ‘Is dat zo? Ik kan me niet herinneren dat je me daar ooit iets over hebt verteld. Ik betaal je niet al dat geld om je mond dicht te houden.’

Sawyer keek Lucas aandachtig aan. Die vent had te veel gezegd en zou zijn woorden waarschijnlijk niet hard kunnen maken, maar het was Sawyers plicht om dergelijke aanwijzingen na te trekken.

‘Wat voor verdenkingen?’

Lucas zat nog steeds naar zijn baas te kijken. De strenge uitbrander galmde duidelijk nog na. Nu keek hij echter met een doffe blik in zijn ogen naar Sawyer. ‘Nou, misschien was het meer een gevoel dan een duidelijk vermoeden. Er was niets concreets. Gewoon intuïtie. Maar soms is dat heel belangrijk, begrijpt u wel?’

‘Ja.’

‘Hij werkte veel. Op de gekste tijden. Zijn computer log-ins waren interessant om te lezen, dat kan ik u wel vertellen.’

Gamble maakte een geërgerde beweging. ‘Ik neem alleen maar harde werkers aan. Tachtig procent van de mensen hier werkt vijfenzeventig tot negentig uur per week, tweeënvijftig weken per jaar.’

‘U houdt dus niet van luiwammesen,’ zei Sawyer.

‘Ik laat mijn mensen hard werken, maar ik stel daar ook iets tegenover. Alle leden van het hogere kader zijn miljonair en de meesten van hen zijn nog geen veertig.’ Hij knikte naar Quentin Rowe. ‘Ik zal je maar niet vertellen hoeveel hij heeft gekregen toen ik hem heb uitgekocht, maar als hij ergens een eiland zou willen kopen en daar een landhuis op neer zou willen zetten met een eigen harem en een privé-vliegtuig dan kan hij dat zo doen, zonder ook maar een cent te hoeven lenen, en dan houdt hij nog ruim voldoende over om al zijn achterkleinkinderen van een plaats op een dure universiteit en een mooie auto te voorzien. Maar ik kan van een federale bureaucraat natuurlijk niet verwachten dat hij de fijnere nuances van het vrije ondernemerschap goed begrijpt. U hebt nog zevenenveertig minuten.’

Sawyer beloofde zichzelf dat hij Gamble nooit meer zo veel ruimte zou geven. ‘Heb je de gegevens omtrent die bankfraude al laten bevestigen?’ Sawyer keek naar Hardy.

Zijn vriend knikte. ‘Ik geef je straks de namen wel van de agenten die zich daarmee bezighouden.’

Gamble sloeg met zijn vuist op tafel en keek Sawyer zo woedend aan dat het wel leek alsof hij degene was die de Triton-baas bestolen had. ‘Tweehonderdvijftig miljoen dollar!’ Hij trilde van woede.

De ongemakkelijke stilte werd verbroken door Sawyer. ‘Ik heb begrepen dat Archer wat extra sloten op de deur van zijn kantoor heeft laten installeren.’

Lucas werd nog wat bleker. ‘Dat is correct.’

‘Straks wil ik zijn kantoor zien. Wat heeft hij allemaal laten installeren?’

Alle ogen waren nu op Richard Lucas gericht en Sawyer kon het water in de handen van de chef Beveiliging bijna zien glinsteren.

‘Een paar maanden geleden heeft hij een numeriek toetsenbord en een chipkaartsysteem op zijn deur laten zetten. En die zijn verbonden met een alarmsysteem.’

‘Was dat gebruikelijk, of noodzakelijk?’ vroeg Sawyer. Dat laatste kon hij zich eigenlijk niet voorstellen. Als je bedacht hoeveel hordes hij al niet had moeten nemen om dit gebouw binnen te komen.

‘Het leek me volstrekt overbodig. Dit is het best beveiligde bedrijf van de hele computerindustrie.’ Lucas kromp ineen toen Gamble een grommend geluid maakte. ‘Maar ik weet niet zeker of ik ook kan zeggen dat het ongebruikelijk was. Er zijn wel meer mensen hier die iets dergelijks op de deur van hun kantoor hebben laten installeren.’

Quentin Rowe viel hem bij. ‘Zoals u ongetwijfeld zelf ook al hebt geconstateerd, meneer Sawyer, is iedereen bij Triton Global buitengewoon beveiligingsbewust. Het wordt er bij iedere werknemer ingehamerd dat paranoia de juiste geesteshouding is als je met commercieel interessante technologie werkt. In feite houdt Frank hier om de drie maanden een lezing over dat onderwerp. Iedereen die een probleem heeft of een zwak punt in de beveiliging heeft gevonden, kan altijd contact opnemen met Richard en zijn staf, of met Frank. Iedereen weet dat Frank hier bij de fbi heeft gewerkt en ik heb er alle vertrouwen in dat iemand die zich zorgen maakt over de beveiliging geen enkele aarzeling zal hebben om met een van beiden contact op te nemen. In het verleden is dat ook al regelmatig gebeurd, en daardoor hebben we een paar potentiële problemen in de kiem kunnen smoren.’

Sawyer keek naar Hardy, die instemmend knikte. ‘Maar na zijn verdwijning kon u niet zomaar in zijn kantoor komen. U moet toch op de een of andere manier rekening houden met werknemers die ziek worden, doodgaan of ontslag nemen.’

‘Daar hebben we een systeem voor,’ zei Lucas.

‘Kennelijk heeft Jason een manier gevonden om dat te omzeilen,’ zei Quentin Rowe met iets van bewondering in zijn stem.

‘Hoe dan?’

Quentin keek even naar Lucas en zuchtte toen. ‘Volgens het bedrijfsreglement moet de code van elk individueel beveiligingssysteem in dit gebouw ter hand gesteld worden van de chef Beveiliging, aan Rich dus. En bovendien beschikt al het beveiligingspersoneel plus een aantal belangrijke managers over mastercards waarmee alle sloten in het hele gebouw geopend kunnen worden.’

‘Heeft Archer die code dan niet doorgegeven?’

‘Hij heeft de code aan Rich doorgegeven, maar daarna heeft hij de leeseenheid op de deur van zijn kantoor van een andere code voorzien.’

‘En dat is niemand opgevallen?’ Sawyer wierp Lucas een verbijsterde blik toe.

‘Er was geen enkele aanleiding om te denken dat hij die code gewijzigd zou hebben,’ zei Quentin. ‘Tijdens kantooruren stond Jasons deur altijd wijd open. En buiten kantoortijd had niemand behalve Jason daar iets te zoeken.’

‘Oké, de informatie die Archer aan rtg zou hebben geleverd, hoe heeft hij die in handen gekregen? Had hij daar officieel toegang toe?’

‘Voor een deel wel.’ Quentin Rowe ging even verzitten. Hij voelde zich ineens duidelijk niet op zijn gemak en streek met zijn hand nerveus over zijn paardestaart. ‘Jason maakte deel uit van het acquisitieteam. Bepaalde onderdelen van het overnameproject, met name wat er op het hoogste niveau werd besproken, waren echter voor hem volstrekt geheim. De enigen die daar toegang toe hadden, waren Nathan, ikzelf en drie andere topmanagers hier. En onze juristen natuurlijk.’

‘Waar werd die informatie bewaard? In een archiefkast of in een safe?’ vroeg Sawyer.

Quentin en Lucas keken elkaar grijnzend aan.

Rowe gaf antwoord. ‘Dit is, tot op vrij grote hoogte, een papierloos kantoor. Alle belangrijke documenten worden opgeslagen in computerbestanden.’

‘Ik neem aan dat die op de een of andere manier beveiligd zijn? Met een wachtwoord bijvoorbeeld.’

Lucas’ stem kreeg nu een neerbuigende toon: ‘Het was veel meer dan een wachtwoord.’

‘Archer heeft het kennelijk toch weten te breken,’ zei Sawyer scherp.

Lucas keek alsof er ineens een citroen in zijn mond was geduwd.

Quentin Rowe veegde zijn brilleglazen schoon. ‘Ja, inderdaad. Wilt u zien hoe hem dat gelukt is?’

De kleine opbergruimte stond vol met rotzooi en toen het groepje er naar binnen was gelopen, was er nauwelijks meer ruimte over. Rowe, Hardy en Sawyer keken toe hoe Richard Lucas de dozen van de muur weg duwde. Nathan Gamble was in zijn kantoor blijven zitten. Waar de dozen hadden gestaan, was nu een stekkerkast zichtbaar. Rowe ging naast de computer staan en hield de losse kabels omhoog.

‘Jason heeft dit werkstation hier aangesloten op het hoofdnetwerk.’

‘Waarom heeft hij niet gewoon de computer in zijn eigen kantoor gebruikt?’

Quentin stond al zijn hoofd te schudden voordat Sawyer was uitgesproken. ‘Als hij inlogt op zijn eigen computer,’ zei Lucas, ‘moet hij een reeks controlemaatregelen afwerken. Die checks controleren niet alleen de identiteit van de gebruiker, maar bevestigen die ook. Elk werkstation hier is voorzien van een irisscanner, die een video-opname maakt van de iris van de gebruiker. Bovendien maakt de scanner daarna zo nu en dan een opname om te controleren of de gebruiker zijn plaats niet heeft afgestaan aan iemand anders. Is dat wel het geval, dan sluit het systeem automatisch het werkstation af.’

Quentin Rowe keek Sawyer nu doordringend aan. ‘Waar het om gaat, is dat Archer met behulp van zijn eigen werkstation niet zonder ons medeweten een bestand zou hebben kunnen openen.’

‘Hoezo?’ vroeg Sawyer.

‘Ons netwerk is uitgerust met een “naamkaartjes”-voorziening. De meeste systemen hebben wel iets dergelijks. Als een gebruiker een bestand opent, wordt dat geregistreerd door het systeem.’ Quentin wees op de oude computer. ‘Dit werkstation hoort helemaal geen deel uit te maken van het netwerk en heeft dus nooit een nummer toegewezen gekregen van de netwerkbeheerder. Daarmee heeft hij dat risico weten te omzeilen. Voor het netwerk was dit in wezen een computer die helemaal niet bestond. Misschien heeft hij de computer in zijn kantoor gebruikt om erachter te komen waar bepaalde bestanden te vinden zouden zijn, zonder ze te openen. Dat kon hij op zijn gemak doen en het zou betekenen dat hij hier, waar hij het risico liep om betrapt te worden, maar heel weinig tijd hoefde door te brengen.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Wacht eens even. Als Archer geen gebruik heeft gemaakt van zijn eigen werkstation omdat hij dan onmiddellijk met naam en toenaam bekend zou worden, en in plaats daarvan deze heeft gebruikt, hoe weten jullie dan dat het Archer is geweest?’

Hardy wees op het toetsenbord. ‘Een beproefde methode. We hebben gekeken welke vingerafdrukken erop zaten, en die bleken allemaal van Archer te zijn.’

Uiteindelijk stelde Sawyer de meest voor de hand liggende vraag. ‘Oké, maar hoe weten jullie dat hij dit werkstation heeft gebruikt om toegang tot die bestanden te krijgen?’

Lucas ging op een van de dozen zitten. ‘We hebben een tijdlang last gehad van een onbevoegde gebruiker. Hoewel Archer als hij met behulp van dit ding hier inlogde, zich niet hoefde te identificeren, zou hij zodra hij bestanden ging openen, nog steeds een duidelijk spoor nalaten, tenzij hij dat naderhand weer uitwiste. Dat is niet onmogelijk, maar wel behoorlijk ingewikkeld. Ik denk dat hij dat in het begin wel heeft gedaan, maar naderhand is hij slordig geworden en na verloop van tijd zijn we hem op het spoor gekomen. Het heeft tijd gekost, maar uiteindelijk hebben we steeds meer mogelijkheden weten te elimineren, tot we hier uitkwamen.’

Hardy sloeg zijn armen over elkaar. ‘Weet je, het is eigenlijk heel ironisch. Jullie hebben er zo veel tijd en geld ingestoken om jullie netwerk te beveiligen tegen inbraken. Jullie hebben stalen deuren, bewakers, elektronische apparatuur, chipkaarten, alles. En toch...’ hij tuurde nu aandachtig naar
het plafond, ‘lopen de kabels die jullie hele netwerk bij elkaar houden door een ruimte tussen het werkelijke plafond en een verlaagd plafond met losse panelen, zodat iedereen erbij kan.’ Hij schudde ontsteld zijn hoofd en keek Lucas veelbetekenend aan. ‘Ik heb je daar al eens eerder voor gewaarschuwd.’

‘Archer was een insider,’ zei die verhit. ‘Hij kende het systeem en heeft misbruik gemaakt van zijn kennis om erin binnen te dringen.’ Hij bleef even boos voor zich uit staren. ‘En toen heeft hij een heel vliegtuig vol mensen de dood ingejaagd. Laten we dat ook niet uitvlakken alsjeblieft,’ zei Sawyer.

Tien minuten later stonden ze opnieuw in Gambles kantoor. De man verwaardigde zich niet om op te kijken.

Sawyer ging zitten. ‘Goed. Is er wat rtg betreft verder nog iets gebeurd?’ vroeg hij.

Gambles gezicht liep nu rood aan. ‘Niemand steelt van mij zonder daar erge spijt van te krijgen.’

‘Het is helemaal nog niet bewezen dat Jason Archer daar iets mee te maken heeft. Dat is op dit moment alleen nog maar een vermoeden,’ zei Sawyer rustig.

Gamble rolde met zijn ogen. ‘Juist! Nou, weet je wat jij doet? Jij gaat nu lekker al die lullige proceduretjes van je afwerken, zodat je dat lullige kleine baantje van je kunt houden, en dan zorg ik wel voor het harde werk.’

Langzaam sloeg Sawyer zijn notitieboekje dicht en stond op. Hardy kwam eveneens overeind en wilde Sawyers jas vastpakken, maar toen zijn voormalige partner hem een ijzige blik toewierp, bleef hij stokstijf staan. Hij had Sawyer weleens eerder zo zien kijken. Sawyer richtte zijn blik weer op Gamble.

‘Tien minuten, Sawyer. Omdat je kennelijk niets belangrijks te melden hebt, ga ik wat eerder weg vandaag.’ Toen Gamble langs de stevig gebouwde fbi -agent liep, greep die de voorzitter van de raad van bestuur stevig bij de arm en sleurde hem met zich mee naar het kantoor van de secretaresse. Sawyer keek haar even aan. ‘Als u ons even wilt excuseren, mevrouw?’ Aarzelend keek de vrouw naar Gamble.

‘Ik zei: wilt u ons even excuseren!’ Toen ze Sawyers sergeantsgebrul hoorde, sprong de vrouw op en holde snel de kamer uit.

Sawyer keek de voorzitter strak aan. ‘Ik zal je eens even een paar dingen duidelijk maken, Gamble. Ten eerste, ik ben geen verantwoording schuldig aan jou of aan wie dan ook in dat bedrijf van je. Ten tweede, omdat het ernaar uitziet dat een van jouw werknemers betrokken is bij een bomaanslag, verhoor ik je zolang als ik maar wil en je reisplannen kunnen me helemaal geen barst schelen. En als je me nog één keer vertelt hoeveel minuten ik nog over heb, ruk ik dat godverdomde horloge van je arm en ram het in je strot. Ik ben niet een van je loopjongens, maar een fbi -agent, en een goeie ook. Dus heb niet het lef om ooit nog zo’n toon tegen me aan te slaan. Ik ben in de loop der jaren beschoten, met messen gestoken, geschopt, geslagen en gebeten, en de mensen die dat hebben gedaan, waren zulke zwaargestoorde klootzakken dat jij bij hen vergeleken zelfs op je beste dagen nog maar een jong katje bent. Dus als je denkt dat ik onder de indruk ben van al dat stoere gedoe van jou dan verspil je niet alleen je eigen tijd, maar ook de mijne. En nou weer naar binnen jij, en zitten, verdomme.’

Twee uur later was Sawyer klaar met zijn verhoor. Hij keek nog een half uur rond in Archers kantoor, verklaarde het toen voor de duur van het onderzoek tot verboden terrein en liet een onderzoeksteam komen om het heel grondig af te zoeken. Hij had Archers computersysteem even bekeken, maar kon niet weten of er iets aan ontbrak of niet.

Samen met Hardy liep Sawyer weer terug naar de lift.

‘Zie je wel, Frank. Ik heb je toch gezegd dat er niets aan de hand was. Gamble en ik konden heel goed met elkaar overweg.’

Hardy lachte hardop. ‘Ik geloof niet dat ik hem ooit met zo’n wit gezicht heb gezien. Wat heb je tegen hem gezegd?’

‘Gewoon, dat ik hem zo’n geweldige vent vond. Waarschijnlijk was hij gewoon in verlegenheid gebracht door mijn openlijke bewondering.’

Glimlachend liepen de twee mannen verder. Toen ze bij de lift kwamen, zei Sawyer: ‘Weet je, ik heb hier niet veel opgestoken. Het is misschien fascinerend om te weten dat Archer de misdaad van de eeuw heeft gepleegd, maar ik zou hem liever in handen krijgen.’

‘Nou, die lui hier zijn net een heleboel geld kwijtgeraakt en dat is niet iets waaraan ze gewend zijn. Ze weten wat er is gebeurd en hebben er ook een redelijk vermoeden van hoe hij het hem heeft gelapt, maar het feit blijft dat ze zich door Archer hebben laten belazeren.’

Sawyer leunde tegen de muur en wreef over zijn voorhoofd.

‘Je realiseert je zeker wel dat er geen enkel bewijs is voor Archers betrokkenheid bij die aanslag?’

Hardy knikte instemmend. ‘Zoals ik al eerder heb gezegd, zou Archer Lieberman als dekmantel gebruikt kunnen hebben, maar ook daar hebben we geen bewijs voor. Maar als er geen verband is, dan heeft Archer wel ontzettend veel mazzel gehad.’

‘Nou, als dat het geval is, heeft iemand anders dat vliegtuig laten neerstorten.’

Net toen Sawyer op de knop van de lift wilde drukken, trok Hardy hem aan zijn mouw. ‘He, Lee, als je wil weten wat ik ervan denk: ik denk niet dat het je grootste probleem zal worden om te bewijzen dat Archer bij die bomaanslag was betrokken.’

‘Wat wordt mijn grootste probleem dan wél?’

‘Hem zien te vinden.’

Hardy liep weg. Terwijl Sawyer op de lift stond te wachten, hoorde hij iemand roepen.

‘Meneer Sawyer, als u nog even tijd hebt?’

Sawyer draaide zich om en zag dat Quentin Rowe naar hem toe kwam lopen.

‘Wat kan ik voor u doen, meneer Rowe?’

‘Zegt u maar Quentin.’

‘Best, Quentin.’

Rowe zweeg even en keek om zich heen. ‘Hebt u zin in een korte rondleiding langs een van onze produktie-eenheden?’

Sawyer begreep onmiddellijk wat hij bedoelde. ‘Mij best.’

•33•

Het vijftien verdiepingen hoge hoofdkantoor stond in verbinding met een uitgestrekt gebouw van drie verdiepingen dat ongeveer anderhalve hectare grond in beslag nam. Bij de hoofdingang kreeg Sawyer een bezoekersbadge opgespeld en daarna liep hij achter Rowe aan door een aantal controleposten. Tot zijn verrassing zag Sawyer dat Quentin door een groot aantal mensen hartelijk werd begroet. Hij was hier duidelijk niet alleen bekend, maar ook geliefd. Op een gegeven moment stonden Sawyer en Rowe door een dikke glazen wand te kijken naar een stel laboratorium-medewerkers dat in de grote ruimte druk aan het werk was; ze hadden witte jassen en handschoenen aan en witte maskers voor hun gezicht.

Sawyer keek Rowe verbaasd aan. ‘Het lijkt meer op een operatiekamer.’

Rowe glimlachte. ‘In feite is het daar nog veel sterieler dan in welke operatiekamer dan ook.’

Sawyers verbaasde reactie deed hem duidelijk genoegen.

‘Die technici daar zijn een nieuwe generatie computerchips aan het testen. Daarvoor moet de omgeving absoluut steriel zijn en volkomen stofvrij. Als ze eenmaal volledig functioneel zijn, kunnen die prototypen twee mips aan.’

‘Jezus,’ zei Sawyer, die geen flauw idee had waar dat acroniem voor stond.

‘Dat betekent twee miljoen instructies per seconde.’

Sawyer keek hem met open mond aan. ‘Waar is dat in hemelsnaam voor nodig?’

‘Dat zou u verbazen. Een hele rij technische toepassingen: cad -programma’s bijvoorbeeld. Computergestuurde ontwerpprogramma’s voor het ontwerpen van auto’s, vliegtuigen, schepen, space shuttles, gebouwen enzovoort enzovoort. De geldmarkten, allerlei grote bedrijven. Een bedrijf als General Motors bijvoorbeeld, dat heeft miljoenen onderdelen in voorraad, honderdduizenden werknemers, duizenden verschillende vestigingen. Als je dat allemaal bij elkaar optelt, heb je een heleboel gegevens en wij helpen ze om dat allemaal steeds efficiënt bij te houden.’ Hij wees naar een andere produktieruimte. ‘Hier wordt een nieuw type harde schijf getest. Als ze volgend jaar op de markt komen, zijn het veruit de krachtigste en meest efficiënte die er te koop zijn. Maar het jaar daarna zijn ze zeker al weer verouderd.’ Hij keek Sawyer eens aan. ‘Wat voor systeem gebruikt u op uw werk?’

Sawyer stak zijn handen in zijn zakken. ‘Misschien heb je er nooit van gehoord: een typemachine.’

Rowe keek hem wezenloos aan. ‘Dat meen je niet?’

‘Ik heb er net weer een nieuw lint in gedaan. Hij loopt gesmeerd.’ Sawyer klonk nu erg verdedigend.

Rowe schudde zijn hoofd. ‘Een vriendelijke waarschuwing. Over een paar jaar is iemand die niet weet hoe hij met een computer moet omgaan niet meer in staat om mee te draaien in de maatschappij. U moet u niet laten intimideren. Tegenwoordig zijn computers niet alleen gebruiksvriendelijk, maar zelfs idiootbestendig. Dat is trouwens niet beledigend bedoeld, hoor.’

Sawyer zuchtte. ‘Computers die alsmaar sneller worden. Dat Internet, wat dat ook mag zijn, dat steeds maar groter en groter wordt, netwerken, piepers, mobiele telefoons, faxen. Jezus, houdt het dan nooit eens op?’

‘Omdat het de branche is waar ik in werk, hoop ik maar van niet.’

‘Soms kunnen veranderingen ook te snel gaan.’

Rowe lachte hem goedmoedig toe. ‘De veranderingen die we nu doormaken, zijn nog niets vergeleken bij wat ons de komende vijf jaar te wachten staat. We staan op de rand van een technologische vloedgolf die zelfs tien jaar geleden nog volstrekt ondenkbaar was geweest.’ Rowes ogen begonnen te glimmen; het leek wel of hij naar de komende eeuw stond te turen. ‘Wat wij op dit moment kennen als het Internet is zeer binnenkort al saai en ouderwets, en dat voor een groot deel door toedoen van Triton Global. Als alles volgens plan verloopt, zullen wij daar zelfs een leidende rol in spelen. Onderwijs, medicijnen, het werk, reizen, entertainment, hoe we eten, onze sociale contacten onderhouden, werken, alles wat mensen doen of waar ze baat bij hebben, zal onherkenbaar veranderen. Armoede, vooroordelen, misdaad, onrecht en ziekte zullen gewoon verpletterd worden onder het gewicht van alle nieuwe gegevens en ontdekkingen die plotseling beschikbaar zullen komen. Onwetendheid zal volkomen verdwijnen. De inhoud van honderdduizenden bibliotheken, alles wat de grote geesten van de hele wereld ons hebben nagelaten, zal allemaal met een druk op de knop voor iedereen toegankelijk worden. Uiteindelijk zal de wereld van de computers zoals wij die kennen, veranderen in een enorm wereldomvattend netwerk met een onbegrensd potentieel.’ Turend door zijn dikke brilleglazen keek hij Sawyer aan. ‘Al de kennis van de hele wereld, de oplossingen voor alle problemen, zullen niet meer dan één enkele toetsaanslag van ons verwijderd zijn. Dat is de volgende, voor de hand liggende stap.’

‘En dat kan een mens allemaal uit de computer krijgen?’ zei Sawyer sceptisch.

‘Ja. Is het niet geweldig?’

Sawyer wreef over zijn neus. ‘Beangstigend, vind ik.’

Rowes mond viel open. ‘Wat kan daar nou angstaanjagend aan zijn?’

‘Misschien ben ik na vijfentwintig jaar in dit beroep wel een beetje cynisch geworden, maar als jij me vertelt dat één persoon dat allemaal uit een computer kan halen, weet je wat dan het eerste is dat in me opkomt?’

‘Nee.’

‘Wat als hij nou eens kwaad wil?’ Rowe reageerde niet. ‘Wat als hij met één druk op de knop al de kennis van de hele wereld uitwist?’ Sawyer knipte met zijn vingers. ‘Wat als hij alles vernietigt? Of het allemaal hopeloos door elkaar klutst? Wat moeten we dan?’

Rowe glimlachte. ‘De voordelen van de techniek zijn veel groter dan de potentiële gevaren. U bent het misschien niet met me eens, maar in de komende jaren zal wel blijken dat ik gelijk heb.’

Sawyer krabde eens over zijn achterhoofd. ‘Waarschijnlijk ben je daar te jong voor, maar in de jaren vijftig dacht niemand dat illegale drugs ooit een groot probleem zouden vormen. Dus dan kun je wel nagaan.’

De twee mannen liepen door. ‘We hebben vijf van dit soort fabrieken, verspreid over het hele land,’ zei Rowe.

‘Dat zal behoorlijk veel geld kosten.’

‘Dat kunt u wel zeggen, ja. We geven meer dan tien miljard dollar per jaar uit aan onderzoek en ontwikkeling.’

Sawyer floot zachtjes. ‘Je hebt het over bedragen waar ik niet eens over kan denken. Ik ben gewoon maar een nederige bureaucraat die op kosten van de belastingbetaler uit zijn neus zit te vreten.’

Rowe glimlachte. ‘Nathan Gamble vindt het heerlijk om andere mensen in verlegenheid te brengen, maar ik denk dat hij in u eindelijk iemand heeft gevonden die tegen hem op kan. Ik heb niet geapplaudisseerd, maar ik zat wel aan een staande ovatie te denken.’

‘Hardy vertelde me dat je je eigen bedrijf had, en dat het het op de beurs heel goed deed. Dus, mag ik vragen waarom je het verkocht hebt aan Gamble?’

‘Geld.’ Met een zwaai van zijn arm wees Rowe naar het gebouw waar ze in rondliepen. ‘Dit kost miljarden dollars. Mijn bedrijf liep goed, maar er waren een heleboel bedrijven die het goed deden, op de aandelenmarkt. De aandelen in mijn bedrijf waren negentien dollar waard toen ze op de beurs werden geïntroduceerd en nog geen zes maanden later stonden ze al op honderdzestig dollar, maar wat niemand schijnt te begrijpen, is dat wij niets van die enorme stijging merkten. Dat geld is allemaal naar de mensen gegaan die de aandelen het eerst hebben gekocht.’

‘Je was toch zeker verplicht om een deel van je eigen aandelen aan te houden?’

‘Inderdaad, maar vanwege de huidige voorschriften en de eisen van de bank die onze emissie had gegarandeerd, kon ik daar niets van verkopen. Op papier was ik schatrijk, maar mijn bedrijf liep nog steeds heel moeizaam. Onze onderzoekskosten waren enorm en we hadden geen inkomsten,’ zei hij bitter.

‘En toen verscheen Nathan Gamble ten tonele?’

‘In feite heeft hij al in een heel vroeg stadium geld in ons geïnvesteerd. Nog voordat we aan de beurs genoteerd waren. Hij heeft ons startkapitaal verschaft en ook iets anders, iets waar we wanhopig om verlegen zaten: een goede naam in Wall Street, op de kapitaalmarkt dus. Als je geld wil verdienen, is een goede, solide reputatie absoluut noodzakelijk. Toen we naar de beurs gingen, heeft hij zijn aandelen vastgehouden. Naderhand hebben Gamble en ik het over de toekomst gehad en besloten om alle aandelen weer in te kopen en het bedrijf om te vormen tot een besloten vennootschap.’

‘Was dat achteraf gezien een goed besluit?’

‘Wat geld betreft, was het een ongelooflijk goed besluit.’

‘Maar geld is ook niet alles, hè, Quentin?’

‘Dat vraag ik me soms wel af.’

De twee mannen liepen verder. Zo nu en dan bleef Rowe even staan om de federale agent iets aan te wijzen en uit te leggen wat er gedaan werd. Na een tijdje bleef Sawyer staan, vouwde zijn vlezige armen over elkaar en keek Rowe veelbetekenend aan. ‘Heel interessant allemaal, maar ik hoop dat dit niet alles was wat je me wilde vertellen.’

‘Nee.’ Rowe haalde zijn chipkaart door de gleuf op een deur vlak bij hen en wenkte Sawyer dat hij mee moest komen. Ze gingen aan een tafeltje zitten en Rowe bleef even zwijgend voor zich uit zitten staren. Kennelijk wilde hij zijn gedachten even ordenen voor hij van wal stak. ‘Weet u, als u me voor al deze gebeurtenissen had gevraagd wie ik dacht dat ons had bestolen, zou de naam van Jason Archer niet eens bij me zijn opgekomen.’ Rowe zette zijn bril af en wreef met zijn zakdoek de glazen schoon.

‘Dus je vertrouwde hem?’

‘Volkomen.’

‘En nu?’

‘Nu denk ik dat ik het heb mis gehad. Ik voel me verraden.’

‘Dat kan ik begrijpen. Denk je dat er iemand anders binnen het bedrijf bij betrokken zou kunnen zijn?’

‘Mijn god, ik hoop het niet.’ Het idee leek Rowe nogal van slag te brengen.

‘Ik moet zeggen dat ik het een heel wat prettiger idee vind dat Jason dit op zijn eigen houtje heeft gedaan, of anders in samenwerking met een concurrent. Dat klinkt me ook een stuk aannemelijker in de oren. En bovendien, Jason was uitstekend in staat om zich eigenhandig toegang te verschaffen tot de computer van BankTrust. Zo moeilijk is dat niet.’

‘Spreek je uit ervaring?’

Rowe begon te blozen. ‘Laten we het er maar op houden dat ik een onbedwingbare nieuwsgierigheid heb. Op de universiteit was het rondneuzen in andermans databanken een wijdverbreid tijdverdrijf. Mijn medestudenten en ik hebben daar erg veel lol mee gehad, hoewel de plaatselijke autoriteiten meerdere malen hebben laten weten dat zij er helemaal niet om konden lachen. Maar we hebben nooit iets gestolen. Ik heb zelfs nog training gegeven aan politiemensen in het opsporen en voorkomen van computercriminaliteit.’

‘Werkt een van hen soms nu voor jullie beveiligingsdienst?’

‘Bedoel je Richard Lucas? Nee. Die werkt al heel lang voor Gamble. En ook voor hem geldt dat hij heel erg goed in zijn werk is, maar niet erg prettig in de omgang. Maar dat is dan ook zijn werk niet.’

‘Maar Archer heeft hem om de tuin weten te leiden.’

‘Hij heeft ons allemaal om de tuin weten te leiden, dus wie zonder zonden is, moge de eerste steen werpen.’

‘Je hebt behoorlijk nauw samengewerkt met Archer. Is je ooit iets opgevallen wat je achteraf verdacht vindt?’

‘De meeste dingen zien er achteraf heel anders uit. Dat weet ik beter dan de meeste mensen. Ik heb er wat over nagedacht, en Jason heeft wel heel erg veel belangstelling getoond voor die CyberCom-deal.’

‘Maar dat hoorde bij zijn werk.’

‘Dat bedoel ik niet. Zelfs over aspecten van de overname waar hij helemaal niet bij betrokken was, heeft hij nog een hoop vragen gesteld.’

‘Zoals?’

‘Nou, bijvoorbeeld of ik vond of hun eisen redelijk waren, of ik dacht dat de overname zou lukken en wat zijn rol zou zijn als de overname geslaagd was. Dat soort vragen.’

‘Heeft hij ooit gevraagd of je over vertrouwelijke gegevens met betrekking tot de overname beschikte?’

‘Niet rechtstreeks, dat niet.’

‘Dus kennelijk heeft hij alles wat hij nodig had uit de computer weten te halen?’

‘Daar ziet het wel naar uit.’

De twee mannen bleven een paar minuten langs elkaar heen zitten staren.

‘Heb je enig idee waar Archer zich nu zou kunnen bevinden?’

Rowe schudde zijn hoofd. ‘Ik ben op bezoek gegaan bij zijn vrouw, Sidney.’

‘We hebben elkaar ontmoet.’

‘Het is moeilijk te geloven dat hij haar zomaar in de steek heeft gelaten. Hij heeft ook een dochtertje, een heel leuk klein meisje.’

‘Misschien was hij niet van plan om hen in de steek te laten.’

Rowe keek hem verbaasd aan.

‘Hoe bedoelt u?’

‘Ik bedoel dat hij misschien wel van plan was om terug te komen.’

‘Hij is nu voortvluchtig. Waarom zou hij terugkomen? En bovendien, Sidney zou nooit met hem meegaan.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat hij een crimineel is.’

‘Misschien komt dit als een verrassing, Quentin, maar er bestaan ook oneerlijke advocaten.’

‘U bedoelt... bedoelt u dat u Sidney Archer als een mogelijke medeplichtige beschouwt?’

‘Ik bedoel dat ik nog helemaal niets of niemand als níet verdacht beschouw. Zij is als jurist werkzaam voor Triton. Ze was betrokken bij de CyberCom-deal. Dat lijkt me een uitstekende positie om de interessante geheimen eruit te pikken en die door te verkopen aan rtg . Wie weet? Maar ik ben van plan om daar achter te komen.’

Rowe zette zijn bril weer op en wreef nerveus met zijn hand over de glazen tafel. ‘Ik kan me bijna niet voorstellen dat Sidney hierbij betrokken zou zijn.’

Sawyer nam hem aandachtig op. ‘Quentin, wil je me soms iets vertellen? Over Sidney Archer misschien?’

Rowe bleef nog even draaien en zuchtte toen diep. ‘Ik ben ervan overtuigd dat Sidney Archer na de luchtramp in Jasons kantoor is geweest.’

Sawyer kneep zijn ogen halfdicht. ‘Wat voor bewijs heb je daarvoor?’

‘De nacht voordat Jason zogenaamd naar Los Angeles is vertrokken, hebben hij en ik in zijn kantoor zitten werken. We zijn tegelijk de deur uitgegaan en hij heeft de deur achter zich op slot gedaan. Sindsdien is die deur voortdurend op slot gebleven, tot we de installateur hebben laten komen om de alarminstallatie uit te schakelen en de deur uit zijn hengsels te lichten.’

‘Dus?’

‘Toen we zijn kantoor binnenkwamen, viel het onmiddellijk op dat de microfoon in Jasons kamer bijna doormidden was gebroken. Hij zag eruit alsof iemand er per ongeluk tegen aan was gelopen en daarna heeft geprobeerd hem weer recht te buigen.’

‘Waarom denk je dat Sidney Archer dat heeft gedaan? Misschien is Jason later teruggekomen.’

‘Als het Jason geweest was zou dat geregistreerd zijn, zowel elektronisch als door de beveiliging.’ Rowe zweeg even. Het was duidelijk dat hij terugdacht aan de gebeurtenissen van die avond. Uiteindelijk hief hij zijn handen op: ‘Ik weet niet hoe ik het anders zou moeten zeggen. Ze sloop hier rond. Ze beweerde dat ze niet in het gebied was geweest waar alleen ge screende personeelsleden mogen komen, en toch ben ik er zeker van dat ze daar wél is geweest. Ik denk dat de bewaker haar heeft gedekt. Hij had een erg hoge dunk van Jason. En Sidney heeft een of ander flauwekulverhaal opgehangen over een afspraak die ze zou hebben met Jasons secretaresse om wat spullen op te halen.’

‘Dat klinkt toch niet zo vreemd?’

‘Nee, maar ik heb Kay Vincent, Jasons secretaresse, naderhand even gevraagd of ze Sidney kortgeleden nog had gesproken. En dat bleek zo te zijn. Op diezelfde avond waarop Sidney naar kantoor is gekomen. Ze moet dus hebben geweten dat Kay er niet zou zijn.’

Sawyer zakte achterover tegen de leuning. Quentin Rowe vervolgde: ‘Je moet een speciale chip-kaart hebben om de toegangscode in Jasons deurslot te kunnen intikken. En als je die vier cijfers niet goed intikt, gaat er een alarm af. Dat is trouwens wat er is gebeurd toen we voor het eerst hebben geprobeerd om de deur van zijn kantoor open te maken. Daardoor zijn we erachter gekomen dat Jason het wachtwoord had veranderd. Die avond dat Sidney er was, heb ik er zelfs nog over gedacht of ik het zou proberen, maar ik wist dat het zinloos zou zijn. Ik had een chipkaart die op alle sloten past, maar zonder de code zou het alarm toch weer zijn afgegaan.’ Hij haalde even diep adem. ‘Sidney zou Jasons chipkaart kunnen hebben gehad, en het is ook best mogelijk dat hij haar heeft verteld wat het wachtwoord was. Ik kan nauwelijks geloven dat ik u dit zeg, maar ze voert iets in haar schild. Ik weet alleen niet wat.’

‘Ik ben net in Archers kantoor geweest, maar die microfoon is me niet opgevallen. Hoe ziet dat ding eruit?’

‘Hij is ruim tien centimeter lang, ongeveer zo dik als een potlood en aan het uiteinde zit een klein microfoontje. Hij was rechtstreeks op de centrale verwerkingseenheid van de computer geïnstalleerd, linksonder dus. Hij is voor stemcommando’s. Op een dag gaan die het toetsenbord volledig vervangen. Voor mensen die niet goed kunnen typen, is zoiets een geschenk uit de hemel.’

‘Zoiets heb ik helemaal niet gezien.’

‘Waarschijnlijk niet. Ik weet zeker dat iemand hem heeft weggehaald omdat hij zo zwaar beschadigd was.’

Sawyer nam een paar minuten de tijd om wat aantekeningen te maken en Rowe nog enkele vragen te stellen, voordat die hem weer naar de uitgang bracht.

‘Als je nog iets te binnen schiet, Quentin, laat het me dan even weten.’ Hij gaf Rowe zijn kaartje.

‘Ik wilde dat ik wist wat er allemaal aan de hand is, agent Sawyer. Ik heb mijn handen al vol aan CyberCom, en nou komt dit er ook nog bij.’

‘Ik doe wat ik kan, Quentin. Volhouden, jong.’

Langzaam liep Rowe weer naar binnen. Hij had het kaartje van de fbi -agent nog steeds in zijn hand. Toen Sawyer naar zijn wagen liep, hoorde hij de mobiele telefoon zoemen. Ray Jacksons stem klonk opgewonden. ‘Je had gelijk.’

‘Waarover?’

‘Sidney Archer gaat ervandoor.’

•34•

De twee volgwagens van de fbi reden een half blok achter de taxi. In de parallel lopende straten reden twee andere wagens die het op strategische punten zouden overnemen, zodat het doelwit van de achtervolging geen argwaan zou krijgen. Dat doelwit veegde nu het haar uit haar ogen, haalde eens diep adem en staarde uit het raam van de taxi. Toen Sidney de details van haar geplande reis nog eens naliep, vroeg ze zich af of ze nu alleen maar van de ene nachtmerrie in de andere was beland.

‘Na de herdenkingsdienst is ze naar huis gegaan. Daar is ze een tijdje gebleven en toen werd ze opgehaald door een taxi. Te oordelen naar de richting waarin ze nu rijdt, gaat ze naar Dulles Airport,’ zei Ray Jackson in de autotelefoon. ‘Ze is één keer uitgestapt, bij een bank. Waarschijnlijk heeft ze wat geld opgenomen.’

Lee Sawyer drukte de hoorn tegen zijn oor en stuurde zijn wagen zo snel als het maar ging door het spitsverkeer. ‘Waar zijn jullie nu?’

Jackson gaf zijn positie door. ‘Je moet ons zonder moeite kunnen inhalen, Lee. We rijden stapvoets.’

Sawyer begon naar de zijstraten te kijken. ‘Over een minuut of tien ben ik bij jullie. Hoeveel bagage heeft ze bij zich?’

‘Een middelgrote koffer.’

‘Dat wordt dus een kort verblijf.’

‘Waarschijnlijk,’ zei Jackson. ‘O, shit!’

‘Wat?’ brulde Sawyer in de hoorn.

Geschrokken keek Jackson toe hoe de taxi abrupt het metrostation Vienna in reed. ‘Het ziet ernaar uit dat de dame zojuist haar reisplannen heeft veranderd. Ze neemt de metro.’

Jackson keek toe hoe Sidney uit de taxi stapte.

‘Stuur een paar man achter haar aan, Ray.’

‘Oké, wordt aan gewerkt.’

Sawyer zette zijn zwaailicht aan en zwenkte om het stilstaande verkeer heen. Toen de telefoon opnieuw ging, rukte hij de hoorn van de haak. ‘Schiet op, Ray. Alleen het goede nieuws.’

Zijn partners adem klonk nu wat rustiger. ‘Alles in orde, ik heb twee man achter haar aan gestuurd.’

‘Ik rij in één minuut naar het station. Welke kant gaat ze op? Wacht even. Vienna is het eindpunt van de oranje lijn. Dus gaat ze weer terug naar de stad.’

‘Zou kunnen, Lee, tenzij ze zo dadelijk het station weer uit komt rennen en in een andere taxi springt. Dulles is de andere kant op. We zouden trouwens weleens een probleem kunnen krijgen met onze verbindingen. De portofoons doen het niet altijd goed in de metro. Als ze onder de grond overstapt voordat onze jongens dat in de gaten krijgen, zijn we haar kwijt.’

Sawyer dacht even na. ‘Heeft ze haar bagage meegenomen, Ray?’

‘Wat? Nee, verdomme, die staat nog in die taxi!’

‘Stuur twee wagens achter die taxi aan, Ray, en zorg dat ze hem niet uit het oog verliezen. Ik denk niet dat mevrouw Archer zomaar haar schone ondergoed en haar make-up achterlaat.’

‘Ik ga er zelf wel achteraan. Jij ook?’

Sawyer wilde net ja zeggen toen hij plotseling van plan veranderde. Hij reed door een rood licht. ‘Blijf erachter hangen, Ray. Ik probeer het vanuit een andere invalshoek. Neem om de vijf minuten contact op en laten we hopen dat ze niet weet te ontsnappen.’

Sawyer maakte een scherpe U-bocht en reed met hoge snelheid naar het noorden.

Op station Rosslyn was Sidney overgestapt op een treinstel van de blauwe lijn dat naar het zuiden reed. Toen de deuren op station Pentagon open schoven, stapten er ongeveer duizend mensen tegelijk uit. Ze wilde niet opvallen in de massa en daarom hing de witte jas die ze daarnet had aangehad, nu over haar arm. De blauwe trui die ze daaronder droeg, ging verloren in de steeds dichter wordende massa in precies dezelfde kleur geklede militairen.

Terwijl ze wanhopig probeerden om Sidney weer in het oog te krijgen, drongen de twee fbi -agenten zich wanhopig door de menigte. Geen van beiden merkte dat Sidney een paar deuren verderop weer in de trein stapte en doorreed naar National Airport. Ze keek een paar keer om, maar er zat nu niemand meer in de wagon die duidelijk een achtervolger was.

Sawyer bracht zijn wagen tot stilstand voor het hoofdgebouw van National Airport, liet de verbaasde parkeerwacht zijn fbi -identiteitsbewijs zien en rende het gebouw binnen. Een paar seconden later toen hij de enorme mensenmassa zag, bleef hij abrupt stilstaan en liet verslagen zijn schouders hangen. ‘Shit!’ Vrijwel onmiddellijk daarna ging hij echter zo dicht als hij maar kon tegen de muur staan omdat Sidney op nog geen drie meter afstand langs kwam lopen.

Zodra Sidney veilig een eind voor hem uit liep, begon hij haar te volgen. De korte wandeling eindigde in een rij van twintig mensen voor de balie van United Airlines.

Een eindje verderop, uit het zicht van zowel Sidney als Sawyer, duwde Paul Brophy zijn bagagekarretje naar een instapruimte van American Air lines. In de binnenzak van zijn jasje zat de complete reisroute die Sidney met Jason had afgesproken tijdens het telefoongesprek dat hij had afgeluisterd. Zonder haast liep hij door de chaos rondom hem. Die luxe kon hij zich veroorloven. Hij had zelfs nog tijd om Goldman te bellen.

Vijfenveertig minuten later nam Sidney eindelijk haar ticket en instapkaart in ontvangst. Het viel de van een afstand toekijkende Sawyer op dat ze ervoor betaalde met een dikke stapel bankbiljetten. Zodra ze de hoek om was, drong Sawyer met zijn fbi- penning duidelijk zichtbaar in de hand door een lange rij nijdige reizigers heen.

De vrouw achter de balie staarde naar de penning en daarna naar Sawyer zelf.

‘Die vrouw aan wie u net een ticket hebt verkocht, Sidney Archer,’ zei Sawyer. ‘Een lange, knappe blondine met een blauwe trui en een witte jas over haar arm,’ voegde hij er toen snel aan toe. Zijn prooi zou een valse naam gebruikt kunnen hebben. ‘Welke vlucht heeft ze geboekt? Snel!’

De vrouw verstarde even en drukte toen een paar toetsen in. ‘Vlucht 715 naar New Orleans. Die vertrekt over vijftien minuten.’

‘New Orleans?’ zei Sawyer, meer tegen zichzelf dan tegen de vrouw. Even had hij er spijt van dat hij Sidney in eigen persoon had ondervraagd. Ze zou hem ogenblikkelijk herkennen. Maar hij had geen tijd om een andere agent te bellen. ‘Welke instapruimte?’

‘Elf.’

Sawyer leunde over de balie en zei zachtjes: ‘Oké, wat is haar stoelnummer?’

De vrouw keek op het scherm.’

‘Zevenentwintig C.’

‘Problemen?’ De chef van de vrouw was naar hen toe komen lopen. Sawyer liet haar zijn identiteitsbewijs zien en legde snel uit wat er aan de hand was. De chef nam een telefoonhoorn op en belde snel het personeel van de instapruimte en de beveiliging, die op hun beurt de bemanning weer op de hoogte zouden stellen. Het laatste waar Sawyer behoefte aan had, was dat een stewardess zijn pistool zou opmerken. In dat geval zou de politie van New Orleans hem op het vliegveld staan opwachten.

Met een beveiligingsmedewerker in zijn kielzog liep Sawyer een paar minuten later snel over het brede middenpad van de vertrekhal. Hij had zijn kraag opgetrokken en een verfomfaaide hoed opgezet die hij haastig van iemand van de beveiliging had geleend. Toen hij Sidney weer zag, stond ze al in de rij. Hij draaide zich met een ruk om en ging zitten, met zijn rug naar de instapruimte. Een paar minuten nadat de laatste groep passagiers aan boord was gegaan, liep Sawyer door de slurf en ging in de eerste klasse zitten, verder waren er nauwelijks plaatsen vrij geweest. Er verscheen even een glimlach op zijn gezicht. Het was voor het eerst dat hij ooit in zo’n luxe had gevlogen. Hij zocht in zijn portefeuille naar zijn telefoonkaart en merkte toen dat Sidneys kaartje er nog in zat. Er stonden telefoonnummers op van haar kantoor, haar buzzer, haar fax en haar mobiele telefoon. Sawyer schudde zijn hoofd. Dat was typisch de particuliere sector. Je moest elke minuut van de dag bereikbaar zijn. Hij pakte de vliegtuigtelefoon en haalde zijn kaart erdoorheen.

Het was een vlucht zonder tussenlandingen en tweeënhalf uur later landde het toestel op New Orleans International Airport. Tot Lee Sawyers intense opluchting was Sidney al die tijd op haar stoel blijven zitten. Hij had tijdens de vlucht een aantal telefoongesprekken gevoerd en inmiddels was er al een fbi -team op het vliegveld gearriveerd. Toen de vliegtuigdeur openging, was Sawyer de eerste die uitstapte.

Toen Sidney de klamme nacht van New Orleans in liep, viel de wagen haar niet op. Het was een vierdeurswagen met getinte ramen en hij stond geparkeerd aan de overkant van het smalle weggetje bestemd voor de auto’s die passagiers kwamen afzetten of ophalen. Sidney stapte in een gebutste oude Cadillac met de woorden cajun cab company op de zijkant en nadat ze zich op de achterbank had laten zakken, maakte ze het bovenste knoopje van haar blouse open en veegde wat transpiratie van haar voorhoofd. ‘Het Lafitte Guest House, alstublieft, in Bourbon Street.’

Terwijl de auto langzaam van de stoeprand wegreed, bleef de wagen met de getinte ramen even staan en reed toen achter haar aan. In de wagen bracht Lee Sawyer zijn mede-agenten snel op de hoogte van de situatie, zonder de vuile Cadillac ook maar een seconde uit het oog te verliezen.

Sidney staarde nerveus door het zijraampje. Bij het Vieux Carré sloegen ze van de snelweg af. Op de achtergrond tekende het fonkelende silhouet van New Orleans zich scherp af tegen de duisternis. Op de voorgrond zag ze de logge vorm van de gigantische Superdome.

Bourbon Street was een kleine straat en alle huizen waren voorzien van de opzichtige geveltjes die zo typerend waren voor het naar Amerikaanse maatstaven ‘oeroude’ French Quarter. In deze tijd van het jaar was het betrekkelijk rustig in het zesenzestig huizenblokken omvattende Quarter, hoewel er een overweldigende bierwalm oprees van de trottoirs vol aangeschoten toeristen die daar met bierglazen in hun hand rondliepen. Voor het Lafitte Guest House stapte Sidney uit. Ze speurde snel in beide richtingen de straat af, maar er was nergens een wagen te bekennen. Dus liep ze het trapje op en duwde de zware voordeur open.

Binnen rook het behaaglijk naar antieke meubelen. Aan haar linkerhand bevond zich een grote, stijlvol ingerichte zitkamer. De nachtklerk trok even zijn wenkbrauwen op toen hij zag dat Sidney geen bagage bij zich had, maar hij knikte glimlachend toen ze hem uitlegde dat die nog gebracht zou worden. Ze kon kiezen tussen de brede trap naar de tweede verdieping of een klein liftje, maar koos voor de trap en liep met haar sleutel in de hand naar boven. Haar kamer was niet alleen voorzien van een groot hemelbed, maar ook van een schrijftafel, drie wanden met boekenkasten en een chaise longue in Victoriaanse stijl.

Buiten, op een half blok afstand van het hotel, stond de zwarte wagen in een steegje geparkeerd. Het achterportier ging open en er stapte een man uit. Hij had een spijkerbroek en een windjack aan en liep nonchalant de straat door tot hij bij het hotel kwam. Vijf minuten later zat hij weer in de wagen.

Lee Sawyer leunde bezorgd over de leuning van de voorstoel. ‘Wat is er aan de hand, daar?’

De man ritste zijn windjack open, zodat het pistool in zijn broekband zichtbaar werd. ‘Sidney Archer zit in een kamer op de tweede verdieping, recht tegenover de trap. Ze heeft hem voor twee dagen gehuurd.’

De chauffeur keek Sawyer eens aan. ‘Denkt u dat ze hier een afspraak heeft met Jason Archer?’

‘Laat ik het zo zeggen: het zou me ten zeerste verbazen als ze hier alleen maar naar toe is gegaan om even wat uit te rusten.’

‘Wat bent u nu van plan?’

‘Op discrete wijze een kordon rond het hotel leggen. Als Jason Archer zich hier vertoont, grijpen we hem in zijn kraag. En laten we intussen maar eens proberen of we wat afluisterapparatuur in de kamer naast haar kunnen krijgen. Daarna moet je maar eens zien of je erin slaagt om haar telefoon af te laten tappen. Gebruik een man-vrouwteam, zodat de Archers geen argwaan krijgen. Sidney Archer is niet iemand die je moet onderschatten.’ Er klonk onbewust bewondering in zijn stem. Hij keek naar buiten. ‘Laten we hier weggaan. Ik wil Jason Archer geen reden geven om niet te komen opdagen.’ Langzaam reed de wagen weg.

Sidney zat in de stoel naast het bed en staarde uit het raam dat uitkeek over het zijbalkon van Lafitte Guest House. Straks zou haar man komen. Ze stond op en begon nerveus heen en weer te lopen. Ze was er redelijk van overtuigd dat ze de fbi -agenten in de metro van zich af had weten te schudden, maar helemaal zeker kon ze daar niet van zijn. Als ze haar nu toch hadden weten te volgen? Ze huiverde. Sinds dat telefoontje haar leven voor de tweede keer op zijn grondvesten had doen trillen, had Sidney het gevoel dat een stel onzichtbare muren steeds dichter om haar heen kwam te staan.

Jasons instructies waren echter volkomen duidelijk geweest en ze was van plan die letterlijk op te volgen. Haar man had haar verzekerd dat hij niets misdaan had en ze wilde hem beslist blijven geloven. Hij had haar hulp nodig; dat was waarom ze het vliegtuig had genomen en nu door een fraai ingerichte kamer in de beroemdste stad van Louisiana liep te ijsberen. Ze had nog steeds vertrouwen in haar man, in weerwil van een aantal gebeurtenissen die, dat moest ze toegeven, dat vertrouwen wel aan het wankelen had gebracht, en buiten de dood was er niet veel wat haar ervan zou kunnen weerhouden om hem de helpende hand te bieden. De dood? Haar man was al één keer uit de klauwen van de dood ontsnapt. De klank in zijn stem had haar een knagende twijfel over zijn huidige veiligheid bezorgd. Hij had haar niet veel opheldering kunnen verschaffen. Niet over de telefoon. Onder vier ogen had hij gezegd. Ze wilde hem nu zo graag zien en aanraken, om zichzelf ervan te vergewissen dat hij geen geestverschijning was.

Ze ging zitten en staarde weer uit het raam. Een frisse wind deed een groot deel van de bedomptheid verdwijnen. Ze hoorde niet hoe het echtpaar van midden-dertig, welwillend ter beschikking gesteld door het fbi -districtskantoor in New Orleans, zijn intrek nam in de kamer naast haar. Toen Sidney om één uur ’s nachts eindelijk in slaap viel, was haar telefoon afgetapt en in de aangrenzende kamer stond afluisterapparatuur opgesteld. Ze zat toen nog in haar stoel en Jason Archer was nog steeds niet gearriveerd.

Het was donker in het huis. Een laag verse sneeuw glinsterde in het felle schijnsel van de volle maan. De gestalte kwam te voorschijn uit het niet ver verwijderde bos en sloop naar de achterkant van het gebouw. Nadat de in het zwart gehulde indringer even bij de achterdeur was blijven staan, begaf het oude slot het onder zijn behendige pogingen om het te openen. Hij trok zijn laarzen uit en liet die voor de deur staan. Even later doorsneed een enkele straal licht de duisternis in het verlaten huis. Sidneys ouders en Amy waren kort na Sidneys vertrek weer teruggegaan naar hun eigen huis.

De indringer liep recht naar Jasons studeerkamer. Het raam keek niet uit op de straat maar op de achtertuin, en daarom waagde hij het er maar op en deed de bureaulamp aan. Een paar minuten lang was hij druk bezig met het doorzoeken van het bureau en verschillende hoge stapels floppy’s. Daarna werd Jasons computer aangezet en werden alle bestanden van zijn databaseprogramma doorzocht. Elke floppy werd nauwkeurig afgespeurd. Toen hij daarmee klaar was, stak de gedaante zijn hand in zijn jack, haalde er een eigen floppy disk uit en duwde die in de diskdrive. Na een paar minuten was hij klaar. De ‘snuffel’-software die er nu op stond, zou alles registreren wat op Jasons computer zou verschijnen.

Vijf minuten later was het huis weer verlaten. De voetsporen die van de rand van het bos naar de achterdeur leidden, waren netjes weggeveegd.

Zonder dat de nachtelijke bezoeker daar weet van had, had Bill Patterson voor zijn terugkeer naar Hanover één ding bewerkstelligd, al was het dan in alle onschuld. Toen hij zijn wagen de oprit had afgereden, had hij de bekende rood-wit-blauwe bestelwagen tot stilstand zien komen voor het huis van zijn dochter. Nadat de bestelwagen weer was vertrokken, stond Patterson even te aarzelen en nam toen een besluit; het zou zijn dochter in elk geval wat moeite besparen. Hij maakte de brievenbus open, die zoals bij de meeste vrijstaande Amerikaanse huizen in de voortuin stond, haalde de post eruit en stopte die in een plastic tasje. Hij wilde naar het huis lopen, maar herinnerde zich toen dat hij de deur al op slot had gedaan en dat zijn vrouw de sleutels in haar tas had. Hij liep naar de deur van de garage. Er zat een elektrische opener op, maar het slot was al maanden kapot. Dat was ook weer zo’n klusje waar Jason nooit meer tijd voor zou hebben. Patterson liep de garage in, maakte het portier van de Explorer open en zette de tas op de voorbank. Daarna deed hij het portier op slot en trok de garagedeur dicht.

Ongeveer halverwege de stapel post, zonder dat Patterson het was opgevallen, lag een zachte envelop die aan de binnenkant was bekleed met een stuk nopjesplastic. Hij was bestemd voor het versturen van breekbare artikelen en Sidney zou het handschrift op het etiket onmiddellijk hebben herkend.

Jason Archer had de computerdiskette aan zichzelf toegestuurd.

•35•

Aan de overkant van de straat, recht tegenover het Lafitte Guest House, stond Lee Sawyer vanuit een in het duister gehulde kamer naar het oude hotel te staren. De fbi had zijn observatiehoofdkwartier ingericht in een verlaten bakstenen gebouw dat de eigenaar over een jaar of zo eens wilde gaan renoveren. Sawyer nam een slokje van zijn hete koffie en keek op zijn horloge. Half zeven. Het zou niet lang meer duren voor de zon opging. De regendruppels tikten tegen het raam toen er een kille regenbui kwam overdrijven.

Naast het raam stond een driepoot met een camera erop. De telelens was bijna dertig centimeter lang, maar tot nu toe was er alleen maar een foto van de ingang van het Lafitte Guest House mee genomen, en dat alleen maar om te controleren of de scherpte, de afstand en de belichting goed waren ingesteld. Sawyer liep naar de tafel en keek naar de reeks foto’s die daarop lag uitgestald. Ze deden geen recht aan Sidneys gezicht en haar smaragdgroene ogen. Voordat ze bij het vliegveld in de taxi stapte, had de fbi een paar foto’s van haar gemaakt. Hoewel ze dat helemaal niet in de gaten had gehad, leek het wel of ze had staan poseren. Ze had een lief gezicht en weelderig blond haar. Zachtjes liet Sawyer zijn vinger over de smalle neus en de volle lippen glijden tot hij ineens met een ruk zijn hand wegtrok en gegeneerd om zich heen keek. Gelukkig leek geen van de andere agenten in de kamer het gemerkt te hebben.

Hij keek om zich heen. De lange tafel stond in het midden van een grote en vrijwel lege ruimte met kale bakstenen muren, donkere houten plafonds en smerige vloeren. Er stonden twee grote pc’s op tafel en daarnaast stond een taperecorder. De machines werden bediend door een paar agenten van het plaatselijke fbi -kantoor. Een jonge agent zag dat Sawyer naar hem stond te kijken en zette zijn koptelefoon af. ‘Onze mensen zijn allemaal in positie. Zo te horen, slaapt ze nog.’

Sawyer knikte langzaam en keek toen weer uit het raam. Zijn mensen hadden vastgesteld dat er vijf andere kamers bezet waren, en allemaal door stelletjes. Geen van de mannen voldeed aan Jason Archers signalement.

De daaropvolgende uren gingen heel langzaam voorbij, maar omdat hij wel gewend was aan lange observaties die uiteindelijk niets anders opleverden dan pijn in je rug en een zuur gevoel in je maag, liet Sawyer zich door de verveling niet uit het veld slaan.

De jonge agent zat aandachtig naar het geluid uit zijn koptelefoon te luisteren. ‘Ze gaat nu haar kamer uit.’

Sawyer stond op, rekte zich uit en keek weer eens op zijn horloge.

‘Het is elf uur. Misschien gaat ze alsnog ontbijten.’

‘Hoe zullen we dat aanpakken?’

Sawyer dacht even na. ‘Zoals we al besproken hebben. Twee teams. Neem de vrouw in de kamer naast Archer maar en een van de stelletjes. Ze kunnen elkaar afwisselen. Zeg tegen hen dat ze goed op hun tellen moeten passen. Archer zal op haar hoede zijn. Vergeet niet dat ze geen bagage heeft meegenomen, dus zeg maar dat ze op alle soorten vervoer bedacht moeten zijn. Het zou zelfs kunnen dat ze straks weer een vliegtuig neemt. Zorg dat er altijd een wagen in de buurt is.’

‘Jawel, meneer.’

Terwijl zijn instructies werden doorgegeven aan de teams, keek Sawyer weer uit het raam. Hij had een gevoel dat hij niet goed thuis kon brengen. Waarom New Orleans? Waarom zou ze vlak nadat de fbi haar had verhoord zoiets doen? Toen Sidney op het bordes van Lafitte Guest House verscheen, kwamen zijn gedachten abrupt tot stilstand. Ze keek over haar schouder en de angst in haar blik was goed te zien. Er liep een rilling over Sawyers rug toen hij zich ineens realiseerde waar hij Sidney eerder had gezien: op de plek waar het vliegtuig was neergestort. Hij rende de kamer door en rukte de hoorn van de haak.

Sidney had haar witte jas aan. De temperatuur was inmiddels sterk gedaald. Ze was erin geslaagd om in het hotelregister te kijken zonder dat de klerk haar had opgemerkt. Sinds haar aankomst was er maar één kamer verhuurd. Een echtpaar uit Ames, Iowa logeerde in de kamer naast haar. Die moesten om een uur of twaalf pas zijn aangekomen, misschien zelfs nog later. Het leek haar niet waarschijnlijk dat een man en vrouw uit de Midwest in een hotel zouden aankomen op een tijd waarop ze onder normale omstandigheden al diep in slaap zouden zijn en dat ze die mensen helemaal niet had gehoord, vond ze nog veel verdachter. Vermoeide reizigers die pas laat in hun hotel aankwamen, hielden meestal niet zo veel rekening met hun buren. Ze moest er dus wel van uitgaan dat de fbi in de kamer naast haar zat. Ondanks al haar voorzorgsmaatregelen hadden ze haar weten te vinden. Dat was nauwelijks verrassend, hield ze zichzelf voor terwijl ze door de grotendeels verlaten straten liep. De fbi deed dit voor zijn brood. Zij niet. En als de fbi besloot haar op te pakken? Nou, op het ogenblik dat ze te horen had gekregen dat haar man nog in leven was, had ze al besloten dat zijn kansen om in leven te blijven een stuk groter zouden worden als hij zichzelf zou overleveren aan de autoriteiten.

Met zijn handen in zijn zakken ijsbeerde Sawyer door de kamer. Hij had zo veel koffie gedronken dat zijn blaas nu op springen stond. De telefoon ging. De jonge agent nam op, zei dat het Ray Jackson was en gaf de hoorn toen aan Sawyer, die zijn koptelefoon afzette.

‘Ja.’ Sawyers stemde trilde van de spanning. Hij wreef in zijn bloeddoorlopen ogen; hij had vijfentwintig jaar ervaring met dit soort werk, maar lichamelijk maakte dat het er niet minder zwaar op.

‘Hoe gaat het ermee in het prachtige New Orleans?’ Ray Jacksons stem klonk goed uitgerust en alert.

Sawyer keek naar het armetierige kamertje. ‘Nou, de kamer waar ik nu ben, heeft nodig een lik verf nodig en er mag ook weleens een bezem doorgehaald worden.’

Jackson grinnikte. ‘Nou, de manier waarop je Sidney Archer op het vliegveld hebt weten terug te vinden, is hier al legendarisch. Ik weet nog steeds niet hoe je hem dat gelapt hebt.’

‘Ja, maar ik vrees dat ik daarmee mijn geluk ook wel opgebruikt heb, Ray. Alsjeblieft, zeg dat je iets hebt gevonden.’ Sawyer nam de hoorn over met zijn andere hand en strekte zijn arm om de plotselinge kramp in zijn spieren kwijt te raken.

‘Reken maar. Wil je raden wat?’

‘Ray, ik ben dol op je, echt, maar ik heb het ontbijt overgeslagen en ook nog niet geluncht, en bovendien heb ik geen schoon ondergoed bij me, dus voor de draad ermee, anders schiet ik je neer zodra ik je onder ogen krijg.’

‘Kalm aan, stoere jongen. Oké, je had volkomen gelijk. Sidney Archer is midden in de nacht op de plek van de ramp geweest.’

‘Weet je dat zeker?’ Sawyer was ervan overtuigd dat hij het bij het rechte eind had, maar uit jarenlange gewoonte wilde hij dat wel bevestigd zien.

‘Een van de plaatselijke agenten.’ Sawyer hoorde Jackson even bladeren. ‘Agent Eugene McKenna, hij had die nacht dienst. Sidney Archer is daar rond een uur of één ’s nachts aangekomen. McKenna dacht dat het gewoon de zoveelste ramptoerist was en zei dat ze weg moest gaan, maar toen vertelde ze hem dat haar man in dat vliegtuig had gezeten. Ze wilde gewoon even rondkijken. Ze was helemaal van streek en McKenna had medelijden met haar, omdat ze de hele nacht onderweg was geweest, snap je. Hij heeft gecontroleerd of ze werkelijk was wie ze beweerde te zijn en heeft haar er toen naartoe gereden, zodat ze in elk geval kon zien wat er gedaan werd.’ Jackson zweeg even.

Geërgerd zei Sawyer: ‘Maar wat schieten wij daar mee op?’

‘Wat heb jij een pesthumeur, man. Dat wilde ik net vertellen. Terwijl ze naar de krater reden, heeft Archer naar een canvas reistas gevraagd met de initialen van haar man erop. Die had ze op de tv gezien. Ik neem aan dat die tijdens het neerstorten uit het vliegtuig is gevallen en daarna tussen de wrakstukken is gevonden. Maar waar het op neerkomt: ze wilde die tas hebben.’

Sawyer ging zitten, keek uit het raam en richtte zijn aandacht toen weer op de telefoon. ‘Wat heeft McKenna haar gezegd?’

‘Dat die tas bewijsmateriaal was, dat die al lang ergens anders naartoe was gebracht en dat ze hem waarschijnlijk wel zou terugkrijgen als het onderzoek was afgerond, maar dat dat nog wel even zou gaan duren, misschien zelfs wel een paar jaar.’

Terwijl hij deze nieuwe gegevens tot zich liet doordringen, stond Sawyer op, pakte de kan van het kookplaatje en schonk zichzelf verstrooid nog een kop koffie in. Dat moest zijn blaas maar aankunnen. ‘Ray, wat heeft McKenna precies gezegd over hoe ze eruitzag die nacht?’

‘Ik weet waar je heen wil: dacht ze écht dat haar man in dat vliegtuig had gezeten? McKenna zei dat als ze had gedaan alsof, ze een actrice moest zijn bij wie Katherine Hepburn volkomen in het niet zou vallen.’

‘Oké, dat laten we voorlopig maar even rusten. Hoe zit het met die tas? Hebben jullie die te pakken gekregen?’

‘Jazeker. Hij staat hier voor me op mijn bureau.’

‘En?’ Sawyer voelde hoe zijn schouderspieren zich spanden en hoe de spanning er na het antwoord van zijn partner al even plotseling weer uit wegtrok.

‘Niets, in elk geval niets wat wij hebben kunnen vinden. Het laboratorium heeft hem drie keer grondig onderzocht. Alleen maar wat kleren en een paar boeken voor tijdens de reis. Een niet gebruikt schrijfblokje. Geen verrassingen dus, Lee.’

‘Shit. Waarom zou ze daar de hele nacht voor gereden hebben?’

‘Misschien dacht ze dat er iets in zat.’

‘Dat zou kloppen als haar man haar inderdaad belazerde.’

‘Hoe bedoel je?’

Sawyer nam een slokje koffie en stond op. ‘Als Archer ervandoor was gegaan, zou je denken dat hij óf van plan was om zijn gezin naderhand te laten overkomen óf om ze in de steek te laten.’ Heb ik gelijk of niet?’

‘Oké, ik snap het.’

‘Dus als zijn vrouw dacht dat hij in dat vliegtuig had gezeten, misschien als eerste etappe van zijn vluchtroute, dan zou dat kloppen met haar verdriet over het neerstorten. Ze dacht dus echt dat hij dood was.’

‘Maar het geld?’

‘Precies. Als Archer wist wat haar man had gedaan, en hem daar misschien zelfs op de een of andere manier bij had geholpen, zou ze natuurlijk wel dat geld willen hebben. Het zou haar in elk geval helpen om over haar verdriet heen te komen, lijkt me zo. En toen heeft ze die tas op tv gezien.’

‘Maar wat zou er dan in die tas gezeten kunnen hebben? Niet het geld.’

‘Nee, maar het zou iets kunnen zijn om haar de weg naar het geld te wijzen. Archer was een computerfreak. Misschien is het informatie over de plek waar hij een floppy heeft verborgen met een bestand erop waarin staat aangegeven waar het geld is. Het nummer van een Zwitserse bankrekening bijvoorbeeld, of de chipkaart van een bagagekluis op het vliegveld. Het kan van alles zijn.’

‘Nou, zoiets hebben we in de verste verte niet gevonden.’

‘Het hoeft niet per se ín de tas te zitten. Ze heeft hem op tv gezien en misschien dacht ze dat ze die wel zou kunnen bemachtigen.’

‘Dus je denkt werkelijk dat ze vanaf het allereerste begin bij deze zaak betrokken is geweest?’

Vermoeid liet Sawyer zich weer op zijn stoel zakken. ‘Ik weet het niet, Ray. Het zou allebei heel goed kunnen.’ Dat was niet helemaal waar, maar Sawyer had geen zin om zijn verontrustende gedachten met zijn partner te bespreken.

‘Maar die luchtramp. Wat speelt die voor een rol in dit geheel?’

Kortaf zei Sawyer: ‘Wie weet of die er eigenlijk wel iets mee te maken heeft? Frank Hardy denkt dat Jason Archer misschien iemand heeft betaald om dat ding te laten neerstorten en zo zijn sporen uit te wissen.’ Terwijl hij dat zei, was Sawyer weer naar het raam gelopen en wat hij daar zag, was voor hem reden om het gesprek snel te beëindigen.

‘Verder nog iets, Ray?’

‘Nee, dat was het.’

‘Mooi, want ik moet nú ophangen.’ Sawyer ging achter de camera staan en begon snel te klikken. Toen ging hij weer voor het raam staan en hij keek toe hoe Paul Brophy terwijl hij aandachtig om zich heen keek, snel de trap naar het bordes van Lafitte Guest House op liep.

•36•

Het vrolijke kabaal dat meestal geassocieerd werd met Jackson Square zou een sterk contrast hebben gevormd met de heel wat bescheidener attracties die er op dit uur van de ochtend in het Quarter te zien waren. Muzikanten, jongleurs en mensen op éénwielertjes, tarotleggers en schilders, van middelmatig tot heel erg goed, vochten om de aandacht en de dollars van de weinige toeristen die zich in dit slechte weer buiten de deur hadden gewaagd.

Sidney liep langs de drie bogen van de kathedraal van Saint-Louis. Ze wilde ergens iets gaan eten en volgde bovendien de instructies van haar man op. Als hij om tien uur ’s ochtends nog geen contact met haar had opgenomen in het hotel, moest ze naar Jackson Square gaan. Het anonieme ruiterstandbeeld van Andrew Jackson, dat het plein de afgelopen honderdveertig jaar luister had bijgezet, doemde onheilspellend voor haar op toen ze naar de French Market Place aan Decatur Street liep. In haar studententijd was ze al een paar keer eerder in deze stad geweest. Toen was ze nog jong genoeg geweest om de dronken uitspattingen van Mardi Gras niet alleen leuk te vinden, maar er ook zelf aan mee te doen zonder daaraan onderdoor te gaan.

Een paar minuten later zat ze met een kop hete koffie op een terras aan de rivier en terwijl ze lusteloos naar de sleepboten keek die langzaam over de brede Mississippi naar de enorme brug in de verte voeren, nam ze zo nu en dan zonder veel enthousiasme een hap van een croissant. Binnen een straal van honderd meter bevonden zich twee teams van de fbi , die allebei op discrete wijze hun afluisterapparatuur op haar gericht hielden, zodat vrijwel geen woord dat ze zei of dat tegen haar werd gezegd, hun zou ontgaan.

Een paar minuten zat Sidney daar alleen. Ze dronk rustig haar koffie op en keek aandachtig naar de witte golfkopjes op de indrukwekkende rivier, die door de regen bijna buiten zijn oevers dreigde te treden.

‘Wedden om drieënhalve dollar dat ik kan zeggen waar je je schoenen hebt gekocht?’

Sidney schrok op uit haar mijmeringen en keek de man verbaasd aan. Achter haar verstarden de agenten even en ze deden voorzichtig een stapje vooruit. Als hij geen kleine neger van een jaar of zeventig was geweest, zouden ze zo hard ze maar konden naar de man zijn toegerend, maar dit was duidelijk Jason Archer niet. Al zou hij natuurlijk toch nog wel iets met de zaak te maken kunnen hebben.

‘Wat?’ Ze schudde even met haar hoofd om haar gedachten weer op een rijtje te krijgen.

‘Je schoenen, ik weet waar je je schoenen hebt gekocht. Drie-vijftig als ik gelijk heb. Gratis poetsen als het niet klopt.’ Zijn grijze snor hing over een mond waar nauwelijks meer tanden in zaten en zijn kleren waren bijna lompen. Ze zag nu naast haar op de bank een houten schoenpoetserskistje staan.

‘Neem me niet kwalijk, maar ik ben echt niet geïnteresseerd.’

‘Kom op, dame. Weet je, als ik gelijk heb, poets ik ook nog even je schoenen, alleen moet je dan wél betalen. Wat heb je te verliezen? Je schoenen worden netjes gepoetst en voor een hele schappelijke prijs.’

Sidney wilde net opnieuw weigeren, maar toen zag ze door het tot op de draad versleten overhemd zijn magere ribbenkast, en toen ze omlaag keek, zag ze dat zijn blote, zwaar vereelte tenen op verschillende punten uit zijn eigen schoenen te voorschijn kwamen. Ze glimlachte en pakte haar portefeuille om hem wat geld te geven.

‘Uh-huh, zo doen we het niet, mevrouwtje. Sorry, maar we moeten ons aan de regels houden, anders kunnen we geen zaken doen.’ Zijn woorden klonken trots en hij maakte aanstalten om zijn kist weer op te tillen.

‘Wacht even. Goed,’ zei ze.

De man glimlachte terug, maar hield zijn mond dicht om niet te laten zien hoeveel tanden hij miste.

‘Oké, maar wedden dat je nog steeds denkt dat ik niet weet waar je schoenen vandaan komen?’

Sidney schudde haar hoofd. Ze had ze in een klein winkeltje in Maine gekocht, nu al weer meer dan twee jaar geleden en sindsdien was het opgeheven. Dat kon hij nooit weten. ‘Sorry, maar ik denk niet dat dat je lukt,’ zei ze.

‘Nou, ik zal jou eens haarfijn vertellen waar jij die schoenen hebt gekocht.’ De man liet een dramatische stilte vallen en zei toen bijna kakelend van het lachen: ‘In een schoenwinkel.’

Sidney lachte met hem mee.

Op de achtergrond konden de agenten die de afluisterapparatuur bedienden een glimlach niet onderdrukken.

Na een spottende buiging voor zijn eenpersoonspubliek, knielde de oude man voor Sidney neer en begon haar schoenen te poetsen. Terwijl zijn snelle handen haar dofzwarte schoenen snel hun glans weer teruggaven, zat hij vriendelijk te babbelen.

‘Mooie schoenen, dame. Als u daar netjes op bent, gaan ze een hele tijd mee. Mooie enkels ook, dat kan nooit kwaad.’

Het complimentje bracht een glimlach op haar gezicht en terwijl hij opstond, viste ze drie dollar uit haar portemonnee en zocht naar muntjes.

Hij keek haar aan. ‘Dat is geen probleem, mevrouw. Ik kan wisselen,’ zei hij snel.

Ze gaf hem vijf dollar en zei dat hij het wisselgeld maar moest houden.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, mevrouwtje, drie-vijftig, dat was de afspraak en drie-vijftig blijft het.’

Ondanks haar protesten overhandigde hij haar een verkreukeld dollarbiljet en een vijftig-centstuk. Toen ze het zilveren muntje aannam, voelde ze dat er een klein stukje papier op geplakt was. Met uitpuilende ogen keek ze hem aan, maar hij glimlachte alleen maar en tikte aan zijn versleten petje. ‘Het was me een genoegen om zaken met u te doen, mevrouw. En niet vergeten, hè? op die schoenen moet u zuinig zijn.’

Nadat hij was weggelopen, stopte Sidney snel het geld in haar portemonnee en bleef toen een paar minuten zitten. Daarna stond ze op en liep weg, zo achteloos als ze maar kon opbrengen.

Ze stak opnieuw de French Market Place over en liep het damestoilet binnen. In een van de toilethokjes vouwde ze met trillende handen het papiertje open. Het korte tekstje dat erop stond, was met blokletters geschreven en nadat ze het een paar keer had doorgelezen, gooide ze het in de toiletpot en spoelde het door.

Terwijl ze door Dumaine Street naar Bourbon Street liep, bleef ze even staan, sloeg haar portefeuille open en keek toen nadrukkelijk op haar horloge. Toen ze om zich heen keek, zag ze aan de muur van een bakstenen gebouw waar een van de grootste bars in het Quarter gehuisvest was, een openbare telefoon hangen. Ze stak de straat over, nam de hoorn van de haak en met haar visitekaartje in de hand toetste ze het nummer in van haar privé-kantoor bij Tyler, Stone. Ze vond het heel vreemd, maar dat was de opdracht die op het stukje papier had gestaan en ze had geen andere keus. De stem die na de tweede piep opnam, behoorde niet toe aan wie dan ook van het advocatenkantoor, en het was ook niet haar eigen antwoordapparaat. Ze kon niet weten dat het gesprek was doorverbonden met een ander nummer, en dat degene die nu opnam, heel ver van
Washington D.C. was verwijderd. Ze probeerde kalm te blijven terwijl Jasons stem rustig uit de hoorn klonk.

De politie hield haar in de gaten, zei hij. Ze moest niets zeggen, en vooral zijn naam niet noemen. Ze zouden het opnieuw moeten proberen. Ze moest naar huis gaan. Hij zou opnieuw contact met haar opnemen. Zijn stem klonk erg vermoeid, maar toch kon ze de ongelooflijke spanning die erin lag, maar al te goed aanvoelen. Hij zei dat hij van haar hield en van Amy, en dat alles goed zou komen. Uiteindelijk dan. En toen hing hij op.

Er waren duizend vragen in haar opgekomen, maar die had ze nu beslist niet kunnen stellen. Langzaam hing ze de hoorn op de haak en terwijl ze terugliep naar Lafitte Guest House, leek haar depressie elk moment toe te nemen. Met een enorme wilsinspanning bleef ze haar hoofd recht houden en normaal doorlopen. Het was heel belangrijk dat haar lichaamshouding niets verried van de enorme angst die ze nu voelde. Het feit dat haar man duidelijk zo bang voor de autoriteiten was, had haar geloof in zijn onschuld ondermijnd. In weerwil van haar intense vreugde over het feit dat hij nog in leven was, vroeg ze zich af welke prijs ze voor die vreugde zou moeten betalen. Ze was nu zover gekomen dat ze ermee door moest gaan.

De machine werd uitgeschakeld en de telefoonhoorn werd uit de speciaal daarvoor bestemde houder getrokken. Daarna draaide Kenneth Scales de digitale band weer terug, drukte op de startknop en hoorde hoe Jasons stem nogmaals door de kamer klonk.

‘Hij is vanaf het balkon door het raam naar binnen geklommen,’ meldde een agent die vanaf het dak van een van de omringende gebouwen Sidneys kamer in de gaten hield. ‘Hij is nog steeds binnen,’ fluisterde hij in de radio. ‘Zal ik hem oppakken?’

‘Nee,’ zei Sawyer terwijl hij door de jaloezieën naar de straat tuurde. De afluisterapparatuur in de kamer naast die van Sidney had hem al verteld waar Paul Brophy mee bezig was. Hij was haar kamer aan het doorzoeken. Zijn eerdere vermoeden, dat de twee firmanten samenspanden, was duidelijk onjuist gebleken.

‘Hij gaat nu weg, via de achterdeur,’ meldde de agent plotseling.

‘Mooi, zo,’ zei Sawyer toen hij Sidney door de straat aan zag komen lopen. Nadat ze het Lafitte Guest House was binnengegaan, gaf Sawyer een team agenten opdracht om de teleurgestelde Paul Brophy te schaduwen, die nu door Bourbon Street van het hotel weg liep.

Tien minuten later kreeg Sawyer te horen dat Sidney tijdens haar ochtendwandeling een telefoongesprek had gevoerd met haar kantoor. Daarna gebeurde er vijf uur lang niets, tot Sawyer plotseling opschrok en Sidney Lafitte House uit zag lopen. Er kwam een witte taxi tot stilstand voor het gebouw, ze stapte in en de wagen reed snel weg.

Sawyer rende de trap af en binnen een minuut zat hij in de zwarte wagen die hij de afgelopen nacht ook al had gebruikt en zetten ze de achtervolging in. Hij was niet verbaasd toen hij zag dat de taxi de Interstate 10 op reed en al evenmin toen die ongeveer een half uur later de afslag naar het vliegveld nam.

‘Ze gaat weer naar huis,’ mompelde Sawyer tegen niemand in het bijzonder. ‘Wat ze hier ook te zoeken had, ze heeft het niet gevonden, dat is zeker. Tenzij Jason Archer plotseling onzichtbaar is geworden.’ De fbi -veteraan liet zijn schouders hangen toen hem een nieuwe en bijzonder ontmoedigende gedachte inviel. ‘Ze heeft ons opgemerkt.’

De chauffeur keek met een ruk opzij. ‘Absoluut onmogelijk, Lee.’

‘Reken maar,’ zei Sawyer. ‘Ze vliegt helemaal hiernaartoe, loopt een beetje rond, belt even en nu gaat ze alweer terug.’

‘Ik weet heel zeker dat ze onze mensen niet heeft opgemerkt.’

‘Ik heb ook niet gezegd dat zij ons heeft opgemerkt, maar haar man en wie hier verder nog bij betrokken mogen zijn, duidelijk wel. Ze hebben haar gewaarschuwd en nu gaat ze weer naar huis.’

‘Maar we hebben het nagetrokken. Ze heeft met haar kantoor gebeld.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Telefoontoestellen kunnen worden doorverbonden of omgeleid.’

‘Maar hoe wist ze dat ze moest bellen? Zou dat van tevoren zijn afgesproken?’

‘Wie weet? De enige die haar heeft aangesproken was die schoenpoetser.’ ‘Dat was alles. Hij heeft zijn gebruikelijke verhaaltje voor de toeristen afgedraaid en haar schoenen gepoetst. Het was duidelijk een zwerver. Hij heeft haar wat wisselgeld gegeven en verder niets.’

Sawyer keerde zich met een ruk naar de man om. ‘Wisselgeld?’

‘Ja, het poetsen kostte drie-vijftig en ze gaf hem vijf dollar. Hij gaf haar een-vijftig terug. Hij wilde geen fooi.’

Sawyer klemde het dashboard zo stevig vast dat hij afdrukken in het gladde oppervlak naliet. ‘Shit, dat was het dus.’

De bestuurder wierp hem een verbijsterde blik toe. ‘Hij heeft haar alleen maar wat wisselgeld teruggegeven. Ik heb het heel goed kunnen zien met mijn telelens en we hebben alles gehoord wat ze zeiden.’

‘Laat me eens raden. Hij heeft haar zeker een munt van vijftig cent gegeven in plaats van twee kwartjes, hè?’

De man gaapte hem aan. ‘Hoe weet je dat?’

Sawyer zuchtte. ‘Hoeveel zwervers ken je die een fooi van één-vijftig weigeren en dan toevallig ook nog wisselgeld bij zich hebben? En vind je het niet een beetje eigenaardig dat hij drie-vijftig vroeg in plaats van drie of vier dollar? Waarom nou juist drie-vijftig?’

‘Zodat je wel moet wisselen.’ Aan zijn sombere stem was duidelijk te horen dat het de man begon te dagen.

‘Er was een briefje aan die munt geplakt.’ Sawyer staarde somber voor zich uit naar Sidneys taxi. ‘Laat die royale schoenpoetser maar oppakken. Misschien weet hij nog een beschrijving te geven van degene die hem heeft gehuurd.’ Sawyer dacht niet dat dat veel zou opleveren.

De wagens reden met hoge snelheid naar het vliegveld. Het was nu geen lange rit meer, en Sawyer keek zwijgend uit het zijraampje naar de in felle kleuren beschilderde straalvliegtuigen die brullend over hen heen vlogen. Een uur later stapte hij in het privé-vliegtuig van de fbi om terug te vliegen naar Washington D.C. Archers rechtstreekse vlucht was toen al vertrokken, zonder fbi -agenten aan boord. Sawyer en zijn mensen hadden de passagierslijst doorgekeken en iedereen die aan boord van het vliegtuig was gegaan heel aandachtig opgenomen, inclusief Sidney, die niets in de gaten had gehad. Jason Archer was er niet bij. Er kon niets gebeuren op de retourvlucht, daar waren ze zeker van, en ze wilden niet dat de toch al alerte Sidney hun aanwezigheid zou opmerken. Ze zouden haar spoor op het National Airport weer oppikken.

Het privé-vliegtuig met Sawyer en verschillende andere fbi -agenten aan boord schoot over de startbaan en vloog de donkere hemel boven New Orleans tegemoet. Sawyer begon zich af te vragen wat er nu eigenlijk was gebeurd. Waarom was ze hierheen gegaan? Het sloeg nergens op, want het was veel te riskant. Toen zakte zijn mond open. Plotseling werd het hem allemaal een heel stuk duidelijker. Maar dat betekende ook dat hij een vergissing had gemaakt, en misschien wel een ernstige. Als dat zo was, dan hoopte hij maar dat er geen onherstelbare schade was aangericht.

•37•

Terwijl het karretje met drankjes verder werd geduwd over het gangpad, nam Sidney een slokje van haar koffie. Ze wilde net de sandwich van het blaadje voor haar pakken toen ze de blauwe letters op het papieren servetje opmerkte. Toen ze las wat er stond, ging er een schok door haar heen en liet ze bijna haar koffie vallen:

de fbi is niet aan boord. we moeten eens praten.

Het servetje lag op de rechterkant van haar tafeltje en ze keek automatisch die kant op. Een ogenblik kon ze zelfs niet denken, maar toen begon ze hem langzaam te herkennen. De man zat rustig zijn frisdrank te drinken en te kauwen. Onder het dunne peper-en-zoutkleurige haar zat een langwerpig gladgeschoren gezicht met veel groeven en rimpels. Hij leek midden veertig te zijn en had een wit overhemd aan. Omdat hij minstens één meter tachtig lang was, had hij zijn voeten op het gangpad gezet. Na een tijdje zette hij zijn beker neer, veegde zijn mond af met een servetje en keek haar aan.

‘U bent me gevolgd,’ zei ze, bijna fluisterend. ‘In Charlottesville.’

‘Niet alleen daar, ben ik bang. In feite heb ik u sinds kort na de luchtramp voortdurend geschaduwd.’

Sidneys hand schoot naar het knopje waarmee je de stewardess kon roepen.

‘Dat zou ik niet doen.’

Haar hand bleef een paar millimeter boven de knop hangen. ‘Waarom niet?’ vroeg ze kil.

‘Omdat ik hier ben om u te helpen uw man te vinden,’ zei hij eenvoudig.

Toen ze er uiteindelijk in slaagde om daarop te antwoorden, was de argwaan in haar stem maar al te duidelijk hoorbaar. ‘Mijn man is dood.’

‘Ik ben niet van de fbi en ik probeer u helemaal geen belastende verklaringen te ontlokken, maar ik kan onmogelijk bewijzen dat ik iets níet ben, dus dat ga ik niet eens proberen. Wat ik wél zal doen, is u een telefoonnummer geven waar u me dag en nacht kunt bereiken.’ Hij gaf haar een klein wit kaartje met een telefoonnummer in Virginia erop. Verder was het blanco.

Sidney keek naar het kaartje. ‘Waarom zou ik u bellen? Ik weet niet eens wie u bent of waar u mee bezig bent. Ik weet alleen maar dat u me gevolgd bent, en dat vind ik niet echt vertrouwenwekkend,’ zei ze boos terwijl haar angst langzaam wegebde. Wat kon die man haar aandoen in een vliegtuig vol met mensen?

De man haalde zijn schouders op. ‘Daar heb ik niet echt een antwoord op. Maar ik weet wel dat uw man niet dood is, en dat weet u ook.’ Hij zweeg even en Sidney staarde hem sprakeloos aan. Ze was niet in staat om ook maar een woord uit te brengen. ‘Hoewel u geen reden hebt om me te geloven, ben ik hier om u en Jason te helpen, als het nog niet te laat is.’

‘Te laat? Hoezo te laat?’

De man leunde achterover en deed zijn ogen dicht. Toen hij ze weer opende, stond er zo’n gekwelde uitdrukking in dat haar argwaan ineens een stuk minder werd.

‘Mevrouw Archer, ik weet niet precies waar uw man in verwikkeld is geraakt, maar ik weet wel voldoende om te beseffen dat hij op dit moment in groot gevaar verkeert, waar hij ook zijn mag.’ Hij sloot zijn ogen weer en Sidney voelde een wanhoop die dieper was dan ze ooit gevoeld had.

Hij keek haar weer aan. ‘De fbi laat u vierentwintig uur per etmaal schaduwen.’ En wat hij daarna zei, had helemaal een verkillende uitwerking. ‘Daar zou ik maar heel dankbaar voor zijn, mevrouw Archer.’

Toen ze na een tijdje weer iets wist uit te brengen, klonk haar stem zo zacht dat de man haar nauwelijks kon verstaan. Daarom boog hij zich naar haar toe. ‘Weet u waar Jason is?’ vroeg ze.

De man schudde zijn hoofd. ‘Als ik dat wist, zat ik niet hier in dit vliegtuig.’ Hij zag de wanhoop op haar gezicht. ‘Het enige wat ik u kan vertellen, mevrouw Archer, is dat ik op dit ogenblik nergens zeker van ben.’ Na die woorden zuchtte hij even en streek met zijn hand over zijn voorhoofd. Voor het eerst viel het Sidney op dat zijn hand trilde.

‘Ik was op Dulles Airport toen uw man daar ook was.’

Sidneys ogen werden groot en ze klemde haar hand om de armleuning. ‘Volgde u mijn man? Waarom?’

De man keek haar aan. ‘Dat zei ik niet.’ Hij nam een slokje frisdrank om zijn plotseling droog geworden mond te bevochtigen. ‘Hij zat in de instapruimte van de vlucht naar Los Angeles en hij maakte een nerveuze en gespannen indruk. Dat was het eerste waardoor hij me opviel. Hij stond op en ging naar het herentoilet. Een paar minuten later liep er een andere man naar binnen.’

‘Wat is daar zo gek aan?’

‘De tweede man had een witte envelop in zijn hand toen hij de instapruimte binnenliep. Die envelop was duidelijk zichtbaar en de man liep ermee te zwaaien alsof het een lantaarn was. Ik denk dat hij daarmee een seintje wilde geven. Ik heb die techniek wel eerder zien gebruiken.’

‘Een seintje? Voor wie?’ Sidney was nu zo snel gaan ademen dat ze zich bewust moest inspannen om het wat langzamer aan te doen.

‘Voor uw man. Een teken dat hij in actie moest komen, en dat deed hij. Hij liep het herentoilet binnen. De andere man kwam even later weer naar buiten, maar uw man niet. Ik heb nog vergeten te vertellen dat die andere man bijna precies dezelfde kleren aan had als uw man en ook hetzelfde soort bagage bij zich had.’

‘Hoe bedoelt u dat mijn man daar nooit meer uit is gekomen? Dat kan toch niet?’

‘Ik bedoel dat hij er nooit meer uit is gekomen als Jason Archer.’

Sidneys verwarring stond op haar gezicht te lezen.

Snel ging hij verder. ‘Zijn schoenen waren het eerste wat me aan hem opviel. Hij droeg een pak, maar hij had zwarte tennisschoenen aan. Kunt u zich nog herinneren dat hij die aantrok?’

‘Ik sliep nog toen hij wegging.’

‘Nou, toen hij het toilet uit kwam, was hij een heel ander mens. Hij had een sweater aan en zijn haar zat anders. Hij zag eruit als een student.’

‘Hoe wist u dan dat hij het was?’

‘Om twee redenen. Ten eerste was het toilet een tijdje gesloten geweest omdat de schoonmakers er bezig waren. Het was net weer open toen uw man er naar binnen ging en ik heb de deur voortdurend heel aandachtig in de gaten gehouden. Er is niemand naar buiten gekomen die ook maar in de verste verte op de man leek die ik naar binnen had zien gaan. Ten tweede waren die zwarte tennisschoenen heel opvallend. Waarschijnlijk had hij beter wat gewonere aan kunnen doen. Nee, dat was uw man, hoor. En bovendien was er nog iets.’

‘Wat dan?’ Sidney kon de woorden nauwelijks nog uitbrengen.

‘Die andere vent had de hoed van uw man op. Met die hoed had hij voor zijn tweelingbroer kunnen doorgaan.’

Toen het tot haar doordrong wat dat betekende, haalde Sidney eens diep adem.

‘Uw man is in de rij gaan staan voor het vliegtuig naar Seattle. Hij haalde een witte envelop uit zijn binnenzak die precies leek op de envelop die die andere man bij zich had gehad. Die ander is in het vliegtuig naar Los Angeles gestapt.’

‘U bedoelt dat ze op het toilet van ticket geruild hebben en dat die andere man net zulke kleren aan had als Jason, voor het geval er iemand hem in de gaten zou houden?’

‘Precies.’ Hij knikte langzaam. ‘Uw man wilde dat die iemand zou denken dat hij in het toestel naar Los Angeles zat.’

‘Maar waarom?’ Sidney zei het meer tegen zichzelf dan tegen hem.

De man haalde zijn schouders op. ‘Dat weet ik niet. Ik weet wél dat het vliegtuig waar uw man eigenlijk in had moeten zitten, is neergestort en daardoor ben ik nog een stuk argwanender geworden.’

‘Bent u naar de politie gegaan?’

‘Wat had ik ze moeten vertellen? Ik heb niemand een bom aan boord zien smokkelen en bovendien had ik zo mijn eigen redenen om me stil te houden.’

‘Wat voor redenen?’

De man stak zijn hand op en schudde zijn hoofd. ‘Laten we daar voorlopig maar even niet op ingaan.’

‘Hoe bent u te weten gekomen wie mijn man was? Ik neem aan dat u hem niet van gezicht kende.’

‘Ik had hem nog nooit gezien, maar ik ben een paar keer langs hem geslenterd voordat hij dat toilet binnenliep, en hij had een label met zijn naam en adres erop aan zijn koffer hangen. Ik kan heel goed ondersteboven lezen. Daarna heeft het me niet veel tijd gekost om erachter te komen waar hij werkte, wat hij daar precies deed, enzovoorts enzovoorts. Ik ben al snel meer over hem te weten gekomen dan ik in mijn hele leven nodig zal hebben. Ik ben trouwens ook het een en ander te weten gekomen over u en daarom besloot ik uw gangen na te gaan. Eerlijk gezegd kon ik niet goed uitmaken of u nou in gevaar verkeerde of niet.’ Hij zei het heel nuchter en zakelijk, maar Sidney merkte dat de rillingen haar over de rug liepen bij die onverwachte bemoeienis.

‘Terwijl ik op het politiebureau wat zat te praten met een vriend van me, kwam er een algemeen politiebericht binnen met een foto van uw man erop. Pas toen ben ik echt werk van u gaan maken. Ik dacht dat u me misschien naar hem toe zou leiden.’

‘O.’ Sidney leunde achterover. Toen viel haar iets in. ‘Hoe hebt u me weten te volgen naar New Orleans?’

‘Het eerste wat ik heb gedaan, was uw telefoon aftappen.’ Hij sloeg geen acht op haar verbaasde blik. ‘Ik moest snel weten waar u heen ging. Ik heb u met uw man horen praten. Het leek me dat hij zich wel erg op de vlakte hield.’

Met zacht brommende motoren vloog het vliegtuig verder door de donkere nacht. Sidney Archer legde haar hand op zijn mouw: ‘U zei dat u niet voor de fbi werkte. Voor wie dan wel? Waarom bemoeit u zich hiermee?’

De man keek enkele seconden aandachtig naar het gangpad voor hij antwoordde. Toen hij haar weer aankeek, zuchtte hij even. ‘Ik ben privé-detective, mevrouw Archer. En op dit ogenblik houd ik me vrijwel uitsluitend bezig met de verdwijning van uw man.’

‘Wie heeft u ingehuurd?’

‘Niemand.’

Voordat hij zijn verhaal vervolgde, keek hij even om. ‘Ik dacht dat uw man misschien zou proberen contact met u op te nemen en na verloop van tijd heeft hij dat ook gedaan. Dat is de reden waarom ik hier ben. Maar het ziet ernaar uit dat New Orleans niets heeft opgeleverd. U hebt hem aan de telefoon, gehad, hè? Die schoenpoetser heeft u een briefje toegespeeld?’

Sidney Archer aarzelde even en knikte toen.

‘Heeft uw man u iets verteld waaruit zou kunnen blijken waar hij zich nu bevindt?’

Sidney aarzelde even en schudde toen nee. ‘Hij zei dat hij nog contact met me zou opnemen. Later, als het veiliger was.’

De man moest bijna hardop lachen. ‘Dat zou wel eens lang kunnen gaan duren, mevrouw Archer. Heel erg lang.’

Toen ze Washington National Airport naderden en het vliegtuig de landing inzette, draaide de man zich opnieuw naar Sidney toe. ‘Nog een paar dingen, mevrouw Archer. Toen ik de bandopname afluisterde van het gesprek tussen uw man en u, heb ik ook wat achtergrondgeluid gehoord. Het leek wel of er een kraan open stond. Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik heb het idee dat er nog iemand meeluisterde.’ Sidneys gezicht verstrakte. ‘Mevrouw Archer, ik denk dat u er maar beter van kunt uitgaan dat de fbi inmiddels ook weet dat Jason nog in leven is.’

Niet lang daarna kwam het vliegtuig piepend en schuddend tot stilstand en vrijwel onmiddellijk was het in de cabine ineens een drukte van belang.

‘U zei dat u me een páár dingen wilde vertellen. Wat is het andere?’

De man bukte zich voorover en trok een klein koffertje onder de stoel voor hem vandaan. Toen hij weer rechtop zat, keek hij haar recht in de ogen. ‘Vertrouw niemand, mevrouw Archer. En wees voorzichtiger dan u ooit in uw leven bent geweest. Zelfs dat zou wel eens niet voldoende kunnen zijn. Het spijt me zeer als u dat een waardeloos advies vindt, maar het is het enige wat ik u kan vertellen.’

Een paar minuten later was de man verdwenen. Sidney was een van de laatste passagiers die uitstapten. Op dit uur van de dag was het niet druk meer op het vliegveld. Terwijl ze naar de taxistandplaats liep, herinnerde ze zich het advies dat de man haar had gegeven en keek aandachtig om zich heen, waarbij ze er wel goed op lette dat ze het niet te opvallend deed. Haar enige troost was dat op zijn minst een paar van de mensen die haar volgden voor de fbi moesten werken.

Nadat hij afscheid had genomen van Sidney Archer stapte de man in een van de bussen die op het vliegveld rondreden en liet zich naar het parkeerterrein voor langparkeerders brengen. Het was nu bijna tien uur en het terrein was volkomen verlaten. Hij droeg de tas die hij ook tijdens de vlucht uit New Orleans bij zich had gehad. De oranje sticker erop gaf aan dat er een ongeladen vuurwapen in zat. Toen hij bij zijn auto was gekomen, een Grand Marquis, maakte hij de tas open om het wapen eruit te halen. Hij was van plan om het opnieuw te laden en daarna weer in zijn schouderholster te steken.

Het lemmet van de stiletto boorde zich in zijn rechterlong, werd er snel weer uitgetrokken en reet toen het weefsel van zijn linkerlong aan flarden, zodat zijn longen allebei inklapten en hij absoluut geen geluid meer kon uitbrengen. De derde steek ging keurig door de rechterzijde van zijn nek. De tas viel op het beton, maar voor de stervende eigenaar had het vuurwapen nu toch geen nut meer. Nog een seconde later lag hij op de grond en keek met ogen die al glazig begonnen te worden op naar zijn moordenaar.

Er kwam een bestelbusje aanrijden. Toen het bij hen was gekomen, stopte het even om Kenneth Scales te laten instappen. Een paar seconden later was de dode volkomen alleen.

•38•

Lee Sawyer zat aan de conferentietafel in het fbi -gebouw en bladerde een stapel verslagen door. Hij streek met één hand door zijn verwarde haar, wipte toen zijn stoel een eind naar achteren en legde zijn voeten op het tafelblad om de nieuwe feiten eens rustig te kunnen laten bezinken. Het verslag van de lijkschouwing wees uit dat Riker ongeveer achtenveertig uur voordat zijn lijk was gevonden, moest zijn gestorven. Omdat de kamertemperatuur rond het vriespunt had gelegen, wist Sawyer dat het fysieke verval dat na het intreden van de dood was opgetreden in dit geval waarschijnlijk een minder nauwkeurige indicatie vormde voor het tijdstip van overlijden dan het geval zou zijn geweest als de airconditioning niet had staan loeien.

Hij keek naar de foto’s van het automatische pistool dat op de plaats van het misdrijf was gevonden. Het was een Sig P229. De serienummers waren weggeschuurd en vervolgens had iemand er voor alle zekerheid ook nog eens een boor overheen gehaald. Daarna liet hij zijn blik over de in het lijk aangetroffen kogels gaan. Riker had twaalf kogels met holle punt in zijn lichaam gekregen en de eerste daarvan was al voldoende geweest om hem te doden. Dat zat de fbi -man behoorlijk dwars. Verder leek de moord op Riker in alles op een professioneel aangepakte eliminatie. Beroepsmoordenaars hadden over het algemeen niet meer dan één schot nodig, en de patholoog-anatoom had verklaard dat ook bij deze moord het eerste schot al dodelijk was geweest. Toen de andere kogels het lichaam binnendrongen, had het hart al niet meer geslagen.

De bloedspetters op de tafel, de stoel en de spiegel gaven aan dat Riker aan tafel had gezeten en van achteren was neergeschoten. Kennelijk had de moordenaar hem daarna uit zijn stoel getrokken, hem op zijn buik op de vloer laten zakken en toen vanaf één meter afstand het hele magazijn in hem leeggeschoten. Maar waarom? Daar wist Sawyer op dit ogenblik nog geen antwoord op. En dus richtte hij zijn gedachten maar op een ander onderwerp.

Hoewel er uitgebreid navraag was gedaan en er een groot aantal mogelijke aanwijzingen was nagetrokken, waren ze niets te weten gekomen over wat Riker in de laatste achttien maanden van zijn leven had uitgevoerd. Geen adressen, geen vrienden, geen banen, geen afschrijvingen van creditcardmaatschappijen, niets. Hoewel de mensen van Rapid Start hun elektronica elke dag tonnen nieuwe gegevens over de luchtramp lieten verwerken, hadden ze tot nu toe nergens een goed aanknopingspunt kunnen vinden. Ze wisten hoe het vliegtuig was neergehaald, ze beschikten over het lijk van de dader... en daar bleef het bij. Ze kwamen geen centimeter verder.

Vol ergernis en machteloze woede ging Sawyer weer rechtop zitten en bladerde nog een verslag door. Riker had een groot aantal kosmetisch-chirurgische ingrepen ondergaan. De foto’s die er bij zijn meest recente arrestatie van hem waren genomen, vertoonden geen enkele gelijkenis met die van de man die zo bloedig aan zijn einde was gekomen in een stil flatgebouw in Virginia.

Sawyer trok een lelijk gezicht. Hij had ook al gelijk gekregen over die valse naam. Riker had niet de plaats van iemand anders ingenomen; ‘Robert Sinclair’ was niet meer dan een produkt van de verbeelding en een aantal vervalste computerbestanden. Hij was echter wel als een werkelijk bestaand, levend mens beschouwd, als iemand met uitstekende getuigschriften en als zodanig was hij aangenomen als tankwagenchauffeur door een gerenommeerd bedrijf dat contracten had met verschillende grote luchtvaartmaatschappijen op Dulles International Airport – waaronder ook Western Airlines. Bij het natrekken van Sinclairs gegevens hadden de mensen van Vector echter een paar vergissingen gemaakt. Zo hadden ze bijvoorbeeld de telefoonnummers van Sinclairs vorige werkgevers niet zelf opgezocht en gewoon de nummers gedraaid die Riker/Sinclair hun had opgegeven. Alle referenties die de dode had verschaft, waren kleine tankbedrijven in de staat Washington en in zuid-Californië, plus één in Alaska, en geen van die bedrijven bleek ook werkelijk te bestaan. Toen Sawyers mensen het hadden nagetrokken, was gebleken dat de betreffende nummers inmiddels waren opgeheven. De adressen van Rikers voormalige werkgevers waren al even vals. Zijn sociale-verzekeringsnummer was echter wel echt gebleken.

Zijn vingerafdrukken waren gecontroleerd met behulp van afis , het automatische vingerafdrukkenidentificatiesysteem van de staat Virginia. Riker had daar een tijdje in de gevangenis gezeten en dus zouden zijn vingerafdrukken daar bekend moeten zijn. Dat was niet het geval gebleken en dat kon maar één ding betekenen: er was ingebroken in de databanken van de sociale verzekeringen en de staatspolitie van Virginia. Het hele systeem had net zo goed in de fik kunnen vliegen. Hoe kon je nu nog ergens zeker van zijn? Als zo’n systeem niet absoluut betrouwbaar was, had je er helemaal niets aan. En als iemand zo’n stunt kon uithalen met de staat Virginia en de nationale sociale verzekeringen wat was er dan nog veilig? Boos schoof Sawyer de verslagen opzij, schonk zich nog eens een kop koffie in en begon toen door de grote zaal te ijsberen.

Jason Archer was hen voortdurend een stap voor geweest. Er was maar één reden geweest om Sidney Archer naar New Orleans te laten reizen. In feite had het vrijwel elke stad van het land kunnen zijn. Waar het om ging, was dat ze even haar eigen stad uit was. En toen ze dat had gedaan, was de fbi haar gevolgd, zodat haar huis onbewaakt was achtergebleven. Na een beetje discreet rondvragen bij de buren en omwonenden was Sawyer er al snel achtergekomen dat Sidneys ouders en dochter kort na haar vertrek zelf ook het huis hadden verlaten.

Sawyer balde zijn vuist. Een afleidingsmanoeuvre, en hij was erin gelopen als de eerste de beste beginneling. Hij kon het niet bewijzen, maar hij was er heel zeker van dat er iemand in het huis van de Archers had ingebroken. Waarschijnlijk had de inbreker iets meegenomen, en dat hij daar zo veel risico voor had willen nemen, gaf aan dat Sawyer iets ongelooflijk belangrijks door zijn vingers had laten glippen.

Het was geen goede ochtend geweest en alles dreigde alleen maar slechter te worden. Het was een vreemde ervaring voor hem; hij was niet gewend om telkens als hij zich maar even omdraaide een schop onder zijn kont te krijgen. Hij had Frank Hardy verteld wat ze tot nu toe te weten waren gekomen en toen zijn voormalige partner had gehoord dat Brophy de hotelkamer van Sidney Archer had doorzocht, had hij plotseling zeer veel belangstelling voor de jonge bankier opgevat. Zo veel belangstelling zelfs dat hij op eigen houtje een onderzoek had ingesteld naar het doen en laten van Paul Brophy en Philip Goldman.

Sawyer sloeg de krant open en las de koppen. Waarschijnlijk begon Sidney Archer inmiddels in paniek te raken. Omdat Jason Archer duidelijk doorhad dat ze hem op het spoor waren, hadden de rechercheurs van de fbi unaniem besloten om bekend te maken dat hij werd verdacht van bedrijfsspionage en verduistering. Zijn rechtstreekse betrokkenheid bij de luchtramp was niet genoemd. Er werd echter wel vermeld dat hij op de passagierslijst had gestaan maar niet aan boord van het neergestorte vliegtuig was geweest. Dat was zo overduidelijk dat bijna iedereen het wel zou begrijpen, besloot Sawyer. Het recente uitstapje van Sidney Archer werd ook genoemd. Hij keek op zijn horloge. Hij zou mevrouw Archer nog maar eens met een bezoekje gaan vereren, en al vond hij haar dan nog zo aardig, deze keer zou hij niet weggaan tot hij een paar antwoorden had gekregen.

Henry Wharton stond achter zijn bureau en tuurde humeurig naar de bewolkte hemel aan de andere kant van het raam. Op zijn bureau lag een exemplaar van de Washington Post van die ochtend. De krant was zo neergelegd dat de zeer verontrustende koppen niet te zien waren. In een stoel tegenover zijn bureau zat Philip Goldman met een strakke blik in zijn ogen naar Whartons rug te kijken.

‘Ik denk niet dat we veel keus hebben, Henry.’ Goldman liet een korte stilte vallen en even verscheen er een vergenoegde grijns op zijn doorgaans zo strakke, emotieloze gezicht. ‘Ik heb begrepen dat Nathan Gamble bijzonder nijdig was toen hij je vanochtend opbelde en wie kan hem dat kwalijk nemen? Er gaan al geruchten dat hij alle juridische aangelegenheden van Triton Global aan onze concurrenten zal overdragen.’

Bij die laatste opmerking ging er een huivering door Wharton heen en toen hij zich omdraaide, bleef hij zijn ogen neergeslagen houden. Het was duidelijk dat hij begon te wankelen.

Goldman leunde voorover. Hij wilde zijn voordeel nu maximaal uitbuiten. ‘Het is voor het bestwil van de firma, Henry. Een heleboel mensen zullen dit niet leuk vinden, en ondanks de meningsverschillen die ik in het verleden met haar heb gehad, denk ik dat ik mezelf ook tot die groep moet rekenen. Ze is van grote waarde geweest voor onze firma.’ Deze keer slaagde Goldman erin om niet te grijnzen. ‘Maar de toekomst van onze firma, de toekomst van honderden mensen, mag niet op het spel worden gezet omwille van één persoon, Henry. Dat weet je net zo goed als ik.’ Goldman leunde weer achterover en legde zijn handen in zijn schoot. Hij keek kalm voor zich uit en slaagde er zelfs in om even diep te zuchten. ‘Als je dat liever hebt, regel ík het wel even, Henry. Ik weet dat jullie twee elkaar graag mogen.’

Uiteindelijk keek Wharton op en knikte. Het was maar een kort knikje, maar een neerkomende bijl heeft ook niet veel tijd nodig. Stilletjes liep Goldman de kamer uit.

Sidney Archer haalde net de krant uit de brievenbus bij de straat toen de telefoon ging. Met de nog niet opengeslagen Washington Post in de hand rende ze weer naar binnen. Ze was er vrij zeker van dat het haar man niet was, maar op dit ogenblik was niets helemaal zeker. Ze gooide de krant op de grote stapel ongelezen kranten die er al lag.

Haar vaders luide stem klonk uit de hoorn. Had ze de krant al gelezen? Waar hadden die lui het over? Die beschuldigingen bedoelde hij. Hij zou een rechtszaak tegen ze aanspannen, zei hij boos. Hij zou een rechtszaak aanspannen tegen iedereen die hiermee te maken had, inclusief Triton Global en de fbi . Toen ze hem weer een beetje had weten te kalmeren, slaagde Sidney erin de krant open te slaan. De vette krantekoppen deden haar naar adem snakken; het was net of iemand haar een harde stomp in haar maag had gegeven. Ze ging in de nog steeds schemerige keuken zitten en las snel het hele bericht door. Haar man werd beschuldigd van het stelen van honderden miljoenen dollars en een aantal immens waardevolle geheimen. Bovendien werd hij verdacht van betrokkenheid bij de aanslag op het neergestorte vliegtuig, vermoedelijk omdat hij de autoriteiten ervan had willen overtuigen dat hij dood was. Nu wist de hele wereld echter dat hij nog leefde en voortvluchtig was, verklaarde de fbi .

Toen ze halverwege de pagina op haar eigen naam stuitte, moest Sidney plotseling overgeven. Kort na de herdenkingsdienst voor haar man, meldde de krant, was ze naar New Orleans gereisd. De Washington Post vond dat duidelijk erg verdacht. En dat was het natuurlijk ook. Iedereen, inclusief Sidney zelf, zou zo’n uitstapje heel dubieus vinden. Een heel leven van nauwgezette eerlijkheid naar de maan! Ze was zo van streek dat ze de hoorn op de haak gooide en ze wist nog maar net op tijd bij het aanrecht te komen. Daar werd ze zo misselijk en duizelig dat ze nauwelijks meer op haar benen kon staan, en daarom liet ze maar wat koud water over haar armen en nek lopen.

Daarna strompelde ze moeizaam weer terug naar de keukentafel en bleef een paar minuten zitten huilen. Nog nooit had ze zich zo machteloos gevoeld. Plotseling voelde ze een golf van emotie door zich heen gaan. Woede. Ze rende naar haar slaapkamer, trok snel wat kleren aan en twee minuten later maakte ze het portier van de Ford Explorer open. ‘Shit.’ De post viel van de voorstoel en zonder erbij na te denken, bukte ze zich om alles op te rapen. Snel zocht ze de verschillende enveloppen bij elkaar, maar toen haar vingers zich om een dikke, aan Jason geadresseerde envelop sloten, stopte ze abrupt.

Het adres was geschreven in het handschrift van haar man! Haar benen begonnen te trillen. Ze voelde even aan het pakje en merkte dat er iets duns in zat. Toen keek ze naar het poststempel en zag dat de envelop gepost was in Seattle, op de dag dat Jason van huis was gegaan. Ze huiverde. Dit soort kartonnen enveloppen was bestemd voor het versturen van floppy’s en haar man had er een heleboel in zijn werkkamer liggen. Ze had nu echter geen tijd om over deze nieuwe ontwikkeling na te denken. Ze smeet de post weer in de wagen, stapte in en reed met brullende motor weg.

Dertig minuten later liep een tamelijk verfomfaaid uitziende Sidney Archer samen met Richard Lucas het kantoor van Nathan Gamble binnen. Quentin Rowe liep met een stomverbaasd gezicht achter hen aan. Sidney stapte op Gamble af en smeet hem de krant toe.

‘Ik hoop dat u een paar heel goede advocaten hebt, want ik klaag u aan wegens laster.’ Toen hij haar intense woede zag, deed Lucas snel een stap naar voren, maar met een handgebaar gaf Gamble hem snel te kennen dat hij weer wat meer naar achteren moest gaan staan. De voorzitter van de raad van bestuur van Triton Global pakte voorzichtig de krant en keek even naar de voorpagina. Toen keek hij weer op. ‘Dit heb ik niet geschreven.’

‘Maak dat de kat maar wijs.’

Gamble maakte zijn sigaret uit en stond op. ‘Neem me niet kwalijk, maar hoe zou het nou komen dat ík het gevoel heb dat ik degene ben die hier kwaad zou moeten zijn?’

‘Mijn man zou vliegtuigen hebben laten opblazen, geheimen hebben verkocht en u hebben bestolen. Dat is allemaal gelogen en dat weet u best.’

Gamble liep snel om zijn bureau heen en bleef vlak voor haar staan. ‘Zal ik je eens wat vertellen? Ik ben een heleboel geld kwijt en die man van jou heeft rtg alle informatie verschaft die ze nodig hebben om mijn bedrijf te ruïneren. Dat is óók een feit. Wat moet ik dan doen? Je een medaille geven soms?’

‘Het is niet wáár!’

‘O, jawel hoor!’ Hij trok een stoel bij. ‘Ga zitten!’

Snel maakte hij een van zijn bureauladen open en haalde er een videocassette uit. Nadat hij Lucas die had toegeworpen, drukte hij op een knop op zijn bureau, zodat een deel van de wand wegschoof en een grote tv/video-installatie onthulde. Terwijl Lucas de band erin duwde, liet Sidney zich met trillende benen in de stoel zakken. Ze keek naar Quentin Rowe, die doodstil in een hoekje van het kantoor stond en haar strak aanstaarde. Nerveus liet ze het puntje van haar tong langs haar lippen gaan en keek weer naar het beeldscherm.

Haar hart sloeg bijna een tel over toen ze haar man zag. Omdat ze sinds die afschuwelijke dag alleen nog maar zijn stem had gehoord, had het geleken alsof hij voor altijd verdwenen was. Aanvankelijk richtte ze haar aandacht op zijn zo vertrouwde, soepele manier van bewegen. Toen zag ze zijn gezicht en hapte naar adem. Ze had haar man nog nooit zo nerveus en gespannen gezien. De koffer werd overhandigd, het vliegtuig kwam met brullende motor overvliegen, glimlachend namen de mannen de documenten even door... maar omdat ze haar blik strak op Jason gericht hield, drong niets van dat alles werkelijk tot haar door. Het was alleen maar achtergrond. Even later zag ze het poststempel en toen het tot haar doordrong wat die cijfers te betekenen hadden, voelde ze haar hart opnieuw een tel overslaan. Het scherm werd weer donker. Ze draaide zich om en merkte dat alle ogen op haar gericht waren.

‘Die uitwisseling heeft plaatsgevonden in een rtg -gebouw in Seattle, lang nadat het vliegtuig was neergestort.’ Gamble stond nu vlak achter haar. ‘Als je me nog steeds een proces wegens laster wilt aandoen, dan ga je je gang maar. Als de CyberCom-deal niet doorgaat, zal je trouwens de grootste moeite hebben om een eventuele schadevergoeding ook werkelijk te incasseren,’ voegde hij daar grimmig aan toe.

Sidney stond op. Gamble stak zijn hand achter zijn bureau. ‘Hier is je krant weer.’ Hij smeet hem haar toe. Hoewel ze nu zo misselijk was dat ze nauwelijks meer op haar benen kon staan, wist ze die keurig te vangen. En daarna rende ze de kamer uit.

Sidney reed de garage binnen en luisterde hoe de deur automatisch dichtklapte. Met trillende armen en benen, zwoegende longen en om de paar seconden wat hevig gesnik leunde ze opzij om de krant te pakken. Toen die openviel, zag ze wat er op het onderste deel van de voorpagina stond en opnieuw schrok ze enorm, gevolgd door een gevoel van angst en paniek.

De foto was van een paar jaar geleden, maar het gezicht was maar al te herkenbaar. En nu wist ze ook hoe hij heette: Edward Page. Hij was al vijf jaar in Washington D.C. gevestigd als privé-detective en daarvoor was hij tien jaar agent geweest bij de politie van New York. Hij had in zijn eentje gewerkt en zijn bedrijfje had Private Solutions geheten, zo meldde de krant. Page was het slachtoffer geworden van een roofmoord op een parkeerterrein van National Airport. Hij was gescheiden en vader van twee tieners.

Terwijl het bekende gezicht haar aanstaarde vanaf de krantepagina, voelde ze de koude rillingen over haar rug lopen. Voor haar was het maar al te duidelijk, duidelijker dan voor wie dan ook – met uitzondering van de moordenaar – dat Page niet was vermoord om wat geld en een creditcard. Vlak nadat Page met haar had zitten praten was hij vermoord en het zou achterlijk van haar zijn om zichzelf wijs te maken dat dat stom toeval was. Ze sprong de auto uit en rende het huis binnen.

Ze haalde een metalen doos uit haar kleerkast, pakte er een blinkende Smith & Wesson Slim Nine uit en laadde die snel. De Hydra-Shokpatronen waren voorzien van holle punten en zouden zeer effectief zijn tegen mogelijke overvallers. Ze keek in haar portefeuille. Haar wapenvergunning was nog steeds geldig.

Toen ze de doos weer boven op de kast wilde zetten, gleed het pistool uit haar zak, stootte tegen het nachtkastje en viel toen op de vloer. Godzijdank had ze de veiligheidspal niet omgezet. Toen ze het opraapte, zag ze dat er door de klap een klein scherfje van de plastic kolf was afgebroken. Verder was alles echter nog in orde. Met het pistool in de hand liep ze terug naar de garage en stapte weer in de Explorer.

Plotseling verstarde ze. Ze had iets gehoord en het kwam uit het huis. Ze zette de veiligheidspal om en terwijl ze het pistool op de deur naar het huis gericht hield, wurmde ze met haar vrije hand de autosleutels uit haar zak. De scherpe rand van een van de sleutels schuurde langs haar vinger en maakte er een snee in. Ze gaf een klap op de aan de zonneklep bevestigde deuropener en bleef met kloppend hart zitten wachten terwijl die verdomde garagedeur kwellend langzaam open ging. Ze hield haar ogen nu voortdurend strak op de deur naar het huis gericht. Die kon nu elk ogenblik worden opengesmeten.

Ze moest weer aan het krantebericht over de dood van Edward Page denken. De man had twee kinderen gehad. Nu verscheen er een dreigende uitdrukking op haar gezicht. Háár kleine meid zou haar moeder niet hoeven missen. Ze klemde haar hand nog wat strakker om de kolf van het pistool en drukte op een knop op de armsteun aan het linkerportier, zodat het raampje naar beneden schoof en ze een vrij schootsveld kreeg. Ze had haar wapen alleen maar op de schietbaan gebruikt, maar ze zou haar uiterste best doen om degene die nu in haar huis rondliep neer te schieten zodra hij die deur door kwam.

De man die gebukt onder de zich openende garagedeur naar binnen kwam rennen, merkte ze niet op. Met getrokken pistool kwam hij naast het linkerportier staan en net op dat ogenblik werd de deur naar het huis langzaam een eindje geopend. Sidney greep het pistool nóg steviger vast, zodat de aderen op de rug van haar hand helemaal opzwollen, en kromde haar vinger om de trekker.

‘Jezus Christus! Leg dat pistool neer. Nú!’ schreeuwde de man naast de wagen en hij richtte zijn pistool recht op Sidneys hoofd.

Sidney keek snel om en zag het geschrokken gezicht van agent Jackson. Plotseling werd de deur naar het huis met kracht opengesmeten, zodat die met een klap tegen de muur sloeg. Sidney keek met een ruk om en zag hoe de forsgebouwde Lee Sawyer wild met zijn pistool zwaaiend de garage binnen kwam rennen. Ze zakte in elkaar en voelde dat het zweet van haar voorhoofd droop.

Ray Jackson, nog steeds met het pistool in de hand, trok het portier van de Explorer open en wierp een boze blik op Sidney Archer en het pistool waarmee ze bijna een groot gat in zijn partner had geschoten. ‘Bent u nou helemaal gek geworden?’ Hij boog zich over haar heen, rukte haar het pistool uit handen en schoof snel de veiligheidspal weer terug. Sidney deed geen poging om hem tegen te houden, maar plotseling zei ze met een van woede vertrokken gezicht: ‘Hoe durft u hier in te breken? Ik had u zo kunnen doodschieten.’

Lee Sawyer schoof zijn pistool weer in zijn broeksband en liep naar de Ford.

‘De voordeur stond open, mevrouw Archer. We hebben geklopt, maar toen er niemand reageerde, dachten we dat er misschien iets aan de hand was.’ Zijn eerlijkheid deed haar woede weer net zo snel verdwijnen als die was opgekomen. Toen ze naar binnen was gerend om de telefoon op te nemen, had ze de voordeur open laten staan. Ze liet haar hoofd op het stuurwiel zakken en deed haar uiterste best om niet opnieuw te gaan overgeven. Haar hele lichaam baadde nu in het zweet en toen er een kille wind door de open garagedeur kwam, moest ze huiveren van de kou.

‘Gaat u ergens heen?’ Sawyer liet zijn blik even over de Ford gaan en keek toen weer naar de vrouw die nu mismoedig weer rechtop ging zitten.

‘Gewoon een eindje rijden,’ zei ze zachtjes en zonder hem aan te kijken.

Sawyer keek naar de stapel post op de rechtervoorstoel. ‘Hebt u altijd post in uw wagen liggen?’

Sidney volgde zijn blik. ‘Ik zou niet weten hoe die hier gekomen is. Misschien heeft mijn vader die hier voor zijn vertrek nog even neergelegd.’

‘Dat zou kunnen. Vlak nadat u zelf al was vertrokken. Hoe was het in New Orleans, trouwens? Een leuke tijd gehad?’

Sidney keek de man met een nietszeggend gezicht aan.

Sawyer pakte haar onderarm vast. ‘Wij moeten eens praten, mevrouw Archer.’

•39•

Voordat ze de wagen uit stapte, raapte Sidney zorgvuldig de post bij elkaar en schoof de krant onder haar arm. De diskette liet ze zonder dat de fbi -agenten het konden zien in de zak van haar jas glijden. Toen ze naast de wagen stond, keek ze even naar het pistool dat Jackson geconfisqueerd had. ‘Daar heb ik een vergunning voor.’ En ze liet hem de vergunning zien.

‘Ik hoop dat u er geen bezwaar tegen hebt als ik de kogels er even uit haal voor ik hem teruggeef?’

‘Als u zich daar veiliger bij voelt,’ zei ze, terwijl ze op de knop van de garagedeuropener drukte en daarna het portier van de Ford dichtsloeg. Ze liep naar het huis. ‘En zolang als u de kogels maar niet meeneemt.’

Jackson stond haar even verbaasd na te kijken. De twee fbi -agenten liepen achter haar aan het huis binnen.

‘Wilt u koffie? Iets te eten soms? Het is nog vroeg.’ Die laatste woorden kwamen er tamelijk venijnig uit.

‘Koffie graag,’ zei Sawyer zonder aandacht te schenken aan de impliciete beschuldiging. Jackson knikte instemmend.

Terwijl Sidney drie kopjes koffie inschonk, nam Sawyer haar eens aandachtig op. Haar kleren hingen los om haar lichaam. Haar ongewassen blonde haar hing slap om haar gezicht. Ze had geen make-up op en zag nog bleker dan de vorige keer dat hij haar gezien had. Ze was duidelijk erg moe. Haar groene ogen waren echter nog steeds even betoverend als altijd. Hij zag haar handen even trillen toen ze de koffiepot hanteerde. Nerveus was ze ook. Hij moest haar nageven dat ze tot nu toe heel goed bestand was gebleken tegen de dagelijks toenemende, nachtmerrieachtige spanning. Maar er is een grens aan wat mensen kunnen verdragen en hij verwachtte dat hij voor dit onderzoek zou zijn afgerond, wel te weten zou komen waar die grens bij haar precies lag.

Sidney zette de kopjes op een dienblad en nadat ze er ook een pot suiker en een kannetje met room bij had gezet, deed ze de broodtrommel open en haalde er een paar donuts en broodjes uit. Ze zette het volle dienblad op de keukentafel en terwijl de agenten zich bedienden, pakte ze zelf een paar beschuiten uit de kast en begon die langzaam op te eten.

‘Lekkere donut. Dank u wel. Hebt u altijd een pistool bij u?’ Sawyer keek haar afwachtend aan.

‘Er zijn hier in de buurt de afgelopen tijd een paar inbraken geweest en toen ik het kocht, heb ik een paar lessen genomen over hoe ik ermee moet omgaan. En bovendien heb ik wel wat ervaring met wapens. Mijn vader en mijn oudste broer, Kenny, hebben bij de Mariniers gezeten en gaan bovendien graag uit jagen. Kenny heeft een uitgebreide wapenverzameling. In mijn jeugd ben ik vaak met mijn vader naar de schietbaan gegaan. Ik heb met bijna alles geschoten wat je maar kunt bedenken en ik ben een heel goede scherpschutter.’

Ray Jackson zei: ‘U ging er heel goed mee om daar in de garage.’ Hij zag dat er een scherfje van de kolf af was. ‘Ik hoop dat het ding niet geladen was toen u het hebt laten vallen.’

‘Ik ben altijd heel voorzichtig met vuurwapens, meneer Jackson, maar ik stel uw bezorgdheid zeer op prijs.’

Jackson nam het pistool nog eens zorgvuldig op en schoof het toen samen met het magazijn naar haar toe. ‘Mooi ding. Lichtgewicht. Ik gebruik zelf ook altijd Hydra-Shokpatronen, die hebben een uitstekend stopvermogen. Er zit trouwens nog een patroon in de kamer.’

‘Er zit een magazijnveiligheid op. Als het magazijn er niet in zit, kun je er niet mee schieten.’ Voorzichtig raakte Sidney het pistool even aan. ‘Ik vind het niet prettig om zo’n ding in huis te hebben, zeker niet als Amy er is, maar ik bewaar het altijd ongeladen en in een afgesloten doos.’

‘Dan hebt u er ook niet veel aan als er wordt ingebroken,’ zei Sawyer tussen een slok koffie en een hap donut door.

‘Als je je laat overrompelen niet, nee. Maar ik laat me niet zo snel overrompelen.’ Na de gebeurtenissen van de afgelopen ochtend kostte het haar moeite om niet in elkaar te krimpen toen ze dat zei.

Sawyer schoof de schaal met zoete baksels opzij en vroeg: ‘Zou u me willen vertellen waarom u naar New Orleans geweest bent?’

Sidney hield de krant omhoog, zodat hij de kop goed kon zien. ‘Waarom? Klust u tegenwoordig soms bij als verslaggever en moet u uw volgende verhaal binnenkort inleveren? Bedankt nog, trouwens, voor het kapotmaken van mijn leven.’ Ze smeet de krant weer op tafel en keek boos de andere kant op. Haar linkerooglid begon te trillen en toen ze een huivering door haar lijf voelde gaan, greep ze de rand van de verweerde tafel vast.

Sawyer las het bericht snel even door. ‘Ik zie hier niets wat niet waar is. Uw man wordt verdacht van het ontvreemden van bedrijfsgeheimen, en bovendien zat hij niet in het vliegtuig waar hij wel in had behoren te zitten. Dat vliegtuig is neergestort en uw man is nog springlevend.’ Toen ze geen antwoord gaf, leunde Sawyer over de tafel heen en pakte even haar elleboog vast. ‘Ik zei dat uw man nog springlevend is, mevrouw Archer, maar dat schijnt u niet te verbazen. Wilt u me nu vertellen wat u daar in New Orleans te zoeken had?’

Ze draaide zich langzaam om. ‘Dus volgens u is hij nog in leven?’

Sawyer knikte.

‘Waarom vertelt u me dan niet waar hij zich nu bevindt?’

‘Dat wilde ik ú net vragen.’

Sidney kneep hard in haar dijbeen. ‘Sinds die ochtend heb ik mijn man niet meer gezien.’

Sawyer schoof zijn stoel wat dichter naar haar toe. ‘Hoor eens, mevrouw Archer, laten we er nou verder niet omheen draaien. U wordt opgebeld door een onbekende en vlak nadat u een herdenkingsdienst hebt gehouden voor uw man, die ineens helemaal niet dood blijkt te zijn, neemt u een vliegtuig naar New Orleans. U springt uit een taxi en rent de metro binnen, terwijl uw koffer nog in de wagen staat. In de metro schudt u mijn mannen af en gaat er als een haas vandoor. In New Orleans hebt u een kamer in een hotel geboekt en ik durf erom te wedden dat u daar hebt zitten wachten op uw man.’ Sidney Archer vertrok geen spier, dat moest je haar nageven. Sawyer ging verder. ‘U gaat een eindje lopen en laat uw schoenen poetsen door een aardig oud mannetje die zo’n beetje de enige dakloze op de hele wereld moet zijn die ooit een fooi geweigerd heeft. U gaat even bellen, en whám, even later zit u weer in het vliegtuig naar huis. Wat heeft u daarop te zeggen?’

Sidney haalde diep adem en keek Sawyer toen indringend aan. ‘U zei dat ik een geheimzinnig telefoongesprek heb gevoerd. Wie heeft u dat verteld?’

De agenten keken elkaar eens aan. ‘We hebben zo onze bronnen, mevrouw Archer,’ zei Sawyer, ‘en we hebben het nagetrokken bij de telefoonmaatschappij.’

Sidney sloeg haar benen over elkaar en leunde een klein beetje voorover. ‘U bedoelt het telefoontje van Wharton?’

Sawyer keek haar kalm aan. ‘Wilt u daarmee zeggen dat Wharton degene was die u gebeld heeft?’ Hij had niet verwacht dat ze daar in zou trappen en hij werd niet teleurgesteld.

‘Nee, ik bedoel alleen maar dat de beller zich bekend maakte als Henry Wharton.’

‘Maar u hebt iemand gesproken.’

‘Nee.’

Sawyer zuchtte. ‘We hebben een bandopname van dat gesprek en dat heeft ongeveer vijf minuten geduurd. Hebt u al die tijd naar gehijg zitten luisteren of zo?’

‘Dat hoef ik niet te nemen, van u niet en van niemand niet. Begrijpt u dat?’

‘Goed, goed, neemt u me niet kwalijk. Maar wie was het nou?’

‘Dat weet ik niet.’

Sawyer ging rechtop in zijn stoel zitten en sloeg hard met zijn vuist op tafel, zodat Sidney een geschrokken beweging maakte. ‘Jezus Christus, schiet toch op...’

‘Ik zeg u dat ik niet weet wie het was,’ viel Sidney hem boos in de rede. ‘Ik dacht eerst dat het Henry was, maar die was het niet. Hij heeft helemaal niets gezegd en na een paar seconden heb ik de hoorn weer op de haak gelegd.’ Haar hart begon te bonzen toen ze zich realiseerde dat ze zat te liegen tegen de fbi .

Sawyer keek haar vermoeid aan. ‘Computers liegen niet, mevrouw Archer.’

Hij moest zijn best doen om geen lelijk gezicht te trekken toen hij even aan de zaak Riker dacht. ‘En de computer van de telefoonmaatschappij zegt dat u vijf minuten aan de lijn bent gebleven.’

‘Mijn vader heeft de telefoon opgenomen in de keuken en voordat hij naar boven is gelopen om mij te roepen, heeft hij de telefoon op het aanrecht gelegd. En rond die tijd bent u tweeën ook nog binnengekomen. Vindt u het nou echt zo vreemd dat hij vergeten is om weer op te hangen en zou dat dan niet verklaren waarom de telefoonmaatschappij beweert dat het gesprek vijf minuten heeft geduurd? Misschien wilt u even bellen en het hem vragen. De telefoon staat dáár.’ Ze wees op de muur naast de deur.

Sawyer keek naar de telefoon en dacht even na. Hij wist zeker dat ze zat te liegen, maar wat ze zei, klonk helemaal zo gek nog niet. Hij was even vergeten dat hij hier met een advocate te maken had, en niet zomaar de eerste de beste ook.

‘Wilt u hem soms bellen?’ vroeg Sidney opnieuw. ‘Hij heeft net nog gebeld, dus ik weet dat hij thuis is. Toen ik ophing, stond hij net te brullen dat hij de fbi en Triton Global een proces zou aandoen.’

‘Misschien bel ik hem straks wel even.’

‘Prima. Ik dacht dat u dat misschien beter nu even kon doen, zodat u niet naderhand zou kunnen beweren dat ik met mijn vader heb afgesproken dat hij u wat moet voorliegen.’ Ze keek de fbi -agent recht in diens bezorgde gezicht. ‘En terwijl we nu toch bezig zijn, wil ik het even over die andere beschuldigingen hebben. U zei dat ik er op de een of andere manier in geslaagd ben om uw mannen af te schudden, maar omdat ik helemaal niet in de gaten had dat ik gevolgd werd, lijkt het me onmogelijk dat ik iemand heb kunnen “afschudden”. Mijn taxi zat vast in het verkeer en omdat ik bang was dat ik het vliegtuig zou missen, heb ik toen de metro maar genomen. Dat heb ik in jaren niet gedaan en dus ben ik bij het Pentagon uitgestapt. Ik kon me niet goed meer herinneren of ik daar nou wel of niet moest overstappen om bij het vliegveld te komen en toen ik me realiseerde dat ik me had vergist, ben ik eenvoudigweg weer in de volgende metro gestapt. Ik heb mijn koffer niet meegenomen omdat ik die niet met me mee wilde zeulen door het metrostation en de luchthaven, en al helemaal niet als ik hard zou moeten rennen. Als ik in New Orleans was gebleven had ik geregeld dat die me nagezonden zou worden. Ik ben wel vaker in New Orleans geweest en heb het er altijd leuk gevonden, dus leek me dat een goede plek om naartoe te gaan. Een beetje vreemd misschien, maar de afgelopen tijd denk ik soms niet zo helder. Ik heb mijn schoenen laten poetsen, maar sinds wanneer is dat verboden?’ Ze keek de twee mannen eens aan. ‘Ik hoop dat geen van u beiden ooit uw vrouw zal hoeven te begraven als er niet eens een lijk te vinden is.’

Boos smeet ze de krant op de vloer. ‘De man in dat bericht is niet mijn man. Weet u wat ons idee van een wilde uitspatting was? ’s Winters barbecuen in de tuin. Het meest roekeloze wat ik Jason ooit heb zien doen is te hard rijden zonder veiligheidsgordel om. Hij kan onmogelijk betrokken zijn geweest bij een aanslag op een vliegtuig. Ik weet niet of u me gelooft of niet, maar op dit ogenblik maakt me dat eerlijk gezegd ook weinig uit.’

Ze stond op en moest steun zoeken tegen de ijskast voor ze verder ging. ‘Ik moest er even uit. Moet ik u nu werkelijk vertellen waarom? Moet ik u dat nou wérkelijk uitleggen?’ Terwijl ze dat zei, klonk haar stem steeds luider en voordat haar stem langzaam wegstierf, krijste ze het bijna uit.

Sawyer wilde antwoord geven, maar deed abrupt weer zijn mond dicht toen Sidney haar hand ophield en op rustiger toon verder ging. ‘Ik ben één dag in New Orleans gebleven. Plotseling drong het tot me door dat ik niet kon wegvluchten van de nachtmerrie waarin mijn leven plotseling is veranderd. Ik heb een dochtertje en dat heeft me nodig. En ik heb háár nodig. Zij is alles wat me nog rest. Begrijpt u dat? Begrijpt u ook maar iets?’ Er welden een paar tranen op in haar ooghoeken en ze stond verwoed in haar handen te knijpen. Plotseling liet ze zich weer op haar stoel neerploffen.

Ray Jackson zat nerveus wat met zijn kopje te spelen en keek zijn partner eens aan. ‘Mevrouw Archer, Lee en ik hebben allebei een gezin en ik kan me maar al te goed voorstellen wat u op dit moment moet doormaken, maar u dient ook te begrijpen dat wij gewoon ons werk moeten doen. Er zijn op dit moment een heleboel dingen die niet kloppen, maar van één ding zijn we zeker. Er is een heel vliegtuig vol met mensen neergestort en degene die daar verantwoordelijk voor is, zal zijn straf niet ontlopen.’

Sidney stond weer op en terwijl de tranen nu over haar wangen stroomden, bleef ze wankel voor hen staan. Haar stem klonk schril, op het hysterische af, en haar ogen schoten vuur. ‘Denkt u dat ik dat niet wéét? Ik ben erheen gegaan. Naar die... hél!’ Haar stem sloeg over en haar blouse werd nat van de tranen. Met wijd opengesperde ogen schreeuwde ze: ‘Ik heb het gezien!’ Ze staarde hen verwilderd aan. ‘Alles. Dat... schoentje... een babyschoentje.’

Kreunend plofte ze weer op haar stoel. Ze begon te snikken. Haar hele lichaam schokte nu van het huilen, zo hevig dat het wel leek of haar rug elk ogenblik als een vulkaan kon uitbarsten om veel meer ellende uit te spuwen dan een menselijk wezen kon verduren.

Jackson stond op en gaf haar een papieren servetje aan.

Met een lichte zucht legde Sawyer zijn hand op die van Sidney en kneep er toen even in. Het babyschoentje. Het schoentje dat hij in zijn hand had gehouden en dat hem ook al aan het huilen had gebracht. Voor het eerst viel het hem op dat Sidney een trouwring om had. Het was een prachtige ring, die ze al die jaren ongetwijfeld met veel trots had gedragen. Daar was hij zeker van. Of Jason Archer nou wel of niet iets misdaan had, hij had een vrouw die van hem hield en die in hem geloofde. Sawyer merkte dat hij begon te hopen dat Jason onschuldig zou blijken te zijn, ondanks alle bewijs dat op zijn schuld wees. Hij wilde niet dat Sidney zou moeten zien te leven met het besef dat Jason haar had verraden. Hij sloeg zijn arm om haar schouders. Telkens als er weer een schok door haar lichaam ging, voelde hij zijn eigen lijf meebewegen. Hij fluisterde troostende woorden in haar oor en deed wanhopig zijn best om haar weer te sussen. Even, heel even maar, moest hij terugdenken aan die keer dat hij een andere jonge vrouw zo had moeten vasthouden. Die keer was dat een afspraakje voor een groot feest dat op een absolute ramp was uitgelopen. Het was een van de weinige keren geweest dat hij er was geweest toen een van zijn kinderen hem nodig had. Het was een geweldige ervaring geweest om zijn stevige armen om die kleine, trillende gestalte heen te slaan en al haar pijn, al haar schaamte, uit haar te laten weglekken en in zich op te nemen. Sawyer richtte zijn aandacht weer op Sidney Archer. Ze was al ernstig genoeg gekwetst, besloot hij. De rauwe pijn die ze nu toonde, was geen toneel. Wat er verder ook gebeurd mocht zijn, Sidney Archer had de waarheid gesproken, of in elk geval grotendeels de waarheid. Het leek wel of ze zijn gedachten kon lezen, want hij voelde dat ze haar hand steviger om de zijne klemde.

Jackson gaf hem het doorweekte papieren zakdoekje aan. Terwijl hij Sidney weer tot rust probeerde te brengen, merkte Sawyer de bezorgde blik waarmee zijn partner toekeek niet op. Maar het was overduidelijk dat Ray Jackson op dit moment bepaald niet tevreden was over de manier waarop zijn partner dit aanpakte. De dingen die hij tegen haar zei, die manier waarop hij zijn arm om haar heen hield!

Een paar minuten later zat Sidney voor een haardvuur dat Jackson snel had aangestoken. De warmte voelde prettig aan. Sawyer keek naar buiten door het grote raam van de woonkamer en zag dat het weer was gaan sneeuwen. Daarna keek hij de kamer rond en zag een aantal foto’s op de schoorsteenmantel staan. Jason Archer zag er bepaald niet uit als iemand die medeplichtig was aan een van de afschuwelijkste misdrijven die ooit gepleegd was. Amy Archer was een van de schattigste meisjes die Sawyer ooit had gezien en Sidney Archer was een betoverende schoonheid. Een perfect gezin, in elk geval op het eerste gezicht. Sawyer had de afgelopen vijfentwintig jaar echter doorgebracht met onderzoeken wat er onder al de schone schijn verborgen zat en zag reikhalzend uit naar de tijd dat hij dat niet meer zou hoeven doen, naar de tijd dat iemand anders de taak zou krijgen om te graven naar de motieven en omstandigheden die menselijke wezens tot monsters konden maken. Vandaag was dat echter nog steeds zijn taak en dus richtte hij zijn aandacht weer op de werkelijkheid.

‘Neem me niet kwalijk, maar elke keer als jullie tweeën weer eens komen opdagen, lijk ik mijn zelfbeheersing kwijt te raken.’ Sidney sprak nu langzaam en hield haar ogen stijf dicht. Ze leek ineens een stuk kleiner dan Sawyer zich haar herinnerde, alsof de gestaag toenemende last van de opeenvolgende crises haar steeds verder in elkaar had gedrukt.

‘Waar is je dochtertje?’ vroeg hij.

‘Bij mijn ouders,’ zei Sidney snel.

Sawyer knikte langzaam.

Sidney knipperde even met haar ogen. ‘Alleen als ze slaapt, vraagt ze niet de hele tijd waar haar vader is,’ voegde ze er met een zachte stem en trillende lippen aan toe.

Sawyer wreef in zijn vermoeide ogen en ging wat dichter bij het vuur zitten. ‘Sidney?’

Na een tijdje sloeg ze haar ogen op en keek hem aan. Toen trok ze de deken die ze van de bank had gepakt wat strakker om zich heen, trok haar knieën tegen haar borst aan en leunde achterover. ‘Sidney, je hebt gezegd dat je naar de plek van de ramp bent gegaan. Ik weet dat dat waar is. Weet je nog dat je daar tegen iemand aan bent gelopen? Ik heb nog steeds pijn in mijn knie.’

Sidney schrok op. Terwijl ze hem verschrikt aanstaarde, leek het wel of haar ogen eerst wat groter werden en daarna diep wegzakten in hun kassen.

Sawyer bleef haar strak aankijken. ‘De agent die daar dienst had die nacht, heeft verslag uitgebracht. Agent McKenna?’

‘Ja. Een heel aardige man.’

‘Waarom ben je daarheen gegaan, Sidney?’

Sidney gaf geen antwoord. Ze sloeg haar armen om haar knieën en bleef zo zitten. Toen ze weer opkeek, keek ze wel in de richting van de twee fbi -agenten, maar niet werkelijk náár hen. Het leek wel of ze dwars door hen heen keek, en van grote afstand naar de muur achter hen zat te staren. Het leek wel alsof ze in de pijnlijke diepte van een grote krater keek, in de duistere grot die, zo had ze toen gedacht, haar man verzwolgen had.

‘Ik moest wel.’ Onmiddellijk daarna klemde ze haar lippen weer op elkaar.

Jackson wilde iets zeggen, maar Sawyer legde hem met een handgebaar het zwijgen op.

‘Ik moest wel,’ zei Sidney nog eens. Opnieuw begonnen de tranen over haar wangen te druppelen, maar haar stem bleef kalm en rustig. ‘Ik had hem op de televisie gezien.’

‘Wie?’ Sawyer leunde vol belangstelling voorover. ‘Wie heb je gezien?’

‘Zijn tas. Ik zag Jasons tas.’ Haar mond begon te trillen toen ze dat zei. Snel bracht ze haar hand naar haar mond om de diepe smart binnen te houden, maar toen liet ze hem weer zakken. ‘Ik kon de initialen op de zijkant zien.’ Ze zweeg weer en veegde met de rug van haar hand een traan uit haar ooghoek. ‘Plotseling schoot me te binnen dat dat waarschijnlijk het enige was wat... er van hem over was, en dus ben ik het gaan halen. Agent McKenna heeft me verteld dat ik die tas pas mee zou kunnen krijgen als het onderzoek was afgerond, en dus ben ik met lege handen weer naar huis gegaan. Met lege handen.’ Die laatste woorden sprak ze langzaam uit, alsof de trieste leegte van het leven dat ze nu voor de boeg had daarin was samengebald.

Sawyer ging even verzitten en keek zijn partner aan. Die tas was een dood spoor. Hij liet de stilte ongeveer een minuut aanhouden. ‘Toen ik zei dat je man nog in leven was, leek je dat niet erg te verbazen.’ Hij zei het zachtjes en sussend, maar er lag een onmiskenbare dreiging in zijn stem.

Sidneys antwoord was bijtend, maar haar stem klonk vermoeid. Het was duidelijk dat ze uitgeput begon te raken. ‘Ik had net dat artikel in de krant gelezen. Als je me verrast had willen zien, had je maar tegelijk met de krantenjongen moeten komen.’ Ze had geen zin om de vernederende confrontatie in Gambles kantoor ter sprake te brengen.

Dat voor de hand liggende antwoord had Sawyer wel verwacht, maar desalniettemin was het goed om het haar te horen zeggen. Om maar niet betrapt te worden, kozen leugenaars vaak voor ingewikkelde verhalen. ‘Oké, ik heb er echt geen behoefte aan om dit gesprek langer te rekken dan nodig is, dus ik zal je gewoon een paar vragen stellen. Maar daarop wil ik dan ook een eerlijk antwoord hebben. Dat is alles. Als je iets niet weet, dan is dat gewoon zo. Ga je daarmee akkoord?’

Sidney gaf geen antwoord. Vermoeid keek ze van de ene fbi -agent naar de andere. Sawyer leunde nog wat verder naar voren. ‘Ik ben niet degene die met die beschuldigingen is gekomen, maar in alle eerlijkheid moet ik wel zeggen dat het bewijsmateriaal dat we tot nu toe hebben gevonden, geen erg gunstig beeld van je man oplevert.’

‘Welk bewijsmateriaal?’ vroeg Sidney op scherpe toon.

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Sorry, dat mag ik niet zeggen, maar ik kan je wel mededelen dat het overtuigend genoeg is om een aanhoudingsbevel tegen hem uit te laten vaardigen en dat is dan ook gebeurd. Voor het geval je dat nog niet wist, iedere politieman op de hele wereld kijkt nu naar hem uit.’

Sidneys ogen begonnen te glimmen toen die ongelooflijke waarheid tot haar doordrong. Haar man was voortvluchtig en werd over de hele wereld gezocht. Ze keek Sawyer eens aan. ‘Wist je dit de eerste keer dat je hier was ook al?’

Er verscheen een enigszins gespannen uitdrukking op Sawyers gezicht. ‘Een deel ervan wel, ja,’ zei hij na een korte stilte. Hij ging wat verzitten en Jackson nam het van hem over.

‘Als uw man de dingen waarvan hij wordt beschuldigd niet gedaan heeft, dan heeft hij van ons niets te vrezen. Maar we kunnen natuurlijk niet voor anderen spreken.’

Sidney keek hem indringend aan. ‘Wat wilt u daarmee zeggen?’

Jackson haalde zijn brede schouders op. ‘Laten we er even van uitgaan dat hij niets misdaan heeft. We weten dat hij niet in dat vliegtuigwrak zit. Maar waar is hij dan wel? Als hij dat vliegtuig per ongeluk had gemist, dan zou hij u meteen na de aanslag wel even gebeld hebben om te laten weten dat hij ongedeerd was. Dat heeft hij niet gedaan. Waarom niet? Het antwoord zou kunnen zijn dat hij betrokken is geraakt bij iets wat niet legaal is. En bovendien, de manier waarop de aanslag is voorbereid en uitgevoerd, wettigt het vermoeden dat er meerdere mensen bij betrokken zijn.’

Jackson zweeg even en keek naar Sawyer, die een nauwelijks merkbaar knikje gaf. Jackson ging verder: ‘Mevrouw Archer, de man die we verdenken van de sabotage, is dood in zijn flat aangetroffen. Hij was vermoord. Het lijkt erop dat hij van plan was om het land uit te vluchten, maar dat iemand anders besloten heeft dat dat toch niet zo’n goed idee was.’

Langzaam mompelde Sidney: ‘Vermoord.’ In gedachten zag ze Edward Page in een grote plas bloed liggen. Hij was vermóórd – vlak nadat ze hem gesproken had. Ze trok de deken nog wat strakker om zich heen en aarzelde even of ze de agenten zou vertellen over haar gesprek met Page, maar om een reden die ze niet helemaal kon benoemen, besloot ze dat maar te laten. Ze haalde eens diep adem. ‘Wat wilt u weten?’

‘Eerst zal ik je even een theorietje van mij uiteenzetten.’ Sawyer zweeg even om zijn gedachten te ordenen. ‘Laten we het er voorlopig maar even op houden dat je inderdaad in een opwelling naar New Orleans bent vertrokken. We zijn je gevolgd. En we weten ook dat je ouders en je dochtertje het huis kort na je vertrek hebben verlaten.’

‘Nou, en?’ zei Sidney. ‘Waarom zouden ze hier blijven?’ Ze keek haar geliefde woonkamer eens rond. Wat is hier nog te vinden? Alleen maar ellende.

‘Oké, maar zie je, je bent vertrokken, wij zijn vertrokken en je ouders zijn vertrokken.’ Hij zweeg even.

‘Ik geloof niet dat ik begrijp wat je daarmee wil zeggen.’

Met een ruk stond Sawyer op. Hij ging met zijn brede rug naar het vuur staan en nadat hij vanuit die positie even op Sidney had staan neerkijken, spreidde hij zijn armen. ‘Er was helemaal niemand thuis, Sidney. Waarom je ook naar New Orleans gegaan mag zijn, het gevolg daarvan is geweest dat wij hier weg zijn gegaan. En dus is je huis een tijdlang onbewaakt gebleven. Begrijp je nú wat ik bedoel?’

Sawyer en Jackson keken Sidney aandachtig aan. Ze konden bijna zien wat een acrobatische toeren er op dit ogenblik achter haar voorhoofd werden uitgehaald.

Sidney keek uit het raam en terwijl ze dat deed, viel haar blik even op de grijze blazer die ze over de schommelstoel had gehangen. De diskette zat nog steeds in haar binnenzak. Plotseling wilde ze dit verhoor snel achter de rug hebben.

‘Er is hier niets te vinden.’

‘Niets?’ zei Jackson sceptisch. ‘Heeft uw man hier dan helemaal geen papieren bewaard? Of iets anders waar iemand iets aan zou kunnen hebben?’

‘Niet van zijn werk. Triton Global is heel paranoïde in dat soort dingen.’

Sawyer knikte. Op grond van zijn eigen ervaringen vond hij dat niet moeilijk te geloven. ‘Desalniettemin wil ik toch dat je daar eens goed over nadenkt, Sidney. Is het je opgevallen dat er iets weg was of dat er in de kasten gerommeld is?’

Langzaam schudde ze van nee. ‘Maar ik heb ook niet echt gekeken.’

Toen hij dat hoorde, stond Jackson op en zei snel: ‘Nou, als u daar geen bezwaar tegen hebt, kunnen we het huis nu meteen wel even doorzoeken.’ Hij keek snel even naar zijn partner, die het verzoek met opgetrokken wenkbrauwen had aangehoord. Daarna keek hij naar Sidney en wachtte tot ze iets zou zeggen.

Toen dat niet gebeurde, deed hij een stap naar voren. ‘We kunnen altijd een huiszoekingsbevel krijgen. Daar is ruim voldoende grond voor. Maar u kunt ons een heleboel tijd en moeite besparen, en als u de waarheid spreekt, dan hebt u toch ook niets te verbergen?’

‘Ik ben advocaat, meneer Jackson,’ zei Sidney onvriendelijk. ‘Ik weet hoe het gaat. Goed, u gaat uw gang maar en let maar niet op de troep. Ik heb de laatste tijd weinig aan het huishouden kunnen doen.’ Ze stond op en nadat ze de deken op de bank had laten vallen, pakte ze haar jasje en trok het aan. ‘Terwijl u daarmee bezig bent, ga ik even een luchtje scheppen. Hoe lang denkt u dat u nodig hebt?’

De twee fbi -agenten keken elkaar eens aan. ‘Een paar uur.’

‘Prima. Als u honger krijgt, pakt u maar iets uit de ijskast.’

Toen ze naar buiten was gelopen, keek Jackson zijn partner eens aan. ‘Jezus, dat is me er een, zeg!’

Terwijl hij de ranke gestalte die nu naar de garage liep aandachtig nakeek, zei Sawyer langzaam: ‘Inderdaad.’

Een paar uur later was Sidney Archer weer terug.

‘Niets?’ Ze keek de twee inmiddels tamelijk verfomfaaid uitziende mannen vragend aan.

‘Niets wat we hebben kunnen vinden in elk geval,’ zei Jackson verwijtend.

Ze keek hem even strak aan. ‘Tja, dat is uw probleem.’

Ze bleven elkaar even aanstaren. ‘U wilde nog wat vragen?’ zei Sidney uiteindelijk.

Toen de twee fbi -agenten ongeveer een uur later vertrokken, legde Sidney even haar hand op Sawyers arm. ‘Het is duidelijk dat je mijn man niet hebt gekend. Anders zou je geen moment denken dat hij in staat was tot zoiets...’ Haar lippen bewogen nog, maar even kwam er geen geluid meer uit haar mond. ‘Hij kan nooit iets te maken hebben gehad met die luchtramp. Niet met al die mensen in dat toestel...’ Ze kneep haar ogen dicht en zocht steun tegen de voordeur.

Er lag nu een gekwelde uitdrukking op Sawyers gezicht. Hoe kon je nou bevatten dat iemand van wie je hield, met wie je een kind op de wereld had gezet tot iets dergelijks in staat zou zijn? Maar elke minuut van elke dag was er ergens op de wereld wel iemand die iets gruwelijks deed. Mensen waren de enige levende wezens die in staat waren om te doden uit boosaardigheid.

‘Ik begrijp hoe je je voelt, Sidney.’ zei hij zachtjes.

Terwijl ze naar de auto liepen, schopte Jackson nijdig in het grint en keek toen zijn partner eens aan. ‘Ik weet het niet, Lee, maar er klopt gewoon iets niet. Die vrouw houdt iets achter.’

Sawyer haalde zijn schouders op. ‘Jezus, als ik in haar schoenen stond, zou ik dat ook doen.’

Jackson keek hem verbaasd aan. ‘Liegen tegen de fbi ?’

‘Ze zit hopeloos klem en weet niet wat ze moet beginnen. Onder die omstandigheden zou ik me ook niet al te veel in mijn kaarten laten kijken.’

‘Misschien heb je wel gelijk,’ zei Jackson, terwijl hij in de wagen stapte. Maar erg overtuigd klonk het niet.

•40•

Sidney rende naar de telefoon en bleef toen plotseling stilstaan. Ze keek naar de hoorn alsof het een cobra was die op het punt stond haar met zijn giftanden te bijten. Als wijlen Edward Page haar telefoon had afgeluisterd, zouden anderen dat dan ook niet doen? Ze legde de hoorn weer neer en keek naar haar draagbare telefoon, die stond op te laden op het aanrecht. Hoe veilig was die? Terwijl ze zich voorstelde hoe honderden elektronische ogen haar bij alles wat ze deed in de gaten hielden, sloeg ze vol machteloze woede met haar vuist tegen de muur. Daarna liet ze haar alfanumerieke buzzer in haar zak glijden. Waarschijnlijk was die vorm van communicatie betrekkelijk veilig, en trouwens, ze zou het ermee moeten doen, want iets beters had ze niet. Ze stopte het geladen pistool in haar tas en rende naar de Ford Explorer toe. De diskette zat veilig in haar zak. Voorlopig moest die maar even wachten. Op dit ogenblik had ze iets belangrijkers te doen.

Nadat ze de Ford op het parkeerterrein van de McDonald’s had neergezet, liep Sidney snel naar binnen en bestelde een meeneemontbijt. Toen liep ze de gang naar het toilet in en bleef bij de munttelefoon staan. Terwijl ze het nummer draaide, speurde ze het parkeerterrein af op alles wat erop zou kunnen wijzen dat de fbi haar gevolgd was. Ze zag echter niets ongewoons. Dat was goed nieuws – fbi -mensen werden verondersteld zo vakkundig te zijn dat hun aanwezigheid niet op te merken viel – maar de rillingen liepen haar over de rug toen ze zich afvroeg wie haar verder nog gevolgd zou kunnen zijn.

De telefoon werd opgenomen. Het duurde een paar minuten voordat ze haar vader had weten te kalmeren en toen ze hem vertelde wat ze wilde dat hij deed, kwam het onmiddellijk tot een nieuwe uitbarsting.

‘Waarom zou ik dat in vredesnaam doen?’

‘Alsjeblieft, pa. Ik wil dat mama en jij weggaan, en ik wil dat jullie Amy meenemen.’

‘Je weet dat we na augustus nooit naar Maine gaan.’

Sidney hield de hoorn een eindje van haar oor vandaan en haalde eens diep adem. ‘Hoor ’s, pa,’ zei ze, ‘je hebt de krant gelezen.’

‘Dat is de grootste onzin die ik ooit heb gelezen, Sid...’ En hij begon opnieuw te tieren.

‘Papa, luister nou alsjeblieft eens even. Ik heb geen tijd om er uitgebreid ruzie over te maken.’ Zo’n toon had ze nog nooit tegen haar vader aangeslagen.

Ze waren allebei even stil.

Toen ze de stilte verbrak, deed ze dat met besliste stem. ‘De fbi is net weg. Jason is... ergens bij betrokken geweest. Ik weet nog niet waarbij precies, maar als zelfs maar de helft van wat er in dat artikel staat werkelijk waar is...’ Ze huiverde even. ‘Op de terugreis uit New Orleans ben ik aangesproken door een man. Hij heette Edward Page en hij was een privé-detective die een onderzoek instelde naar iets wat met Jason te maken had.’

Aan Bill Pattersons stem was duidelijk te horen dat hij er geen woord van geloofde. ‘Wat voor een onderzoek was dat dan?’

‘Dat weet ik niet. Dat wilde hij niet zeggen.’

‘Nou, dan gaan we hem toch gewoon opzoeken om het hem te vragen? En we gaan niet weg voordat hij ons afdoende antwoord heeft gegeven.’

‘Dat gaat niet, papa. Ongeveer vijf minuten nadat we afscheid namen, is hij vermoord.’

Bill Patterson was zo verbijsterd dat hij geen woord meer kon uitbrengen.

‘Wil je zo snel mogelijk naar het huis in Maine gaan, pa? Alsjeblieft?’

Het bleef een paar seconden stil en toen Patterson eindelijk iets zei, klonk zijn stem een stuk zachter. ‘We gaan na het ontbijt weg en voor alle zekerheid neem ik mijn jachtgeweer mee.’

Vol opluchting liet Sidney haar hoog opgetrokken schouders zakken.

‘Sidney?’

‘Ja, pa?’

‘Ik wil dat je met ons mee gaat.’

Sidney schudde haar hoofd. ‘Dat kan niet, papa.’

Haar vader viel woedend uit: ‘Waarom niet, verdomme nog aan toe? Je bent daar helemaal alleen. Je bent Jasons vrouw. Je zou best eens het volgende doelwit kunnen zijn.’

‘De fbi houdt me wel in de gaten.’

‘Denk je soms dat die onkwetsbaar zijn of nooit eens een fout maken? Doe nou niet zo dwars, Sidney.’

‘Het gaat niet, papa. De fbi is waarschijnlijk niet de enige die me in de gaten houdt. Als ik met jullie mee ga, worden jullie ook gevolgd.’ Terwijl ze dat zei, begon ze over haar hele lijf te trillen.

‘Jezus, meid.’ Het moeizame slikken van haar vader was duidelijk hoorbaar. ‘Hoor eens, ik stuur je moeder en Amy naar Maine en kom zelf naar jou toe.’

‘Ik wil niet dat zij of jij hierbij betrokken raken. Het is al erg genoeg dat ík hierin verzeild ben geraakt. En ik wil dat je bij mama en Amy blijft. Ik wil dat je hén beschermt. Ik kan wel voor mezelf zorgen.’

‘Ik heb altijd het volste vertrouwen in je gehad, Sidney, maar... maar... dit is iets uitzonderlijks. Als ze die man al vermoord hebben...’ Bill Patterson kon niet meer uit zijn woorden komen. Het vooruitzicht dat zijn jongste dochter het slachtoffer zou kunnen worden van een moordaanslag had hem zo aangegrepen dat hij geen woord meer kon uitbrengen.

‘Pa, ik red me wel. Ik heb een pistool. De fbi verliest me geen moment uit het oog en ik zal elke dag bellen.’

‘Sid...’

‘Pa, ik réd me wel.’

Patterson gaf niet onmiddellijk antwoord, maar na een tijdje zei hij berustend: ‘Oké, maar ik wil dat je twee keer per dag belt.’

‘Oké, twee keer per dag. Veel liefs en doe de groeten aan mama. Door dat artikel is ze vast heel erg van streek geraakt, dus vertel haar maar niets over dit gesprek.’

‘Sid, je moeder is niet achterlijk, hoor. Ze zal zich ongetwijfeld afvragen waarom we in deze tijd van het jaar plotseling naar Maine moeten.’

‘Alsjeblieft, pa, dan verzin je maar wat.’

Het bleef even stil aan de lijn en toen slaakte Bill Patterson een diepe zucht. ‘Verder nog iets?’

‘Zeg tegen Amy dat ik van haar houd. Vertel haar maar dat haar vader en ik ontzettend veel om haar geven.’ Toen het tot haar doordrong dat haar dochtertje zien het enige was wat ze op dit moment echt graag wilde, en dat dat nu volstrekt onmogelijk was, werd de huid onder haar ogen nat van de tranen. Omwille van Amy’s veiligheid zou ze ver uit haar buurt moeten blijven. Heel ver uit haar buurt.

‘Ik zal het haar zeggen, lieve Sidney van me,’ zei Bill Patterson zachtjes.

Onderweg werkte Sidney snel het ontbijt naar binnen en nog geen minuut na haar aankomst zat ze al achter de computer van haar man. Voor het geval ze plotseling het alarmnummer zou moeten bellen had ze de deur van de kamer op slot gedaan en haar draagbare telefoon meegenomen. Ze viste het schijfje uit haar binnenzak en legde het op tafel. Daarna haalde ze het pistool uit haar tasje en legde dat ernaast.

Ze zette de computer aan en keek toe hoe de computer zichzelf opstartte. Net toen ze de disk in de diskdrive wilde duwen, schrok ze ineens op en staarde als gebiologeerd naar het scherm. De hoeveelheid beschikbaar geheugen was net over het scherm geflitst en er was iets niet in orde. Ze sloeg een paar toetsen aan, zodat de geheugeninformatie opnieuw op het scherm verscheen en daar ditmaal ook bleef staan. Langzaam las ze het getal nog eens na: 1.356.600 kilobyte ofwel 1,3 gigabyte. Ze tuurde aandachtig naar de laatste drie cijfers en dacht terug aan de vorige keer dat ze aan de computer had gezeten. Toen waren de laatste drie cijfers hetzelfde geweest als de datum van Jasons verjaardag – zeven, drie, nul – en dat had haar aan het huilen gebracht. Ze had al verwacht dat haar zelfbeheersing het opnieuw zou begeven, maar deze keer was er minder geheugen beschikbaar. Hoe kon dat nou? Ze had de computer niet aangeraakt sinds...

O, Christus!

Plotseling zat haar maag volkomen in de knoop. Ze sprong op, griste het pistool van tafel en stopte de diskette weer in haar binnenzak. Ze was nu zo nijdig dat ze in de verleiding kwam om een kogel door dat verdomde scherm te jagen. Sawyer had zowel gelijk als ongelijk gehad. Er was inderdaad iemand haar huis binnengedrongen terwijl zij in New Orleans zat. Daar had de fbi -man gelijk in gehad. Hij had echter gedacht dat de inbreker zou proberen iets mee te nemen, maar in plaats daarvan had hij iets achtergelaten, iets wat zich nu op de harde schijf van de computer bevond en waar ze zo snel als ze maar kon van wegvluchtte.

Het kostte haar tien minuten om weer naar de McDonald’s te rijden en naar de telefoon te lopen. De stem van haar secretaresse klonk heel gespannen.

‘Hallo, mevrouw Archer.’

Mevrouw Archer? Haar secretaresse werkte al zes jaar voor haar en had haar al sinds haar tweede dag op het werk niet meer met ‘mevrouw’ aangesproken. Sidney liet het echter maar even gaan. ‘Sara, is Jeff vandaag aanwezig?’ Jeff Fisher was Tyler, Stone’s computergoeroe.

‘Ik weet het niet zeker. Wilt u dat ik u doorverbind met zijn assistente, mevrouw Archer?’

Nu wist Sidney zich niet langer te beheersen. ‘Waarom zeg je de hele tijd “mevrouw” tegen me?’

Sara gaf niet onmiddellijk antwoord, maar toen fluisterde ze snel: ‘Sid, dat verhaal in de krant is als een lopend vuurtje het hele kantoor rondgegaan. Ze hebben het aan alle andere vestigingen gefaxt en Triton Global heeft gedreigd al zijn opdrachten ergens anders onder te brengen. Meneer Wharton is helemaal uitzinnig van woede en niemand maakt er een geheim van dat ze jou hiervoor verantwoordelijk achten.’

‘Ik weet hier net zo weinig van als wie dan ook.’

‘Wel, volgens dat bericht ben je... tja...’

Sidney slaakte een diepe zucht. ‘Verbind me maar door met Henry. Ik praat wel even met hem.’

Sara’s antwoord kwam hard aan. ‘Het managementteam heeft vanochtend een bespreking gehad. Het was een teleconferentie waar de firmanten uit de andere vestigingen ook bij betrokken waren. Het gerucht gaat dat ze je een brief gaan sturen.’

‘Een brief? Wat voor brief?’ Sidney begon nu steeds verbaasder te kijken.

Op de achtergrond hoorde Sidney een paar mensen langs Sara’s werkhokje lopen. Nadat het geluid weer was weggestorven, zei Sara met een nog zachtere stem: ‘Ik... ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, Sidney, maar ik heb gehoord dat het een ontslagbrief was.’

‘Een ontslagbrief?’ Om niet te vallen moest Sidney met één hand steun zoeken tegen de muur. ‘Ik word nog niet eens ergens van beschuldigd en zij hebben me al berecht en veroordeeld? En dat allemaal vanwege dat ene krantebericht?’

‘Ik denk dat iedereen hier bang is dat de firma dit niet zal overleven. En de meeste mensen beschouwen jou als degene die daarvoor verantwoordelijk is.’ Snel voegde ze eraan toe: ‘En dan nog dat gedoe met je man. Nu blijkt dat Jason nog in leven is, voelt iedereen zich behoorlijk belazerd... echt, Sidney.’

Sidney haalde eens diep adem en liet haar schouders hangen. Ze voelde een diepe vermoeidheid in zich opkomen.

‘Mijn god, Sara, hoe denk je dat ík me voel?’ Sara gaf geen antwoord. Sidney voelde aan het schijfje in haar binnenzak. Het pistool vormde een lelijke bobbel onder haar jasje, maar daar zou ze maar aan moeten zien te wennen. ‘Sara, ik wilde dat ik het je kon uitleggen, maar dat kan ik niet. Het enige wat ik je kan vertellen, is dat ik niets misdaan heb en dat ik niet weet wat me is overkomen. Maar ik heb weinig tijd. Zou je eens discreet willen informeren of Jeff er al is? Alsjeblieft, Sara.’

Er viel een korte stilte en toen zei Sara: ‘Wacht even, Sid.’

Het bleek dat Jeff een paar dagen vrij had genomen. Sara gaf Sidney zijn privé-telefoonnummer. Ze hoopte vurig dat hij niet de stad uit zou zijn, maar pas om een uur of drie slaagde ze erin hem te bereiken. Oorspronkelijk was ze van plan geweest met hem af te spreken op kantoor, maar dat was nu uitgesloten. In plaats daarvan spraken ze af dat ze naar zijn huis in Alexandria zou komen. Omdat hij de afgelopen dagen niet op kantoor was geweest, had hij de geruchten gelukkig nog niet gehoord en toen Sidney hem vertelde dat ze met een computerprobleem zat, was hij maar al te graag bereid om haar van dienst te zijn. Hij had nog wat te doen, maar om een uur of acht was hij weer thuis. Tot zolang zou ze dan maar moeten wachten.

Twee uur later schrok de nerveus door de woonkamer ijsberende Sidney op toen er plotseling op de deur werd geklopt. Ze keek door het kijkgaatje en deed toen licht verrast de deur open. Lee Sawyer vroeg niet of het gelegen kwam, maar liep met grote stappen naar binnen en liet zich in een van de stoelen naast de open haard ploffen. Het vuur was inmiddels allang uit.

‘Waar is je partner?’

Sawyer reageerde niet op haar vraag. ‘Ik ben even bij Triton langsgegaan,’ zei hij. ‘Je hebt me niet verteld dat je daar vanochtend geweest bent.’

Ze sloeg haar armen over elkaar en ging voor hem staan. Ze was inmiddels onder de douche geweest en had een zwarte plooirok en een witte trui met V-hals aangetrokken. Haar lange achterovergekamde haar was nog steeds vochtig en ze liep op kousevoeten. ‘Daar heb je niet naar gevraagd.’

Sawyer gromde even. ‘Wat dacht je van dat videobandje?’

‘Ik heb er werkelijk niet al te veel over nagedacht.’

‘Geloof je dat zelf?’

Ze ging op de bank zitten en voordat ze antwoord gaf, trok ze rustig haar benen op. ‘Wat wil je van me?’ zei ze stijfjes.

‘Nou, om te beginnen zou het zeker geen kwaad kunnen als je me de waarheid eens vertelde, dan zouden we daarna misschien een oplossing kunnen vinden voor dit hele gedoe.’

‘Zoals zorgen dat mijn man levenslang krijgt? Dat is zeker de oplossing waar je op uit bent, hè?’ Het klonk bijtend.

Verstrooid voelde Sawyer aan de fbi -penning, die hij aan zijn broekriem had hangen. Zijn strenge gezicht werd ineens een stuk zachtmoediger en toen hij haar weer aankeek, lag er een vermoeide blik in zijn ogen. ‘Hoor eens, Sidney, zoals ik al heb gezegd, ben ik op de plek van de ramp geweest die nacht. Ik... Ik heb dat kleine schoentje ook in handen gehad.’ Zijn stem sloeg over. De tranen sprongen Sidney in de ogen, maar ze bleef haar blik onafgebroken op hem gericht houden.

Sawyer begon weer te praten. Zijn stem klonk zacht maar duidelijk. ‘Overal in je huis zie ik foto’s van een gelukkig gezinnetje. Een knappe man, een van de liefste kleine meisjes die ik ooit heb gezien en...’ hij zweeg even, ‘en een heel knappe vrouw en moeder.’ Sidneys wangen werden vuurrood toen hij die woorden uitsprak.

Haastig ging de gegeneerde Sawyer verder: ‘Het klopt gewoon niet. Waarom zou je man meegewerkt hebben aan die aanslag op dat vliegtuig? Zelfs als hij van zijn werkgever gestolen heeft...’ Er liep een traan over Sidneys wang; hij druppelde op de bank en liet daar een natte plek achter. ‘Ik zal je niet wijsmaken dat ik denk dat je man volkomen onschuldig is. Ik hoop voor je dat deze hele kwestie op de een of andere manier verklaard kan worden, maar het is mijn taak om degene te pakken te krijgen die dat vliegtuig heeft laten neerstorten en die al die mensen de dood heeft ingejaagd.’ Hij haalde eens diep adem. ‘Inclusief het kind dat dat kleine schoentje aan heeft gehad.’ Hij liet weer een korte stilte vallen. ‘En dat zal ik doen ook.’

‘Ga verder,’ zei Sidney terwijl ze met één hand nerveus aan de zoom van haar rok frummelde.

‘Je man vormt het beste aanknopingspunt waarover ik tot nu toe beschik en de enige die me kan helpen om meer over hem te weten te komen, ben jij.’

‘Dus je wilt dat ik je help om mijn man erbij te lappen?’

‘Ik wil dat je me alles vertelt wat me zou kunnen helpen om erachter te komen wat hier precies aan de hand is. Dat wil jij toch zeker ook?’

Het duurde op zijn minst een minuut voordat Sidney daarop antwoord gaf, en toen ze eindelijk wat zei, werden haar woorden voortdurend onderbroken door hevige snikken. ‘Ja.’ Ze zweeg weer even en keek hem toen opnieuw aan. ‘Maar mijn kleine meid... Ze heeft me nodig! Ik wéét niet waar Jason is en als ik nu ook al weg ben...’

Haar stem stierf weg.

Sawyer staarde even verward voor zich uit voordat het tot hem doordrong waar ze het over had. Hij boog zich voorover en pakte voorzichtig haar hand vast.‘Sidney, ik geloof niet dat jij ook maar iets te maken hebt gehad met deze hele aangelegenheid. Ik zal je heus niet arresteren, hoor, dus je hoeft echt niet bang te zijn dat je dochtertje alleen achterblijft. Misschien heb je me tot nu toe niet het hele verhaal verteld, maar Jezus, dat is toch menselijk? Ik kan me de druk waaronder je nu moet staan zelfs nauwelijks voorstellen. Geloof me alsjeblieft, en vertrouw me nou maar.’ Hij liet haar hand los en liet zich weer in zijn stoel zakken.

Ze hervond haar zelfbeheersing, veegde haar ogen af en wist hem zelfs even moeizaam toe te lachen. Toen haalde ze nog eens diep adem en stak van wal. ‘Toen je voor het eerst langs kwam, had ik net mijn man aan de lijn.’ Nadat ze dat had gezegd, keek ze Sawyer snel even scherp aan, alsof ze nog steeds bang was dat hij plotseling de handboeien te voorschijn zou halen. Maar hij leunde alleen maar voorover.

‘Wat heeft hij gezegd? Zo letterlijk als je maar kunt graag.’ Zijn gezicht zat ineens vol rimpels.

‘Hij zei dat hij wist dat dit geen goede indruk maakte, maar dat hij het allemaal wel zou uitleggen als hij weer terug was. Ik was zo blij dat hij nog in leven was dat ik niet veel gevraagd heb. Hij heeft trouwens ook nog gebeld vanaf het vliegveld, op de dag van de ramp.’ Sawyer ging met een ruk rechtop zitten. ‘Maar toen had ik geen tijd om met hem te praten.’

Toen die herinnering weer in haar opkwam, zette Sidney zich schrap voor een nieuwe aanval van schuldgevoel en vertelde Sawyer toen over al die keren dat Jason tot ’s avonds laat op kantoor was gebleven en het gesprek dat ze vlak voor zijn vertrek hadden gevoerd.

‘Hij zei dat je naar New Orleans moest gaan?’ vroeg Sawyer. Ze knikte. ‘Hij zou proberen contact met me op te nemen in het hotel en als dat niet lukte, dan moest ik naar Jackson Square gaan. Hij zou dan proberen me daar op de een of andere manier een bericht toe te spelen.’

‘Die schoenpoetser, hè?’ Sidney knikte weer.

Sawyer zuchtte even. ‘Dus dat was Jason die je daar aan de lijn had?’

‘Op het briefje stond dat ik mijn kantoor moest bellen, maar Jason was degene die opnam. Hij zei dat ik weer naar huis moest gaan en dat hij wel contact met me zou opnemen als de kust weer veilig was.’

‘Maar tot nu toe heeft hij dat niet gedaan?’

Langzaam schudde ze van nee. ‘Ik heb nog niets van hem gehoord.’

Sawyer koos zijn woorden met zorg. ‘Weet je, Sidney, die loyaliteit van jou is werkelijk bewonderenswaardig. Je bent je trouwbelofte echt op een grootse manier nagekomen. Ik denk eigenlijk dat zelfs God in eigen persoon dit soort beproeving niet voor ogen heeft gehad toen hij het huwelijk instelde.’

‘Maar?’ Ze keek hem nu indringend aan.

‘Maar er komt een tijd dat je die trouw jegens hem, die gevoelens die je voor hem koestert, even opzij moet zetten om de harde feiten onder ogen te zien. Ik weet het niet erg mooi te zeggen, maar als je man iets heeft misdaan – en daarmee wil ik niet zeggen dat dat ook werkelijk het geval is – dan moet je jezelf niet samen met hem ten onder laten gaan. Zoals je daarnet al zei: je hebt een dochtertje en dat heeft je nodig. Ik heb zelf vier kinderen, en ik mag dan misschien niet de beste vader van de hele wereld zijn, maar ik weet wél dat goed ouderschap iets heel belangrijks is.’

‘Wat wil je dan?’ Ze zei het bijna fluisterend.

‘Samenwerking, niet meer dan dat. Jij geeft mij informatie en ik geef jou informatie. Ik zal je alvast wat geven, als aanbetaling zullen we maar zeggen. Het artikel in de krant geeft een tamelijk goede samenvatting van alles wat we al weten. Je hebt de video gezien. Jouw man heeft een paar mensen ontmoet en hun iets overhandigd. De mensen bij Triton Global zijn ervan overtuigd dat het informatie was waarmee de concurrentie hen in de wielen wil rijden bij hun poging om CyberCom over te nemen. Ze beschikken ook over behoorlijk sterke aanwijzingen voor Jasons betrokkenheid bij die bankfraude.’

‘Ik weet dat het bewijsmateriaal heel sterk in zijn nadeel pleit, maar ik kan het gewoon niet geloven. Echt niet.’

‘Tja, soms geven zelfs de duidelijkste wegwijzers nog weleens de verkeerde richting aan en het is mijn taak om erachter te komen welke kant ze dan wel op moeten wijzen. Ik moet toegeven dat ik denk dat je man in deze zaak niet helemaal vrijuit gaat, maar daar staat tegenover dat ik ook niet denk dat hij dit allemaal op eigen houtje heeft gedaan.’

‘Je denkt dat hij voor rtg werkt, hè?’

‘Dat zou kunnen,’ zei Sawyer eerlijk. ‘Dat wordt op dit moment onderzocht, net zoals we alle andere mogelijkheden onderzoeken. Het lijkt erg voor de hand te liggen, maar ook hier geldt weer dat de waarheid vaak helemaal niet zo voor de hand liggend is.’ Hij zweeg even. ‘Is er verder nog iets wat je me wilt vertellen?’

Sidney aarzelde even en dacht terug aan het gesprek dat ze met Ed Page had gehad, vlak voordat die was vermoord. Toen zag ze echter haar jasje over de rugleuning van de stoel hangen en ineens herinnerde ze zich dat schijfje. Ze maakte bijna een schrikbeweging: vanavond had ze een afspraak met Jeff Fisher! Ze slikte even en voelde dat haar wangen langzaam rood werden. ‘Niet voor zover ik weet, nee.’

Sawyer wierp haar een lange, onderzoekende blik toe en kwam toen moeizaam overeind. ‘Omdat we nu toch informatie aan het uitwisselen zijn, zal ik je ook nog maar even laten weten dat je vriendje Paul Brophy je gevolgd is naar New Orleans.’

Toen hij dat zei, zag hij Sidneys gezicht verstrakken.

‘Toen je koffie ging drinken, heeft hij je hotelkamer doorzocht. Met die informatie mag je doen wat je maar wilt.’ Hij liep naar de deur en draaide zich toen nog even om. ‘En om vergissingen te voorkomen, word je van nu af aan vierentwintig uur per etmaal in de gaten gehouden.’

‘Ik ben niet van plan om nog meer uitstapjes te gaan maken, als je dat soms bedoelt.’

Zijn antwoord verraste haar. ‘Stop dat pistool maar niet achter slot en grendel, Sidney. Zorg dat je het onder handbereik houdt en dat het te allen tijde geladen is. In feite...’ Hij maakte zijn jas open, en nadat hij zijn pistool uit de holster had gehaald, gespte hij zijn schouderholster los en gaf die aan Sidney. ‘In mijn ervaring heeft een pistool weinig nut als je het eerst uit een tasje moet halen. Wees voorzichtig, alsjeblieft.’

Terwijl Sidney hem in de deuropening stond na te kijken, moest ze terugdenken aan de vorige man die haar dat advies had gegeven.

•41•

Lee Sawyer keek naar de zorgvuldig vormgegeven asymmetrische driehoeken waarmee de zwart-witte marmeren vloeren en wanden betegeld waren en kwam tot de conclusie dat dit waarschijnlijk een zeer artistiek ontwerp was. Veel meer dan een zeurderige hoofdpijn leverde het de fbi -agent echter niet op. Door de deuropening – fraai bewerkte deuren van berkehout met glazen panelen erin en een paar namaak-Griekse zuiltjes ernaast – dreef het getinkel van borden en bestek de eetzaal binnen. Hij trok zijn overjas uit, zette zijn hoed af en overhandigde die aan een knappe jonge vrouw in een kort zwart rokje en een strak wit bloesje dat haar toch al behoorlijk zware boezem nog eens extra goed deed uitkomen. In ruil daarvoor kreeg hij een reçutje en een heel zwoele glimlach. Toen ze hem het bonnetje gaf, streek een van haar nagels over zijn handpalm, heel licht, maar net hard genoeg om hem een tintelend gevoel te bezorgen op een aantal zeer intieme plekjes. Dat zou haar wel een heleboel vette fooien opleveren, dacht hij zo.

De gerant kwam op hen af lopen en nam de fbi -agent eens op.

‘Ik heb een afspraak met Frank Hardy.’

De man liet zijn ogen nog eens over Sawyers haveloze gestalte gaan. De fbi -agent merkte dat natuurlijk wel en nam even de tijd om zijn broek wat op te hijsen. Mensen van Sawyers formaat moesten dat heel regelmatig doen. ‘Hoe zijn de hamburgers hier, maatje?’ vroeg hij. Hij haalde een stuk kauwgum uit zijn zak, vouwde het een paar keer dubbel en stak het in zijn mond.

‘Hamburgers?’ De man leek bijna in katzwijm te vallen bij de gedachte. ‘We serveren hier uitsluitend Fránse gerechten, meneer. Dit is het beste restaurant van de hele stad.’ Zijn verontwaardiging bracht zijn Franse accent nog duidelijker tot uiting.

‘Frans? O, nou dan zullen de frieten in elk geval wel goed zijn.’

De gerant draaide zich snel om en ging Sawyer voor door de immense eetzaal, waar de schittering van de prachtig geklede cliëntèle die van de lange rijen kristallen kroonluchters bijna wist te evenaren.

De altijd elegant geklede Frank Hardy stond op en knikte zijn voormalige partner vriendelijk toe. Een paar seconden nadat Sawyer was gaan zitten, stond de serveerster al bij hun tafeltje.

‘Wat wil je drinken, Lee?’

‘Bourbon met spuug,’ bromde hij zonder op te kijken.

Ze keek hem niet-begrijpend aan. ‘Pardon?’

Hardy moest lachen. ‘Op zijn eigen onbehouwen manier wil hij daarmee zeggen dat hij een glaasje whisky zonder water wil hebben. En geeft u mij nog maar een martini.’

Met rollende ogen liep de serveerster weg.

Sawyer snoot krachtig zijn neus en keek toen eens om zich hen. ‘Jee, Frank, ik ben blij dat jij het restaurant hebt uitgekozen.’

‘Hoezo?’

‘Als ik iets had moeten kiezen, zouden we nu bij de snackbar hebben gezeten. Maar misschien is dit wel beter. Ik heb gehoord dat het heel moeilijk is om daar in deze tijd van het jaar een tafeltje te boeken.’

Hardy grinnikte en dronk zijn glas leeg. ‘Je kunt het goede leven gewoon niet accepteren, hè?’

‘Ach, accepteren dat gaat nog wel, zolang als ik er maar niet voor hoef te betalen. Ik heb zo het idee dat een etentje voor twee personen hier mijn hele oudedagsvoorziening zou opslokken.’

Zo zaten ze gemoedelijk een paar minuten te babbelen tot de serveerster terugkwam, hun drankjes op tafel zette en bleef staan wachten om hun bestelling op te nemen.

Sawyer keek eens op het menu, dat in een heel leesbaar handschrift geschreven was, maar helaas wel in het Frans, en legde het toen weer op tafel.

‘Wat is het duurste op de kaart?’ vroeg hij aan de serveerster, die snel iets Frans zei.

‘Is dat echt eten? Geen slakken of andere rare troep?’

Met opgetrokken wenkbrauwen en een streng gezicht verzekerde ze hem dat er slakken op het menu stonden en dat die van uitstekende kwaliteit waren, maar dat het gerecht dat ze zojuist had genoemd geen slakken bevatte.

Met een grijns naar Hardy zei hij: ‘Geeft u me dat dan maar.’

Nadat de serveerster vertrokken was, slikte Sawyer zijn kauwgom door, griste een stuk brood uit het mandje dat inmiddels op tafel was gezet en begon verwoed te kauwen. ‘Ben je al iets te weten gekomen over rtg ?’ zei hij tussen twee happen in.

Hardy legde zijn handen op tafel en streek een plooi uit het tafelkleed. ‘Philip Goldman is hun belangrijkste juridisch adviseur en dat is hij al jaren.’

‘Vind je dat niet eigenaardig dat rtg gebruik maakt van dezelfde advocaten als Triton Global. Ik bedoel, ik ben geen jurist, hoor, maar is dat niet de kat op het spek binden?’

‘Zo eenvoudig ligt het niet, Lee.’

‘Nee? Dat verbaast me nou.’

Hardy sloeg er geen acht op. ‘Goldman heeft een enorme reputatie en werkt al heel lang voor rtg . Triton Global is een betrekkelijk nieuwe cliënt van Tyler, Stone. Toen Henry Wharton ze destijds geworven heeft, waren de twee bedrijven actief op heel verschillende markten. Sindsdien hebben ze allebei hun activiteiten stelselmatig uitgebreid en dat heeft in de loop der jaren al een paar keer tot ingewikkelde situaties geleid. Tyler, Stone is er tot nu toe echter altijd uitgekomen door openheid van zaken te geven en beide firma’s schriftelijke verklaringen van geen bezwaar te laten afgeven. Het is een van de beste advocatenkantoren van het hele land en ik denk dat geen van beide bedrijven hun deskundigheid en ervaring wilde missen. Het kost een hoop tijd om zo’n vertrouwensrelatie op te bouwen.’

‘Vertrouwen. In dit verband is dat een eigenaardig woord.’ Terwijl Sawyer aandachtig luisterde, zat hij wat met zijn brood te knoeien.

‘Tja, bij de overname van CyberCom is er inderdaad sprake van een rechtstreeks conflict,’ vervolgde Hardy. ‘Zowel rtg als Triton wil dat bedrijf hebben en in zo’n geval verbiedt de beroepscode Tyler, Stone beide cliënten te vertegenwoordigen.’

‘Dus hebben ze voor Triton Global gekozen. Waarom?’

Hardy haalde zijn schouders op. ‘Wharton heeft de leiding en Triton Global is zijn cliënt. Is dat voldoende? Ze waren zeker niet van plan om beide partijen een andere advocaat te laten zoeken bij deze deal. Het risico dat de concurrentie dan met beide cliënten aan de haal gaat, zou veel te groot zijn.’

‘Ik neem aan dat Goldman behoorlijk nijdig was toen Wharton zijn cliënt op die manier de deur heeft gewezen.’

‘Voorzover ik weet, is “vervuld van pure moordlust” een betere omschrijving.’

‘Maar wie zegt dat hij niet achter de schermen actief kan zijn voor rtg ?’

‘Niets, en dat weet Nathan Gamble natuurlijk ook wel. Hij is niet achterlijk. En als rtg bij deze overname Triton Global de loef weet af te steken, dan weet jij ook wel wat er zou kunnen gebeuren, hè?’

‘Laat me eens raden. Dan gaat Gamble een stel nieuwe advocaten zoeken?’

Hardy knikte. ‘En bovendien zijn ze hartstikke kwaad op Sidney Archer. Ik denk dat die maar beter naar een nieuwe baan kan gaan uitkijken.’

‘Tja, ze is zelf ook niet al te gelukkig met de hele toestand.’

‘Heb je haar gesproken?’

Sawyer knikte en sloeg het laatste restje bourbon achterover. Hij aarzelde even, maar besloot toen om Frank Hardy maar niet te vertellen over Sidneys nieuwste onthulling. Hardy werkte voor Gamble en Sawyer wist maar al te goed wat Gamble met die informatie zou doen: haar ruïneren. Daarom presenteerde hij de feiten als veronderstellingen. ‘Misschien is ze wel naar New Orleans gegaan om haar man te ontmoeten.’

Hardy wreef eens over zijn kin. ‘Dat zou natuurlijk kunnen.’

‘Dat is het probleem, Frank. Het klopt helemaal niet.’

‘Hoezo?’ zei Hardy verbaasd.

Sawyer zette zijn ellebogen op tafel. ‘De fbi staat voor de deur met een hele reeks vragen. Je moet verdomme wel een levende dode zijn om dan niet een beetje nerveus te worden. Dus stap je dezelfde dag nog op een vliegtuig om je man even op te zoeken?’

‘Het zou natuurlijk kunnen dat ze niet wist dat ze werd gevolgd.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Uh-uh, dit is een hele slimme dame. Ik ben over dat telefoontje begonnen, je weet wel, op de ochtend van de herdenkingsdienst, en net toen ik dacht dat ik haar helemaal klem had, wist ze zich eruit te draaien met een volkomen aannemelijke verklaring die ze waarschijnlijk ter plekke verzonnen had. En toen ik haar ervan beschuldigde dat ze de mensen had afgeschud die ik achter haar aan had gestuurd, was het hetzelfde liedje. Ze wist heel goed dat ze werd gevolgd en toch is ze gegaan.’

‘Misschien wist Jason Archer niet dat jullie haar in de gaten hielden.’

‘Als die vent werkelijk zo’n geniale misdadiger is, zal hij zich toch ook wel gerealiseerd hebben dat de politie zijn vrouw wel eens in de gaten zou kunnen houden, denk je niet?’

‘Maar ze ís naar New Orleans gegaan, Lee. Daar kun je niet omheen.’

‘Dat probeer ik ook helemaal niet. Ik denk dat haar man daar contact met haar heeft opgenomen en haar heeft gezegd dat ze daar onmiddellijk heen moest gaan, ook al werd ze gevolgd.’

‘Waarom zou hij dat doen?’

Sawyer begon wat met zijn servet te prutsen en gaf geen antwoord. Toen werd het eten gebracht.

‘Dat ziet er goed uit,’ zei Sawyer terwijl hij naar het zorgvuldig gearrangeerde voedsel keek.

‘Het is ook heel lekker. Je cholesterolniveau bereikt ongekende hoogten, maar je sterft als een gelukkig mens.’

Hardy leunde over de tafel heen en tikte met zijn mes op Sawyers bord. ‘Je hebt nog geen antwoord gegeven op mijn vraag. Waarom zou Jason Archer dat doen?’

Sawyer duwde een vork vol eten in zijn mond. ‘Je hebt gelijk, Frank, dit spul is heerlijk. En dan te bedenken dat ik net naar de McDonald’s wilde gaan toen je belde.’

‘Verdomme, Lee, voor de draad ermee.’

Sawyer legde zijn vork neer. ‘Toen Sidney Archer naar New Orleans is gegaan, moesten we zo veel verschillende routes in het oog houden, dat we al onze mensen hebben weggehaald bij haar huis, en toch is ze ons nog bijna ontglipt. Als ik niet ongelooflijke mazzel had gehad op het vliegveld, zouden we nooit te weten zijn gekomen waar ze precies heen was gegaan. En nu denk ik dat ik weet waarom ze naar New Orleans is gegaan: als afleidingsmanoeuvre.’

Vol ongeloof keek Hardy hem aan. ‘Hoe bedoel je? Waarvan wilde ze onze aandacht dan afleiden?’

‘Toen ik zei dat we onze mensen hebben weggehaald, bedoelde ik dat letterlijk, Frank. Terwijl ze weg was, is haar huis niet bewaakt geweest.’

Hardy hapte naar adem en leunde achterover. ‘Shit!’

Sawyer wierp hem een vermoeide blik toe: ‘Ik weet het, een heel stomme fout van mij, maar gedane zaken nemen geen keer.’

‘Dus jij denkt dat...’

‘Ik denk dat er iemand op bezoek is geweest terwijl de vrouw des huizes even wat uitrustte in het zonnige Zuiden.’

‘Wacht eens even, je denkt toch niet dat...’

‘Laat ik het zo zeggen: Jason Archer staat hoog op mijn persoonlijke top-vijf van waarschijnlijke kandidaten.’

‘Wat zou hij daar te zoeken hebben gehad?’

‘Ik weet het niet. Ray en ik hebben het hele huis grondig doorzocht en niets gevonden.’

‘Denk je dat zijn vrouw medeplichtig is?’

Voordat hij daarop antwoordde, nam Sawyer eerst nog een hapje. ‘Als je me dat een week geleden had gevraagd, had ik waarschijnlijk ja gezegd, maar nu? Nu denk ik dat ze geen flauw idee heeft van wat er allemaal aan de hand is.’

‘Hardy leunde achterover. ‘Denk je dat werkelijk?’

‘De krant heeft haar goede naam volkomen bedorven. Ze heeft de grootste problemen op haar werk. Haar man is nooit komen opdagen en ze is met lege handen thuisgekomen. Wat heeft ze bij die hele tocht gewonnen?’

Peinzend begon Hardy weer te eten.

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Christus, het lijkt wel een puddingbroodje. Elke keer dat je een flinke hap wilt nemen, spuit de vulling er aan alle kanten uit.’ Hij propte zijn mond helemaal vol met eten.

Hardy moest lachen en keek even de zaal rond. Toen verstrakte zijn gezicht. ‘Ik dacht dat hij de stad uit was.’

Sawyer volgde zijn blik. ‘Wie?’

‘Quentin Rowe.’ Op een onopvallende manier wees hij waar Sawyer moest kijken. ‘Daar.’

Rowe zat ergens halverwege de grote zaal, aan een tafel voor twee in een stil hoekje. Hoewel het druk was in het restaurant, zorgde het zachte kaarslicht toch voor een intieme sfeer. Hij ging gekleed in een duur jasje van ruwe zijde, met een bijpassende pantalon, en een overhemd zonder boord, waarvan het bovenste knoopje open stond. Het gesprek waarin hij verwikkeld was, was zo geanimeerd dat zijn paardestaart voortdurend heen en weer zwaaide in zijn nek. Zijn metgezel was een man van voor in de twintig, die een duur maatpak aan had. De twee jongemannen zaten naast elkaar en keken elkaar diep in de ogen. Hun stemmen klonken zacht en terwijl Sawyer en Hardy zaten te kijken, liet Rowe zijn hand even op die van zijn tafelgenoot rusten.

Sawyer trok zijn wenkbrauwen op. ‘Een fraai stel.’

‘Pas op. Dat is bijna discriminatie.’

‘Hé, je kent mijn motto: leven en laten leven. Die vent mag van mij met iedereen afspraakjes maken.’

Hardy bleef zijn ogen aandachtig op het stel gericht houden. ‘Tja, Quentin Rowe heeft ongeveer driehonderd miljoen dollar op de bank staan en als hij zo doorgaat, is hij voor zijn veertigste miljardair. Dat maakt hem een felbegeerde vrijgezel.’

‘Ik weet zeker dat hij een heel leger jongedames zwaar gefrustreerd heeft achtergelaten.’

‘Dat denk ik ook, ja. Maar hij is absoluut briljant. Hij heeft zijn succes ruimschoots verdiend.’

‘Ja, toen ik bij Triton Global op bezoek was, heeft hij me een korte rondleiding gegeven. De helft van wat hij vertelde, vond ik onbegrijpelijk, maar interessant was het wel. Ik kan trouwens niet zeggen dat ik erg blij ben met al die technologische ontwikkelingen.’

‘De vooruitgang laat zich niet tegenhouden, Lee.’

‘Dat wil ik ook helemaal niet, Frank. Ik wil alleen graag zelf kunnen kiezen hoever ik erin mee ga, maar volgens Rowe zal ik die kans waarschijnlijk niet krijgen.’

‘Het is soms allemaal een beetje angstaanjagend, maar het levert wel grof geld op.’

Sawyer keek nog even naar Rowe. ‘Over stelletjes gesproken: Rowe en Gamble, dat vind ik nou echt een vreemd stel.’

‘Werkelijk? Hoe kom je daar nou bij?’ zei Hardy met een brede grijns. ‘Maar zonder gekheid, Lee, ze zijn elkaar gewoon net op het juiste moment tegen het lijf gelopen, en de rest van het verhaal is algemeen bekend.’

‘Dat heb ik gehoord, ja. Gamble had geld en Rowe kennis van zaken.’

Hardy schudde zijn hoofd. ‘Je moet Nathan Gamble niet onderschatten. Zo rijk als hij is geworden op Wall Street word je niet zomaar. Het is een heel intelligente vent en een heel handige zakenman.’

Sawyer veegde zijn mond af. ‘Mooi zo, want alleen met zijn charme zal hij het niet redden.’

•42•

Om acht uur kwam Sidney aan bij Jeff Fishers woning, een gerenoveerd rijtjeshuis aan de rand van een dure buitenwijk van Alexandria. De korte, gezette Fisher had een joggingpak met het opschrift mit aan en een petje van de Red Sox op zijn vrijwel volkomen kale hoofd. Nadat ze elkaar hadden begroet, ging hij haar voor naar een grote kamer die helemaal vol stond met computerapparatuur in alle soorten en maten. De vele stopcontacten zaten allemaal vol met stekkers en overal op de hardhouten vloer lagen snoeren. Sidney vond het meer iets voor de ‘War Room’ van het Pentagon dan voor deze stille voorstad.

Jeff keek trots naar haar verbaasde gezicht. ‘Ik heb er wat uitgegooid. Het begon een beetje uit de hand te lopen,’ zei hij met een brede grijns.

Sidney haalde de diskette uit haar zak. ‘Jeff, wil je deze in je computer stoppen en kijken wat erop staat?’

Langzaam nam Jeff de diskette van haar aan. Hij keek teleurgesteld. ‘Is dat alles? Dat kun je met de computer op je werk ook wel, Sidney.’

‘Dat weet ik, maar ik was bang dat ik iets verkeerd zou doen. Hij is met de post gekomen en zou best weleens beschadigd kunnen zijn. Jij weet er veel meer van af dan ik, Jeff, en ik wilde de beste hulp hebben die ik kon krijgen.’

Jeff moest even grijnzen toen zijn ego zo nadrukkelijk gestreeld werd. ‘Oké, wacht even.’

Hij maakte aanstalten om de diskette in een computer te duwen.

Sidney legde haar hand op de zijne. ‘Jeff, is die computer on-line?’

Hij keek naar de computer en toen weer naar haar. ‘Ja, ik gebruik drie verschillende netwerkdiensten, en via de provider van mit heb ik toegang tot het Internet. Hoezo?’

‘Wil je een computer gebruiken die niet in verbinding staat met andere? Ik bedoel, mensen kunnen toch gegevens uit je computer lezen als je on-line bent?’

‘Ja, het is geen eenrichtingverkeer. Als je spul verzendt, kunnen hackers ook bij jou binnendringen. Dat is het nadeel. Ik vind het een nogal groot nadeel, en soms weet ik niet of dat het wel waard is.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg Sidney.

‘Weleens gehoord van Van-Eckstraling?’ Sidney schudde van nee.

‘Eigenlijk is dat gewoon elektromagnetisch luistervinken.’

‘Pardon?’

Fisher liet zijn draaistoel honderdtachtig graden draaien, zodat hij de verbaasde juriste goed kon aankijken. ‘Alle elektrische stroom genereert een klein magnetisch veld. Computers lopen op elektriciteit en wekken dus een magnetisch veld op, en een vrij sterk veld zelfs. De patronen van dergelijke velden zijn gemakkelijk op te vangen en te registreren en anders dan een heleboel andere elektrische apparaten geven computers bovendien digitale impulsen af, zowel hoge als lage. Als je over de juiste apparatuur beschikt, straalt deze kathodestraalbuis...’ Fisher wees op zijn computer-monitor, ‘... heel duidelijke videobeelden uit, en die apparatuur is overal gemakkelijk te krijgen. Als ik door Washington ga rijden met een richtmicrofoon, een zwart-wittelevisie en een paar dollar aan elektronische componenten, kan ik informatie stelen van elke advocatenfirma, accountantsmaatschap en overheidsinstelling in de hele binnenstad. Een makkie.’

Sidney kon haar oren nauwelijks geloven. ‘Bedoel je daarmee dat je alles kunt zien wat op andermans beeldscherm verschijnt? Hoe is dat in vredesnaam mogelijk?’

‘Heel eenvoudig. De vormen en lijnen op een computerscherm zijn opgebouwd uit miljoenen kleine puntjes die “picture elements” of kortweg pixels worden genoemd. Als je een commando intikt, worden er elektronen afgevuurd op de betreffende plek op het scherm zodat de juiste pixels oplichten. Het maakt niet uit of je nou een computerspelletje doet, aan het tekstverwerken bent of wat dan ook. Dat is de manier waarop een computerbeeldscherm werkt. Als de pixels niet oplichten, blijft je scherm donker. Kun je me nog volgen?’ Sidney knikte. ‘Goed, elke keer dat er elektronen worden afgevuurd, geven die een elektromagnetische puls af met een hoog voltage. Een gewone tv kan die pulsen één voor één ontvangen. Maar omdat een gewone tv niet in staat is om die pulsen zo te rangschikken dat er een correcte weergave van de oorspronkelijke schermafbeelding ontstaat, wordt er een kunstmatig synchronisatiesignaal tussen gezet – met behulp van twee oscillatoren wordt er verticale en horizontale synchronisatie gecreëerd – zodat het beeld exact gereproduceerd kan worden.’

Fisher keek even op zijn computer en vervolgde toen: ‘Printer? Fax? Precies hetzelfde. Mobiele telefoon? Geef me een minuut met een scanner en ik heb je interne elektronische serienummr of esn , je celnetnummer, de gegevens over de klasse station die je gebruikt en de naam van de fabrikant. Die gegevens programmeer ik in een andere mobiele telefoon met een paar opnieuw geconfigureerde chips en daarna kan ik lange-afstandsgesprekken gaan verkopen en jou de rekening laten sturen. Alle informatie die door een computer stroomt, of dat nou door de telefoonlijnen of door de ether is, is makkelijk af te tappen. En wat gaat er vandaag de dag niet via een computer? Niets is meer veilig.

Weet je wat mijn theorie is? Dat we binnenkort helemaal geen computers meer zullen gebruiken omdat die dingen gewoon niet te beveiligen zijn. We gaan gewoon weer terug naar de typemachine en de snail mail .’

Sidney keek hem verbaasd aan.

‘De slakkenpost. Het is een minachtende uitdrukking die techneuten soms gebruiken voor de posterijen. En toch zou tante post wel eens degene kunnen zijn die het laatst lacht. “Want ik voorzeg u, het oordeel nadert.’”

Plotseling schoot Sidney iets te binnen. ‘Jeff, je zei net dat mobiele telefoons zo makkelijk af te luisteren zijn, maar hoe zit het met gewone telefoons? Hoe kan het gebeuren dat ik een nummer draai, het nummer van de firma bijvoorbeeld, en dat er dan wordt opgenomen door iemand van wie ik wéét dat hij daar niet kan zijn?’

‘Dan heeft de een of andere hacker de “switch” gekraakt,’ zei Fisher onmiddellijk.

‘De “switch”?’ Ze keek hem niet-begrijpend aan.

‘Dat is het elektronische netwerk waarvan alle telefonische communicatie, van telefooncel tot mobiele telefoon, gebruik maakt. Het is eigendom van at & t , mci , Sprint en de zeven kleinere telefoonmaatschappijen die de “Baby Bells” genoemd worden. Een van mijn jaargenoten op het mit heeft het ook een keer gekraakt, gewoon voor de lol... Maar dat terzijde. Zodra je daar eenmaal in bent binnengedrongen, kun je doen wat je wilt, zonder dat iemand je ook maar een strobreed in de weg legt.’ Fisher richtte zijn aandacht weer op de computer. ‘Maar mijn computer is werkelijk heel goed beveiligd, Sid.’

‘Is die beveiliging echt waterdicht? Kan niemand hem kraken?’

Jeff moest lachen. ‘Niemand die bij zijn verstand is, zal dat ooit durven beweren, Sid.’

Sidney keek even naar de diskette en wenste vurig dat ze er gewoon een paar bladzijden uit kon scheuren en lezen. ‘Neem me niet kwalijk als ik een beetje paranoïde klink,’ zei ze.

‘Niets aan de hand. De meeste juristen die ik ken, zijn half paranoïde. Waarschijnlijk krijgen ze daar les in tijdens hun opleiding. Maar dít kunnen we in ieder geval doen.’ Hij trok de telefoonlijn uit de computer. ‘Nu zijn we off-line. Ik heb een eersteklas virusdetector op dit systeem zitten en terwijl we zaten te praten, heeft die de diskette gecontroleerd. Die is safe.’

Hij wenkte Sidney dat ze kon gaan zitten. Ze trok een stoel bij en begon net als Fisher aandachtig naar het scherm te turen. Fisher sloeg een reeks toetsen aan en er verscheen een bestandsoverzicht van de diskette op het scherm. Fisher keek Sidney eens aan. ‘Een stuk of twaalf bestanden. Te oordelen naar het aandeel bytes, ongeveer vierhonderd pagina’s, als het tenminste gewoon platte tekst is. Als er een hoop plaatjes in staan, zegt het aantal bytes heel weinig over de lengte.’ Fisher sloeg nog een paar toetsen aan en toen het hele scherm ineens volstroomde met gegevens, begonnen zijn ogen te glimmen.

Sidneys gezicht betrok toen ze naar het scherm keek. Het was allemaal technisch koeterwaals en tussen de gewone letters in stonden overal rare tekentjes.

Ze keek Fisher eens aan. ‘Is er iets mis met je computer?’

Fisher begon snel te tikken. Het scherm werd zwart en toen verscheen dezelfde digitale ratjetoe weer op het scherm, maar deze keer stond er onder aan het scherm een dialoogvenster waarin om een wachtwoord werd gevraagd. ‘Nee, en er is ook niets aan de hand met de diskette. Waar heb je die vandaan?’

‘Die heeft een cliënt me toegestuurd,’ zei ze onbeholpen.

Gelukkig was Fisher te zeer verdiept in dit hoogtechnologische probleem om door te vragen.

Een paar minuten lang schoten zijn vingers razendsnel heen en weer over het toetsenbord. Hij opende alle bestanden die er op het schijfje stonden, maar geen daarvan leverde iets anders op dan wartaal en een dialoogvenster waarin om een wachtwoord werd gevraagd. Toen hij klaar was, draaide hij zich om en keek haar glimlachend aan.

‘Het is vercijferd,’ zei hij.

Sidney keek hem verbaasd aan. ‘Vercijferd?’

Fisher keek nu weer naar het scherm. ‘Vercijfering is een proces waarbij een leesbare tekst onleesbaar gemaakt wordt voordat hij wordt verzonden.’

‘Wat heb je daar nou aan als de ontvanger niet kan lezen wat er staat?’

‘O, maar dat kan hij best lezen, hoor, zolang als hij maar over de sleutel beschikt.’

‘En hoe kom je daaraan?’

‘Die moet de verzender je sturen. Of je moet hem al in je bezit hebben.’

Ontmoedigd liet Sidney zich weer in haar stoel zakken. Zoiets had ze niet. Jason zou hem wel ergens hebben liggen.

‘Die heb ik niet.’

‘Maar dat slaat toch nergens op? Waarom zou iemand je dan zo’n bericht sturen?’

‘Zou iemand zichzelf een vercijferd bericht kunnen toesturen?’ vroeg ze.

Fisher keek haar eens aan. ‘Nee, ik bedoel: onder normale omstandigheden niet. Als je het bericht al in handen hebt en het dan via Internet naar je eigen adres verstuurt, geef je daarmee anderen de kans om het te onderscheppen en misschien zelfs de code te breken. Maar ik dacht dat je dit van een cliënt had gekregen?’

Plotseling begon Sidney te huiveren. ‘Jeff, heb je soms koffie? Ik vind het hier nogal koud.’

‘Ik heb net gezet. Het is hier een beetje kouder dan in de rest van het huis omdat de apparatuur zelf zo veel warmte afgeeft. Ik ben zo weer terug.’

‘Dank je wel.’

Toen Fisher weer terugkwam met twee kopjes zat Sidney naar het scherm te staren.

Fisher nam een slok van zijn dampende koffie terwijl Sidney achterover in haar stoel leunde en haar ogen even sloot. Fisher boog zich weer over zijn toetsenbord en tuurde aandachtig naar het scherm. ‘Ja, je gaat iets toch niet vercijferen als het voor jezelf bestemd is?’ Hij nam nog een slokje koffie. ‘Dat doe je alleen maar als je het aan iemand anders stuurt.’

Plotseling sloeg Sidney haar ogen op en ging met een ruk rechtop zitten. Ineens zag ze weer voor zich hoe dat e-mailbericht als een elektronische spookverschijning over het scherm van Jasons computer was geflitst. Het had even op het scherm gestaan en toen was het weer verdwenen. De sleutel! Was dat de sleutel geweest? Had hij die haar toegestuurd?

Opgewonden greep ze Fisher bij de arm. ‘Jeff, hoe kan het gebeuren dat er een e-mailbericht op je scherm verschijnt en dan plotseling weer verdwenen is? Het zit niet in de elektronische postbus en is ook nergens anders in het systeem te vinden. Hoe kan dat gebeuren?’

‘Heel eenvoudig. De afzender beschikt over een venster om de verzending ongedaan te maken. Ik bedoel, zodra het bericht eenmaal is geopend en gelezen, gaat dat niet meer, maar op sommige systemen kun je een bericht tot dan toe gewoon weer terughalen. In dat opzicht is e-mail beter dan de ptt .’ Fisher grijnsde. ‘Je weet wel, je wordt nijdig op iemand en schrijft een boze brief, en zodra je die in de brievenbus hebt gegooid, heb je er al spijt van. Maar dan is het te laat. Niets meer aan te doen. Met e-mail ligt dat anders, tot op zekere hoogte dan.’

‘Hoe gaat het als je geen gebruik maakt van een commercieel netwerk, maar het via het Internet verstuurt?’

Fisher streek eens over zijn kin. ‘Dan is het moeilijker, want op het Internet volgt het bericht vaak een heel ingewikkelde route. Het lijkt wel een beetje op apekooien in de gymzaal, als alle instrumenten neergezet worden.’ Sidney keek hem verbaasd aan. ‘Je weet wel, op feestdagen doen ze dat wel eens. Iedereen rent en klimt door de zaal. Je springt van de rekken op een bank en vanaf de bank zie je ineens dat een van de touwen heen en weer slingert. Dus grijp je het beet en slinger je je naar een van de banken aan de overkant. Dat is zo ongeveer de manier waarop het Internet werkt. Iedereen kiest een andere route en die routes vormen niet altijd een ononderbroken geheel. Het gevolg daarvan is dat het niet altijd lukt om verzonden informatie weer terug te halen.’

‘Maar het is in principe wél mogelijk?’

‘Als de e-mail de hele route via een particulier netwerk als America OnLine verzonden wordt, dan kun je die terughalen.’

Sidney dacht snel even na. Ze hadden thuis America OnLine, maar waarom zou Jason haar eerst de sleutel toesturen en die daarna weer terughalen? Tenzij het bericht natuurlijk door iemand anders was teruggehaald.

‘Jeff, als je een e-mailtje verstuurt en je wilt dat het aankomt, maar iemand anders wil dat niet, kan die ander het dan tegenhouden?’

‘Dat is een rare vraag, maar het antwoord is ja. Als je maar toegang hebt tot de computer van de afzender. Maar waarom vraag je dat?’

‘Ik denk gewoon hardop.’

Fisher wierp haar een onderzoekende blik toe. ‘Is er iets aan de hand, Sidney?’

Sidney gaf geen antwoord. ‘Is het mogelijk om het bericht te lezen zonder de sleutel?’

Fisher keek eens naar het scherm en richtte zijn blik toen langzaam weer op Sidney. ‘Daar zijn wel methoden voor, ja.’ Het kwam er aarzelend uit en de toon waarop hij het zei, was ineens een stuk formeler.

‘Wil je dat proberen, Jeff?’

Hij keek naar de grond. ‘Hoor eens, Sidney, nadat we elkaar vanmiddag gesproken hadden, heb ik even met kantoor gebeld, gewoon, om even te horen hoe het met een paar lopende projecten stond. En toen hebben ze het me verteld.’ Hij zweeg even en keek haar strak aan. Er lag een gekwelde blik in zijn ogen.

Sidney stond op en bleef met neergeslagen ogen staan.

‘Ik heb toevallig ook de krant gelezen voordat je hierheen kwam. Heeft dit daar iets mee te maken? Ik wil geen problemen, Sidney.’

Sidney ging weer zitten, keek Jeff Fisher recht in de ogen en pakte zijn hand vast. ‘Jeff, er is een e-mailbericht ontvangen op mijn computer thuis, maar het was ineens weer verdwenen. Ik denk dat het van mijn man was en dat het die sleutel geweest zou kunnen zijn waar je het over had, want Jason heeft die diskette aan zichzelf verstuurd. Wat er ook op mag staan, ik móet het kunnen lezen. En wat de krant of de firma of wie dan ook allemaal beweren mag, ik heb niets misdaan. Dat kan ik niet bewijzen, nóg niet. Het enige wat ik je kan geven, is mijn woord.’

Fisher keek haar even aan en knikte toen. ‘Oké, ik geloof je. Je bent toevallig een van de weinige advocaten in de firma met wie ik goed overweg kan.’ Met een vastberaden uitdrukking op zijn gezicht richtte hij zijn aandacht weer op het computerscherm. ‘Neem nog maar wat koffie als je zin hebt, en als je iets wilt eten, dan ligt er nog wel wat broodbeleg in de ijskast. Dit gaat wel even duren.’

•43•

Het etentje met Frank Hardy was vroeg begonnen en het was dan ook pas een uur of acht toen Sawyer zijn wagen voor zijn flat parkeerde. Toen hij uitstapte, had hij een enorm prettig gevoel in zijn maag, maar zijn hersenen konden dat plezier niet delen. Deze zaak bleek zo veel verschillende aspecten te hebben dat hij niet zeker wist waar hij moest beginnen.

Net toen hij het portier dichtsloeg, zag hij hoe een fraaie oude Rolls Royce Silver Cloud met grote vaart de straat in kwam rijden, zijn kant op. In deze buurt zag je dit soort spectaculaire rijkdom zelden of nooit. Er zat een chauffeur met een zwarte pet op aan het stuur en het duurde even voordat hij zich realiseerde wat daar zo vreemd aan was. Dit was een in Engeland gemaakte wagen en de chauffeur zat rechts. De wagen minderde vaart en kwam toen vlak naast hem tot stilstand. Omdat de ruiten van getint glas waren, kon Sawyer niet zien wie er achterin zat. Hij vroeg zich af of dat glas er oorspronkelijk al in had gezeten of er later was ingezet, maar hij kreeg niet de kans om er lang over na te denken, want het zijraampje schoof naar beneden, zodat hij ineens in het gezicht van Nathan Gamble stond te staren. De chauffeur was inmiddels uitgestapt en stond nu gereed bij het achterportier.

Voordat hij de voorzitter van de raad van bestuur van Triton Global weer aankeek, liet Sawyer zijn blik over de volle lengte van de wagen gaan. ‘Mooie wagen. Hoeveel benzine gebruikt-ie?’

‘Kan mij wat schelen. Hou je van basketbal?’ Gamble knipte het puntje van zijn sigaar eraf en nam even de tijd om hem op te steken.

‘Pardon?’

‘Je weet wel. Lange zwarten die rondhollen in korte broekjes en daar heel veel geld voor betaald krijgen.’

‘Als het op de buis is, kijk ik meestal wel.’

‘Nou, stap in dan.’

‘Waarom?’

‘Dat zul je wel zien. Ik beloof je dat je je niet zult vervelen.’

Sawyer keek even om zich heen en haalde toen zijn schouders op. Hij voelde aan de autosleutels in zijn zak en keek toen naar de chauffeur. ‘Ik snap het, maat.’ Sawyer trok het portier open en stapte in. Toen hij zich in de leren kussens liet zakken, zag hij dat Richard Lucas op de bank tegenover hem zat. Sawyer knikte even en de chef Beveiliging van Triton knikte terug. Snel reed de Rolls Royce weg.

‘Moet jij er ook een?’ Gamble hield hem een sigaar voor. ‘Cubaans. Het is tegen de wet om ze te importeren. Daarom vind ik ze zo lekker, denk ik.’

Sawyer nam de sigaar aan en knipte het puntje eraf met het schaartje dat Gamble hem aangaf. Hij keek verrast toen Lucas hem zijn aansteker voorhield, maar accepteerde het vuurtje.

Hij nam een paar korte trekjes en toen de sigaar goed brandde, nam hij een langere trek. ‘Niet slecht. Ik denk dat ik dit dan maar door de vingers zal zien.’

‘Reuze bedankt, hoor.’

‘Trouwens, hoe weten jullie waar ik woon? Ik hoop dat jullie me niet zijn gevolgd. Daar word ik nogal nerveus van.’

‘Ik heb wel wat beters te doen dan jou te volgen, neem dat maar van mij aan.’

‘Dus?’

‘Dus wat?’ Gamble keek hem dreigend aan.

‘Dus hoe weet je waar ik woon?’

‘Wat gaat jou dat aan?’

‘Nou, nogal een hoop. In mijn werk laat je niet iedereen weten waar je woont.’

‘Oké, laat me eens kijken. Wat hebben we gedaan? Je opgezocht in het telefoonboek?’ Gamble schudde zijn hoofd en zijn ogen glommen nu van de pret. ‘Nee, dat was het niet.’

‘Kan wel kloppen, want daar sta ik niet in.’

‘Juist. Nou, ik denk dat we het gewoon wisten.’ Gamble blies een paar rookkringetjes naar het dak. ‘Weet je, met al die computertechniek van ons zijn we net Big Brother. Wij weten alles.’ Gamble pufte grinnikend aan zijn sigaar en keek toen naar Lucas.

Lucas keek Sawyer eens aan. ‘Frank Hardy heeft het ons verteld. In vertrouwen natuurlijk en we zullen dat niet aan de grote klok hangen. Ik kan goed begrijpen dat je je daar zorgen om maakt.’ Richard Lucas zweeg even. ‘Dit moet onder ons blijven,’ voegde hij er toen aan toe, ‘maar ik heb zelf tien jaar bij de cia gezeten.’

‘Hè, Rich, ik was hem net zo lekker op stang aan het jagen.’ Gambles adem stonk naar drank; het was in de hele wagen te ruiken. Hij boog zich voorover en trok een klein deurtje open in het hout waarmee de Rolls was afgewerkt, zodat er een goed voorziene bar zichtbaar werd. ‘Je ziet eruit als iemand die whisky met water drinkt.’

‘Ik heb al genoeg gedronken tijdens het eten.’

Gamble schonk zich een groot glas Johnny Walker in. Sawyer wierp een snelle blik op Lucas, die onbewogen toekeek. Kennelijk was dit gebruikelijk.

‘Na ons onderonsje van gisteren had ik eigenlijk niet verwacht nog iets van je te horen, Gamble.’

‘Nou, het antwoord daarop kan kort zijn. Je hebt me een paar toontjes lager laten zingen en dat had ik waarschijnlijk wel verdiend. In feite heb ik even uitgeprobeerd hoe je zou reageren op mijn botte-bijlmethode en je bent met glans geslaagd. Zoals je je wel kunt voorstellen, kom ik niet veel mensen tegen die daar de kloten voor hebben. Als ik zo iemand tegenkom, wil ik die graag beter leren kennen. En bovendien wil ik je even spreken over de recente ontwikkelingen.’

‘De recente ontwikkelingen?’

Gamble nam een slokje van zijn whisky. ‘Je weet best waar ik het over heb. Sidney Archer? New Orleans? rtg ? Ik heb Hardy net aan de lijn gehad.’

‘Dat is dan snel. Ik heb nog geen twintig minuten geleden afscheid van hem genomen.’

Gamble trok een kleine mobiele telefoon uit een paneel naast de achterbank. ‘Vergeet niet dat ik in de particuliere sector actief ben, Sawyer. Als je niet snel bent, dan ben je nergens. Snap je wel?’

Sawyer nam een trek van zijn sigaar voor hij antwoord gaf. ‘Ja, ik denk dat ik dat begin te begrijpen. Je hebt trouwens nog steeds niet gezegd waar we heen gaan, Gamble.’

‘Nee? Nou, blijf gewoon zitten waar je zit. Het duurt niet lang meer, en dan kunnen we even rustig praten.’

De USAir Arena was het thuisstadion van de basketbalclub Washington Bullets en de hockeyclub Washington Capitals, in elk geval tot het nieuwe stadion in de binnenstad af zou zijn. Vanavond speelden de Bullets tegen de Knicks en het stadion was afgeladen. Gamble, Lucas en Sawyer namen de privé-lift naar de bedrijfsloges op de tweede verdieping. Toen Sawyer door de deur met Triton Global erop liep, kreeg hij het gevoel alsof hij zich op een luxe cruiseschip bevond. Dit waren niet zomaar een paar zitplaatsen bij een basketbalwedstrijd; deze loge was ongeveer zo groot als zijn hele flat.

Een jonge vrouw fungeerde als barmeisje en op de lange tafel stond een warm en koud buffet uitgestald. Er stonden een paar banken en stoelen met dikke kussens en in een hoek van de kamer stond een grootbeeld-tv waarop de wedstrijd was te volgen. Bovendien was de loge voorzien van badkamer en toilet. Vanuit het trapgat dat naar het deel van de ruimte leidde waar de wedstrijd rechtstreeks te zien was, hoorde Sawyer de menigte juichen. Hij keek naar de tv. De thuisspelende Bullets stonden zeven punten voor op de Knicks, van wie iedereen had gedacht dat ze zouden gaan winnen.

Hij zette zijn hoed af en liep achter Gamble aan naar de bar.

‘Nu moet je wel wat drinken. Je kunt niet naar een wedstrijd kijken als je geen glas in je hand hebt.’

Sawyer knikte naar de barkeepster. ‘Een Bud, als je dat hebt.’

De jonge vrouw bukte zich, maakte de koelkast open, haalde er een blikje Budweiser uit en wilde het in een glas schenken.

‘Geef me maar gewoon het blikje. Bedankt.’

Sawyer keek opnieuw de ruime kamer rond. Er was niemand anders. Hij liep naar het buffet. Hij had nog steeds een vol gevoel in zijn maag, maar de chips en de dipsaus zagen er verleidelijk uit.

‘Is het hier altijd zo uitgestorven?’ vroeg hij Gamble terwijl hij een handjevol chips pakte. Lucas bleef een paar meter van hen vandaan bij de muur staan.

‘Meestal is het afgeladen,’ zei Gamble. ‘Een leuk extraatje voor de werknemers. Daarmee hou je ze tevreden, zodat ze hard blijven werken.’ Het barmeisje reikte Gamble een glas aan. Gamble trok een paar biljetten van honderd uit zijn zak en duwde die erin. ‘Hier, barmeisjes moeten een glas op de bar hebben staan voor tipgeld. Koop er maar een paar goede aandelen voor.’ Terwijl hij naar Sawyer toe liep, viel de vrouw bijna in katzwijm van verrukking.

Sawyer wees met zijn blikje naar de tv. ‘Het ziet eruit als een goede wedstrijd. Het verbaast me dat er nu geen Triton-mensen zijn.’

‘Het zou me verbazen als ze er wel waren, want ik heb gezegd dat er voor vanavond geen kaartjes uitgegeven mochten worden.’

‘Waarom niet?’ Sawyer nam een slokje bier.

Met zijn vrije hand nam Gamble Sawyer bij de arm. ‘Omdat ik je onder vier ogen wilde spreken.’

Sawyer werd meegetroond naar het kijkgedeelte. Van daaruit had je een prima uitzicht op het speelveld. Sawyer voelde een scheut van afgunst toen hij twee groepjes lange, gespierde en zeer rijke jongemannen heen en weer zag rennen. Het deel van de tribune waar hij zich nu bevond, was aan drie zijden afgeschermd met plexiglas. Aan weerszijden van de box stonden andere boxen, maar vanwege het glazen scherm kon je hier te midden van vijftienduizend mensen een uiterst vertrouwelijk gesprek voeren.

De twee mannen gingen zitten en maakten het zich gemakkelijk. Sawyer maakte een hoofdbeweging naar de trap. ‘Houdt Rich niet van basketbal?’

‘Lucas heeft dienst.’

‘Heeft hij ooit weleens geen dienst?’

‘Als hij slaapt. Zo nu en dan laat ik hem slapen.’ Gamble leunde achterover in de gemakkelijke stoel en nam een grote slok whisky.

Sawyer keek nieuwsgierig om zich heen. Hij was nog nooit in zo’n box geweest en na het overvloedige etentje met Frank Hardy begon hij zich een beetje overdonderd te voelen. Nou, in elk geval zou hij Ray iets moois te vertellen hebben. Toen hij weer naar Gamble keek, verdween zijn glimlach echter. In dit leven kreeg je niets voor niets. Alles had zijn prijs en hij besloot dat het tijd werd om eens naar het prijskaartje te vragen.

‘Dus, waar wilde je het over hebben?’

Gamble keek even naar de wedstrijd, maar leek er niet veel van te zien. ‘We hebben CyberCom echt hard nodig. Heel hard.’

‘Hoor eens, Gamble, dat bespreek je maar met je adviseurs. Ik ben een agent en het kan me geen bal schelen of jullie CyberCom nou wel of niet overnemen.’

Gamble leek het niet gehoord te hebben en zat rustig op een ijsklontje te zuigen. ‘Je werkt je hele leven lang heel hard om iets op te bouwen en het is nooit genoeg, weet je. Er is altijd wel iemand die probeert om het je af te pakken. Je moet constant op je hoede zijn.’

‘En als je op zoek bent naar een schouder om op uit te huilen, dan zoek je maar ergens anders. Je kunt het geld dat je al hebt nooit van je leven allemaal uitgeven, dus wat kan het jou schelen?’

Woedend schreeuwde Gamble: ‘Omdat je er zo aan gewend raakt, godverdomme, daarom!’ Hij kwam snel weer tot rust. ‘Je raakt eraan gewend om aan de top te zitten. Het wordt heel normaal dat iedereen zich met jou wil meten. Maar het gaat vooral om het geld.’ Hij keek Sawyer eens aan. ‘Denk je dat ik dit niet leuk vind?’ Hij strekte zijn armen uit en gebaarde naar de box. ‘Ik heb over de hele wereld huizen staan, genoeg auto’s om een museum te beginnen en sinds ik gescheiden ben, heb ik een verzameling vrouwen waar je hart van zou stilstaan als je ze allemaal bij elkaar zou zien. Wil je weten hoeveel ik dit jaar heb verdiend?’

Zijns ondanks was Sawyer daar wel benieuwd naar. ‘Ik heb zo’n gevoel dat je me het ook wel vertelt als ik nee zeg.’

‘Een miljard dollar.’ Gamble spuwde het ijsklontje in zijn glas.

Terwijl hij dat tot zich liet doordringen, slikte Sawyer een mondvol bier door.

‘Alleen al aan federale inkomstenbelasting betaal ik dit jaar vierhonderd miljoen dollar. Dus ik denk dat me dat wel recht geeft op wat liefde en aandacht van de fbi.’

Sawyer keek hem boos aan. ‘Voor liefde en aandacht ga je maar naar de hoeren in Fourteenth Street. Die zijn een stuk goedkoper.’

Gamble beantwoordde zijn woedende blik. ‘Shit, jullie snappen er echt helemaal niets van, hè?’

‘Wat moeten we volgens jou dan snappen?’

Gamble zette zijn glas neer. ‘Jullie behandelen iedereen op precies dezelfde manier.’ Het klonk alsof hij dat nauwelijks kon geloven.

‘Pardon, maar is daar dan iets mis mee?’

‘Het is niet alleen verkeerd, het is ook dom.’

‘Kennelijk heb je nooit de moeite genomen om de “Declaration of Independence” te lezen, je weet wel, dat softe, wollige stuk over gelijke rechten voor iedereen.’

‘Ik heb het over de realiteit, over zaken.’

‘Iedereen is voor mij gelijk.’

‘Ik ga de voorzitter van de raad van bestuur van Citicorp toch ook niet behandelen alsof hij de portier is. Van de een kan ik miljoenen dollars lenen en de ander kan mijn toilet schoonmaken.’

‘Ik spoor misdadigers op, en het kan me niet schelen of ze nou arm, rijk of iets ertussenin zijn.’

‘Ja, nou, ik ben geen misdadiger. Ik ben een belastingbetaler. Waarschijnlijk de grootste belastingbetaler van het hele land en het enige wat ik vraag is een gunst die in de particuliere sector de gewoonste zaak van de wereld zou zijn.’

‘Lang leve de publieke sector.’

‘Dat is niet grappig.’

‘Zo was het ook niet bedoeld.’ Sawyer keek hem recht in de ogen. Toen Gamble uiteindelijk weg keek, nam Sawyer snel een slokje bier en keek toen naar zijn handen. Het leek wel of zijn hart elke keer dat hij bij die vent in de buurt kwam twee keer zo snel begon te slaan.

Op het veld werd een voltreffer gemaakt en de menigte kwam als één man overeind.

‘Trouwens, heb je nooit eens gedacht dat er iets mis is met rijker zijn dan God zelf?’

Gamble lachte. ‘Zoals die lui daar?’ Hij wees naar het speelveld. ‘Gezien de huidige staat van de wereld denk ik dat ik inderdaad een beter jaar achter de rug heb dan God zelf.’ Hij wreef over zijn ogen. ‘Zoals ik al zei, het gaat al lang niet meer om het geld. Je hebt gelijk, ik heb meer dan ik ooit nodig zal hebben, maar ik hou van het respect dat je geniet als je aan de top staat. Iedereen blijft staan kijken wat jij gaat doen.’

‘Je moet respect en angst niet met elkaar verwarren.’

‘Volgens mij hebben die twee heel veel met elkaar te maken. Ik ben zover gekomen als ik gekomen ben door hard en gemeen te zijn. Als jij mij pijn doet, doe ik jou pijn, alleen wel wat meer. Ik ben doodarm opgegroeid en heb toen ik vijftien was de bus naar New York genomen. Ik ben in Wall Street begonnen als koerier, heb me opgewerkt en mijn verleden achter me gelaten. Ik heb fortuinen verdiend, fortuinen verloren en ze toen weer terugverdiend. Jezus, ik heb een stuk of zes eredoctoraten van de beste universiteiten van het land, terwijl ik niet eens de middelbare school heb afgemaakt. Het enige wat je hoeft te doen, is ze wat geld geven.’ Hij trok zijn wenkbrauwen op en grinnikte.

‘Gefeliciteerd ermee.’ Sawyer stond op. ‘Nou, ik stap maar weer eens op.’

Gamble greep hem bij de arm, maar liet hem onmiddellijk weer los. ‘Hoor eens, ik lees de krant. Ik heb Hardy gesproken en ik voel de hete adem van rtg in mijn nek.’

‘Zoals ik al heb gezegd, dat is mijn probleem niet.’

‘Ik heb geen bezwaar tegen een eerlijke strijd, maar ik ga niet verliezen omdat een werknemer van mij me heeft verraden.’

‘Dat is nog helemaal niet bewezen, en of je dat nou leuk vindt of niet, in de rechtszaal is bewijs het enige wat telt.’

‘Je hebt die godverdomde videoband gezien. Wat heb je verder nog aan bewijs nodig? Jezus, het enige wat ik je vraag, is om je werk te doen. Wat is daar mis mee?’

‘Ik heb Jason Archer een paar mensen wat documenten zien overhandigen. Ik heb geen idee wat voor documenten dat waren of wie die mensen zijn.’

Gamble ging rechtop zitten. ‘Weet je, als rtg weet wat voor een bod ik ga uitbrengen op CyberCom en zelf een hoger bod doet, dan ben ik kapot. Ik kan niet op ze afstappen en een nieuw bod doen, want ik weet niet of er nog meer lekken zijn. En bovendien wil ik niet tegen mezelf gaan opbieden in een poging om rtg de loef af te steken. Je moet zien te bewijzen dat ze me bestolen hebben, Sawyer. Als ze CyberCom eenmaal hebben, maakt het niet meer uit hoe ze eraan gekomen zijn. Dan is dat bedrijf van hen. Begrijp je wat ik daarmee wil zeggen?’

‘Gamble, ik doe mijn uiterste best, maar ik ga mijn onderzoek echt niet aanpassen aan jouw agenda. De levens van honderdeenentachtig onschuldige mensen zijn voor mij heel wat belangrijker dan hoeveel jij aan inkomstenbelasting betaalt.’

Gamble gaf geen antwoord. ‘Heb je dat goed begrepen?’ Uiteindelijk haalde de potentaat zijn schouders op. ‘Als blijkt dat rtg hierachter zit, dan kun je ervan verzekerd zijn dat ik de rest van mijn leven niet zal rusten voordat ik ze heb geruïneerd, maar kun je ze niet nu alvast de duimschroeven een beetje aanleggen? Als de fbi een onderzoek instelt naar hun handel en wandel zijn ze waarschijnlijk meteen niet meer in de running voor de overname van CyberCom.’

‘We hebben de zaak in onderzoek, Gamble. Dit soort dingen kost nou eenmaal tijd. Bureaucratie met een hoofdletter B, weet je nog wel?’

‘Tijd, dat is nou iets wat ik op dit moment nauwelijks heb,’ gromde Gamble.

‘Sorry, maar het is nee en het blijft nee. Is er misschien nóg iets waarmee ik je niet van dienst kan zijn?’

Gamble knipte met zijn vingers en binnen een minuut kwam het barmeisje aanlopen met een nieuw glas whisky. Gamble vroeg niet of Sawyer ook nog iets wilde. Zwijgend bleven de twee mannen een paar minuten naar het basketbal zitten kijken.

Sawyer pakte een verrekijker en terwijl hij van dichtbij naar het spel keek, vroeg hij: ‘En hoe staat het met Tyler, Stone?’

Gamble trok een lelijk gezicht. ‘Als we al niet zo diep in de CyberCom-deal waren verwikkeld, zou ik ze onmiddellijk de laan uit sturen, maar voorlopig kan ik niet zonder hun deskundigheid en de informatie in hun archieven.’

‘Maar je kunt wél zonder Sidney Archer?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik had nooit gedacht dat die meid tot zoiets in staat zou zijn. Het is een zeer goede advocate, en nog knap ook. Dood- en doodzonde.’

‘Hoezo?’

Gamble keek hem stomverbaasd aan. ‘Pardon, maar we hebben toch zeker wel dezelfde kranten gelezen? Ze is er heel diep bij betrokken.’

‘Denk je dat?’

‘Jij niet dan?’

Sawyer haalde zijn schouders op en dronk zijn blikje leeg.

‘Meteen na de herdenkingsdienst is ze ervandoor gegaan. Hardy heeft me verteld dat ze zelfs heeft geprobeerd om jullie te ontlopen. Jullie zijn haar door heel New Orleans gevolgd en ze heeft zich daar uitermate verdacht gedragen. Ze heeft één telefoontje gepleegd en is meteen daarna weer teruggevlogen naar Washington. Hardy zei dat hij het idee had dat iemand weleens haar huis doorzocht zou kunnen hebben terwijl zij jullie allemaal had weggelokt. Het was trouwens heel briljant van jullie om dat zomaar te laten gebeuren.’

‘Ik moet in het vervolg goed opletten wat ik Frank vertel.’

‘Ik betaal hem een hele hoop geld, dus hij kan me maar beter op de hoogte houden.’

‘Ik ben er zeker van dat hij elke cent die je hem betaalt meer dan waard is.’

‘Centen! Precies. Wat een bak!’

Sawyer wierp Gamble een zijdelingse blik toe. ‘Hij heeft een hoop voor je gedaan, maar je lijkt geen erg hoge pet van hem op te hebben.’

Gamble grinnikte. ‘Geloof het of niet, maar ik stel echt hoge eisen aan mensen.’

‘Frank was een van de beste agenten die de fbi ooit heeft voortgebracht.’

‘Ik ben goed werk al heel snel weer vergeten. Je moet me er voortdurend onder bedelven.’ Gambles glimlach sloeg al snel om in een woedende blik. ‘Maar fouten vergeet ik nooit.’

Zwijgend keken ze naar de wedstrijd. Toen vroeg Sawyer: ‘Heeft Quentin Rowe weleens een fout gemaakt?’

Die vraag leek Gamble te verbazen. ‘Waarom vraag je dat?’

‘Omdat die jongen de kip is die jouw gouden eieren legt, en uit wat ik heb gehoord, krijg ik de indruk dat je hem behandelt als een stuk vuil.’

‘Wie heeft gezegd dat hij mijn kip is die gouden eieren legt?’

‘Wil jij dan beweren dat dat niet zo is?’ Sawyer leunde achterover en sloeg zijn armen over elkaar. Gamble gaf niet onmiddellijk antwoord, maar staarde somber peinzend naar zijn glas. ‘Ik heb in mijn leven al een heleboel van dat soort mensen in dienst gehad. Met één volbloed renpaard kom je niet zover als ik ben gekomen.’

‘Maar Rowe is wel belangrijk voor je.’

‘Als hij dat niet zou zijn, zou ik aan dat bedrijf van hem ook niet veel hebben.’

‘Dus je tolereert hem?’

‘Zolang als de dollars blijven binnenstromen.’

‘Wat ben jij toch een bofkont.’

Gamble keek nu echt kwaad. ‘Ik heb de een of andere maffe nerd die op zijn eentje nog geen dubbeltje had kunnen lenen uit zijn ivoren toren geplukt en hem tot de rijkste dertiger van het hele land gemaakt. Wie is hier nou een bofkont?’

Sawyer knikte hem toe. ‘Ik wil niets afdoen aan je prestatie. Je hebt een droom proberen te verwerkelijken en dat is je gelukt. Dat is waar het in de Verenigde Staten allemaal om draait, geloof ik.’

‘Nou, uit de mond van iemand van de federale overheid is dat echt een compliment.’ Gamble richtte zijn aandacht opnieuw op het basketbal.

Sawyer stond op en kneep zijn bierblikje plat.

Gamble keek verbaasd op. ‘Waar ga jij heen?’

‘Naar huis. Ik heb een lange dag achter de rug.’ Hij hield het verkreukelde blikje op. ‘Bedankt voor het bier.’

‘Ik laat je wel naar huis brengen. Ik blijf nog een tijdje kijken.’

Sawyer keek eens om zich heen. ‘Ik denk dat ik voor vandaag wel genoeg heb van het luxeleven. Maar bedankt. Ik zie je nog wel.’

‘Ja, het was mij ook een waar genoegen,’ zei Gamble sarcastisch.

Sawyer was al op weg naar buiten, maar hij bleef staan toen Gamble hem riep. ‘Hé, Sawyer?’

Gamble keek hem recht aan, zuchtte diep en zei: ‘Ik begrijp wat je wil zeggen, oké?’

Sawyer staarde hem even aan voor hij antwoordde. ‘Oké.’

‘Ik ben niet altijd zo rijk geweest, ik weet nog verdomd goed hoe het is om straatarm te zijn. Waarschijnlijk ben ik daarom zo’n klootzak als het om zaken gaat: ik ben doodsbang dat ik ooit weer terug zal vallen.’

Sawyer keek hem bedachtzaam aan. ‘Veel plezier met de rest van de wedstrijd’. Hij liet Gamble alleen, starend in zijn glas.

Toen Sawyer naar beneden ging, liep hij bijna tegen Richard Lucas aan, die onder aan de trap stond. Sawyer vroeg zich af of de chef Beveiliging soms had staan meeluisteren. Hij knikte de man toe en liep naar de bar toe, waar hij het bierblikje met een fraaie onderhandse worp in de prullenbak mikte.

Het barmeisje keek hem vol bewondering aan. ‘Hé, misschien moeten de Bullets u maar een contract geven,’ zei ze met een lieftallige glimlach.

‘Ja, dan kan ik de excuus-blanke van middelbare leeftijd zijn.’

Bij de deur draaide Sawyer zich om en zei: ‘Hou je haaks, meid.’

•44•

Jeff Fisher zat met een wat verslagen blik in zijn ogen naar het scherm te staren. Naast hem zat een inmiddels erg vermoeide Sidney. Om het wachtwoord te kunnen vinden, had ze hem alles over Jason verteld wat ze maar kon bedenken. Maar niets had gewerkt.

Fisher schudde zijn hoofd. ‘Nou, alle voor de hand liggende mogelijkheden hebben we nu wel gehad, inclusief verjaardagen, voornamen, bijnamen, universiteiten, sporten, schrijvers, boeken, films, tv-programma’s, acteurs, hobby’s, huisdieren, godsdienst, bijgeloof, kleuren, getallen en alle permutaties en combinaties daarvan. Ik heb het met brute kracht geprobeerd en dat heeft niets opgeleverd. Daarna heb ik het geprobeerd met een lukrake cijfer- en letterinvoer, maar er zijn gewoon te veel mogelijkheden om die allemaal binnen één mensenleven aan bod te laten komen.’

Hij keek Sidney aan. ‘Ik ben bang dat je man heel goed wist wat hij deed. Waarschijnlijk heeft hij een volkomen willekeurige reeks van ongeveer twintig cijfers en letters gebruikt. Daar komen we nooit achter.’

Sidneys hoop werd door die woorden de bodem ingeslagen. Het was afschuwelijk om een hele diskette vol met informatie in handen te hebben – informatie die waarschijnlijk zou verklaren wat haar man allemaal was overkomen – en dan absoluut niet in staat te zijn om te lezen wat erop stond.

Ze stond op en terwijl Fisher nog wat commando’s intikte, liep ze door de kamer. Bij het raam bleef ze even staan. Op een tafeltje lag een stapel post met bovenop een exemplaar van het tijdschrift Field & Stream. Sidney keek naar de dikke stapel post en toen naar Fisher. Ze vond hem eigenlijk geen type voor het buitenleven. Toen keek ze naar het adreslabel op de omslag. Het was geadresseerd aan een zekere Fred Smithers, maar het adres was dat van het huis waarin ze zich nu bevond. Ze pakte het tijdschrift van de stapel.

Terwijl hij zijn cola opdronk, keek Fisher wat ze aan het doen was. Toen hij het tijdschrift zag, verscheen er een nijdige uitdrukking op zijn gezicht. ‘Ik blijf maar post voor die vent krijgen. Op de een of andere manier heeft een groot aantal bedrijven in hun computersysteem zijn naam aan mijn adres gekoppeld. Ik woon op Thorndike 6215 en hij woont aan Thorndrive 6251, wat helemaal aan de andere kant van Fairfax County ligt. Die hele stapel is van hem, en dat is alleen nog maar de post van deze week. Ik heb het tegen de postbode gezegd, ik heb al ik weet niet hoe vaak de Posterijen gebeld plus die bedrijven die zijn post naar mijn adres hebben verstuurd en het blijft maar komen.’

Langzaam keek Sidney om naar Fisher. Er was haar iets heel onwaarschijnlijks ingevallen.

‘Een e-mailadres is toch net zoiets als een adres- of telefoonnummer? Als je het verkeerde adres intikt, kan het worden toegestuurd aan iemand aan wie je het helemaal niet wilde sturen, zoals dit tijdschrift bijvoorbeeld.’ Ze hield Field & Stream omhoog. ‘Dat is toch zo?’

‘O, zeker,’ zei Fisher. ‘Dat gebeurt zo vaak. De meeste e-mailadressen die ik regelmatig gebruik, heb ik ingeprogrammeerd, zodat ik die alleen maar even hoef aan te klikken. Dat scheelt een hoop vergissingen.’

‘Maar als je een heel e-mailadres moest intikken?’

‘Tja, dan wordt de kans op fouten ineens een stuk groter. Die adressen zijn vaak tamelijk lang.’

‘Dus als je dan een verkeerde toets aanslaat, kan een boodschap naar God mag weten wie worden verstuurd?’

Fisher knikte. Hij zat nu op een paar borrelnootjes te kauwen. ‘Ik krijg heel regelmatig verkeerd geadresseerde e-mail.’

Sidney keek hem met gefronste wenkbrauwen aan. ‘Wat doe je dan?’

‘Nou, meestal is het behoorlijk eenvoudig. Ik hoef alleen maar op “Reply to sender” te klikken. Daarmee stuur je een standaardbericht terug waarin wordt gemeld dat het bericht aan de verkeerde was gericht, en om te zorgen dat ze weten waar ik het over heb, wordt het e-mailbericht zelf ook meteen teruggestuurd. Op die manier hoef ik het adres van de afzender helemaal niet te weten. Alles wordt automatisch teruggestuurd.’

‘Dus als mijn man e-mail naar het verkeerde adres heeft gestuurd, kan degene die het per ongeluk ontvangt gewoon reageren op Jasons e-mail-adres?’

‘Precies. Dat is te zeggen, als hij gebruikmaakt van dezelfde provider, America On-Line bijvoorbeeld, dan is dat betrekkelijk eenvoudig.’

Sidney stond met een ruk op. Ze klonk nu heel opgewonden. ‘Maar als hij hééft geantwoord, dan zou dat bericht nu zo onderhand toch wel in Jasons elektronische postbus liggen?’

Toen hij de toon in haar stem hoorde, keek Fisher haar een beetje benauwd aan. ‘Eh, ja.’

Sidney pakte haar tasje.

Fisher keek naar haar op. ‘Waar ga je heen?’

‘Ik ga even kijken of er e-mail in de computer zit. Als het wachtwoord erop staat, kan ik lezen wat er op de diskette staat.’ Sidney trok de diskette uit de drive en stopte hem in haar tas.

‘Sidney, als je me de gebruikersnaam van je man geeft, kan ik zijn postbus ook van hieruit wel inzien. Ik ben aangesloten op aol en dat kan overweg met alle soorten hardware. Ik log je gewoon in als gastgebruiker. We kunnen die diskette dan hier wel lezen.’

‘Dat weet ik, Jeff, maar is dat niet heel makkelijk te traceren?’

Fisher kneep zijn ogen even dicht. ‘Dat zou inderdaad kunnen. Als degene die dat probeert, weet wat hij doet.’

‘Ik denk dat we ervan uit moeten gaan dat deze mensen dat maar al te goed weten, Jeff. Het is waarschijnlijk een stuk veiliger voor je als niemand dat bericht in verband kan brengen met dit adres.’

Fisher was nog wat bleker geworden. Met een stem waarin zijn angst en nervositeit duidelijk doorklonken, zei hij langzaam: ‘Waar ben je in verzeild geraakt, Sidney?’

‘Ik spreek je nog wel.’ Nog terwijl ze het zei, draaide ze zich al om.

Toen ze weg was, bleef Fisher nog een paar minuten zitten. Toen sloot hij zijn computer weer aan op het telefoonnet.

Sawyer liet zich in zijn luie stoel zakken en nam een paar zoutjes. Hoofdschuddend keek hij nog eens naar het artikel over Jason Archer in de
Washington Post en sloeg de bladzijde om. Toen hij de kop daar zag, spuwde hij de zoutjes bijna weer uit. Het kostte hem twee minuten om het bericht door te lezen en snel een paar mensen te bellen. Toen hij daarmee klaar was, rende hij met twee treden tegelijk de trappen af en een minuut later schoot zijn wagen de straat uit.

Sidney zette de Ford op de oprit en liep snel het huis binnen, trok haar jas uit en rende naar de studeerkamer van haar man. Ze wilde net de aol -postbus openmaken toen ze plotseling opsprong. ‘O, god!’ Van hieruit kon ze het niet doen. Niet met wat er nu op stond, wat dat dan ook mocht zijn. Ze dacht snel na. Tyler, Stone had aol -software op zijn computers; daar zou ze de postbus wel kunnen openen. Gehaast pakte ze haar jas, rende naar de voordeur en trok die open. Haar luide gil was in de hele straat te horen.

‘Wat doet u hier?’

Sawyer hield de krant omhoog. ‘Heb je de krant al gezien?’ Sidney staarde naar de foto van Ed Page en aan haar gezicht was duidelijk te zien dat ze de foto herkende. ‘Ik... ik heb niet, nee, ik ben net...’ stamelde ze.

Sawyer stapte het huis binnen en smeet de deur met een klap dicht. Sidney liep naar de woonkamer. ‘Ik dacht dat wij een afspraak hadden. We zouden elkaar op de hoogte houden, weet je nog wel? En daarom gaan we nu eens praten. Nú!’

Ze schoot langs hem heen en rende naar de deur. Hij greep haar bij de arm en smeet haar op de bank, maar ze sprong onmiddellijk weer op. ‘Ga weg hier!’ schreeuwde ze.

Hij schudde zijn hoofd en hield de krant op. ‘Wil je er soms in je eentje op af? Dan kan die kleine meid van jou maar beter een nieuwe moeder gaan zoeken.’

Ze sprong op hem af en gaf hem een harde klap in zijn gezicht. Ze haalde al uit voor de volgende klap, maar hij greep haar beide armen vast en sloeg toen zijn armen stevig om haar heen. Ze stribbelde verwoed tegen.

‘Sidney, ik ben hier niet gekomen om met je te vechten. Of je man nou iets heeft misdaan of niet maakt niet uit. Ik ben er om je te helpen, maar dan moet je wel eerlijk tegen me zijn.’

Ze wortstelden door de kamer en vielen op de bank. Ze zat nu in een nogal ongemakkelijke houding op zijn schoot en deed nog steeds haar best om hem een mep te geven, maar hij bleef haar net zolang vasthouden tot de spanning in haar armen eindelijk verdween. Toen hij haar losliet, ging ze onmiddellijk in elkaar gedoken aan het andere uiteinde van de bank zitten. Hij liet zich in de kussens zakken en bleef rustig zitten wachten. Toen Sidney weer rechtop ging zitten, wreef ze met haar mouw de tranen van haar gezicht en likte snel haar lippen af voordat ze weer naar de krant keek die daar op de vloer lag. Haar blik werd onweerstaanbaar naar Ed Page getrokken.

‘Je hebt hem gesproken in het vliegtuig, hè?’ Sawyer vroeg het met heel zachte stem. Hij had Page in New Orleans in het vliegtuig zien stappen en uit de passagierslijst was gebleken dat de man in de stoel naast Sidney had gezeten. Dat was toen niet van belang geweest, maar nu was het dat wel. ‘Ja toch, Sidney?’

Ze knikte langzaam.

‘Vertel op dan, en dit keer alles.’

En dat deed ze. Ze vertelde alles... ook dat Jason zich op het vliegveld had verkleed, en dat Page haar was gevolgd en haar telefoon had afgeluisterd.

‘Ik heb met het kantoor van de patholoog-anatoom gesproken. Page is vermoord door iemand die precies wist hoe het moest. In beide longen zat een enkele steekwond. Een keurige snee door de halsslagader. Page is binnen een minuut overleden. Wie het ook mag hebben gedaan, het is niet de een of andere zwerver met een zakmes geweest die wat geld zocht om crack te kopen.’

Sidney haalde diep adem. ‘Daarom heb ik je in de garage bijna neergeschoten. Ik dacht dat ze me kwamen halen.’

‘Je hebt geen idee wie die “ze” zouden kunnen zijn?’

Sidney schudde van nee en wreef opnieuw over haar gezicht. Ze leunde achterover en keek hem aan. ‘Het enige wat ik weet, is dat mijn leven tot een hel is geworden.’

Sawyer pakte haar hand vast. ‘Nou, laten we maar eens kijken of we daar wat aan kunnen doen.’ Hij stond op en pakte haar jas van de vloer. ‘Detectivebureau Private Solutions heeft zijn hoofdkantoor in Arlington, tegenover de rechtbank. Ik ga daar eens langs, maar op dit moment hou ik je liever in het zicht. Ga je mee?’

Toen Sidney de diskette in haar zak voelde zitten, kreeg ze ineens een erg schuldig gevoel. Ze had zich er nog niet toe kunnen brengen om dat geheim te onthullen. Ze moest even slikken en zei toen: ‘Oké, ik ga mee.’

Het kantoor van Edward Page bevond zich in een onopvallend, laag kantoorgebouw tegenover de districtsrechtbank. Nadat Lee Sawyer zijn papieren had laten zien, toonde de dienstdoende beveiligingsman zich uitermate behulpzaam. Hij ging hen voor naar de lift en nog geen minuut later stapten ze uit op de tweede verdieping en liepen door de schemerige gang naar een deur van massief eikehout. Naast de deur hing een metalen naambord met de naam Private Solutions erin gegraveerd. De bewaker haalde zijn sleutel te voorschijn en probeerde de deur open te maken.

‘Verdomme!’

‘Wat is er?’ vroeg Sawyer.

‘Het slot wil niet open.’

‘Hoort die sleutel van jou niet op alle sloten te passen?’ vroeg Sidney.

‘Dat “hoort” wel, ja. We hebben al eens eerder problemen met die vent gehad.’

‘Hoezo?’ vroeg Sawyer.

De bewaker keek hen aan. ‘Hij heeft een ander slot op de deur laten zetten. De beheerder is helemaal uit zijn dak gegaan en dus heeft hij hem een andere sleutel gegeven, die volgens hem wél op het nieuwe slot paste. Nou, daar klopt dus geen bal van, dat kan ik u wel vertellen.’

Sawyer keek om zich heen om te zien of er zich nog andere mensen in de gang bevonden. ‘Is er nog een andere manier om hier binnen te komen?’

De bewaker schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik kan proberen om meneer Page thuis te bereiken en hem zeggen dat hij snel hierheen moet komen om de deur open te maken. Ik zal hem echt eens flink op zijn donder geven. Wat als er ooit eens iets gebeurt en ik hier naar binnen moet kunnen?’ Hij gaf een klap op zijn holster. ‘U weet wel wat ik bedoel.’

‘Ik denk niet dat het veel zin heeft om Page te bellen. Hij is dood. Vermoord,’ zei de fbi -agent kalm.

Langzaam werd het gezicht van de jongeman krijtwit. ‘Jezus Christus. O gottegottegod!’

‘De politie is hier niet langs geweest, toch?’ vroeg Sawyer. De bewaker schudde zijn hoofd.

Sawyer keek naar het slot en toen naar de deurposten.

‘Hoe komen we hier ooit binnen?’ vroeg de bewaker bijna fluisterend, terwijl hij met grote ogen de gang afspeurde op verscholen moordenaars.

In reactie daarop beukte Sawyer zo hard met zijn zware lijf tegen de deur dat het hout begon te versplinteren. Na nog zo’n dreun schoot de deur open en sloeg met een harde klap tegen de muur van het kantoor. Sawyer keek om naar de verblufte bewaker en veegde de splinters van zijn regenjas. ‘We komen nog wel even langs als we weer weggaan. Vriendelijk bedankt, hè.’

De bewaker bleef nog even met open mond staan kijken hoe Sawyer en Sidney het kantoor binnen stapten en liep toen hoofdschuddend weer terug naar de lift.

Sidney keek naar de kapotte deur en toen weer naar Sawyer. ‘Ik kan nauwelijks geloven dat hij niet eens om een huiszoekingsbevel heeft gevraagd. Heb je dat trouwens?’

Sawyer keek over zijn schouder. ‘Wat maakt jou dat nou uit?’

‘Als advocaat en procureur ben ik officieel verbonden aan de rechtbank, dus ik dacht dat ik het maar beter even kon vragen.’

Hij haalde zijn stevige schouders op. ‘Zullen we iets afspreken, mevrouw de procureur? Als we iets vinden, mag u het bewaren terwijl ik even een huiszoekingsbevel haal.’ Onder andere omstandigheden zou Sidney in lachen zijn uitgebarsten en zelfs nu verscheen er even een glimlach op haar gezicht, wat Sawyer weer een beetje opvrolijkte.

Het kleine kantoor was eenvoudig en netjes ingericht. Het daaropvolgende half uur zochten ze alles af, maar zonder ook maar iets ongewoons te vinden. Wél vonden ze wat briefpapier met Pages huisadres erop: een flat in Georgetown. Sawyer ging op het bureau zitten en keek de kleine ruimte door. ‘Ik wilde dat mijn kantoor zo netjes was. Maar ik zie hier niets waar we wat aan zouden kunnen hebben.’ Er verscheen een sombere uitdrukking op zijn gezicht. ‘Ik zou het prettiger hebben gevonden als alles hier volkomen overhoop was gehaald. Dan hadden we in elk geval geweten dat iemand anders hier ook belangstelling voor had.’

Terwijl hij zat te praten liep Sidney nogmaals het vertrek rond, bleef plotseling staan voor een rij grijze metalen archiefkasten en keek naar de vloer, die bedekt was met vast tapijt in een heel doffe kleur beige. ‘Hé, da’s raar.’ Ze ging op haar knieën zitten, bukte zich, zodat haar gezicht nu bijna het tapijt raakte, en keek in de smalle gleuf tussen de twee dichtstbijzijnde kasten. De andere archiefkasten stonden allemaal tegen elkaar aan. Ze zette haar schouder tegen de buitenste kast, gaf er een harde duw tegen en keek toen over haar schouder. ‘Kun je me even helpen?’ Hij liep naar haar toe, gebaarde dat ze uit de weg moest gaan en schoof de kast weg. ‘Druk eens op die lichtknop daar,’ zei Sidney opgewonden.

Dat deed hij en daarna kwam hij weer bij haar staan. ‘Wat heb je gevonden?’

Sidney ging opzij zodat de fbi -agent het kon zien. Op de vloer waar de kast had gestaan, zat een roestvlek. Het was geen heel grote, maar hij was nu wel duidelijk zichtbaar. Verbaasd keek Sawyer haar aan. ‘Nou, én? In mijn kantoor zitten er wel tien van dat soort vlekken in het kleed. Metaal roest, die roest komt in het tapijt terecht en hocus pocus... een roestvlek.’

Sidneys ogen schitterden. ‘Werkelijk?’

Triomfantelijk wees Sidney op de vlek. De diepe moeten in het tapijt gaven vaag maar zonder twijfel aan dat de kast keurig netjes tegen de kast ernaast had gestaan. Er had helemaal geen gleuf moeten zijn.

Ze wees naar de kast die Sawyer verplaatst had. ‘Kijk eens even aan de onderkant.’

Sawyer deed het. ‘Geen roestvlekken,’ zei hij, en keek haar aan. ‘Dus iemand heeft deze kast kortgeleden een beetje verschoven. Waarom?’

‘Omdat die roestvlek afkomstig is van een àndere kast, een kast die hier nu niet langer staat. Ze hebben de moeten die de vorige kast in het tapijt had achtergelaten er met een stofzuiger uitgezogen, maar die roestplek hebben ze niet weg weten te krijgen. Dus hebben ze het op één na beste gedaan en er een andere archiefkast overheen gezet, in de hoop dat die ruimte tussen de twee kasten niemand zou opvallen.’

‘Maar jou is hij wel opgevallen,’ zei Sawyer met bewondering in zijn stem.

‘Ik kon me gewoon niet voorstellen dat iemand die zo netjes was als die meneer Page van ons, wat ruimte tussen twee van zijn archiefkasten zou laten zitten. Het antwoord: dat heeft iemand anders gedaan.’

‘En dat betekent dus dat er wel degelijk iemand geïnteresseerd is in Edward Page en in wat hij in die archiefkast bewaarde. En dat betekent weer dat we op het juiste spoor zitten.’ Sawyer liep naar de telefoon op Pages bureau en gaf Ray Jackson snel opdracht om zoveel mogelijk over Edward Page te weten te komen als hij maar kon. Nadat hij had opgehangen, keek hij weer naar Sidney. ‘Zijn kantoor heeft niet al te veel opgeleverd. Zullen we daarom maar eens een bezoek brengen aan de woning van wijlen Edward Page?’

•45•

Page woonde op de begane grond van een groot gebouw dat rond de eeuwwisseling in Georgetown was opgetrokken en dat sindsdien verbouwd was tot een reeks pittoreske appartementen. De slaperige eigenaar van het gebouw had niet tegengesputterd toen Sawyer hem vertelde dat hij het appartement wilde bekijken. De man had gelezen dat Page dood was en zei dat hij het heel erg vond. Er was nog niemand aan de deur geweest, maar Pages dochter had gebeld vanuit New York. De privé-detective was een voorbeeldige huurder geweest. Hij hield er een wat eigenaardig levensritme op na en was soms een paar dagen weg, maar hij had altijd keurig op de eerste van de maand zijn huur betaald en zich altijd rustig en netjes gedragen. Voorzover de eigenaar wist, had hij geen vrienden.

Met behulp van de sleutel die de eigenaar hun gegeven had, maakte Sawyer de voordeur van de flat open. Nadat Sidney en hij naar binnen waren gestapt, drukte hij op de lichtknop en duwde toen de deur weer in het slot. Hij hoopte dat hij nu eindelijk ook eens een puntje zou scoren en als het even kon zelfs een home-run.

Ze hadden het logboek van de bewaker gecheckt: daaruit bleek dat de archiefkast de vorige dag was weggehaald. Twee mannen in werkkleding, met een keurig uitziende werkopdracht èn de sleutels van het kantoor. Sawyer dacht dat het bedrijf waarschijnlijk toch nep was geweest en de inhoud van Pages archiefkast, die vrijwel zeker een schat aan informatie had bevat, was nu vermoedelijk niet meer dan een hoopje as op de bodem van de een of andere verbrandingsinstallatie.

Pages huis was al even eenvoudig en netjes ingericht als zijn kantoor. Sawyer en Sidney liepen de kamers door om te zien hoe de flat was ingedeeld. De sfeer in de woonkamer werd sterk bepaald door een fraaie open haard met een grote schoorsteenmantel in Victoriaanse stijl en een van de wanden ging volkomen schuil achter een grote boekenkast. Te oordelen naar de boeken die erin stonden, had Ed Page veel gelezen en een eigenzinnige smaak gehad. Er was echter niets te vinden waaruit zou kunnen blijken waar Page de afgelopen tijd was geweest of wie hij naast Sidney en Jason Archer nog meer gevolgd zou kunnen hebben. Nadat ze zorgvuldig de woonkamer en de eetkamer hadden doorzocht, liepen ze verder.

De keuken en de badkamer leverden niets van enig belang op. Sawyer probeerde de gebruikelijke plaatsen, zoals de stortbak en de koelkast. Om te zien of die wel echt waren en geen geheime bergplaatsen voor aanwijzingen naar de moord op Ed Page, controleerde hij zelfs aandachtig de blikjes cola en de kroppen sla die in de koelkast lagen. Sidney was inmiddels de slaapkamer binnengelopen en had daar een grondig onderzoek ingesteld. Ze was begonnen onder het bed en de matras, en geëindigd met de kleerkast. De paar lege koffers daar waren niet voorzien van oude bagagelabels en ook de prullenbak was leeg. Ze gingen naast elkaar op bed zitten en keken aandachtig de kamer rond. Sawyer zag een klein stapeltje foto’s op het nachtkastje liggen: Edward Page en zijn gezin, in duidelijk gelukkiger dagen.

Sidney pakte een van de foto’s op. ‘Een leuk gezinnetje.’ Plotseling gingen haar gedachten naar de familiekiekjes in haar huis. Het leek ineens zo lang geleden dat iemand dat van haar eigen gezinnetje had gezegd. Ze gaf de foto aan Sawyer.

De vrouw was knap, dacht hij. De zoon leek sprekend op zijn vader en de dochter was heel leuk om te zien. Rood haar en met lange, puberachtige benen. De datumstempel op de achterkant gaf aan dat de foto vijf jaar geleden genomen was. Ze moest nu echt een stuk zijn, dacht hij. En toch had de huisbaas gezegd dat ze allemaal in New York woonden en Page had hier gewoond. Waarom?

Toen Sawyer de foto van de familie Page weer terug wilde leggen, voelde zijn wijsvinger een lichte oneffenheid aan de achterkant van de foto en toen hij die lospulkte, vielen er een paar ongeveer half zo grote foto’s uit. Sawyer raapte ze op en bekeek ze aandachtig. Ze waren allemaal van een en dezelfde persoon, een jongeman van midden-twintig, en hij meende een spoor van gelijkenis met Ed Page te ontwaren in de vorm van de kaak en de donkerbruine ogen. Een knappe vent, maar naar Sawyers smaak eigenlijk een beetje té knap. Een ontzéttend leuke jongen, dat was het eerste wat in hem opkwam; zijn kleren waren net iets te modieus en zijn haar zat veel te mooi.

Sidney draaide de foto’s één voor één om, maar de achterkant was blanco, op één foto na, en daar was het woord ‘Stevie’ op geschreven. Misschien was het Pages broer. Maar waarom had hij die foto’s dan verborgen?

Sidney keek hem aan. ‘Wat zou dat betekenen?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik begin bang te worden dat deze hele zaak me boven mijn pet gaat.’ Hij schoof alle foto’s weer terug, behalve de foto met de naam erachterop, die stopte hij in zijn jaszak. Ze keken de kamer nog eens rond, stonden op en gingen weg, waarbij ze de deur goed achter zich afsloten.

Sawyer liep met Sidney naar binnen en om er zeker van te zijn dat er verder niemand aanwezig was en dat alle ramen en deuren goed afgesloten waren, doorzocht hij het hele huis. ‘Of het nou dag of nacht is, zodra je iets hoort, bel je me. Begrepen?’ Sidney knikte. ‘Ik heb buiten twee man opgesteld en die kunnen hier binnen enkele seconden zijn.’ Hij liep naar de voordeur. ‘Ik ga even wat dingen natrekken en kom morgenochtend weer terug.’ Hij draaide zich om en keek haar aan. ‘Jij redt je hier wel, hè?’

‘Ja.’ Sidney sloeg haar armen om zich heen.

Sawyer zuchtte en leunde tegen de deur. ‘Ik hoop dat ik je op een dag de kant-en-klare oplossing van deze zaak kan komen brengen, Sidney, en dat méén ik.’

‘Je... je gelooft nog steeds dat Jason schuldig is, hè? Ik denk dat ik je dat ook niet kwalijk kan nemen. Alles lijkt daarop te wijzen, dat weet ik ook wel.’ Toen ze Sawyer nadrukkelijk aankeek, betrok zijn gezicht. Hij zuchtte en keek een andere kant op. Toen hij haar weer aankeek, zag ze echter een vage schittering in zijn ogen.

‘Laat ik het zo zeggen, Sidney,’ zei hij. ‘Ik begin enigszins te twijfelen.’

Ze keek hem vol verwarring aan. ‘Over Jason ?’

‘Nee, over iets anders. Maar dit kan ik je wel beloven: mijn eerste doel is het veilig en wel terugvinden van je man. Daarna kunnen we dan de rest wel uitzoeken. Oké?’

Ze trilde even en knikte toen. ‘Oké.’ Toen hij zich omdraaide, zei ze: ‘Dank je wel, Lee.’

Van achter het raam zag ze Sawyer naar de zwarte wagen met de twee fbi -agenten toe lopen. Hij keek even om, zag haar staan en zwaaide. Ze deed haar best om terug te zwaaien, maar veel meer dan een slap handgebaar werd het niet. Ze voelde zich eigenlijk nogal schuldig over wat ze nu ging doen. Ze liep van het raam weg, deed alle lichten uit, pakte haar jas en haar tasje en rende de achterdeur uit. Nadat ze tussen de bomen achter de achtertuin door was gerend, kwam ze bij het volgende huizenblok weer op de weg uit. Ze liep snel verder en vijf minuten later kwam ze bij een telefooncel. Nog geen tien minuten later kwam de taxi haar al ophalen.

Dertig minuten later duwde ze haar sleutel in het veiligheidsslot van haar kantoor en hoorde de zware glazen deur openklikken. Snel rende ze naar de liften en een minuut later stond ze op de verdieping waar haar firma zat. Stilletjes liep ze door de schemerige gang. De bibliotheek bevond zich aan het eind van de hoofdgang op haar verdieping. Door de openstaande matglazen deuren zag ze de lange rijen boeken die samen de indrukwekkende collectie juridische literatuur vormden waarover haar firma beschikte. De collectie was ondergebracht in een grote open ruimte met daaromheen een reeks studiehokjes en aparte werkkamers. Achter een paar schermen stond een rijtje computerterminals die de juristen van de firma gebruikten voor hun geautomatiseerde literatuuronderzoek.

Behoedzaam bleef Sidney in de deuropening staan en ze speurde de in het halfduister gehulde bibliotheek af. Ze hoorde niets en zag nergens iets bewegen. Gelukkig had geen enkele jonge collega het nodig gevonden om de hele nacht door te werken. Aan twee op elkaar aansluitende zijden van de bibliotheek keken twee glazen wanden uit op de straten van de stad. De luxaflex was echter helemaal naar beneden getrokken en dus kon niemand van buiten naar binnen kijken. Sidney ging aan een van de donkere beeldschermen zitten en zette het kleine bureaulampje aan dat naast de computer stond. Het was een risico, maar ze waagde het er maar op. Daarna haalde ze de diskette uit haar tasje en legde hem op tafel. Binnen een minuut was de computer gereed voor gebruik en kon ze de commando’s aanklikken die nodig waren om America On-Line op te starten. Ze tikte Jasons gebruikersnaam en wachtwoord in, en bedankte hem er in stilte voor dat hij haar die, toen ze een paar jaar geleden een aansluiting hadden genomen, uit het hoofd had laten leren. Terwijl ze met een verbeten en angstig gezicht naar het scherm staarde, werd haar ademhaling ondiep en kreeg ze een onvast gevoel in haar maag, alsof ze een verdachte was die op een uitspraak van de jury zat te wachten. De computerstem deed haar geschrokken opveren, maar hij zei waar ze op gehoopt had. ‘Er is post voor u.’

In de hal slopen twee paar benen naar de bibliotheek toe.

Sawyer keek op en zag Jackson binnenkomen. Ze zaten in de conferentieruimte van de fbi . ‘Zo, wat ben je te weten gekomen over meneer Page, Ray?’

Jackson ging zitten en sloeg zijn aantekenboekje open. ‘Ik heb een leuk gesprek met de Newyorkse politie gehad. Page is daar ooit agent geweest. Ik heb ook met Pages ex gesproken. Ik heb haar uit bed moeten bellen, maar je zei dat het belangrijk was. Ze woont nog steeds in New York. Sinds de scheiding heeft ze niet veel meer met hem te maken gehad. Hij onderhield echter heel nauwe banden met zijn kinderen. Ik heb zijn dochter gesproken. Het is een eerstejaars studente, achttien jaar oud, en nu moet ze haar vader al begraven.’

‘Wat had ze te vertellen?’ vroeg Sawyer.

‘Een hoop. Dat haar vader de afgelopen weken zo nerveus was geweest en niet wilde dat ze op bezoek kwamen. Hij droeg sinds kort weer een pistool bij zich, en dat had hij in jaren niet gedaan. In feite had hij zelfs een pistool meegenomen naar New Orleans, Lee. Hij heeft zelfs niet de kans gekregen om het te gebruiken. Arme vent.’

‘Waarom is hij vanuit New York hierheen verhuisd terwijl zijn gezin daar is blijven wonen?’

Jackson knikte. ‘Dat is interessant. Zijn vrouw wilde er niets over kwijt. Het huwelijk was op de klippen gelopen en daarmee uit. Zijn dochter dacht daar echter heel anders over.’

‘Heeft ze je een reden gegeven?’

Ed Pages jongere broer woonde ook in New York. Hij heeft een jaar of vijf geleden zelfmoord gepleegd. Hij had suikerziekte en heeft zichzelf een zware overdosis insuline toegediend nadat hij eerst zwaar had gedronken. Page en hij hadden een heel goede band. Zijn dochter zei dat haar vader daarna nooit meer de oude is geworden.’

‘Dus hij wilde gewoon een verandering van omgeving?’

Jackson schudde zijn hoofd. ‘Uit wat ik van zijn dochter heb gehoord, maak ik op dat Ed Page ervan overtuigd was dat zijn broer geen zelfmoord had gepleegd.’

‘Hij dacht dat het moord was?’

Jackson knikte.

‘Waarom?’

‘Ik heb bij de Newyorkse politie een kopie van het bestand opgevraagd. Misschien dat we daar wat wijzer van worden, hoewel... Ik heb een kort gesprek gehad met de rechercheur die de zaak destijds in behandeling heeft gehad, en die zei dat alles op zelfmoord of op een ongeluk wees. Page was dronken.’

‘Als hij zelfmoord heeft gepleegd, is daar dan ook een mogelijk motief voor bekend?’

Jackson leunde achterover. ‘Zoals ik al heb verteld, had Steven Page suikerziekte, wat wil zeggen dat zijn gezondheid niet al te best was. Volgens Pages dochter slaagde haar oom er nooit in om zijn insulineniveau goed in te stellen. Hoewel hij pas achtentwintig was toen hij stierf, was de biologische leeftijd van zijn inwendige organen dus waarschijnlijk een stuk hoger.’ Jackson zweeg even en bladerde zijn aantekeningen door. ‘Bovendien had Steven Page kort daarvoor te horen gekregen dat hij seropositief was.’

‘Shit. Dat verklaart waarom hij zo veel had gedronken,’ zei Sawyer.

‘Waarschijnlijk wel, ja.’

‘En misschien ook de zelfmoord.’

‘De Newyorkse politie denkt van wel.’

‘Hoe heeft hij dat opgelopen?’

Jackson schudde zijn hoofd. ‘Officieel weet niemand dat. Ik bedoel dat dat echt niet in het verslag van de patholoog-anatoom zal staan. Ik heb het aan de ex gevraagd, maar dat leverde ook al niets op. De dochter was er echter van overtuigd dat haar oom homoseksueel was, zij het niet openlijk, en dat hij op die manier met het hiv -virus besmet is geraakt.’

Sawyer wreef over zijn voorhoofd en blies een mondvol adem uit. ‘Wat kan de mogelijke moord op een homoseksuele man in New York, vijf jaar geleden, nou in vredesnaam te maken hebben met het feit dat Jason Archer zijn werkgever heeft bestolen en dat een vliegtuig in Virginia is neergestort?’

Jackson trok peinzend aan zijn lip. ‘Misschien was Page er op de een of andere manier achter gekomen dat Archer niet aan boord van dat vliegtuig is gegaan.’

Sawyer voelde zich even schuldig, hij wist door een gesprek met Sidney – een gesprek waarvan hij zijn partner niet op de hoogte had gebracht – dat Page wìst dat Jason niet aan boord was.

‘Dus Jason Archer verdwijnt en Page probeert het spoor te volgen via zijn vrouw?’

‘Dat zou best kunnen. Hé, misschien heeft Triton Page wel ingehuurd om te kijken of er ergens een lek in de organisatie zat, en is hij dat op het spoor gekomen.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Met hun eigen staf en het bedrijf van Frank Hardy hebben ze al meer dan genoeg beveiligingsmensen.’

Er liep een vrouw de kamer binnen. Ze had een dossiermap in haar hand. ‘Ray, dit is net overgefaxt. Het komt van de politie in New York.’

Jackson nam de map aan. ‘Bedankt, Jennie.’ Nadat ze weer de kamer uit was, begon Jackson aandachtig het dossier door te lezen terwijl Sawyer een paar telefoontjes pleegde.

‘Steven Page?’ vroeg Sawyer een tijdje later.

‘Ja. Erg interessant allemaal.’

Sawyer schonk een kop koffie in en ging naast zijn partner zitten.

‘Steven Page werkte voor Fidelity Mutual in Manhattan,’ zei Jackson. ‘Dat is een van de grootste beleggingsmaatschappijen van het hele land. Hij woonde in een mooie flat vol met antiek en schilderijen; hij had een kast vol met dure maatpakken en een Jaguar in de parkeergarage. Bovendien beschikte hij over een uitgebreide effectenportefeuille: aandelen, obligaties, staatsleningen, vreemde valuta. Alles bij elkaar was die portefeuille meer dan een miljoen dollar waard.’

‘Niet slecht voor iemand van achtentwintig, maar die effectenmakelaars verdienen allemaal schatten geloof ik. Je hoort in elk geval de hele tijd verhalen over snotapen die ongelooflijk veel geld verdienen en Joost mag weten wat ze er eigenlijk voor gedaan hebben, waarschijnlijk mensen zoals jij en ik een poot uitgedraaid.’

‘Ja, maar Steven Page was geen makelaar. Hij was financieel analist, iemand die de markt in de gaten houdt. Dat is gewoon loondienst, en niet eens zo’n heel hoog loon ook, volgens dit rapport.’

Sawyer trok zijn wenkbrauwen op. ‘Waar zijn al die effecten dan vandaan gekomen? Heeft hij het verduisterd bij Fidelity?’

Jackson schudde zijn hoofd. ‘Dat heeft de Newyorkse politie nagetrokken. Fidelity was geen geld kwijt.’

‘Dus wat was hun conclusie?’

‘Ik denk niet dat ze ooit zover gekomen zijn. Page werd in zijn appartement gevonden, alleen. De deur en de ramen waren allemaal van binnenuit afgesloten. En de patholoog-anatoom had verklaard dat het waarschijnlijk zelfmoord was door een overdosis insuline, dus toen hebben ze min of meer hun belangstelling verloren. Voor het geval je het niet wist, er worden in de Big Apple zo veel moorden gepleegd dat ze met een enorme achterstand zitten.’

‘Bedankt voor die nuttige informatie over het lijkenoverschot in New York, Ray. Wie heeft het geld geërfd?’

Jackson bladerde het dossier door. ‘Steven Page had geen testament laten opmaken. Zijn ouders waren dood en hij had geen kinderen, dus is alles naar zijn broer Edward gegaan. Verder had hij geen broers of zussen.’

Sawyer nam een slok koffie. ‘Interessant.’

‘Maar ik denk niet dat Ed Page zijn jongere broer heeft vermoord om het collegegeld van zijn kinderen te kunnen betalen. Uit wat ik heb gehoord, was hij net zo verbaasd als wie dan ook toen hij hoorde dat zijn broer miljonair was.’

‘Stond er verder nog iets in het verslag van de lijkschouwing?’

Jackson haalde twee pagina’s uit de map en schoof die naar Sawyer toe. ‘Steven Page is overleden aan een enorme overdosis insuline die hij eigenhandig in zijn dijbeen heeft geïnjecteerd. Dat is een lichaamsdeel dat diabetici vaak gebruiken om zich te injecteren en andere wondjes op het dijbeen gaven aan dat hij dat wel vaker gedaan had. Op de spuit die naast het lijk lag, zijn alleen zijn eigen vingerafdrukken gevonden. Bij het toxicologische onderzoek is er een alcoholpromillage van 0,18 in zijn bloed aangetroffen en dat zal de effecten van die overdosis beslist niet verzacht hebben. De temperatuur van het lijk was ongeveer 26 graden en dat wijst erop dat hij ongeveer twaalf uur dood moet zijn geweest toen hij werd gevonden. Het lijk was toen al volkomen stijf. Dat klopt met de lichaamstemperatuur en wijst er dus op dat hij tussen drie en vier uur ’s ochtends moet zijn gestorven. De huid was ook volkomen gelijkmatig verbleekt, wat aangeeft dat hij is gestorven op de plek waar zijn lijk is gevonden.’

‘Wie heeft hem gevonden?’

‘De huishoudster,’ zei Jackson. ‘Het zal wel geen leuk gezicht zijn geweest.’

‘Dat zijn lijken maar zelden. Is er nog een afscheidsbriefje gevonden?’

Jackson schudde zijn hoofd.

‘Heeft Page nog iemand gebeld voordat hij stierf?’

‘De laatste keer dat Steven Page vanuit zijn flat een telefoongesprek heeft gevoerd, was diezelfde avond om half acht.’

‘Wie heeft hij toen gebeld?’

‘Zijn broer.’

‘Heeft de politie Ed Page verhoord?’

‘Reken maar, vooral toen ze erachter kwamen hoeveel geld Steven Page had.’

‘Had hij een alibi?’

‘Een heel goed alibi zelfs. Zoals je weet, zat hij toen nog bij de politie. Terwijl zijn broer stierf, was hij samen met een stel collega’s op de Lower Eastside een paar drugsdealers aan het inrekenen.’

‘Heeft de politie naar dat telefoongesprek gevraagd?’

‘Hij zei dat zijn broer erg van streek was geweest. Steven had hem verteld dat hij seropositief was. Ed Page zei dat zijn broer al flink aangeschoten had geklonken.’

‘Is hij hem niet gaan opzoeken?’

‘Hij zei dat hij dat wel had willen doen, maar dat zijn broer er niets van wilde horen en uiteindelijk de hoorn op de haak heeft gesmeten. Hij heeft nog geprobeerd hem terug te bellen, maar er werd niet opgenomen en om negen uur begon zijn dienst. Hij zei dat hij had besloten dat hij zijn broer die nacht maar beter alleen kon laten en dat hij hem de volgende dag wel zou opzoeken. Hij was pas om tien uur ’s ochtends klaar met zijn werk, is een paar uur gaan slapen en is toen rond een uur of drie naar het kantoor gegaan waar zijn broer werkte. Toen hij daar te horen kreeg dat Steve die dag niet op zijn werk was verschenen, is hij rechtstreeks naar zijn broers flat gegaan en daar is hij min of meer op dezelfde tijd aangekomen als de politie.’

‘Jezus, wat moet die man zich schuldig hebben gevoeld.’

‘Als het mijn kleine broertje was geweest...’ zei Jackson. ‘Verdomme. Maar goed, ze hebben dus besloten dat het zelfmoord is geweest, en alle feiten lijken daar inderdaad wel op te wijzen.’

Sawyer stond op en begon rond de tafel te lopen. ‘En desalniettemin geloofde Ed Page niet dat het zelfmoord was. Ik vraag me af waarom.’

Jackson haalde zijn schouders op. ‘Waarschijnlijk is de wens de vader van de gedachte geweest. Misschien voelde hij zich wel ontzettend schuldig en gaf die gedachte hem een wat prettiger gevoel. Wie weet? De politie heeft niets gevonden wat op een misdrijf wees en nu ik het dossier heb gelezen, heb ik ook de indruk dat het gewoon zelfmoord was.’

Sawyer gaf geen antwoord. Hij was diep in gedachten verzonken.

Jackson pakte het rapport over Steve Page en nadat hij het weer in de dossiermap had gelegd, zei hij: ‘Hebben jullie in Pages kantoor nog iets gevonden?’

Sawyer keek zijn partner verstrooid aan. ‘Nee, maar bij hem thuis wel.’ Hij stak een hand in zijn binnenzak, haalde de foto met het opschrift ‘Stevie’ eruit en gaf die aan Jackson. ‘Hier, dit is wel interessant, want deze zat praktisch verstopt achter een andere foto. Ik ben er vrij zeker van dat dit een foto van Steven Page is.’

Zodra Jackson de foto zag, zakte zijn mond open. ‘O, mijn god!’ Hij stond op en terwijl hij met trillende handen de foto vasthield, zei hij opnieuw ‘O, mijn god!’, maar nu wat luider. ‘Dat kan niet. Dat is niet mogelijk.’

Sawyer greep hem bij de schouder. ‘Ray? Ray? Wat is er, verdomme?’ Jackson rende naar een andere tafel, en begon verwilderd het ene dossier na het andere door te bladeren. Terwijl hij telkens nadat hij er een paar seconden in gebladerd had, het dossier weer op tafel smeet en een nieuw pakte, werden zijn bewegingen steeds panischer. Na een tijdje kwam hij echter eindelijk tot rust en bleef met een opengeslagen dossier in zijn hand naar iets in de dikke stapel papier staan staren. Vrijwel onmiddellijk kwam Sawyer naast hem staan. ‘Godverdomme, Ray, wat is er nou?’ zei hij woest.

Nadat Jackson hem langzaam iets uit het dossier had aangegeven, bleef Sawyer vol ongeloof naar het iets te knappe gezicht op de foto staan staren. Het was een andere pose, maar het gezicht dat hem vanaf de foto aanstaarde, was duidelijk dat van Steven Page.

Sawyer griste de foto die hij uit de flat van Ed Page had meegenomen van het bureau waar Jackson hem zolang had neergelegd en keek er nog eens naar. Het was duidelijk dezelfde man.

Met grote ogen keek Sawyer naar Jackson. ‘Waar heb je die foto vandaan, Ray?’ vroeg hij heel langzaam, met een stem die nauwelijks meer was dan gefluister.

Nerveus likte Jackson zijn lippen af. ‘Dat geloof je toch niet?’

‘Waar, Ray? Wáár komt die foto vandaan?’

‘Uit de flat van Arthur Lieberman,’ zei Ray Jackson eindelijk.

•46•

Subj: Niet voor mij

Date: 95-11-26 08:41:52 est

From: ArchieKW2

To: ArchieJW2

Beste andere Archie: pas op met wat je typt. Stuur je trouwens vaak post aan jezelf? Een beetje melodramatisch bericht, maar het wachtwoord is leuk. Misschien moeten we eens een keer met elkaar praten over cryptografische technieken. Ik heb gehoord dat de geheime dienst gebruik maakt van racal-milgo, en dat dat een van de beste technieken is die er zijn. Tot ziens in cyberspace. Ciao.

Forwarded message:

Subj: Niet voor mij

Date: 95-11-19 10:30:06 pst

From: ArchieJW2

To: ArchieKW2

sid alles verkeerd alles omgekeerd/disk gepost1099121. 19822. 29629. 295111. 39614 seattlepakhuisvraaghulpssnelI

Terwijl Sidney naar het computerscherm staarde, zwalkte haar geest heen en weer tussen hyperactiviteit en volslagen verbijstering. Ze had gelijk gehad, Jason had op de ‘K’ gedrukt in plaats van op de ‘J’. Bedankt, ArchieKW2, wie je ook mag zijn. Fisher had ook gelijk gehad over het wachtwoord: het was inderdaad bijna dertig tekens lang. Want ze nam aan dat al die nummers een wachtwoord vormden.

Toen ze de datum van het oorspronkelijke bericht zag, voelde ze hoe de moed haar in de schoenen zonk. Haar man had geschreven dat ze zich moest haasten en hoewel ze er niets aan kon doen dat het zo lang had geduurd, voelde ze nu een allesoverweldigend gevoel van schuld. Ze printte de pagina uit en stopte hem in haar zak. In elk geval zou ze nu kunnen lezen wat er op de disk stond. Bij die gedachte voelde ze een scheut adrenaline door haar heen gaan.

Toen ze iemand de bibliotheek hoorde binnenkomen, stroomde er nog meer energie door haar lijf. Voorzichtig verliet ze het programma en zette ze de computer uit. Terwijl ze met trillende handen de diskette in haar tasje stopte, bleef ze zitten wachten op nieuwe geluiden. Ze ademde nu met korte stoten en legde haar hand op de kolf van haar pistool.

Toen ze rechts van haar een geluid hoorde, stond ze op en sloop gebukt naar links, sloeg een hoek om en bleef stilstaan. Ze stond nu recht tegenover een hele plank vol met arrestenbundels, boeken waar ze een groot deel van haar opleiding en haar eerste jaren als advocaat in had zitten studeren. Terwijl ze door een opening in de lange rijen tuurde, waren haar gedachten echter niet op moeilijke boeken gericht. De man stond in de schaduw. Ze kon zijn gezicht niet zien en durfde niet verder te lopen uit angst om een geluid te maken dat haar zou verraden. De man kwam nu recht op haar af. Terwijl ze langzaam achteruitliep, klemde ze haar hand wat strakker om de Smith & Wesson en zette met haar wijsvinger de veiligheidspal om. Toen trok ze het pistool uit de holster en ging diep gebukt achter een van de schermen staan. Terwijl ze daar stond te luisteren, probeerde ze wanhopig een uitweg te bedenken. Het probleem was dat er maar één deur was die toegang gaf tot de bibliotheek. Ze zou de bibliotheek rond moeten lopen om haar achtervolger, wie dat ook mocht zijn, voor te blijven tot ze bij de deur was en het dan op een lopen moeten zetten. Dat was haar enige kans. De liften bevonden zich aan het eind van de gang. Zou ze er ooit in slagen die te bereiken?

Ze liep een paar meter verder, bleef even staan, en deed toen weer hetzelfde. Ze moest ervan uitgaan dat ze zo veel geluid maakte dat de man haar kon horen, maar ze had het idee dat hij daar niet uit zou kunnen opmaken wat haar strategie was. De voetstappen achter haar pasten zich echter vrijwel perfect aan aan haar manoeuvres en dat alleen al had voldoende moeten zijn om haar te waarschuwen. Ze was nu bijna bij de uitgang en kon zelfs in het schemerduister de matglazen deuren al zien. Ze verzamelde haar kracht en moed voor de volgende paar stappen en besloot dat ze het daarna op een lopen zou zetten. Nog anderhalve meter. Ze was nu bijna de bibliotheek uit. Terwijl ze zich zo dicht mogelijk tegen de muur drukte, begon ze tot drie te tellen.

Verder dan één kwam ze niet.

Het plotselinge licht verblindde haar. Tegen de tijd dat ze weer wat kon zien, stond de man vlak naast haar. Terwijl haar pupillen zich nog verder vernauwden, bracht ze automatisch haar pistool in de aanslag.

‘Mijn god, ben je gek geworden?’ Philip Goldman knipperde met zijn ogen om te wennen aan het felle licht.

Sidney keek hem sprakeloos aan.

‘Waarom sluip jij hier rond, en met een pistool nog wel?’

Sidney stopte met trillen. ‘Ik ben firmant hier, Philip. Ik heb het volste recht om hier te zijn.’ Haar stem klonk nog wat onvast, maar ze keek hem recht in de ogen.

Met een sneer in zijn stem zei Goldman: ‘Lang zal dat niet meer duren, hoor.’ Hij haalde een envelop uit zijn binnenzak. ‘Dit bespaart de firma in elk geval de koerierskosten.’ Hij hield haar de envelop voor. ‘Je ontslagbrief. Als je zo vriendelijk zou willen zijn om nú te tekenen, dan bespaart ons dat allemaal een heleboel problemen en wordt de firma niet zo in verlegenheid gebracht.’

Sidney nam de envelop niet aan, maar bleef haar ogen en haar pistool op Goldman gericht houden.

Goldman streek met zijn vinger over de envelop voor hij naar het pistool keek. ‘Zou je dat ding weg willen stoppen voordat je nog meer misdrijven op je CV krijgt?’

‘Ik heb niets misdaan, verdomme, en dat weet je best,’ zei ze verhit.

Goldman rolde met zijn ogen. ‘Maar natuurlijk. Ik weet zeker dat je helemaal niets te maken had met al die kwalijke intriges van die liefhebbende echtgenoot van je.’

‘Jason heeft ook niets misdaan.’

‘Nou, ik ga niet met je staan ruziën terwijl je een vuurwapen op me gericht houdt. Wil je dat alsjeblieft weg doen?’

Na een tijdje liet ze de 9mm zakken, maar toen schoot haar plotseling iets te binnen. Wie had het licht aangedaan? Goldman was zelfs niet in de buurt van de lichtknop geweest.

Voordat ze de gelegenheid kreeg om te reageren, greep een sterke hand haar bij de arm en werd het pistool haar met grof geweld uit handen gerukt. Ze voelde iets met een harde klap tegen haar aan beuken en klapte tegen de muur. Met een brandende pijn in haar hoofd zakte ze langzaam in elkaar. Toen ze opkeek, stond er een stevige man over haar heen gebogen. Hij was in het zwart gekleed en hield het pistool nu op háár gericht. Van achter hem kwam nu iemand anders te voorschijn.

‘Hallo, Sid. Heb je nog meer telefoontjes van dode mannen gekregen de afgelopen tijd?’ vroeg Paul Brophy lachend.

Met trillende benen slaagde Sidney erin om langzaam weer op te staan en terwijl ze tegen de muur leunde, probeerde ze verwoed om weer wat lucht te krijgen.

Goldman keek naar de stevig gebouwde man. ‘Mooi werk, Parker. Ga nu maar naar de wagen. We komen over een paar minuten achter je aan.’

Parker knikte en stopte Sidneys pistool in zijn jaszak. Ze merkte nu dat hij zelf ook een vuurwapen bij zich droeg en tot haar ontsteltenis zag ze hoe hij haar tasje van de vloer pakte en ermee wegliep.

‘Jullie zijn me gevolgd!’

‘Ik wil graag weten wie er na werktijd in en uit gaat en daarom heb ik een elektronisch verklikkersysteem op de toegangsdeur laten installeren. Ik was zeer tevreden toen ik in het logboek zag dat jij hier om half twee naar binnen was gegaan.’ Hij keek naar de lange rijen boeken. ‘Wilde je wat research doen, of had je besloten het voorbeeld van je man te volgen en een paar geheimen te stelen?’ Als Paul Brophy haar niet te vlug af was geweest, zou Sidney hem met haar vuist in zijn gezicht hebben geslagen.

Onverstoorbaar zei Goldman: ‘Misschien kunnen we nu dan eindelijk ter zake komen.’ Sidney probeerde de gang in te rennen, maar Brophy versperde haar de weg en duwde haar de bibliotheek weer in. Als blikken konden doden, zou hij dit moment niet overleefd hebben. ‘Van firmant bij een groot advocatenkantoor naar inbreker in een hotel in New Orleans. Dat moet een hele omschakeling zijn geweest, Paul.’ De glimlach op zijn gezicht verdween.

Sidney keek naar Goldman. ‘Als ik nu ga gillen, hoort iemand me misschien wel.’

Koeltjes antwoordde Goldman: ‘Alle werknemers en firmanten zijn vandaag vroeg weggegaan. De firma houdt zijn jaarlijkse conferentie in Florida, weet je nog wel? Ze komen pas over een paar dagen terug. Jammer genoeg werd ik onverwacht weggeroepen, zodat ik morgenochtend vroeg pas het vliegtuig kan nemen. Paul had soortgelijke problemen. Alle anderen zijn wel gegaan.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Dus je kunt naar hartelust gillen. Je hebt echter alle reden om met ons samen te werken.’

Met half dichtgeknepen ogen keek Sidney de beide mannen aan. ‘Waar hebben jullie het over?’

‘Dit gesprek kan maar beter in mijn kantoor worden gevoerd.’ Goldman wenkte naar de deur en haalde toen een klein kaliber revolver te voorschijn om zijn woorden kracht bij te zetten.

Nadat Brophy de deur van het kantoor had dichtgeduwd en op slot had gedaan, overhandigde Goldman hem de revolver en ging aan zijn bureau zitten. Hij wenkte Sidney dat ze tegenover hem moest komen zitten. ‘Je hebt wel een opwindende maand achter de rug, Sidney.’ Hij haalde de ontslagbrief weer te voorschijn. ‘Ik ben bang dat je recente excessen je je vaste betrekking bij deze firma hebben gekost en het zou me niet verbazen als de firma en Triton Global een civiele procedure tegen je aanspannen. Misschien doen ze ook wel aangifte van een misdrijf.’

Sidney keek Goldman met felle ogen aan. ‘Je houdt me hier vast, tegen mijn wil en met een geladen revolver op me gericht, en dan heb je de euvele moed om mij te vertellen dat ík bang moet zijn dat er aangifte wordt gedaan?’

‘Paul en ik zijn allebei maat hier. We hebben een insluiper opgemerkt die in de bibliotheek god mag weten wat aan het uitspoken is. We proberen het verdachte sujet aan te houden en wat doet ze? Ze trekt een pistool. We zijn erin geslaagd om haar het pistool afhandig te maken, godzijdank voordat er iemand gewond is geraakt, en nu houden we haar vast tot de politie komt.’

‘De politie?’

‘O, dat is waar ook. Ik heb de politie nog niet gebeld, hè? Wat verstrooid van me.’ Goldman nam de hoorn op en ging toen zonder dat hij een nummer had gedraaid achterover zitten. ‘O, nou schiet me weer te binnen waarom ik ze nog niet heb gebeld.’ Hij zat haar nu duidelijk te jennen. ‘Wil je weten waarom?’ Sidney gaf geen antwoord. ‘Je bent gespecialiseerd in het afsluiten van zakelijke transacties, Sidney. Wat zeg je ervan als ik je een zakelijk voorstel doe? Het zou een manier zijn om op vrije voeten te blijven en wat geld te verdienen, en dat is altijd mooi meegenomen als je werkloos bent.’

‘Tyler, Stone is niet de enige firma in New York, Phil.’

Goldman huiverde toen ze zijn naam zo afkortte. ‘Nou, eigenlijk is dat in jouw geval niet helemaal correct. Zie je, wat jou betreft zijn er helemaal geen firma’s meer in New York, en in de rest van het land al evenmin, misschien wel in de hele wereld niet.’

Sidneys verwarring was haar nu duidelijk aan te zien.

‘Laten we nou wel wezen, Sidney.’ Goldmans ogen glommen even toen hij het verbale steekspel weer hervatte. ‘Je man wordt verdacht van een terreuraanslag waarbij bijna tweehonderd mensen om het leven zijn gekomen. Bovendien is het zonneklaar dat hij miljoenen dollars aan geld en geheimen heeft gestolen van een cliënt van deze firma en dat hij die misdrijven lang van tevoren heeft beraamd.’

‘Mijn naam heb ik nog niet horen vallen in dat belachelijke scenario van je.’

‘Je had toegang tot een heel groot deel van Tritons meest geheime gegevens, misschien wel tot archieven die zelfs je man niet mocht inzien.’

‘Dat hoorde bij mijn werk. Daar is niets crimineels aan.’

‘Zoals wij advocaten graag zeggen, en zoals ook nadrukkelijk in onze officiële erecode staat, moeten we “zelfs de schijn van onoirbaar handelen vermijden”. Ik denk dat je die grens al lang geleden hebt overschreden.’

‘Hoe dan? Doordat mijn man is verdwenen? Door ontslagen te worden op grond van allerlei onbewezen vermoedens? Waarom hebben we het niet eens over rechtszaken, zoals Sidney Archer versus Tyler, Stone wegens onwettig ontslag?’

Goldman keek Brophy snel even aan en gaf een nauwelijks merkbaar knikje. Sidney keek om en toen ze hem de minicassetterecorder te voorschijn zag halen, begon haar kin te trillen.

‘Die dingen komen soms heel goed van pas, Sidney,’ zei Brophy. ‘De opnames zijn zo helder dat het lijkt alsof je in dezelfde kamer staat.’ Hij drukte op de play -knop. Nadat ze een minuut had zitten luisteren naar haar gesprek met haar man, keerde Sidney zich met een ruk weer om naar Goldman.

‘Wat moet je van me, verdomme?’

‘Nou, laat me eens kijken. Ik neem aan dat we eerst de marktwaarde van deze informatie moeten bepalen. Wat is deze band waard? Hij bewijst dat je tegen de fbi hebt gelogen. Dat is op zich al een misdrijf. Dan is er het bieden van hulp en bijstand aan een voortvluchtige misdadiger. Medeplichtigheid door steun achteraf, ook al niet best, en zo kan ik nog een hele tijd doorgaan. We zijn geen van beiden strafpleiters, maar ik denk dat je wel begrijpt waar dit op gaat uitdraaien. Vader is spoorloos en moeder zit in de gevangenis. Hoe oud is jullie kleine meid nou? Tragisch toch, hè?’ Vol zogenaamde sympathie schudde hij zijn hoofd.

Sidney sprong op. ‘Val dood, Goldman. Jullie kunnen allebei doodvallen!’ Sidney kon zich nu niet meer beheersen en schreeuwde het uit van woede. Toen dook ze over het bureau heen, greep Goldman bij de keel en zou hem ernstig hebben verwond als Brophy hem niet opnieuw te hulp was geschoten. Meteen nadat Brophy haar van de oudere jurist had afgetrokken, wierp de nu hoestende en kokhalzende Goldman haar een woedende blik toe. ‘Als je me ooit nog aanraakt, zorg ik ervoor dat je de rest van je leven zult wegrotten in de gevangenis,’ sputterde hij.

De zwaar ademende Sidney keek hem met wilde ogen aan. Ze sloeg Brophy’s hand van zich af, maar omdat hij de revolver op haar gericht bleef houden, durfde ze zich verder niet te bewegen. Goldman trok zijn das recht, streek de ergste kreuken uit zijn overhemd en vervolgde, op die zelfverzekerde toon van hem. ‘Ondanks je onbehouwen reactie ben ik bereid om je heel genereus te behandelen. Als je de zaak rationeel kunt bekijken, zul je toch wel inzien dat het aanbod dat ik je wil doen te mooi is om af te slaan.’ Hij hield zijn hoofd een beetje scheef en wierp een snelle blik op de stoel.

Na een korte aarzeling ging Sidney weer zitten. Ze trilde over haar hele lichaam en zat moeizaam te hijgen.

‘Mooi. Nou, ik zal het zo kort mogelijk houden. De situatie is als volgt: ik weet dat je Roger Egert hebt gesproken, degene die nu de leiding heeft over de CyberCom-deal. Jij weet wat de laatste voorstellen zijn die Triton in deze zaak op tafel heeft gelegd. Ik wéét dat dat zo is. Je bent bovendien nog steeds in bezit van het wachtwoord van de bestanden die betrekking hebben op de CyberCom-transactie.’ Sidney keek Goldman met doffe ogen aan. Ze kon wel raden waar hij op uit was. ‘Ik wil niet alleen weten wat die laatste voorstellen zijn, maar ook wat het wachtwoord is, voor het geval er op het laatste moment nog iets verandert in de onderhandelingspositie van Triton.’

Sidney kon nu weer normaal ademhalen. Langzaam zei ze: ‘ rtg moet wel wanhopig verlegen zitten om CyberCom als ze jou meer dan je gewone uurtarief betalen om de vertrouwensrelatie tussen advocaat en cliënt te schenden, om nog maar te zwijgen van het stelen van bedrijfsgeheimen.’

Onverstoorbaar ging Goldman verder: ‘In ruil daarvoor zijn we bereid om je tien miljoen dollar te betalen. Belastingvrij, natuurlijk.’

‘Zodat ik nu ik nergens meer een baan kan krijgen toch geen gebrek hoef te lijden en jullie zeker weten dat ik mijn mond hou?’

‘Zoiets, ja. Jij verdwijnt naar het een of andere prettige buitenland en brengt je dochtertje daar in luxe groot. De CyberCom-deal vindt doorgang. Triton Global gaat gewoon door met wat ze altijd al deden en Tyler, Stone blijft een levensvatbare firma. Niemand zal er slechter van worden. Het alternatief? Nou, dat is heel wat minder aangenaam. Voor jou dan. Snelheid is nu echter van het grootste belang. Over één minuut wil ik je antwoord horen.’ Starend naar zijn horloge telde hij de seconden af.

Sidney leunde achterover en overdacht mismoedig de weinige mogelijkheden die ze nu nog had. Als ze toestemde, zou ze rijk zijn. Als ze weigerde, zou ze waarschijnlijk naar de gevangenis moeten. En Amy? Ze dacht aan Jason en aan alle afschuwelijke gebeurtenissen van de afgelopen maand. Dat was meer dan genoeg voor één mens. Toen ze Goldmans triomfantelijke grijns zag, en besefte dat Paul Brophy achter haar ook honend stond te lachen, voelde ze haar gezicht verstrakken.

Ze wist nu wat haar te doen stond.

Ze zou ja zeggen en daarna haar eigen kaarten uitspelen. Ze zou Goldman de informatie geven die hij wilde hebben en dan naar Lee Sawyer gaan en hem alles vertellen, inclusief het bestaan van de diskette. Ze moest dan maar hopen dat ze een beetje gematst zou worden, maar ze zou Goldman en zijn cliënt tenminste openlijk aan de kaak hebben gesteld. Ze zou dan niet rijk zijn, en als ze naar de gevangenis moest, zou ze een tijd van haar dochtertje gescheiden worden, maar ze zou Amy in elk geval niet hoeven groot te brengen van Goldmans afpersingsgeld. En, wat nog belangrijker was, ze zou met zichzelf kunnen leven, zichzelf nog onder ogen durven te komen. ‘Het is tijd,’ zei Goldman.

Sidney zei niets.

Goldman schudde langzaam zijn hoofd en nam opnieuw de hoorn van de haak. Uiteindelijk gaf Sidney een nauwelijks merkbaar knikje. Met een brede grijns op zijn gezicht stond Goldman op. ‘Uitstekend. Wat zijn de voorwaarden en wat is het wachtwoord?’

Sidney schudde haar hoofd. ‘Mijn onderhandelingspositie is op dit ogenblik veel te kwetsbaar. Eerst het geld en dan de informatie. Anders bel je nu de politie maar.’

Goldman aarzelde even. ‘Tja, je bent nu inderdaad nogal kwetsbaar, maar daarom kunnen we ons inderdaad wel enige flexibiliteit veroorloven. Zullen we dan maar?’ Hij stond op en gebaarde naar de deur. Sidney keek hem verbaasd aan. ‘Nu we het eens zijn geworden, wil ik onze overeenkomst snel ten uitvoer brengen. Je zou naderhand weleens moeilijk te vinden kunnen zijn,’ legde Goldman uit. Toen Sidney opstond en zich omdraaide, schoof Brophy snel de revolver tussen zijn broekband en stootte haar toen opzettelijk aan met zijn schouder. ‘Je hoeft het niet persoonlijk op te vatten, hoor. Als je eenmaal een beetje tot rust bent gekomen in je nieuwe woonplaats, wil je misschien wel wat gezelschap, en ik denk dat ik in de nabije toekomst een heleboel geld en vrije tijd over zal hebben. Denk er maar eens over na.’

Toen Sidneys knie in zijn kruis werd geramd, zakte hij langzaam in elkaar. ‘Ik heb er even over nagedacht, Paul, en nu moet ik erg oppassen dat ik niet ga kotsen, dus als je dat lullige kleine dingetje van jou intact wil houden, zou ik maar uit mijn buurt blijven als ik jou was.’

Snel liep Sidney de gang in, met Goldman op haar hielen. Moeizaam slaagde Brophy erin om op te staan en met zijn handen om zijn geslachtsdelen geklemd, strompelde hij achter hen aan. Zijn gezicht was lijkbleek.

Op de onderste verdieping van de garage, vlak naast de liften, stond de limousine hen met draaiende motor op te wachten. Goldman hield de deur open en Sidney stapte langzaam in. Brophy, die nog steeds krom van de pijn voortstrompelde en verwoed probeerde om weer wat lucht te krijgen, stapte als laatste in en ging tegenover Sidney en Goldman zitten. Het schuifje in de glazen afscheiding tussen de chauffeur en de passagiers was helemaal dicht.

‘Het zal niet lang duren om de deal af te ronden. Je zult misschien merken dat het het handigst is om gewoon in je eigen huis te blijven wonen tot deze hele kwestie een beetje is overgewaaid. Daarna zetten we je op een vliegtuig naar een tussenbestemming. Daar kun je dan je dochtertje naartoe laten brengen en daarna kunnen jullie samen nog lang en gelukkig leven.’ Goldmans stem klonk nu erg joviaal.

Sidneys antwoord was volstrekt zakelijk. ‘En hoe zit het met Triton Global en de firma? Je had het toch over rechtszaken?’

‘Ik denk dat dat allemaal wel te regelen valt. Waarom zou de firma verwikkeld willen raken in een rechtszaak die haar enorm in verlegenheid kan brengen? En Triton kan toch zeker niets bewijzen?’

‘Dus waarom zou ik me dan onder druk laten zetten?’

Brophy hield de minicassetterecorder omhoog. Zijn gezicht zag nog steeds bleek. ‘Hierom, takkewijf dat je bent. Als je tenminste niet de rest van je leven in de gevangenis wil doorbrengen.’

Sidney bleef volkomen kalm. ‘Ik wil die band hebben.’

Goldman haalde zijn schouders op. ‘Nu niet, maar wie weet later nog weleens, als alles weer rustig is.’

Hij keek naar het glazen tussenschot. ‘Parker?’

Het schuifje werd open geduwd.

‘Parker, we kunnen gaan.’

De arm die nu door de opening werd gestoken, hield een pistool in de hand. Brophy’s hoofd spatte uit elkaar, zodat Goldman en Sidney ineens onder het bloed en de smurrie zaten, en hij zakte voorover op de vloer van de wagen. Goldmans mond viel open en toen het pistool op hém gericht werd, gilde hij vol ongeloof: ‘O, god! Parker! Néé!’

De kogel die nu in zijn voorhoofd smakte, maakte in één klap een einde aan Philip Goldmans carrière als buitengewoon arrogant jurist. Zowel zijn gezicht als de achterruit zat nu onder het bloed en door de kracht van de inslag werd zijn lijk achterover in de kussens geduwd. Toen zakte het opzij en viel tegen Sidney aan. Toen het pistool op haar gericht werd, schreeuwde ze het uit van angst en in paniek duwde ze haar nagels diep in het zachte leer van de bank. Een ogenblik staarde ze naar het gezicht dat geheel verborgen ging achter een zwart skimasker, maar toen werd haar blik onafwendbaar naar het blinkende pistool getrokken, dat nu nauwelijks anderhalve meter van haar gezicht vandaan hing. Terwijl ze daar op haar dood zat te wachten, werd elk detail van het pistool onuitwisbaar in haar geheugen gebrand. Het pistool werd op de rechterkant van de wagen gericht en toen Sidney onbeweeglijk bleef zitten, gebaarde de arm wat nadrukkelijker naar het rechterportier. Ze begreep er niets van, maar kennelijk was haar tijd nog niet gekomen en dus duwde ze met trillende armen Goldman van zich af en begon toen over het lijk van Paul Brophy naar buiten te klimmen. Terwijl ze moeizaam over de dode advocaat heen klauterde, glibberde haar hand uit in een plasje bloed, zodat ze languit op het lijk terechtkwam. Ze schrok en terwijl haar klauwende vingers wanhopig houvast zochten, voelde ze iets hards onder Brophy’s schouder zitten en klemde haar hand zich instinctief om het metaal. Met haar rug naar de schutter toe, slaagde ze erin ongemerkt Brophy’s revolver in haar jaszak te laten glijden.

Toen ze het portier opendeed, voelde ze iets in haar rug prikken. Ze schrok zich wezenloos, maar met veel wilskracht slaagde ze erin zich langzaam om te draaien en zag dat haar tasje eerst haar rug had geraakt en toen op Brophy’s lijk was terechtgekomen. Toen zag ze de arm van de schutter door het luikje uit het zicht verdwijnen; in zijn hand hield hij de computerdiskette die Jason haar had gestuurd. Met trillende handen pakte ze haar tasje op, duwde het zware portier verder open en nadat ze zich de auto uit had laten vallen, kwam ze moeizaam overeind en rende zo snel als ze maar kon weg.

In de wagen boog de man zich door het luikje. Naast hem zat Parker. Hij was voorover op het dashboard gezakt en er zat een kogelgat in zijn rechterslaap. Voorzichtig pakte de man de minicassetterecorder van de vloer van de auto op en speelde even een stukje van de band af. Hij knikte toen hij de stemmen hoorde en duwde toen zorgvuldig Brophy’s lijk iets opzij, schoof de recorder er een centimeter of vijf onder en liet het lijk toen weer terugzakken in zijn oorspronkelijke positie. De diskette ging in zijn heupgordel. Daarna raapte hij voorzichtig de drie uitgeworpen patroonhulzen op. Hij moest het de agenten ook weer niet al te gemakkelijk maken. Daarna stapte hij de wagen uit. Het pistool waarmee hij zojuist drie mensen had vermoord, was nu verscholen in een plastic tasje en zou ergens op een afgelegen plek gedumpt worden. Een afgelegen plek, ja, maar niet zo afgelegen dat de politie hem niet zou vinden.

Kenneth Scales zette zijn skimasker af. Onder de felle lampen van de verlaten garage straalden zijn helderblauwe ogen van voldoening. Opnieuw een goede nacht werk achter de rug.

Sidney bleef op de liftknop drukken tot de deuren eindelijk openschoven, stapte de lift in en leunde toen uitgeput tegen de wand. Ze zat onder het bloed. Ze kon het voelen. Het zat op haar gezicht, en aan haar handen. Het kostte haar alle zelfbeheersing die ze maar kon opbrengen om het niet uit te krijsen. Dat spul moest van haar af! Met een trillende vinger drukte ze op de knop van de zevende verdieping. Ze had geen idee waarom haar leven was gespaard, maar ze wilde niet het risico lopen dat de moordenaar alsnog van mening zou veranderen.

Toen ze het damestoilet binnen kwam lopen en haar bloederige spiegelbeeld zag, boog ze zich over de wasbak en kotste haar maag leeg. Toen viel ze op de vloer en bleef daar kreunend liggen kokhalzen. Er kwam al lang niets meer omhoog, maar ze kon het niet stoppen. Na een tijdje slaagde ze erin om weer op te staan en het bloed zo goed en zo kwaad als het ging van zich af te wassen. Ze liet het hete water over haar gezicht stromen tot de warmte haar weer tot bedaren bracht en bleef met beverige vingers haar haren uitkammen op dingen die daar niet in thuishoorden.

Daarna liep ze het toilet uit, rende door de gang naar haar kantoor en griste snel de extra regenjas die ze daar had hangen van de kapstok. Daaronder kon ze de restjes bloed die ze niet van haar kleren af had weten te krijgen goed verbergen. Daarna nam ze de hoorn van de haak om het alarmnummer te draaien. Met haar andere hand bleef ze de . 32 stevig vasthouden. Ze kon het gevoel niet van zich afzetten dat dat blinkende pistool elk ogenblik weer op haar gericht kon worden en dat de man met het zwarte masker haar deze keer niet in leven zou laten. Ze had al twee cijfers gedraaid toen ze plotseling de scène weer voor zich zag en haar hand boven de toetsen bleef hangen. In de wagen: het op haar gerichte pistool. En toen zag ze het.

De kolf. Er had een barst in de kolf gezeten. Toen ze het ding thuis uit de kast had gepakt, had ze het laten vallen. Die man had haar pistool gehad. Er waren zojuist drie mensen vermoord met háár pistool.

En toen zag ze nog een scène voor zich. Ze zag het zo helder dat elk detail ervan onuitwisbaar in haar brein werd gebrand. De band van het gesprek dat ze met Jason had gevoerd. Die lag daar ook, samen met de dode. De reden waarom de man haar in leven had gelaten, werd haar nu maar al te duidelijk. Hij had haar in leven gelaten om haar te laten wegrotten in de gevangenis. Als een doodsbang kind strompelde ze naar de tegenovergelegen hoek van haar kantoor en zakte daar op de grond. Haar lichaam trilde en schokte nu onbedwingbaar en terwijl de tranen over haar wangen stroomden, slaagde ze er maar niet in om haar langgerekte gekreun tot stoppen te brengen.

•47•

Sawyer zat nog steeds naar de foto van Steven Page te staren. In zijn gedachten zag hij het gezicht van de dode steeds groter en groter worden, tot hij er volkomen door verzwolgen dreigde te worden en hij zich genoodzaakt zag de foto te laten vallen en zich om te draaien.

‘Ik ben er gewoon van uitgegaan dat het een foto van een van Liebermans kinderen was. Ze lagen allemaal door elkaar op zijn bureau. Ik heb me eigenlijk helemaal niet gerealiseerd dat hij twéé kinderen heeft, en geen drie.’ Jackson sloeg zichzelf hard tegen zijn voorhoofd. ‘Het leek me gewoon niet zo belangrijk. En toen het zwaartepunt van het onderzoek van Lieberman naar Archer verschoof...’ Jackson stopte abrupt met praten en schudde zijn hoofd. Hij had duidelijk zwaar de pest in.

Sawyer zat op de rand van de tafel. Alleen degenen die hem heel goed kenden, konden weten dat de fbi -agent nog nooit in zijn hele carrière zo verbijsterd was geweest.

‘Het spijt me, Lee.’ Jackson keek nog eens naar de foto en kromp in elkaar. Sawyer klopte zijn partner zachtjes op de rug. ‘Het is niet jouw fout, Ray. Gezien de omstandigheden zou het mij toen ook niet belangrijk hebben geleken.’ Hij stond op en begon te ijsberen. ‘Maar nu is het dat wél. We zullen moeten laten bevestigen dat dit Steven Page is, al twijfel ik daar absoluut niet aan.’ Plotseling bleef hij stilstaan. ‘Hé, Ray, de politie is er toch nooit achter gekomen waar Page al dat geld vandaan had?’

Jacksons geest begon nu weer op volle toeren te draaien. ‘Misschien heeft Page Lieberman wel gechanteerd. Met zijn buitenechtelijke relatie bijvoorbeeld. Ze werkten allebei in de financiële wereld, dus ze zullen wel zo’n beetje dezelfde mensen hebben gekend. Dat zou verklaren waar hij al dat geld vandaan had.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Vrij veel mensen schijnen van het bestaan van die minnares op de hoogte te zijn geweest. En bovendien, de meeste mensen hebben echt geen foto’s in huis van iemand die hen chanteert.’ Jackson keek een beetje schaapachtig voor zich uit. ‘Nee, ik denk dat het dieper gaat.’
Sawyer leunde tegen de muur, sloeg zijn armen over elkaar en boog zijn hoofd. ‘Wat ben je trouwens over die geheimzinnige minnares te weten gekomen?’

Jackson nam even de tijd om het dossier in te kijken. ‘Niet veel. Ik heb een aantal mensen gevonden die geruchten hadden gehoord. Onbewezen geruchten, zoals ze allemaal onmiddellijk opmerkten. Ze waren doodsbenauwd om bij deze kwestie betrokken te raken en wilden niet dat hun naam zou worden genoemd. Ik heb me echt heel diplomatiek moeten opstellen om ze weer tot kalmte te brengen. Het was erg raar trouwens. Ze hadden allemaal over haar gehoord en wisten haar vrij goed te beschrijven, maar al die beschrijvingen verschilden een beetje van elkaar, en...’

‘En niemand had die mysterieuze vrouw ooit ontmoet.’

Jacksons gezicht betrok. ‘Ja, precies. Hoe wist je dat?’

Sawyer haalde diep adem. ‘Ray, heb je als kind dat spelletje wel eens gedaan waarbij je iets aan iemand moet vertellen, die het dan weer aan iemand anders vertelt, die het op zijn beurt weer moet doorvertellen? Tegen de tijd dat je aan het eind van de keten bent, is het een heel ander verhaal geworden. Of dat iemand een gerucht verspreidt, en dat iedereen het gelooft en er bijna op zou durven zweren dat het waar is, terwijl er helemaal niets van klopt.’

‘Jezus, ja. Mijn oma leest zo’n roddelblad. Ze gelooft alles wat erin staat en praat alsof ze met eigen ogen heeft gezien dat Liz Taylor aan boord van de Space Shuttle met Elvis naar bed is geweest.’

‘Precies. Het is niet waar, het is helemaal van A tot Z verzonnen, maar de mensen zijn er heilig van overtuigd dat het waar is, gewoon omdat ze er iets over hebben gehoord of gelezen, en helemaal als ze het van verschillende mensen hebben gehoord.’

‘Je bedoelt...?’

‘Ik bedoel dat ik niet geloof dat er ooit een blonde minnares is geweest, Ray. Of liever gezegd, ik denk dat dat gerucht met een specifiek doel in omloop is gebracht.’

‘Wat voor een doel dan?’

Sawyer haalde diep adem. ‘Om te verhullen dat Arthur Lieberman en Steven Page een relatie hadden.’

Jackson liet zich in zijn stoel vallen en keek Sawyer verbluft aan. ‘Dat meen je toch niet?’

‘Waarom had hij die foto van Page in zijn flat liggen, vlak naast die van zijn kinderen? En die liefdesbrieven die je hebt gevonden, waarom waren die die niet ondertekend? Ik durf er een week salaris om te verwedden dat het Steven Pages handschrift is. En bovendien is er het feit dat Page een heel gewoon salaris had maar wel miljonair was. Dat is helemaal niet zo vreemd als je regelmatig het bed deelt met iemand die al een heleboel mensen miljonair heeft gemaakt.’

‘Ja, maar waarom dan een kulverhaal over een minnares? Dat had hem zijn benoeming tot voorzitter kunnen kosten.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Ach, dat is vandaag de dag nog maar zeer de vraag, Ray. Als benoemingen zouden afketsen op huwelijkstrouw zouden een heleboel leidende figuren in dit land morgen hun koffers kunnen pakken. En hij is er toch maar mooi de hoogste baas van de Fed mee geworden. Maar denk je dat het ook zo gelopen zou zijn als bekend zou zijn geworden dat Lieberman homoseksueel was en een vriendje had dat ongeveer half zo oud was als hijzelf? Vergeet niet dat de financiële wereld in dit land ontzettend behoudend is.’

‘Oké, ze zouden gehakt van hem hebben gemaakt, dat lijkt mij ook, maar dit is toch wel ontzettend hypocriet. Overspel plegen mag dus, zolang als je het maar doet met iemand van het andere geslacht.’

‘Precies. En dus verzin je een verhaal over een heteroseksuele relatie om de homoseksuele relatie verborgen te houden. Dat deden ze vroeger in Hollywood vaak met mannelijke filmsterren die niet op vrouwen vielen. De studio regelde dan wel een huwelijk voor ze; allemaal niet meer dan een hoop ingewikkeld gedoe om een lucratieve carrière te redden. Liebermans dekmantel was niet perfect, maar veel heeft het niet gescheeld. En of ze nou wel of niet heeft geweten wat er werkelijk aan de hand was, zijn vrouw hield haar mond wel, want daar kreeg ze dik voor betaald. En ze is inmiddels al lang dood, dus van haar hadden ze niets meer te duchten.’

Jackson veegde zijn voorhoofd droog. ‘Jezus.’ Hij keek Sawyer verbaasd aan. ‘Maar in dat geval moet Steven Pages dood toch zelfmoord zijn geweest? Lieberman had geen reden om hem te vermoorden.’

Sawyer schudde zijn hoofd. ‘Hij had alle reden om hem te vermoorden, Ray.’

‘Hoezo?’

Sawyer zweeg even, tuurde naar zijn handen en zei toen zachtjes: ‘Zullen we eens raden aan wie Steven Page zijn hiv -infectie te danken had?’

Met grote ogen zei Jackson: ‘Lieberman?’

Sawyer keek op. ‘Ik ben erg benieuwd of Lieberman seropositief was.’

Plotseling begon het Jackson te dagen. ‘Als Page weet dat hij een dodelijke ziekte heeft, heeft hij ook geen reden meer om zijn mond te houden.’

‘Precies. Door je minnaar besmet worden met een dodelijke ziekte zal in de meeste mensen geen gevoelens van loyaliteit opwekken. Steven Page hield Arthur Liebermans toekomst in zijn handen. Ik denk dat dat wel een goed motief voor moord is.’

‘Dus we zullen deze zaak opnieuw vanuit een heel nieuwe invalshoek moeten benaderen?’

‘Inderdaad. Op dit moment hebben we alleen maar een hoop vermoedens, maar niets waarmee we bij de officier van justitie kunnen aankomen.’

Jackson stond op en begon de dossiers op een stapeltje te leggen. ‘Dus jij denkt dat Lieberman Page heeft laten vermoorden?’

Toen Sawyer geen antwoord gaf, draaide Jackson zich om en zag dat zijn partner peinzend voor zich uit zat te staren.

‘Lee?’ Eindelijk keek Sawyer hem aan.

‘Dat heb ik nooit gezegd, Ray.’

‘Maar...’

‘Tot morgen. Zorg dat je wat slaap krijgt. Je moet morgen goed uitgerust zijn.’ Sawyer stond op en liep naar de deur. ‘Ik moet nodig iemand spreken.’

‘Wie?’

Sawyer keek even om. ‘Charles Tiedman, de voorzitter van de raad van bestuur van de San Francisco Federal Reserve Bank. Lieberman heeft niet meer de kans gekregen om hem op te zoeken en ik denk dat het hoog tijd wordt dat iemand dat eens doet.’

Toen Sawyer wegliep, bleef Jackson nog een tijdje over de dossiermappen gebogen staan. Het duizelde hem.

•48•

Langzaam krabbelde Sidney weer op. Terwijl haar gevoelens van hopeloosheid en angst vervaagden, werden ze vervangen door iets nog veel sterkers: de drang tot zelfbehoud. Ze maakte een van de laden van haar bureau open en haalde haar paspoort eruit. Het was in het verleden meer dan eens voorgekomen dat ze plotseling naar het buitenland had gemoeten, maar dit keer zou de reden zo persoonlijk zijn als het maar kon: haar leven stond op het spel. Ze liep naar het kantoor naast het hare. Het was van een jonge associé die toevallig een enorme fan van de Atlanta Braves was, en een groot deel van zijn boekenkasten weerspiegelde dat enthousiasme.

Ze griste het honkbalpetje van de plank, stak haar lange haar op en trok de pet strak over haar hoofd.

Ze dacht er nog net op tijd aan om in haar portefeuille te kijken en zag tot haar stomme verbazing dat die nog steeds vol zat met de honderdjes die ze had opgenomen voor de tocht naar New Orleans. De moordenaar had er kennelijk geen belangstelling voor gehad. Ze liep snel het gebouw uit, hield een taxi aan en zei tegen de chauffeur waar ze heen moest. Even later liet ze zich opgelucht in de kussens van de achterbank zakken. Ze trok voorzichtig de .32 van Philip Goldman uit haar zak, stak hem in de holster die Sawyer haar had gegeven, en knoopte toen haar regenjas weer dicht.

De taxi kwam tot stilstand voor Union Station. Met een revolver op zak zou ze nooit door de luchthavenbeveiliging komen, maar Amtrak, de Amerikaanse nationale spoorwegmaatschappij, zou geen problemen opleveren. Haar plan was eenvoudig, althans nu nog. Ze zou naar een plek vluchten waar het veilig was en daar proberen erachter te komen wat er nou eigenlijk aan de hand was. Ze was wel van plan contact op te nemen met Lee Sawyer, maar als het zover was, wilde ze liever niet met de fbi -agent in een en hetzelfde land zitten. Het probleem was dat ze inderdaad had geprobeerd haar man te helpen. Ze had gelógen tegen de fbi. Achteraf gezien was dat ontzettend stom van haar geweest, maar ze had destijds geen andere mogelijkheid gezien. Ze had haar man toch zeker moeten helpen? En wat had ze nu bereikt? Haar pistool lag op de plek van een drievoudige moord en de bandopname van haar gesprek met Jason ook. Hoewel ze gedeeltelijk open kaart met Sawyer had gespeeld, moest die nu ook wel denken... Die zou meteen zijn handboeien te voorschijn halen, daar was ze zeker van. Ze begon zich weer wanhopig te voelen, maar verzamelde al haar moed, ze sloeg haar kraag op tegen de ijzige wind en liep het station binnen.

Ze kocht een tweedeklaskaartje voor de sneltrein naar New York. De trein ging over twintig minuten en zou om half zes ’s ochtends aankomen op Penn Station in New York. Daar zou ze een taxi nemen naar jfk Airport en daar een enkele reis kopen naar een ander land, ze wist nog niet welk. Ze liep naar de geldautomaat in het onderste deel van het station en nam nog wat geld op. Zodra er een arrestatiebevel werd uitgevaardigd, zouden haar bankpasjes onbruikbaar zijn. Plotseling schoot het haar te binnen dat ze geen andere kleren bij zich had en dat ze zoveel mogelijk incognito zou moeten reizen. Het probleem was dat de talloze kledingwinkels in het station op dit uur niet meer open waren. Ze zou moeten wachten tot ze in New York was.

Ze stapte een telefooncel in en keek snel even in haar adresboekje; Lee Sawyers kaartje viel eruit en ze staarde er even naar. Verdomme! Snel toetste ze het nummer van Sawyers huis, maar nadat de telefoon vier keer was overgegaan, trad het antwoordapparaat in werking. Ze aarzelde even, hing toen op en toetste snel een ander nummer in. De telefoon bleef eindeloos lang overgaan voordat er eindelijk een slaperige stem uit de hoorn klonk.

‘Jeff?’

‘Met wie spreek ik?’

‘Sidney Archer.’

Ze hoorde hoe Fisher zich omdraaide in zijn bed, waarschijnlijk wilde hij even op de wekker kijken. ‘Ik heb liggen wachten tot je zou bellen. Kennelijk ben ik in slaap gevallen.’

‘Jeff, ik heb niet veel tijd. Er is iets verschrikkelijks gebeurd.’

‘Wat? Wat is er dan?’

‘Hoe minder je weet, hoe beter.’ Ze aarzelde even en probeerde verwoed haar gedachten te ordenen. ‘Jeff, ik geef je het telefoonnummer van de cel waar ik nu te bereiken ben. Ga naar een telefooncel en bel me terug.’

‘Christus, het is... het is al twee uur geweest.’

‘Alsjeblieft, Jeff, doe het nou maar.’

Na wat gemopper stemde Fisher toe. ‘Geef me vijf minuten. Wat is het nummer?’

Nauwelijks zes minuten later ging de telefoon. Sidney griste de hoorn van de haak. ‘Je staat nu toch echt in een telefooncel, hè? Eerlijk?’

‘Ja! En het is hier stervenskoud, dus voor de dag ermee.’

‘Jeff, ik heb het wachtwoord. Het zat tussen Jasons e-mail. Ik had gelijk. Het was naar het verkeerde adres gestuurd.’

‘Geweldig, dan kunnen we het bestand lezen.’

‘Nee, dat gaat niet.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik de diskette kwijt ben.’

‘Wat? Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’

‘Dat doet er niet toe. Hij is weg en ik krijg hem nooit meer terug.’

Aan haar stem was nu duidelijk te horen hoe ellendig ze zich voelde. Ze besloot wat ze zou gaan zeggen. Ze zou Fisher vertellen dat hij een tijdje de stad uit moest. Te oordelen naar wat haar in de parkeergarage was overkomen, zou hij weleens in gevaar kunnen verkeren, ernstig gevaar zelfs. Ze verstrakte toen ze hoorde wat Fisher zei.

‘Nou, je hebt geluk, meid.’

‘Waar héb je het over?’

‘Ik ben niet alleen heel erg op geheimhouding gericht, maar ook een echte hebberd, een anaal-retentieve persoonlijkheid heet dat in het jargon. Ik ben de afgelopen jaren te veel bestanden kwijtgeraakt zonder dat er een goede back-up was, Sidney.’

‘Je bedoelt dat je...’

‘Terwijl je hier in de keuken bezig was...’ Hij liet een nogal theatrale stilte vallen, ‘... heb ik een paar kopieën van de bestanden op die diskette gemaakt. Eén op mijn harde schijf en één op een andere floppy.’

Sidney kon even geen woord uitbrengen. Toen dat haar weer lukte, bracht haar enthousiaste reactie Jeff aan het blozen. ‘Jeff, je bent een schat!’

‘Wanneer kom je hierheen om te kijken wat er op dat schijfje staat?’

‘Ik kom niet, Jeff. Het gaat niet.’

‘Waarom niet?’

‘Ik moet de stad uit, Jeff. Ik wil dat je die floppy naar een adres stuurt dat ik je zal geven. Met de Federal Express. Breng het er morgenochtend vroeg heen. Meteen als ze opengaan, Jeff.’

‘Ik snap het niet, Sidney.’

‘Jeff, je hebt me enorm geholpen, maar ik wíl niet dat je het begrijpt. Ik wil niet dat je hier nog dieper in verwikkeld raakt dan je al bent. Ga naar huis, haal die diskette op en ga dan naar een hotel. Vlak bij je huis is een Holiday Inn. Stuur de rekening maar naar mij.’

‘Sid...’

‘Zodra de Federal Express opengaat, moet je het pakje daar afgeven,’ herhaalde ze. ‘Daarna bel je met kantoor en laat ze weten dat je je vakantie nog een paar dagen verlengt. Waar woont je familie?’

‘In Boston.’

‘Mooi. Ga dan maar in Boston logeren. Stuur mij de rekening voor het vervoer. Als je wil, neem je maar een eersteklasticket. Maar gá!’

‘Sid!’

‘Jeff, ik moet zo weg, dus spreek me niet tegen. Je móet doen wat ik zeg. Dat is de enige manier waarop je redelijk veilig bent.’

‘Dit is toch geen geintje of zo?’

‘Heb je een pen bij je?’

‘Ja.’

Ze bladerde haar adresboekje door. ‘Noteer dit adres en stuur het pakketje daarheen.’ Ze gaf hem het postadres van haar ouders en hun telefoonnummer in Bell Harbor, Maine. ‘Het spijt me echt heel erg dat ik je hierbij betrokken heb, maar je was de enige die me kon helpen. Bedankt.’ Ze hing op.

Nadat hij langzaam de hoorn had opgehangen, speurde Fisher argwanend de donkere omgeving af, rende naar zijn wagen en reed naar huis. Hij wilde net zijn wagen parkeren toen hij een huizenblok achter hem een zwarte bestelwagen zag rijden en toen hij aandachtig in zijn achteruitkijkspiegel keek, zag hij twee donkere gestalten voorin zitten. Onmiddellijk begon hij een stuk sneller te ademen. Langzaam keerde hij zijn wagen en reed terug naar de binnenstad. Toen hij het busje passeerde, keek hij niet naar de bestuurder daarvan, maar toen hij weer in zijn achteruitkijkspiegel keek, zag hij dat hij gevolgd werd.

Fisher bracht zijn wagen tot stilstand voor een bakstenen gebouw van twee verdiepingen en keek op naar het grote bord met de naam cyber@chat erop. De eigenaar was een goede vriend van hem en Fisher had hem zelfs geholpen met het instellen van de computersystemen die Cyber@chat zijn klanten ter beschikking stelde.

De bar bleef de hele nacht open en daar was goede reden voor. Zelfs op dit uur van de nacht was hij nog voor bijna drie kwart gevuld, voornamelijk met studenten die de volgende ochtend niet vroeg op hoefden. Het was echter geen bar met luide muziek, uitbundige klanten en veel sigaretterook. (Vanwege de gevoelige computerapparatuur die er stond, was roken hier verboden.) In plaats daarvan klonk er het geluid van computerspelletjes en zachte, vaak zeer intense gesprekken over wat er te zien was op de alomtegenwoordige monitoren. De eeuwenoude kunst van het flirten was ook hier echter niet vergeten en diverse mannen en vrouwen zwierven door de ruimte, op zoek naar wat gezelschap en warmte, hoe kortstondig die dan ook mochten zijn.

Fisher zag zijn vriend de eigenaar, een jongeman van in de twintig, achter de bar staan en begon een gesprek met hem. Nadat hij voldoende had uitgelegd om zijn vriend in staat te stellen hem te helpen, overhandigde
Fisher hem een stukje papier met het adres in Maine erop dat Sidney hem gegeven had. De eigenaar liep naar achteren en nog geen vijf minuten later zat Fisher daar aan een computer. Toen hij uit het raam van de bar keek, zag hij nog net hoe de zwarte bestelwagen tot stilstand kwam in een steegje aan de overkant van de straat. Snel richtte hij zijn aandacht weer op de computer.

Een serveerster kwam een fles bier, een glas en een bord met hapjes brengen. Ze zette alles naast de computer en legde een linnen servet naast het bord. In het zorgvuldig opgevouwen servetje bevond zich een 3,5-inch diskette. Achteloos vouwde hij het servet open, duwde de diskette in de diskdrive en tikte snel een reeks commando’s in. Al snel hoorde hij het schrille gepiep van een modem en binnen een minuut had hij verbinding met zijn computer thuis. Het kostte hem ongeveer dertig seconden om de bestanden die hij van Sidneys floppy naar zijn harde schijf had gekopieerd, naar de blanco diskette te downloaden. Toen hij daarmee klaar was, keek hij opnieuw uit het raam. De bestelwagen stond er nog steeds.

De serveerster kwam weer naar zijn tafeltje gelopen. Ze was duidelijk op de hoogte van zijn plan en vroeg of er verder nog iets van zijn dienst was. Er lag een luchtkussenenvelop op haar dienblaadje. Het adres in Bell Harbor was er al op geschreven. Fisher keek nog eens uit het raam en zag twee politiemensen die naast hun surveillancewagens een luchtje stonden te scheppen. Toen de serveerster aanstalten maakte om de diskette te pakken, een onderdeel van het plan dat hij haastig samen met de eigenaar had opgesteld, schudde Fisher zijn hoofd. Sidneys waarschuwing was hem weer te binnen geschoten en hij wilde zijn vrienden niet nodeloos in gevaar brengen. Hij fluisterde iets tegen de serveerster, die knikte en met de envelop de kamer uit liep. Nauwelijks een minuut later was ze alweer terug en gaf Fisher een andere envelop aan. Hij keek ernaar en glimlachte toen hij zag hoeveel postzegels zijn vriend erop had geplakt. Deze envelop zou in elk geval niet retour afzender worden gestuurd wegens te lage frankering. Het was minder snel dan de Federal Express, maar gezien de omstandigheden zat er niets anders op. Hij deed de diskette in de envelop en nadat hij die had dichtgeplakt, stopte hij hem in zijn zak. Daarna rekende hij af en liet een forse fooi achter voor de serveerster. Hij smeerde wat bier op zijn gezicht, goot meteen ook maar wat over zijn kleren en sloeg de rest toen in één teug achterover.

Toen hij de bar uit kwam en naar zijn wagen liep, zag hij de koplampen van de bestelwagen aan gaan en hoorde hij de motor starten. Hij begon te wankelen en luidkeels te zingen. De twee agenten keken om. Hij ging in de houding staan, salueerde en nadat hij een diepe buiging naar hen had gemaakt, liet hij zich in zijn wagen vallen, startte de motor en reed aan de verkeerde kant van de straat op de agenten af. Op het moment dat hij met piepende banden langs de twee agenten reed, zat hij minstens dertig kilometer boven de maximumsnelheid. De agenten sprongen in hun wagens. De bestelwagen bleef hem op veilige afstand volgen, maar sloeg een zijstraat in toen de politiewagens Fisher hadden ingehaald. Zijn gevaarlijke rijgedrag en de zware bierlucht die om hem heen hing, zorgden ervoor dat ze hem onmiddellijk de handboeien om deden en hem snel naar het politiebureau afvoerden.

‘Ik hoop dat je een goede advocaat kent, jongen,’ blafte de agent van achter het stuur.

Fishers stem klonk volkomen helder, zelfs enigszins geamuseerd. ‘Ik ken er een hoop, agent.’

Op het politiebureau namen ze zijn vingerafdrukken en maakten een lijstje van de persoonlijke bezittingen die hij had moeten afgeven. Hij mocht één telefoongesprek voeren, maar voor hij dat deed, vroeg hij de adjudant van dienst of hij hem een gunst wilde doen. Een minuut later keek hij opgewekt toe hoe de luchtkussenenvelop in de postzak van het politiebureau verdween. Met de snail mail . Zijn medetechneuten moesten eens weten! Op weg naar de cel begon Jeff Fisher zelfs opgewekt te fluiten. mit -mensen lieten niet met zich sollen.

Tot zijn aangename verrassing hoefde Lee Sawyer niet helemaal naar Californië te reizen om Charles Tiedman te spreken te krijgen. Toen hij met de Federal Reserve had gebeld, had hij te horen gekregen dat Tiedman zich op dat ogenblik in Washington bevond, waar hij een conferentie zou bijwonen. Hoewel het bijna drie uur ’s ochtends was, had Tiedman, die nog steeds in het tijdschema van de westkust zat, er geen enkel bezwaar tegen om hem te woord te staan. In feite kreeg Sawyer zelfs de indruk dat de president van de San Francisco Federal Reserve Bank dat eigenlijk graag wilde.

Tiedman logeerde in het Four Seasons Hotel in Georgetown, en Sawyer en hij zaten nu tegenover elkaar in een privé-vertrek naast het restaurant, dat een paar uur eerder was dichtgegaan. Tiedman was een kleine, gladgeschoren man van voor in de zestig, die de gewoonte had om nerveus zijn handen in elkaar te slaan. Zelfs op dit late uur had hij nog een ingetogen driedelig grijs pak aan en een vlinderstrikje om. Op het vest hing een smaakvolle gouden horlogeketting. Sawyer zag het pittige kleine mannetje ineens voor zich terwijl hij met een zachte vilten pet op zijn hoofd in een ouderwetse sportwagen met open dak zat. Zijn conservatieve uiterlijk deed veel meer aan de oostkust denken dan aan het westen, en al in het begin van het gesprek kwam Sawyer te weten dat Tiedman voordat hij naar Californië was verhuisd, jarenlang in New York had gewoond. De eerste paar minuten van het gesprek hield hij zijn waterige grijze ogen en zijn breekbaar uitziende metalen brilletje vrijwel voortdurend strak op het tapijt gericht en keek hij de fbi -agent slechts zo nu en dan aan.

‘Ik neem aan dat u Arthur Lieberman goed hebt gekend,’ zei Sawyer.

‘We hebben samen op Harvard gezeten en zijn samen bij dezelfde bank begonnen. Ik ben getuige geweest bij zijn huwelijk en hij bij het mijne. Hij was een van mijn oudste en beste vrienden.’

Sawyer maakte snel gebruik van de opening die die woorden boden. ‘Zijn huwelijk is toch op een scheiding uitgelopen?’

Tiedman keek hem even aan. ‘Dat is juist.’

Sawyer keek in zijn notitieboekje. ‘Dat was toch rond de tijd dat hij kandidaat was voor het voorzitterschap van de Fed?’

Tiedman knikte.

‘Slechte timing.’

‘Dat kunt u wel zeggen.’ Tiedman pakte de karaf die op het tafeltje naast zijn stoel stond, schonk zich een glas water in en nam een grote slok. Zijn dunne lippen waren droog en ruw.

‘Ik heb begrepen dat de scheiding aanvankelijk hoogst onaangenaam dreigde te worden, maar toen snel geregeld is en zijn kansen niet werkelijk heeft beïnvloed. Kennelijk heeft hij geluk gehad.’

Tiedmans ogen schoten vuur. ‘Noemt u dat geluk?’

‘Ik bedoel alleen maar dat hij de baan heeft gekregen. Als goede vriend van Arthur weet u waarschijnlijk meer van deze kwestie dan wie dan ook.’ Sawyer keek Tiedman vragend aan.

Tiedman bleef een volle minuut lang zwijgen en zette toen met een diepe zucht zijn glas neer. Daarna leunde hij weer achterover en keek Sawyer recht in de ogen.

‘Hoewel hij inderdaad voorzitter van de Fed is geworden, heeft het “regelen” van die onaangename scheiding hem bijna alles gekost waarvoor hij al die jaren had gewerkt, meneer Sawyer, en dat was niet eerlijk na zo’n glanzende carrière.’

‘Maar het voorzitterschap betaalt toch niet slecht? Ik heb het opgezocht. Honderddrieëndertigduizend zeshonderd dollar per jaar. Hij was in goede doen.’

Tiedman moest lachen. ‘Dat kan wel zijn, maar voordat Arthur bij de Fed kwam werken, had hij honderden miljoenen dollars verdiend, en dus had hij een dure smaak en wat schulden.’

‘Grote schulden?’

Tiedman keek opnieuw naar de vloer. ‘Laten we het er maar op houden dat het wat meer was dan hij zich op dat salaris van de Fed kon veroorloven, ook al was dat in verhouding tot het modale inkomen in dit land dan tamelijk hoog.’

Terwijl hij die informatie even had laten bezinken, stelde Sawyer een andere vraag. ‘Kunt u me iets vertellen over Walter Burns?’

Tiedman keek hem scherp aan. ‘Wat wilt u weten?’

‘Gewoon, wat algemene achtergrondinformatie,’ zei Sawyer onschuldig.

Tiedman wreef nerveus over zijn onderlip en keek naar Sawyers opschrijfboekje. Sawyer ving zijn blik op en sloeg onmiddellijk het boekje dicht. ‘Officieus.’

Tiedman wierp hem een berustende blik toe. ‘Ik twijfel er niet aan dat Burns Arthur zal opvolgen als voorzitter. Dat is ook volkomen gepast. Hij was een volgeling van Arthur en stemde altijd met hem mee.’

‘Is dat slecht?’

‘Meestal niet.’

‘Wat bedoelt u daarmee?’

Toen hij de fbi -agent weer aankeek, stond er een verbazingwekkend scherpe uitdrukking op het gezicht van het kleine mannetje. ‘Daar wil ik mee zeggen dat het nooit verstandig is om klakkeloos het voorbeeld van iemand anders te volgen.’

Sawyer leunde achterover. ‘U was het dus niet altijd met Lieberman eens?’

Tiedman keek hem niet aan. Aan zijn gezicht was echter duidelijk te zien dat het hem nu intens speet dat hij ooit in dit gesprek had toegestemd.

‘Ik bedoel dat de leden van de Fed worden benoemd om op hun eigen oordeel af te gaan en niet om blindelings dingen voor zoete koek aan te nemen die nergens op gebaseerd zijn en die rampzalige consequenties kunnen hebben.’

‘Dat is sterke taal.’

‘Nou, we hebben dan ook een belangrijke taak.’

Sawyer keek in zijn aantekeningen van het gesprek dat hij met Walter Burns had gehad. ‘Burns zei dat Lieberman in een vroeg stadium de koe bij de hoorns heeft gevat en dat hij daarmee de markt eens wilde laten merken wie er nu eigenlijk de dienst uitmaakte. Ik neem aan dat u dat dus niet zo’n goed idee vond?’

‘Ik vond het belachelijk.’

‘Als het dan zo raar was, waarom heeft de meerderheid er dan mee ingestemd?’ Sawyer liet zijn scepsis duidelijk in zijn stem doorklinken.

‘De mensen die regelmatig kritiek hebben op het doen van economische voorspellingen, hebben daar inmiddels een standaardzin voor. “Geef een econoom de conclusies die je wil bereiken, dan zorgt hij wel voor de cijfers waarop je die kunt baseren.” Het zwermt in deze stad van de rekenmeesters die allemaal op basis van precies dezelfde cijfers tot volkomen verschillende conclusies komen, en dat gaat op voor alles, van de tekorten op de federale begroting tot het overschot bij de werknemersverzekeringen.’

‘U bedoelt dat je getallen eindeloos kunt manipuleren?’

‘Natuurlijk. Het gaat er alleen maar om wie er betaalt en wat die op zijn politieke agenda heeft staan,’ zei Tiedman geërgerd. ‘Je hebt ongetwijfeld weleens gehoord van het principe dat er voor elke actie een gelijkwaardige tegenovergestelde reactie plaatsvindt?’ Sawyer knikte. ‘Nou, ik ben ervan overtuigd dat de oorsprong daarvan eerder politiek dan wetenschappelijk is.’

‘Ik wil niet onbeleefd zijn, hoor, maar zou het kunnen zijn dat ze het gewoon niet met u eens waren?’

‘Ik ben ook niet alwetend, maar ik ben al veertig jaar nauw betrokken bij het reilen en zeilen van de geldmarkten. Ik heb markten met stijgende prijzen gezien en markten met dalende prijzen. Ik heb hele stevige economieën gezien en economieën die op instorten stonden. Ik heb voorzitters van de Fed gezien die snel en daadkrachtig optraden als er zich een crisis voordeed, en anderen die dan volkomen de kluts kwijtraakten, zodat de hele economie op zijn kop kwam te staan. Een onoordeelkundige verhoging van een half procent in de Federal Funds Rate kan honderdduizenden banen kosten en hele sectoren van de economie volkomen verwoesten. De Fed beschikt over enorme macht en die dient niet lichtvaardig gebruikt te worden. Door zijn gemanipuleer met de Federal Funds Rate zette Arthur de economische toekomst van alle Amerikaanse burgers op het spel. Ik had géén ongelijk.’

‘Ik dacht dat Lieberman en u nauw bevriend waren? Heeft hij u dan niet om advies gevraagd?’

Tiedman begon nerveus aan de knoop van zijn jasje te friemelen. ‘Vroeger heeft Arthur me wel om advies gevraagd. Vaak zelfs. Maar een jaar of drie geleden is hij daar plotseling mee gestopt.’

‘En toen is hij gekke dingen gaan doen met de rentetarieven?’

Tiedman knikte. ‘Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat hij de luie geldmarkt er eens flink van langs wilde geven. Maar dat is niet de taak van de Fed; het is veel te riskant. Ik heb de laatste jaren van de Depressie bewust doorleefd, en zoiets wil ik niet nog een keer meemaken.’

‘Ik denk dat ik me nooit heb gerealiseerd hoeveel macht de Fed eigenlijk heeft.’

Tiedman keek hem streng aan. ‘Wist u dat we vrij precies kunnen voorspellen hoeveel zaken er failliet zullen gaan, hoeveel mensen hun baan zullen kwijtraken en hoeveel hypotheken er geëxecuteerd zullen worden als we de rentetarieven met een halve procent verhogen? Over die gegevens beschikken we. Keurig ingebonden en aandachtig bestudeerd. Voor ons zijn het alleen maar getallen. Officieel kijken we nooit naar de werkelijkheid daarachter, want als we dat wel zouden doen, denk ik niet dat de meesten van ons dit werk nog zouden aankunnen. Ik niet in elk geval. Misschien dat we een beetje beter zouden begrijpen hoeveel invloed we uitoefenen op onze medeburgers als we ook eens gingen bijhouden wat de uitwerking van ons handelen is op het aantal zelfmoorden, moorden en andere misdrijven.’

‘Moorden? Zelfmoorden?’ Sawyer keek hem behoedzaam aan.

‘U zult toch zeker de eerste zijn om toe te geven dat geld de wortel van alle kwaad is? Of liever gezegd, dat geldgebrek de wortel van alle kwaad is.’

‘Jezus, zo heb ik het eigenlijk nog nooit bekeken. Dus in wezen hebt u macht over...’

‘Leven en dood?’ Tiedmans ogen begonnen te schitteren. ‘Ons bestaan is een van de best bewaarde geheimen van het land. Als de gewone burgers van dit land werkelijk zouden weten wat wij niet allemaal kunnen doen en wat wij in het verleden ook regelmatig hebben gedaan, denk ik dat ze de muren zouden bestormen en ons allemaal in de kerkers zouden werpen, of erger nog. En misschien zou dat ook wel volkomen terecht zijn.’

Sawyer keek naar zijn aantekeningen. ‘Weet u ook op welke data die veranderingen in de rentetarieven hebben plaatsgevonden?’

Tiedman schrok op. ‘Niet uit mijn hoofd, nee. Dat klinkt misschien gek uit de mond van een bankier, maar als het om cijfertjes gaat, laat mijn geheugen me de laatste tijd soms wat in de steek. Maar ik kan het wel voor u nakijken, hoor.’

‘Dat zou ik op prijs stellen. Zou er nog een andere reden kunnen zijn voor Liebermans rare gedoe met de tarieven?’ Nu zag Sawyer duidelijk ook bezorgdheid en angst op Tiedmans gezicht.

‘Hoe bedoelt u?’

‘U zei dat het helemaal niets voor hem was, dat rare gedoe, en dat hij zich plotseling weer heel normaal begon te gedragen. Klinkt u dat niet een beetje vreemd in de oren?’

‘Ik denk dat ik het eigenlijk nooit zo bekeken heb, en ik begrijp nog steeds niet helemaal waar u heen wilt.’

‘Ik zal het zo duidelijk mogelijk zeggen. Misschien werd Lieberman wel gedwongen om de tarieven te manipuleren.’

Tiedman trok zijn wenkbrauwen op. ‘Hoe zou iemand Arthur daartoe kunnen dwingen?’

‘Chantage,’ zei Sawyer. ‘Hebt u misschien een theorie?’

Nadat Tiedman even zwijgend voor zich uit had gestaard, had hij kennelijk een nieuwe verdedigingslinie betrokken, want hij begon nerveus te praten. ‘Ik heb jaren geleden weleens geruchten gehoord dat Arthur een relatie had met een vrouw...’

Sawyer viel hem in de rede. ‘Dat gelooft u zelf niet eens. Om een schandaal te vermijden, heeft Lieberman zijn vrouw afgekocht en daarna is hij tot voorzitter van de Fed gekozen. Maar het ging niet om een andere vrouw.’ Sawyer boog zich voorover, zodat zijn gezicht nu nog maar een paar centimeter van dat van Tiedman verwijderd was. ‘Wat kunt u me vertellen over Steven Page?’

Even, heel even zag hij Tiedmans gezicht verstrakken. ‘Wie?’

‘Misschien dat dit de herinnering weer wakker roept.’ Sawyer voelde in zijn zak, haalde de foto te voorschijn die Ray in Liebermans flat had gevonden, en hield die Tiedman voor.

Die nam de foto met trillende handen aan, hield toen zijn hoofd schuin en tuurde met opgetrokken wenkbrauwen naar de foto. Aan de blik in zijn ogen was echter duidelijk te zien dat hij Steven Page had herkend.

‘Hoe lang weet u hier al van?’ vroeg Sawyer zachtjes.

Tiedmans mond bewoog, maar er kwam geen geluid uit. Na een tijdje gaf hij Sawyer de foto weer terug en nam nog een slokje water. Toen hij weer het woord nam, keek hij de fbi -agent niet aan. Dat leek het hem iets gemakkelijker te maken. ‘In feite was ik degene die ze aan elkaar voorstelde,’ zei hij. ‘Steven werkte als financieel analist bij Fidelity Mutual, en Arthur was toen nog president van de Newyorkse Fed. Ik heb Steven leren kennen op een financieel symposium. Een heleboel collega’s voor wie ik veel respect had, waren zeer over hem te spreken. Hij was een buitengewoon intelligente jongeman, die een paar zeer intrigerende ideeën had over de geldmarkt en de rol van de Fed in de steeds verder mondialiserende wereldeconomie. Hij was aangenaam in de omgang, cultureel goed onderlegd en zeer aantrekkelijk; hij was als een van de besten van zijn jaargang geslaagd voor zijn doctoraal, en ik wist dat Arthur hem als een welkome aanvulling van zijn intellectuele kennissenkring zou beschouwen. Arthur en hij zijn snel bevriend geraakt.’

‘En die vriendschap is uiteindelijk uitgegroeid tot iets meer?’

Tiedman knikte.

‘Wist u destijds al dat Lieberman homoseksueel of in elk geval biseksueel was?’ vroeg Sawyer.

‘Ik wist dat hij huwelijksmoeilijkheden had. Ik wist toen nog niet dat die problemen voortkwamen uit Arthurs seksuele... verwarring.’

‘Hij lijkt er toch uit gekomen te zijn? Hij is van zijn vrouw gescheiden.’

‘Ik denk niet dat dat zijn idee was. Ik vermoed dat Arthur er geen enkel bezwaar tegen zou hebben gehad om in elk geval de schijn van een gelukkig heteroseksueel huwelijk op te houden. Ik weet dat steeds meer mensen vandaag de dag voor hun homoseksuele geaardheid uitkomen, maar Arthur was erg op zijn privacy gesteld en de financiële wereld is uiterst behoudend op dit gebied.’

‘Dus zijn vrouw was degene die wilde scheiden. Wist ze van het bestaan van Page?’

‘Zijn naam? Nee, dat denk ik niet. Maar ik geloof wel dat ze wist dat Arthur een buitenechtelijke relatie had, en niet met een vrouw. Ik vermoed dat de scheiding daarom zo bitter en zo eenzijdig is geweest. Arthur moest heel snel zijn om te voorkomen dat zijn vrouw haar advocaten zelfs maar over haar vermoedens zou vertellen en dat heeft hem alles gekost wat hij maar bezat. Arthur heeft me dit allemaal in het diepste geheim verteld, van vriend tot vriend, en ik vertel het u ook in vertrouwen.’

‘Dat stel ik op prijs, Charles,’ zei Sawyer. ‘Maar je moet goed begrijpen dat als dat vliegtuig is neergestort omdat Lieberman aan boord was, ik van alle aanwijzingen gebruik moet maken om dat misdrijf op te lossen. Ik beloof je echter dat ik geen gebruik zal maken van deze informatie tenzij die rechtstreeks betrekking blijkt te hebben op mijn onderzoek. Als Liebermans liefdesleven daar verder niets mee te maken heeft, zal niemand ooit van mij te horen krijgen wat je me zojuist hebt verteld. Is dat aanvaardbaar?’

‘Ja,’ zei Tiedman na enige aarzeling. ‘Dank je wel.’

Sawyer zag dat Tiedman volkomen uitgeput was en besloot om snel verder te gaan. ‘Weet je hoe Steven Page gestorven is?’

‘Ik heb erover gelezen in de krant.’

‘Wist je dat hij seropositief was?’

Tiedman schudde zijn hoofd.

Sawyer leunde achterover. ‘Nog een paar vragen. Wist je dat Lieberman terminale kanker van de alvleesklier had?’ Tiedman knikte.

‘Hoe voelde hij zich daarbij? Wanhopig? Verdrietig?’

Tiedman gaf geen antwoord, maar bleef zwijgend naar de vloer zitten staren, met zijn handen over elkaar in zijn schoot. Toen keek hij op. ‘Eigenlijk vond ik dat Arthur een tevreden indruk maakte. Hij leek zelfs wel gelukkig te zijn.’

‘Hij had terminale kanker en hij maakte een gelukkige indruk?’

‘Het klinkt raar, maar dat is de enige manier waarop ik het kan omschrijven. Gelukkig en opgelucht.’

De verbaasde fbi -agent bedankte Tiedman en liep weg. Het duizelde hem. Hij had een hele reeks nieuwe vragen en op dit moment was er geen enkele manier om er antwoord op te krijgen.

•49•

De trein naar New York denderde door de donkere nacht. Sidney zat als enige in de restauratiewagen en terwijl de vage contouren van het in het duister gehulde landschap langs de ramen schoten, nam ze zo nu en dan verstrooid een slokje van haar koffie en knabbelde wat aan een in de magnetron opgewarmd broodje. De regelmatige cadans van de treinwielen en de manier waarop de wagon licht heen en weer wiegde, terwijl hij door de drukke noordoostelijke corridor reed, bracht haar wat tot rust. Toen ze was ingestapt, was ze zeer alert geweest, en ze was verschillende wagons doorgelopen voor ze deze had uitgekozen. Een groot deel van de reis had ze aan haar dochtertje zitten denken. De laatste keer dat ze haar in haar armen had gehouden, leek nu wel een eeuwigheid geleden. Het enige wat haar van Amy weghield, was de zekerheid dat het kind gevaar zou lopen als ze haar nu ging opzoeken. En ze wilde haar dochtertje niet in gevaar brengen. Dat nooit! Zelfs als dat betekende dat ze haar nooit meer zou kunnen zien. Ze zou echter wel bellen, zodra ze in New York was. Ze vroeg zich af hoe ze haar ouders een verklaring zou kunnen geven voor de beproeving die hen nu weer te wachten stond. Ze kon niet verhinderen dat de krantekoppen hen zouden toeschreeuwen dat hun knappe, succesvolle dochter een voortvluchtige moordenares was, en ook tegen de stortvloed van aandacht die ze nu over zich heen zouden krijgen, kon ze hen niet beschermen. Want de media zouden hen ook daar in Bell Harbor, Maine wel weten te vinden, daar was ze zeker van. Maar misschien zou dat uitstapje naar het noorden hun tijd in de felle schijnwerpers wat kunnen bekorten.

Sidney wist dat ze maar één kans zou krijgen om erachter te komen wie of wat haar leven zo aan flarden had gereten, en die kans was gelegen in het harde plastic schijfje dat nu binnenkort naar het noorden zou reizen, zo snel als de Federal Express het maar kon vervoeren. Die diskette was het enige wat ze had. Jason scheen te denken dat er iets van vitaal belang op stond. Maar wat als hij het mis had? Ze huiverde en dwong zich niet aan die nachtmerrie te denken. Wat dat betreft, moest ze haar man maar vertrouwen. Ze tuurde uit het raam en zag een lange reeks bomen, lelijke verlaten bedrijfsgebouwen en kleine huisjes met scheefgezakte tv-antennes langsschieten. Ze trok haar jas om zich heen en leunde weer achterover.

Toen de trein de donkere gewelven van Penn Station binnenreed, stond Sidney al bij de uitgang. Volgens haar horloge was het half zes en hoewel ze zich niet kon herinneren wanneer ze voor het laatst had geslapen, voelde ze zich niet al te moe. Ondanks de vroegte was het al tamelijk druk op het station. Sidney ging in de rij voor de taxi’s staan en besloot voor ze naar het vliegveld ging nog even te bellen. Ze had nog steeds niet besloten waar ze heen zou gaan, maar tijdens de lange rit naar het vliegveld zou ze wel iets bedenken.

Op weg naar de telefooncel kocht ze snel de Washington Post en ze keek op de voorpagina. Er stond niets in over de moorden, maar het zou natuurlijk kunnen dat de lijken al gevonden waren en dat de verslaggevers gewoon geen kans hadden gezien om hun kopij voor de ochtendeditie op tijd in te leveren. En als haar twee voormalige medefirmanten nog niet waren gevonden, kon het nu in elk geval niet lang meer duren. De garage ging pas om zeven uur open voor het publiek, maar de huurders hadden er op elk uur van de dag toegang.

Ze draaide het nummer van haar ouders in Bell Harbor en kreeg een machinestem aan de lijn die haar vertelde dat dit nummer niet in gebruik was. Ze kreunde toen ze zich plotseling herinnerde waarom. Haar ouders lieten de telefoon ’s zomers altijd afsluiten en haar vader had er waarschijnlijk niet aan gedacht om die nu weer te laten aansluiten. Zodra ze waren aangekomen, zou hij dat ongetwijfeld meteen doen, maar kennelijk waren ze er nog niet.

Snel rekende Sidney uit hoe lang ze nodig zouden hebben om in Bell Harbor te komen. Toen ze nog klein was, was haar vader altijd gewoon in één ruk doorgereden, en waren ze alleen even gestopt om te tanken en een hapje te eten. Naarmate hij ouder was geworden, had hij echter ook meer geduld gekregen en sinds hij met pensioen was, bleven ze altijd ergens overnachten, zodat ze het in twee dagen konden doen. Als ze gisterochtend waren vertrokken, zouden ze ongeveer halverwege de middag aankomen. Als ze op de geplande tijd vertrokken waren, natuurlijk. Plotseling schoot het haar te binnen dat ze nog helemaal niet had gecontroleerd of haar ouders ook werkelijk waren weggegaan, en ze besloot om dat onmiddellijk te doen. De telefoon ging drie keer over voordat het antwoordapparaat aansloeg. Omdat ze vaak even luisterden wie er aan de lijn was, zei ze dat zij het was, maar er werd nog steeds niet opgenomen. Ze hing op en liep weer naar de taxistandplaats. Op het vliegveld zou ze het nog een keer proberen. Ze keek op haar horloge en besloot nog één keer te bellen. Nu ze wist dat Paul Brophy voor rtg had gewerkt, vond ze dat er iets niet klopte. Er was maar één persoon aan wie ze daar iets over durfde vragen en die moest ze zien te bereiken voor het nieuws over de moorden algemeen bekend werd.

‘Kay? Met Sidney Archer.’ De stem aan de andere kant van de lijn klonk eerst nog slaperig, en toen, nadat Kay Vincent rechtop in bed was gaan zitten, ineens klaarwakker. ‘Sidney?’

‘Het spijt me dat ik je uit bed bel, maar ik heb echt dringend je hulp nodig.’ Kay gaf geen antwoord. ‘Kay, ik weet wat er allemaal over Jason in de kranten heeft gestaan.’

Snel zei Kay: ‘Daar geloof ik allemaal niets van, Sidney. Jason zou nooit bij zoiets betrokken raken.’

Sidney slaakte een zucht van opluchting. ‘Bedankt, Kay. Ik begon bijna te denken dat ik de enige was die nog vertrouwen in hem had.’

‘Nee hoor, Sidney. Wat kan ik voor je doen?’

Sidney nam even de tijd om haar zenuwen in bedwang te krijgen. Ze wilde niet dat haar stem al te veel zou gaan trillen. Toen ze een politieman door de stationshal zag lopen, ging ze met haar rug naar hem toe staan en maakte zich zo klein mogelijk. ‘Kay, je weet toch dat Jason nooit met mij over zijn werk heeft gepraat?’

Kay snoof. ‘Zo vreemd is dat niet. Dat wordt ons hier elke dag opnieuw ingepompt: “Alles is hier even geheim”.’

‘Precies. Maar aan geheimen heb ik nu niet veel. Ik moet weten waar Jason de afgelopen maanden aan heeft gewerkt. Had hij grote projecten onderhanden?’

Kay zette de hoorn aan haar andere oor. Naast haar lag haar man nog steeds te snurken. ‘Nou, je weet dat hij bezig was om de financiële administratie op orde te brengen voor de CyberCom-deal. Daar was hij een groot deel van zijn tijd aan kwijt.’

‘Precies. Daar wist ik wel van.’

Kay grinnikte. ‘Telkens als hij uit dat magazijn terugkwam, zag hij eruit alsof hij een partijtje modderworstelen met een krokodil achter de rug had. Hij zat van top tot teen onder het stof. Maar hij bleef volhouden en heeft uitstekend werk geleverd. In feite scheen hij het zelfs wel leuk te vinden. Iets anders waar hij veel tijd aan besteedde, was het integreren van het back-upsysteem.’

‘Je bedoelt het computersysteem dat automatisch een kopie van alle e-mailberichten en documenten bewaart?’

‘Ja.’

‘Waarom wilden ze dat integreren?’

‘Tja, voor het werd overgenomen door Triton beschikte het bedrijf van Quentin Rowe over een uitstekend back-upsysteem, maar van Nathan Gamble en Triton kun je dat bepaald niet zeggen. Onder ons gesproken, ik denk niet dat Nathan Gamble weet wat een tape-back-up ís. Maar goed, Jason moest Tritons oude back-upsysteem samenvoegen met Quentins veel geavanceerdere systeem.’

‘Wat hield dat zo ongeveer in?’

‘Alle back-upbestanden van Triton zo bewerken dat ze uitwisselbaar zouden worden met het nieuwe systeem: e-mail, documenten, rapporten, grafieken, alles wat er ooit op het Triton-netwerk was aangemaakt. Ook dat project heeft hij succesvol weten af te ronden. Het hele systeem is nu volkomen geïntegreerd.’

‘Waar werden de oude tapes bewaard? Op kantoor?’

‘O, nee. In het magazijn in Reston. Stapels van tien dozen hoog. Het was hetzelfde gebouw waar de financiële gegevens waren opgeslagen. Jason heeft daar echt veel tijd doorgebracht.’

‘Wie heeft er toestemming gegeven voor die projecten?’

‘Quentin Rowe.’

‘Niet Nathan Gamble? ‘

‘Ik denk dat die er aanvankelijk zelfs niets over te horen heeft gekregen. Maar nu is hij wél op de hoogte.’

‘Hoe weet je dat zo zeker?’

‘Omdat hij Jason een e-mailbericht heeft gestuurd waarin hij hem feliciteerde met zijn goede werk.’

‘Werkelijk? Dat lijkt me niets voor Nathan Gamble.’

‘Het verbaasde mij ook nogal. Maar hij heeft het toch gedaan.’

‘Ik neem aan dat je je niet kunt herinneren wanneer dat bericht is ontvangen?’

‘Dat weet ik maar al te goed, en om een afschuwelijke reden.’

‘Hoezo?’

Kay Vincent slaakte een diepe zucht. ‘Het was op de dag dat het vliegtuig neerstortte.’

Sidney ging met een ruk rechtop staan. ‘Weet je dat zeker?’

‘Hoe zou ik dat kunnen vergeten, Sid?’

‘Maar Nathan Gamble zat op die dag in New York. Ik heb hem daar zelf gezien.’

‘O, dat maakt niet uit. Hij laat zijn secretaresse zijn e-mail volgens een van tevoren opgesteld schema versturen, zodat het niet uitmaakt of hij op kantoor is of niet.’

Dat sloeg helemaal nergens op, vond Sidney. ‘Kay, er is toch zeker geen nieuws over de CyberCom-deal? De kwestie van de financiële gegevens houdt alles nog steeds op, hè?’

‘Wat is dat voor een kwestie?’

‘Gamble wilde de financiële gegevens niet aan CyberCom ter inzage geven.’

‘Daar weet ik niets van, maar ik weet wél dat de financiële gegevens al lang aan CyberCom ter beschikking zijn gesteld.’

‘Wát!’ Sidney stond nu bijna te schreeuwen. ‘Hebben de juristen van Tyler, Stone die dan niet eerst ter inzage gekregen?’

‘Dat zou ik niet weten, hoor.’

‘Wanneer zijn die de deur uit gegaan?’

‘Vreemd genoeg op dezelfde dag dat Gamble Jason dat e-mailtje heeft gestuurd.’

Het begon Sidney nu te duizelen. ‘De dag waarop het vliegtuig is neergestort? Ben je daar honderd procent zeker van?’

‘Ik ben goed bevriend met iemand die in de postkamer werkt. Ze hebben hem even laten helpen toen de tapes naar de kopieerafdeling moesten en daarna is hij meegegaan om ze bij CyberCom te bezorgen. Hoezo? Is dat dan zo belangrijk?’

Na een lange stilte zei Sidney: ‘Ik weet eigenlijk niet hoe belangrijk dat is.’

‘O, nou, was er verder nog iets wat je wilde weten?’

‘Nee, Kay. Ik heb voorlopig weer ruim voldoende om over na te denken.’ Sidney bedankte haar, hing op en liep naar de taxi’s.

Kenneth Scales keek naar het bericht dat hij in zijn handen hield, en kneep zijn ogen half dicht. De informatie op de diskette was gecodeerd. Ze hadden een wachtwoord nodig. Hij keek naar de ene persoon van wie ze nu wisten dat hij dat kostbare e-mailbericht had ontvangen. Jason zou zijn vrouw de diskette niet hebben toegestuurd zonder wachtwoord. Dat moest dat e-mailbericht zijn dat hij vanuit het pakhuis had verstuurd. Het wachtwoord. Sidney stond nu bij de taxistandplaats voor Penn Station. Hij had haar toen in de wagen gelijk moeten afschieten. Hij vond het erg onbevredigend om levende getuigen achter te laten en dat was ook helemaal zijn gewoonte niet, maar bevel was bevel. Het was maar goed dat ze haar waren blijven volgen tot ze zeker wisten waar het e-mailbericht heen was gestuurd. Nu hij eindelijk gewoon zijn gang kon gaan, zou hij haar wel even aan zijn mes rijgen. Hij deed een stap naar voren.

Toen de taxi voor Sidney tot stilstand kwam, viel het licht zo op de ruit in het portier dat die even spiegelend werd, en in dat spiegelbeeld zag ze een man. Het beeld was vrijwel meteen weer verdwenen, maar haar zenuwen stonden toch al op springen en daarom was het lang genoeg. Ze draaide zich met een ruk om en één angstaanjagend ogenblik keken ze elkaar recht in de ogen. Het waren dezelfde duivelse ogen als in de wagen! Scales vloekte en rende op haar af. Sidney sprong in de wagen, die er met een ruk vandoor schoot. Scales duwde een aantal mensen opzij die voor hem in de rij stonden, sloeg de protesterende taxistandplaatsbeheerder tegen de grond en sprong in de eerstvolgende gereedstaande taxi, die snel achter Sidney aan reed.

Sidney keek achterom. Vanwege de duisternis en de regen kon ze niet veel zien, maar omdat er op dit uur van de dag nog maar betrekkelijk weinig verkeer bij de weg was, merkte ze de naderende koplampen al snel op. Ze keek weer voor zich en zei: ‘Ik weet dat het raar klinkt, maar we worden gevolgd.’ Ze gaf de chauffeur een ander adres op. Hij maakte een scherpe bocht naar links, toen een scherpe naar rechts en reed met brullende motor een lege straat door en toen weer Fifth Avenue op.

Sidneys taxi kwam tot stilstand voor een wolkenkrabber. Ze sprong eruit en terwijl ze naar de ingang rende, trok ze iets uit haar portefeuille. Ze haalde de chipkaart door de gleuf in de muur en nadat de deur met een klikkend geluid open was gegaan, liep ze naar binnen en trok hem achter zich dicht.

De bewaker achter de granieten balie in de hal keek slaperig op. Sidney zocht opnieuw in haar portefeuille en haalde haar pasje van Tyler, Stone eruit. De bewaker knikte en ging weer achterover zitten. Zo vroeg in de ochtend was er maar één lift in werking. Sidney duwde op de liftknop en net toen ze nog even omkeek, kwam de tweede taxi met piepende remmen tot stilstand voor het gebouw. Er sprong een man uit die snel naar de ingang rende en op de glazen deuren begon te bonzen. Sidney zag de bewaker opstaan uit zijn stoel en riep: ‘Ik denk dat die man me gevolgd is. Het zou weleens een gek kunnen zijn. Wees alstublieft voorzichtig.’

De bewaker keek haar even aan en knikte toen. Hij richtte zijn blik weer op de glazen deuren en liep met één hand op het pistool in zijn holster naar de ingang toe. Terwijl ze in de lift stapte, keek Sidney nog een keer om. De bewaker stond nu naar beide zijden de straat af te speuren. Sidney slaakte een zucht van opluchting en drukte op het knopje van de tweeëntwintigste verdieping. Even later liep ze de nog in duisternis gehulde vestiging van Tyler, Stone binnen en rende snel een kantoor in, deed het licht aan, haalde haar adresboekje te voorschijn en toetste een nummer in.

Het was het nummer van een oude buurvrouw van haar ouders met wie ze al heel lang bevriend waren: de zeventig jaar oude Ruth Childs. Ruth nam de telefoon al na de eerste bel op en de energieke klank in haar stem maakte duidelijk dat ze al een tijdje op was. Ruth zei hoe erg ze het voor Sidney vond dat Jason dood was en zei toen, in antwoord op Sidneys vraag, dat de Pattersons de vorige ochtend om tien uur samen met Amy waren vertrokken, nadat ze haastig hun koffers hadden gepakt. Ze wist dat ze naar Bell Harbor gingen, maar dat was dan ook alles.

‘Ik zag je vader zijn geweerfoedraal in de achterbak leggen, Sidney,’ zei Ruth uitdagend.

‘O, ik vraag me af waarom?’ zei Sidney zwakjes en ze wilde het gesprek net beëindigen toen Ruth iets zei wat haar hart een slag deed overslaan.

‘Ik moet bekennen dat ik me de nacht voor hun vertrek nogal zorgen heb gemaakt. Er is heel laat nog een wagen langsgekomen. Ik slaap niet zo veel en als ik dan slaap, ben ik bij het minste of geringste weer wakker. Dit is een rustige buurt, dat weet jij ook wel. Er komt hier nooit iemand, tenzij het bezoek is voor een van de mensen die hier wonen. En gisterochtend was die wagen er wéér.’

‘Zat er iemand in?’ vroeg Sidney met trillende stem.

‘Nee, daar zijn mijn ogen niet scherp genoeg meer voor, zelfs niet met een driedubbele-focusbril.’

‘Staat die wagen er nog?’

‘Nee, die is onmiddellijk nadat je ouders zijn vertrokken weggereden, en ík zal ze niet missen. Ik heb mijn honkbalknuppel trouwens toch maar naast de deur gezet. Als ze bij mij proberen in te breken, dan zullen ze daar nog spijt van krijgen.’

Voordat ze ophing, zei Sidney nog tegen Ruth dat ze voorzichtig moest zijn en de politie moest bellen als die wagen weer kwam opdagen. Ze had er trouwens alle vertrouwen in dat die niet meer terug zou komen. Die wagen was nu al heel ver van Hanover, Virginia verwijderd en ze was er bijna zeker van dat die op weg was naar Bell Harbor, Maine. Net als zij nu.

Ze hing op en wilde net het kantoor uit lopen toen ze de lift tot stilstand hoorde komen op haar verdieping. Ze bleef niet wachten om zich af te vragen wie er zo vroeg op zijn werk zou komen, maar ging onmiddellijk van het ergste uit, trok de .32 uit de holster en rende de gang in, van de lift weg. In elk geval wist zij hoe de plattegrond van het kantoor eruitzag.

Het geluid van hollende voetstappen achter haar bevestigde haar ergste vermoedens. Ze zette het op een lopen, zo hard als ze maar kon. Haar tasje flapte wild heen en weer. Toen hij de hoek om kwam rennen, de donkere gang in waarin zij zich ook bevond, kon ze hem horen hijgen. Hij kwam steeds dichterbij. Ze rende nu sneller dan ze sinds haar basketbaltijd ooit had gedaan. Ze zou het over een andere boeg moeten gooien. Ze rende een hoek om, draaide zich snel om, liet zich op één knie zakken en bracht de revolver in de aanslag. De man kwam de hoek om rennen en bleef nauwelijks twee meter vóór haar staan. Ze wierp een snelle blik op het mes in zijn hand en zag dat er vers bloed aan zat. Hij leek zijn spieren te spannen voor een aanval en daarom haalde Sidney de trekker over. De kogel schoot rakelings langs zijn linkerslaap.

‘De volgende gaat dwars door je kop.’ Terwijl ze haar ogen strak op zijn gezicht gericht bleef houden, kwam Sidney overeind. Ze gebaarde dat hij het mes moest laten vallen en dat deed hij. ‘Lopen,’ blafte ze en ze wees met de revolver dat hij achteruit moest gaan. Ze bleven zo doorlopen tot ze bij een metalen deur kwamen. ‘Maak open.’

Zijn felle blik boorde zich diep in haar vlees. Zelfs nu ze een revolver op hem gericht hield, voelde ze zich als een kind dat met een dunne tak een dolle hond tegemoet trad. Hij maakte de deur wijd open en keek naar binnen. De lichten sprongen automatisch aan. Het was de kopieerkamer, een grote zaal vol met grote machines, hoge stapels papier en al de andere alledaagse dingen die je in een drukke advocatenpraktjk kon verwachten. Ze gebaarde naar een deur aan de andere kant van de zaal. ‘Daarin.’

Hij liep de kopieerruimte door en terwijl hij verder naar binnen liep, bleef Sidney de deur openhouden. Toen hij bij de andere deur was gekomen, maakte hij die open en keek vragend om. Het was een bergkast voor kantoorartikelen.

‘Als je die deur openmaakt, ben je dood.’ Ze hield met haar schouder de deur open en bleef de revolver op hem gericht houden. Toen boog ze zich vanuit de deuropening naar de dichtstbijzijnde balie en nam nadrukkelijk de telefoon van de haak. Zodra hij de deur had dichtgetrokken, legde ze de hoorn neer en rende toen snel door de hal naar de lift. Toen ze op het knopje drukte, schoven de deuren onmiddellijk open. Godzijdank was de lift op de tweeëntwintigste verdieping blijven hangen. Terwijl ze voortdurend aandachtig bleef luisteren of de man achter haar aan kwam, sprong ze de lift in en drukte op de knop voor de begane grond. Ze hield de revolver voortdurend op de deuropening gericht, maar het bleef rustig. Toen ze op de begane grond was aangekomen, drukte ze op alle knoppen tussen de één en de tweeëntwintig en nadat ze was uitgestapt, blies ze haar ingehouden adem uit en permitteerde zich een klein glimlachje. Die opluchting ging echter onmiddellijk over in afschuw toen ze de hoek om liep en bijna over het lijk van de bewaker struikelde. Ze dwong zichzelf om het niet uit te gillen en rende zo snel ze maar kon het gebouw uit en de straat in.

Het was nu kwart over zeven ’s ochtends en Lee Sawyer had net zijn ogen dichtgedaan toen de telefoon ging. Hij klemde zijn grote hand om de hoorn en nam op.

‘Ja?’

‘Lee?’

Sawyers vermoeide brein begon plotseling op volle toeren te draaien.

‘Sidney?’

‘Ik heb niet lang de tijd.’

‘Waar zit je?’

‘Luister!’ Ze stond opnieuw in een telefooncel in Penn Station.

Hij hield de hoorn tegen zijn andere oor en wierp de dekens van zich af. ‘Oké, ik luister.’

‘Iemand heeft net geprobeerd me te vermoorden.’

‘Wie? Waar?’ sputterde Sawyer terwijl hij zijn broek van het bed griste en zijn benen in de pijpen begon te wurmen.

‘Ik weet niet wie het is.’

‘Je bent toch niet gewond?’

Sidney keek om zich heen. Er liep nu een aantal agenten rond op het station. Het probleem was dat die nu ook de vijand waren. ‘Nee.’

Sawyer blies zijn ingehouden adem uit. ‘Oké, wat is er aan de hand?’

‘Na de vliegramp heeft Jason een e-mailbericht naar ons huis gestuurd. Er stond een wachtwoord in.’

‘Wat?’ Sawyer begon weer te sputteren. ‘Jezus Christus, een e-mailbericht, zei je?’ Zijn gezicht werd bloedrood en terwijl hij met de draadloze telefoon door de kamer banjerde, schoot hij snel zijn overhemd aan.

‘Ik heb geen tijd om je te vertellen hoe ik dat e-mailbericht uiteindelijk in handen heb gekregen maar ik heb het.’

Met een zelfbeheersing die hem enorm veel energie kostte, wist Sawyer zich weer wat tot kalmte te brengen. ‘Nou, wat stond erin, verdomme?’

Sidney haalde het velletje papier uit haar zak. ‘Heb je iets om mee te schrijven bij de hand?’

‘Wacht even.’

Sawyer rende de keuken binnen en haalde een pen en een stukje papier uit de keukenla. ‘Vooruit, maar let erop dat je precies zegt wat er staat.’

Dat deed Sidney. Ze zei het er zelfs keurig bij als er geen spatie tussen twee woorden stond en ook de punten waarmee de verschillende cijfergroepen van elkaar waren gescheiden, liet ze niet onvermeld. Sawyer keek wat hij had opgeschreven en las het nog eens terug om er zeker van te zijn dat hij niets verkeerd had overgenomen.

‘Enig idee wat dit betekent, Sidney?’

‘Ik heb nog niet veel tijd gehad om me er uitgebreid mee bezig te houden. Jason schrijft dat “alles omgekeerd” is, en ik denk dat hij daarmee bedoelt dat er van alles vreselijk mis gegaan is. Nou, daar heeft hij wel gelijk in; het is allemaal vreselijk mis gegaan.’

‘Maar hoe zit het met die diskette. Weet je wat erop staat?’ Snel las hij het bericht nog eens door. ‘Zat die bij de post?’

Sidney aarzelde en zei toen: ‘Ik heb hem nog niet.’

‘Is het een wachtwoord voor de diskette? Is het een vercijferd bestand?’

‘Ik wist niet dat je zo’n computerdeskundige was?’

‘Ik zit vol verrassingen.’

‘Ja, ik denk van wel.’

‘Wanneer denk je dat die diskette wordt bezorgd?’

‘Weet ik niet. Hé, ik moet ervandoor.’

‘Wacht even. Die man die geprobeerd heeft je te vermoorden, hoe zag die eruit?’

Ze gaf hem een signalement. De herinnering aan die maniakale blauwe ogen deed haar huiveren. Sawyer schreef het netjes op. ‘Ik tik het wel even in het systeem in en kijk wat eruit komt.’ Met een ruk ging hij rechtop zitten. ‘Hé, wacht ’s even, ik heb een paar agenten bij je huis neergezet om je in de gaten te houden. Wat is daarmee gebeurd? Ben je soms niet thuis?’

Sidney slikte moeizaam. ‘Ik word niet in de gaten gehouden, Lee, in elk geval niet door jouw mensen, en nee, ik ben niet thuis.’

‘Zou je me misschien willen vertellen waar je dan wel uithangt?’

‘Ik moet weg.’

‘Godverdomme. De een of andere griezel heeft net geprobeerd je te vermoorden en mijn mensen schijnen zelfs niet in de buurt te zijn. Ik wil weten wat er aan de hand is,’ zei hij woedend.

‘Lee?’

Hij kalmeerde een beetje.

‘Wat?’ zei hij ruw.

‘Wat er ook gebeurt, ik wil toch even zeggen dat ik niets misdaan heb. Niets.’ Ze slikte een traan weg en voegde er met zachte stem aan toe: ‘Geloof me, alsjeblieft.’

‘Waar heb je het in vredesnaam over? Wat bedoel je daar nou weer mee?’

‘Vaarwel.’

‘Nee, wacht!’ Hij hoorde hoe de verbinding werd verbroken en smeet boos de telefoon neer. Daarna keek hij naar het bericht en legde het langzaam naast de telefoon op tafel. Toen voelde hij een hevige pijnscheut in zijn maag en zijn knieën begonnen te knikken. Hij liep naar de keuken en nam een flinke slok Maalox. Terwijl hij met de rug van zijn hand zijn mond schoonveegde, pakte hij het stukje papier waar hij de tekst van het e-mailbericht op had geschreven en ging aan het kleine keukentafeltje zitten. Hij streek het briefje zorgvuldig glad en terwijl hij het nog eens door las, sprak hij de woorden geluidloos uit. Pas op met wat je typt. Die eerste woorden leken te suggereren dat Archer het bericht aan de verkeerde had toegestuurd.

Misschien had Archer een verkeerde toets aangeslagen. Sawyer las de naam van de afzender en keek nog eens naar de naam van de geadresseerde. Sidney had gezegd dat Jason het e-mailbericht naar hun huis had gestuurd. ArchieJW2. Dat zou dan wel Jason Archers gebruikersnaam zijn: zijn achternaam plus zijn initialen. Dan zou ArchieKW2 dus wel degene zijn aan wie het bericht aanvankelijk was toegestuurd. Dan had Jason dus per ongeluk de ‘K’ aangeslagen in plaats van de ‘J’. Dat lag nogal voor de hand. ArchieKW2 had het bericht retour afzender gestuurd met een bericht erbij over de gemaakte vergissing, maar daardoor had hij het juist aan de oorspronkelijke geadresseerde toegestuurd: Sidney Archer.

Die verwijzing naar het pakhuis in Seattle klopte wel. Kennelijk had Archer serieuze problemen gekregen met de mensen die hij daar had ontmoet, wie dat dan ook zijn mochten. Op de een of andere manier was er tijdens de uitwisseling iets misgegaan. Alles omgekeerd? Dat was een rare manier van uitdrukken. Sawyer keek naar het wachtwoord. Jezus, die Archer moest inderdaad wel over een goed stel hersenen beschikken als hij zo’n lang wachtwoord zomaar uit zijn hoofd kende. Sawyer kon er geen touw aan vastknopen. Met half dichtgeknepen ogen hield hij zijn gezicht vlak boven het papier. Het was duidelijk dat Archer niet de gelegenheid had gehad om zijn bericht af te maken.

Om zijn nekspieren wat te ontspannen, strekte Sawyer zijn nek en draaide toen even zijn hoofd naar links en naar rechts. Daarna leunde hij achterover. De floppy, die moesten ze in handen zien te krijgen. Of beter gezegd: Sidney Archer zou hem in handen moeten zien te krijgen. Zijn gedachten werden onderbroken doordat de telefoon begon te rinkelen. Dat zou Sidney wel zijn. Snel nam hij op.

‘Ja.’

‘Lee, met Frank.’

‘Christus, Frank, kun je nooit eens gewoon tussen negen en vijf bellen?’

‘Dit is ernstig, Lee, heel ernstig. Tyler, Stone, die advocatenpraktijk... in de parkeergarage.’

‘Wat is daarmee?’

‘Een drievoudige moord. Je kunt maar beter hierheen komen.’

Langzaam legde Sawyer de telefoon weer neer. Nu drong het tot hem door wat Sidney met die laatste woorden had willen zeggen. God nog aan toe!

Terwijl de politiewagens en de wagens van de andere overheidsdiensten her en der tot stilstand kwamen, veranderde de straat naar de ondergrondse parkeergarage in een zee van rode en blauwe lampen. Nadat ze met hun fbi -penningen hadden gezwaaid, werden Sawyer en Jackson door de afzetting gelaten. Frank Hardy stond hen bij de ingang van de garage met een bezorgd gezicht op te wachten en ging hen voor naar de laagste verdieping van de garage, vier verdiepingen onder de grond, waar de temperatuur nog steeds ruim onder het vriespunt lag.

‘Het ziet ernaar uit dat de moorden vanochtend vroeg hebben plaatsgevonden, dus het spoor is nog vers. De lijken zijn vrijwel gaaf; er zitten alleen een paar kogelgaten in,’ zei Hardy.

‘Hoe ben jij hierachter gekomen, Frank?’

‘De hoofdfirmant van de firma, Henry Wharton, is gewaarschuwd door de politie in Florida, waar hij een zakelijke bespreking had. Hij heeft Nathan Gamble op de hoogte gebracht en die heeft onmiddellijk mij weer gebeld.’

‘Dus de slachtoffers waren verbonden aan de firma?’ vroeg Sawyer.

‘Kijk zelf maar even, Lee. Ze liggen er allemaal nog. Laten we het er maar op houden dat Triton een speciale reden heeft om belangstelling voor deze moorden te hebben. Dat is waarom Henry Wharton Gamble zo snel heeft gebeld. We zijn ook net te weten gekomen dat de nachtwaker van de Tyler, Stone-vestiging in New York vanochtend vroeg met een mes is vermoord.’

Sawyer staarde hem aan. ‘New York?’

Hardy knikte.

‘Verder nog iets bekend over die moord?’

‘Nog niet. Maar er zijn getuigenverklaringen over een vrouw die een uur voordat het lijk werd gevonden het gebouw uit is komen rennen.’

Terwijl ze door de dichte menigte politiemensen en medewerkers van de forensische diensten liepen, liet Sawyer de nieuwe ontwikkelingen tot zich doordringen. Toen ze bij de linkerkant van de fraaie wagen kwamen, zag hij dat beide portieren open stonden en dat de vingerafdrukdeskundigen bijna klaar waren met de buitenkant van de carrosserie. Een politiefotograaf was druk bezig om foto’s te maken en een andere technicus was druk in de weer met een videocamera. De patholoog-anatoom, een man van middelbare leeftijd, had een wit overhemd met opgerolde mouwen aan en had zijn das in zijn overhemd geschoven om er geen last van te hebben in zijn werk. Bovendien had hij een operatiemasker om zijn nek bungelen en rubberhandschoenen aan. Hij stond te praten met twee mannen in donkerblauwe regenjassen. Toen de twee mannen de fbi -agenten zagen, kwamen ze naar hen toe gelopen.

Hardy stelde Jackson en Sawyer voor aan Royce en Holman, twee rechercheurs van de afdeling Moordzaken van Washington D.C. ‘Ik heb ze al verteld waarom de fbi in deze zaak geïnteresseerd is, Lee.’

‘Wie heeft de lijken gevonden?’ vroeg Sawyer aan Royce.

‘Een accountant die in het gebouw werkt. Hij heeft hier zijn vaste parkeerplaats en is kort voor zessen aangekomen. Hij vond het vreemd om op dat uur van de dag al zo’n luxe wagen te zien staan, vooral omdat die dwars over een hele reeks parkeerplaatsen stond. Zoals je ziet, zijn de ruiten allemaal van getint glas. Hij klopte op het portier maar er kwam geen reactie. Dus maakte hij het achterportier open. Onverstandig van hem. Ik geloof dat hij boven nog steeds ergens ligt te kotsen, maar goed, hij heeft het in elk geval nog kunnen opbrengen om het alarmnummer te bellen.’

De mannen liepen naar de wagen. Hardy wenkte de fbi -agenten dat ze even een kijkje moesten nemen. Nadat hij zowel voorin als achterin had gekeken, zei Sawyer tegen Hardy: ‘Die ene op de vloer komt me bekend voor.’

‘Dat kan wel kloppen; het is Paul Brophy.’

Sawyer keek Jackson even aan.

‘De heer met het derde oog in zijn voorhoofd is Philip Goldman,’ zei Hardy.

‘De juridisch adviseur van rtg ,’ zei Jackson.

Hardy knikte. ‘De man voorin is James Parker, een werknemer van de plaatselijke dochteronderneming van rtg ; de wagen staat trouwens ook op naam van rtg .’

‘Dat verklaart dus waarom Triton zo geïnteresseerd is,’ zei Sawyer.

‘Precies,’ zei Hardy.

Sawyer stak zijn hoofd opnieuw in de wagen en nadat hij de wond in Goldmans voorhoofd aandachtig had bestudeerd, liet hij zijn blik langzaam over het lijk van Paul Brophy gaan. Achter hem bleef Hardy onverstoorbaar verder praten. Sawyer en hij hadden al bij talloze moorden samengewerkt en de lijken waren hier in elk geval niet ernstig verminkt, ze hadden er in hun loopbaan al een heleboel gezien waarbij dat wel het geval was geweest. ‘Ze zijn alle drie bezweken aan de gevolgen van een schot dat van zeer nabij is gelost. In Parkers geval is het wapen zelfs tegen zijn lichaam aangedrukt en voor zover ik dat in de gauwigheid heb kunnen zien, is Brophy van een paar centimeter afstand neergeschoten. Te oordelen naar de brandwonden op het voorhoofd is de kogel die Goldman heeft getroffen, waarschijnlijk afgevuurd van een afstand van minimaal een meter.’

Sawyer knikte instemmend. ‘Dus de schutter zou wel eens voorin gezeten kunnen hebben. Dan heeft hij waarschijnlijk eerst de chauffeur neergeschoten, daarna Brophy, en Goldman als laatste,’ suggereerde hij.

Hardy leek niet overtuigd te zijn. ‘Zou kunnen, maar de moordenaar zou natuurlijk ook naast Brophy kunnen hebben gezeten, tegenover Goldman. Dan heeft hij door het open luikje Parker neergeschoten, daarna Brophy en dan Goldman, of vice versa. Om erachter te komen wat de precieze baan van de kogels is geweest, zullen we moeten wachten op het resultaat van de lijkschouwing. Misschien geeft dat ons wel een beter idee van de volgorde.’ Hij zweeg even en voegde er toen aan toe: ‘Wat een rotgezicht, hè?’

‘Weet je al hoe laat de dood ongeveer is ingetreden?’

Royce keek even in zijn aantekeningen. ‘De rigor mortis is nog niet maximaal, nog bij lange na niet eigenlijk. En de lijkbleekheid is nog niet sterk ontwikkeld. Het lijkt erop dat ze allemaal kort na elkaar gestorven zijn. De patholoog-anatoom heeft net verklaard dat de dood vermoedelijk zo’n vier tot zes uur geleden is ingetreden. Hij baseert zich daarbij niet alleen op deze gegevens, maar ook op de temperatuur van de lijken.’

Sawyer keek op zijn horloge. ‘Het is nu half negen, dus dat moet ergens tussen twee en vier uur ’s ochtends zijn geweest.’

Royce knikte.

De liftdeuren schoven open en terwijl er nog meer politiemensen de garage binnen stapten, kwam er een kille tochtvlaag uit de lift. Jackson huiverde, Sawyer trok een lelijk gezicht toen hij rookpluimen uit de monden van de aanwezigen zag opstijgen, Hardy glimlachte. ‘Ik weet wat je denkt, Lee. Bij het vorige lijk stond de airconditioning heel laag, en hier is het zo koud dat...’

‘... het best eens zou kunnen dat die tijd niet klopt,’ vulde Sawyer aan. ‘En ik ben er heel zeker van dat elke minuut die we ernaast zitten in deze zaak weleens van het grootste belang zou kunnen zijn.’

‘We weten trouwens wel precies hoe laat de wagen de parkeergarage binnen is gekomen, agent Sawyer,’ zei Royce. ‘Je komt hier alleen maar binnen met een geldige chipkaart en aan de hand van die kaarten houdt het beveiligingssysteem bij wie er van de garage gebruik heeft gemaakt. Goldmans kaart is om kwart voor twee vannacht geregistreerd.’

‘Dus hij kan hier niet al te lang zijn geweest voordat alles in het honderd liep,’ zei Jackson. ‘Dat geeft ons in elk geval wat houvast.’

Sawyer gaf geen antwoord. Terwijl hij wat over zijn kaak stond te wrijven, speurden zijn ogen koortsachtig de plek van het misdrijf af. ‘Het wapen?’

Rechercheur Holman haalde een grote verzegelde plastic zak te voorschijn. ‘Een van de geüniformeerde agenten heeft dit in een rioolput gevonden, niet ver hiervandaan. Gelukkig was die put half verstopt en is het pistool ergens aan blijven haken, anders hadden we het misschien nooit gevonden. Een Smith & Wesson 9mm, met HydraShok-patronen, de serienummers staan er nog op. Het zal niet moeilijk zijn om die te traceren. Het magazijn is nog bijna vol; er ontbreken maar drie patronen, en tot nu toe hebben we ook maar drie wonden geconstateerd.’ Ze konden allemaal duidelijk zien dat er bloed aan het pistool zat, wat bepaald niet vreemd was als de moordenaar het tegen Parkers lichaam aangeduwd had toen hij het schot loste. ‘Het ziet ernaar uit dat dit het moordwapen is,’ vervolgde Holman. ‘De schutter heeft de uitgeworpen patroonhulzen opgeraapt, maar het lijkt erop dat de kogels zelf zich nog in de lijken bevinden, dus als ze niet al te erg vervormd zijn, zal het ballistiek laboratorium eenduidig kunnen vaststellen of ze met dit pistool zijn afgevuurd of niet.’

Zelfs voordat de rechercheur hem het pistool aangaf, was het Sawyer al opgevallen, en Jackson had het ook gezien. Ze keken elkaar veelbetekenend aan en voelden een onheilspellend gevoel over zich heen komen.

De manier waarop ze elkaar aankeken, was Hardy niet ontgaan. ‘Hebben jullie iets opgemerkt?’

Sawyer zuchtte. ‘Shit,’ was het enige wat hij op dat ogenblik wist te zeggen. Hij duwde zijn handen diep in zijn zakken, keek naar de wagen en toen weer naar het moordwapen. ‘Frank, ik ben er negenennegentig procent zeker van dat dit pistool het eigendom is van Sidney Archer.’

‘Wat was de naam precies?’ zeiden de beide rechercheurs vrijwel tegelijkertijd.

Snel vertelde Sawyer hun wie Sidney Archer was en wat ze met de advocatenfirma te maken had.

‘O ja, er heeft een artikel in de krant gestaan over haar en die man van haar. Die naam kwam me al zo bekend voor. Dat verklaart een hoop,’ zei Royce.

‘Hoezo?’ vroeg Jackson.

Royce keek in zijn aantekenboekje. ‘Bij de vooringang wordt ook bijgehouden wie er in en uit gaat. En raad eens wie er om 1.21 uur vannacht haar chipkaart heeft gebruikt om het gebouw binnen te komen?’

‘Sidney Archer,’ zei Sawyer vermoeid.

‘Bingo. Verdomme, man en vrouw, leuk stel moet dat zijn. Maar we krijgen haar wel. De lijken zijn nog vers, dus ze kan geen grote voorsprong hebben,’ zei Royce vol zelfvertrouwen. ‘In de wagen hebben we al een hele reeks gedeeltelijke vingerafdrukken aangetroffen. We zullen de vingerafdrukken van de doden eruit filteren en dan onze aandacht op de resterende afdrukken richten.’

‘Het zou me niets verbazen als we overal vingerafdrukken van haar aantreffen,’ zei Holman. ‘Vooral omdat alles daar onder het bloed zit.’ Hij keek naar de wagen.

‘Hebben jullie ook iets gevonden wat op een motief wijst?’ vroeg Sawyer de rechercheur.

Royce hield het kleine cassetterecordertje op. ‘Dit lag onder Brophy’s lijk. De vingerafdrukken zijn al genomen.’ De rechercheur drukte op de play -knop en ze bleven allemaal naar de bandopname staan luisteren. Toen die een paar minuten later stopte, was Sawyers gezicht vuurrood geworden.

‘Dat is de stem van Jason Archer,’ zei Hardy. ‘Die ken ik goed.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Hadden we hemzelf maar te pakken in plaats van alleen zijn stem.’

‘En dat was de stem van Sidney,’ zei Jackson. Hij keek naar zijn partner, die nu met een verslagen gezicht tegen een van de pilaren geleund stond.

Sawyer liet deze nieuwe informatie tot zich doordringen en voegde die toe aan het voortdurend veranderende landschap dat deze zaak inmiddels geworden was. Op dezelfde ochtend dat ze bij Sidney langs waren gegaan, had Paul Brophy een opname van het gesprek gemaakt. Dus daarom had die klootzak zo zelfvoldaan uit zijn ogen gekeken. Het verklaarde ook wat hij in New Orleans te zoeken had gehad en wat hij daar in Sidneys hotelkamer had uitgespookt. Sawyer trok een lelijk gezicht. Hij zou nooit uit eigen beweging hebben onthuld wat Sidney hem had verteld over dat telefoongesprek, maar het was nu toch algemeen bekend. Ze had gelogen tegen de fbi . Zelfs als hij verklaarde, wat hij zo dadelijk zou doen, dat ze hem over dat telefoongesprek had verteld, bleef het toch een feit dat ze van plan was geweest om een voortvluchtige misdadiger hulp en bijstand te verlenen, en dat wilde zeggen dat ze een heel lange gevangenisstraf tegemoet kon zien. Toen hij Amy Archers kleine gezichtje voor zich zag, liet hij zijn schouders nog verder hangen.

Holman en Royce liepen weg om verder te gaan met hun onderzoek en Hardy kwam naast Sawyer staan. ‘Wil je mijn theorie horen?’

Sawyer knikte en Jackson kwam snel bij hen staan.

‘Ik weet waarschijnlijk een paar dingen die jullie niet weten, en één daarvan is dat Tyler, Stone van plan was Archer te ontslaan,’ zei Hardy.

‘Oké.’ Sawyers ogen bleven strak op Hardy gericht.

‘Wrang genoeg is die ontslagbrief in Goldmans binnenzak aangetroffen. Het zou zó gegaan kunnen zijn: Archer gaat om de een of andere reden in haar eentje naar kantoor; misschien om een heel onschuldige reden, misschien ook niet. Daar komt ze Goldman en Brophy tegen. Wharton heeft de politie toestemming gegeven om het kantoor te doorzoeken en het onderzoeksteam van het gerechtelijk laboratorium is het nu aan het uitkammen. Ze zullen waarschijnlijk wel iets vinden. Ze moet onder het bloed hebben gezeten en waarschijnlijk is ze zich meteen even gaan wassen. Ik vermoed dat het damestoilet ons een heel stuk wijzer zal maken. Maar hoe dan ook, het is duidelijk dat Brophy en Goldman Sidney Archer op een gegeven moment zijn tegengekomen en dat ze daarna om de een of andere reden in die wagen zijn gaan zitten. Waarschijnlijk heeft Goldman Sidney verteld dat ze ontslagen zou worden en zijn ze daarna met die bandopname op de proppen gekomen. Dat is een behoorlijk zwaar chantagemiddel.’

‘Dat ben ik met je eens, maar wat zouden ze van haar hebben gewild?’ Sawyer stond zijn vriend nog steeds strak aan te kijken.

‘Zoals ik je al eens eerder heb verteld, was Sidney Archer tot dat vliegtuig neerstortte de leidende juridisch adviseur bij de CyberCom-deal. Ze had toegang tot vertrouwelijke informatie. Informatie die rtg maar al te graag in handen zou willen krijgen. De prijs voor die informatie was het bandje. Als ze hun die informatie niet zou geven, zou ze in de gevangenis terechtkomen. De firma had trouwens toch al besloten haar contract te beëindigen, dus wat maakte het haar nou nog uit?’

Sawyer keek hem verward aan. ‘Maar ik dacht dat haar man die informatie al aan rtg had doorgegeven? Dat is toch wat we op die videobanden hebben gezien?’

‘Deals kunnen veranderen, Lee. Ik weet zeker dat Triton zijn bod op CyberCom heeft veranderd sinds Jasons verdwijning. Wat Jason hun heeft gegeven, is nu oud nieuws. Ze moesten de meest recente gegevens hebben en vreemd genoeg kon mevrouw hun leveren wat meneer hun niet kon geven.’

‘Dat klinkt alsof ze een overeenkomst hebben gesloten. Maar waarom dan die schietpartij, Frank? Het feit dat het haar pistool is, wil nog niet zeggen dat zij ook degene is die de trekker heeft overgehaald.’ Sawyer klonk nu tamelijk nijdig, maar Hardy sloeg er geen acht op en ging verder met zijn analyse.

‘Misschien zijn ze het niet eens geworden over de voorwaarden. Misschien is het gesprek wel erg onaangenaam geworden. Misschien hebben ze wel besloten dat het het beste zou zijn om haar de benodigde informatie te ontfutselen en haar daarna te vermoorden. Parker had een pistool bij zich; het zat nog steeds in zijn holster en het is niet gebruikt. Misschien is het tot een gevecht gekomen. Ze trekt haar pistool, haalt de trekker over en schiet een van hen dood, uit zelfverdediging. Ze schrikt zich wild en besluit geen getuigen achter te laten.’

Sawyer stond nu verwoed nee te schudden. ‘Drie volwassen mannen die zich laten vermoorden door één vrouw? Dat slaat toch nergens op? Ervan uitgaande dat ze in die wagen zat, kan ik niet geloven dat ze in staat zou zijn geweest om hen alle drie te vermoorden en dan rustig weg te lopen.’

‘Misschien is ze niet rustig weggelopen, Lee. Voor zover wij weten, zou ze best gewond kunnen zijn.’

Sawyer staarde even naar de betonnen vloer naast de wagen. Er zaten hier en daar wat bloedspatten op, maar op wat grotere afstand van de wagen was nergens meer wat te zien. Als aanwijzing was dat dus niet veel waard, maar toch klonk Harry’s scenario vrij aannemelijk.

‘Dus heeft ze hen alle drie neergeschoten en is toen weggegaan zonder het bandje mee te nemen? Waarom?’

Hardy haalde zijn schouders op. ‘Het bandje is onder Brophy’s lijk gevonden. Het was een forse man; hij woog minstens negentig kilo. Toen het lijk geïdentificeerd moest worden, zijn er twee agenten voor nodig geweest om het lijk om te draaien. Pas toen hebben ze de band gevonden. Het antwoord zou dus wel eens heel eenvoudig kunnen zijn: ze heeft er gewoon niet bij gekund, of misschien wist ze helemaal niet dat die band onder het lijk lag. Zo te zien, is die uit zijn zak gegleden toen hij op de vloer rolde. Misschien is ze toen wel in paniek geraakt en ervandoor gegaan. Ze heeft het pistool in een put gegooid en heeft gemaakt dat ze wegkwam. Hoe vaak hebben we dat niet zien gebeuren?’

Jackson keek Sawyer eens aan. ‘Dat klinkt best zinnig, Lee.’

Sawyer had echter nog zijn twijfels. Hij liep naar rechercheur Royce, die een stapel formulieren stond te ondertekenen.

‘Heb je er bezwaar tegen als ik er een paar van onze eigen deskundigen bij haal om een paar dingen te controleren?’

‘Nee, hoor, ga gerust je gang. Assistentie van de fbi is niet iets wat ik snel zal afslaan. Jullie hebben een enorm budget en wij mogen al blij zijn als er benzine in de tank van onze auto’s zit.’

‘Ik zou graag wat onderzoek willen laten doen naar het interieur van die wagen. Ik wil graag dat ze dat doen terwijl de lijken zich nog in de wagen bevinden. Ik zorg dat mijn team hier binnen twintig minuten aanwezig is, en als de lijken eenmaal weg zijn, zou ik de wagen in het laboratorium graag nog wat grondiger willen laten onderzoeken. Wij betalen voor het wegslepen.’ Royce dacht daar even over na en zei toen: ‘Ik zorg wel dat het administratief geregeld wordt.’ Hij wierp Sawyer een achterdochtige blik toe. ‘Hoor eens, ik ben altijd blij als de fbi besluit ons te helpen, maar dit valt wel binnen onze jurisdictie en ik word behoorlijk nijdig als iemand anders straks als deze zaak is opgelost met de eer gaat strijken, als je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Ik begrijp het volkomen, Royce. Het is jullie zaak en alles wat we te weten komen, zullen we aan jullie doorgeven. Ik hoop oprecht dat je er promotie mee maakt en opslag krijgt.’

‘Mijn vrouw ook.’

‘Mag ik je om een gunst vragen?’

‘Vragen staat vrij.’

‘Heb je er bezwaar tegen als een van jullie technici wat huidmonsters neemt voor een onderzoek naar kruitsporen? Als we daar nog langer mee wachten, is het te laat. Ik laat mijn mensen de monsters wel analyseren.’

‘Denk je dat een van hen de schoten heeft gelost?’ De twijfel stond nu duidelijk op Royces gezicht te lezen.

‘Misschien wel, misschien niet. Dat zal het onderzoek moeten uitwijzen.’

Royce haalde zijn schouders op en wenkte een van de technici dat ze bij hen moest komen. Nadat hij haar zijn instructies had gegeven over wat er gedaan moest worden, keken ze toe hoe ze met een gebutste koffer vol apparatuur naar de wagen toe liep om daar een paar monsters te nemen. De tijd begon nu te dringen; zo’n monster moest eigenlijk genomen worden binnen zes uur nadat het schot was gelost en Sawyer was bang dat het daar al te laat voor was.

De technicus duwde een paar watjes in een salpeterzuuroplossing en wreef toen telkens met een vers watje over de boven- en onderkant van de handen van de lijken. Als een van hen kort geleden een pistool of revolver had afgevuurd, zouden er bij deze test op de betreffende watjes sporen barium en antimoon worden aangetroffen. Dat waren twee belangrijke bestanddelen van de kruitlading van vrijwel alle soorten ammunitie. De test zou niet doorslaggevend zijn. Een positieve uitslag zou alleen maar betekenen dat een van hen de afgelopen zes uur een schot had gelost met een handwapen en dat hoefde niet per se een van de dodelijke schoten te zijn. Bovendien zou het ook best kunnen dat een van de slachtoffers het wapen had vastgegrepen nadat het was afgevuurd, tijdens een worsteling bijvoorbeeld, en daardoor de kruitrestanten die op het wapen zelf waren achtergebleven aan zijn handen had gekregen. Maar Sawyer dacht dat een positieve uitslag misschien wel in het voordeel van Sidney Archer zou kunnen zijn, want hoewel al het beschikbare bewijsmateriaal erop wees dat ze bij deze moordpartij was betrokken, was Sawyer ervan overtuigd dat Sidney Archer niet degene was die de trekker had overgehaald.

‘Nog een gunst?’ vroeg hij aan rechercheur Royce. Die trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ik wil graag een kopie van dat bandje hebben.’

‘Ja, hoor. Mij best.’

Sawyer nam de lift naar de lobby, liep naar zijn wagen en belde het hoofdbureau om te laten weten dat er een onderzoeksteam moest komen. Terwijl hij zat te wachten tot de fbi -onderzoekers zouden arriveren, ging er voortdurend een en dezelfde gedachte door hem heen. Waar zat Sidney Archer, verdomme?

•50•

Meestal gebruikte Sidney heel weinig make-up, maar terwijl ze met haar poederdoos in een toilethokje in het damestoilet van Penn Station stond, voorzag ze haar gezicht van een dikke laag plamuur. Ze had besloten dat haar achtervolger waarschijnlijk niet zou denken dat ze hier ooit nog zou durven terugkomen. Toen ze klaar was, zette ze een geelbruine cowboyhoed op en trok de rand diep over haar voorhoofd. Ze had nu zo veel kleur op haar gezicht dat ze bijna een hoertje leek, en haar bebloede kleren zaten in een plastic tas, die ze straks ergens in een afvalcontainer zou gooien. Ze was een groot deel van de dag bezig geweest met het kopen van nieuwe kleren – een strakke stonewashed spijkerbroek, puntige cowboylaarzen, een dikke, witte katoenen bloes en een zwaar gevoerd bomberjack – zodat ze, toen ze het toilet uit stapte, in niets meer op de conservatieve Washingtonse advocate leek die ze tot voor kort was geweest en die nu binnenkort door de politie gezocht zou worden wegens moord. Ze voelde even of de .32 nog steeds veilig in haar binnenzak zat. De wapenwet van New York was een van de strengste van het hele land.

Na een halfuurtje in een boemeltrein naar het noordwesten kwam ze in Stamford, Connecticutt, een van de lange rij slaapsteden die voldeden aan de wens van vele Newyorkers om buiten de jachtige metropool te wonen. Een taxirit van twintig minuten bracht haar vervolgens naar een prachtig wit bakstenen huis met zwarte luiken, dat veilig beschut in een buurt vol met soortgelijke dure woningen lag. Op de brievenbus stond de naam Patterson. Sidney rekende af met de chauffeur en liep toen achterom naar de garage. Naast de garage hing een grote zwarte vogelvoerautomaat. Sidney keek even om zich heen en stak toen haar hand zo diep in het zaad dat ze de bodem van de houder voelde. Ze trok de sleutelbos die daar verborgen lag eruit, liep naar de achterdeur, stak de sleutel in het slot en maakte de deur open. Haar broer Kenny en zijn gezin zaten nu in Frankrijk. Kenny was ongelooflijk intelligent en had de dagelijkse leiding over een zeer succesvolle onafhankelijke uitgeverij, maar hij was ook verschrikkelijk verstrooid. Overal waar hij ooit had gewoond, had hij zich weleens buitengesloten en zoals ieder lid van de familie maar al te goed wist, moest er daarom altijd een extra sleutelbos in het vogelvoer liggen.

Het stevig gebouwde huis was oud, maar goed onderhouden, en de ruime kamers waren comfortabel ingericht. Sidney had echter geen tijd om haar omgeving te bewonderen. Ze liep snel de kleine studeerkamer binnen, waar een grote eikehouten wandkast stond. Met een andere sleutel aan de sleutelring maakte ze de zware dubbele deuren open, zodat er een indrukwekkende collectie jachtgeweren en pistolen werd onthuld, en ze koos een Winchester 1300 Defender uit. Het 12-kaliber geweer woog nauwelijks meer dan drie kilo en was dus betrekkelijk licht. Er gingen zevenenhalve centimeter lange Magnum-patronen in de kamer. Daarmee kon je alles wat op twee benen rondliep buiten gevecht stellen en wat misschien nog belangrijker was, het wapen was voorzien van een achtpatroonsmagazijn. Ze stopte een paar dozen met Magnum-patronen in een van de patroontassen die ze uit een la van de kast had gepakt, en richtte haar blik toen op de pistolen die naast de geweren hingen. Ze had niet al te veel vertrouwen in de . 32. Daar bracht je een aanvaller alleen maar mee tot staan bij een voltreffer. Nadat ze er verschillende van de haak had genomen om te proberen hoe ze in de hand lagen, verscheen er een glimlach op haar gezicht toen ze een oude bekende tegenkwam: een Smith & Wesson Slim Nine, compleet met onbeschadigde kolf. Snel pakte ze een doos met 9mm-patronen en stopte ze in de patroontas. Daarna sloot ze de kast weer af, griste een verrekijker van een van de boekenplanken en liep de kamer uit.

Ze rende de trap naar de slaapkamers op en keek snel de kleerkast van haar schoonzuster door. Een paar minuten later had ze een koffer vol warme kleren en goed gevoerd schoeisel gepakt. Toen schoot haar plotseling iets te binnen. Ze zette het kleine tv-tje in de slaapkamer aan en bleef net zolang zappen tot ze een nieuwszender had gevonden. Ze waren net bezig met het belangrijkste item van de dag, en hoewel ze dat had verwacht, zonk het hart haar toch in de schoenen toen ze naast een foto van de wagen haar eigen gezicht op het scherm zag. Het was maar een kort bericht, maar de verslaggevers die het hadden gemaakt, leken er zo zeker van te zijn dat ze schuldig was, dat het een bijzonder deprimerende uitwerking op haar had. Sidney kreeg een tweede schok toen het beeld opnieuw in tweeën werd gesplitst en er een foto van Jason naast de hare verscheen. Ze zag onmiddellijk dat het de foto van zijn Triton-toegangspasje was. Kennelijk vonden de media het idee van een ‘misdadig echtpaar’ wel interessant. Jason zag er moe uit, en toen Sidney naar haar eigen foto keek, viel het haar op dat zij er ook niet al te fris uitzag en dat haar kapsel aan één kant helemaal uit model was. Jason en zij maakten een... schúldige indruk, vond ze, zelfs al waren ze dat niet. Maar op dit ogenblik zou het grootste deel van het land ervan uitgaan dat ze een soort moderne Bonnie en Clyde waren.

Ze stond op en toen ze merkte hoe wankel ze op haar benen stond, liep ze in een plotselinge opwelling naar de badkamer, waar ze haar kleren uittrok en onder de douche ging staan. De foto van de wagen had haar eraan herinnerd dat ze nog steeds niet alle resten van die afschuwelijke gebeurtenissen van zich af had gewassen. Nadat ze de badkamer binnen was gestapt, deed ze de deur op slot en toen ze onder de douche stond, liet ze het douchegordijn wijd open en lette er goed op dat ze geen moment met haar rug naar de deur kwam te staan. De geladen . 32 lag binnen handbereik. Het hete water spoelde de kou uit haar botten, maar toen ze toevallig in het kleine spiegeltje aan de wand van de douchecabine keek en een glimp opving van haar vale, uitgeputte gezicht, ging er een huivering door haar heen. Ze voelde zich oud en moe. Zowel geestelijk als lichamelijk was ze volkomen uitgeput en haar lichaam begon haar in de steek te laten. Ze kon haar fysieke neergang gewoon vóelen; met de minuut nam haar energie af. Toen klemde ze haar kaken op elkaar en gaf zichzelf een klap in het gezicht. Ze kon het nu niet opgeven. Ze mocht dan een leger met maar één soldaat zijn, maar wel een erg vastberaden leger. Ze had Amy. Dat was iets wat niemand haar ooit kon afnemen.

Snel draaide ze de kraan dicht, trok warme kleren aan en rende naar de keuken, waar ze een briefje schreef aan haar broer om hem te laten weten dat ze wat spullen had geleend. Ze legde het op het aanrecht, liep de bijkeuken in, griste een zware zaklantaarn van de haak en droeg alles naar de garage. Daar stond een donkerblauwe Land Rover Discovery, een van de stevigste wagens die ooit zijn gebouwd. Ze stak haar hand onder de linkerbumper en haalde er een stel autosleutels uit. Die broer van haar was me er toch eentje. Ze zette het geavanceerde beveiligingssysteem af door een klein knopje op de autosleutel in te drukken en voelde een lichte huivering door zich heen gaan toen het systeem een vreemd vogelachtig piepje gaf. Ze legde het jachtgeweer in de voetenruimte voor de achterbank en trok er toen zorgvuldig een dikke plaid overheen. De handwapens gingen in de patroontas, die ze daarna onder de voorstoel schoof. Geen van de handwapens was geladen, maar zodra ze op haar bestemming arriveerde, zou ze ze laden en van dat moment af zouden ze geladen blijven tot deze nachtmerrie achter de rug was.

De V-8 motor kwam met een brullend geluid tot leven. Sidney drukte op de deuropener die aan de achteruitkijkspiegel was bevestigd, en reed de Land Rover toen achterwaarts de garage uit. Nadat ze voorzichtig naar links en rechts had gekeken en niemand op straat had gezien, stuurde ze de zware tweetonner langzaam de oprit af en reed toen snel de stille voorstad uit.

Binnen twintig minuten bereikte ze de Interstate 95. Er was veel verkeer op de weg en het duurde een tijdje voor ze Connecticutt achter zich had gelaten. Ze reed dwars door Rhode Island heen en om één uur ’s nachts zat ze op de rondweg van Boston. De Land Rover was voorzien van een mobiele telefoon, maar na wat Jeff Fisher haar allemaal had verteld, maakte ze daar liever geen gebruik meer van. En bovendien, wie zou ze moeten bellen? Ze stopte één keer, in New Hampshire, om een kop koffie en een gevulde reep te kopen en te tanken. Er viel nu een zware sneeuw, maar daar ploegde de Land Rover zonder moeite doorheen, en het flappende geluid van de ruitewissers hield haar in elk geval wakker. Om een uur of drie begon het haar echter zo veel moeite te kosten om niet achter het stuur in slaap te vallen, dat ze uiteindelijk maar het parkeerterrein van een restaurant voor vrachtwagenchauffeurs op reed. Ze parkeerde de wagen tussen twee bestelwagens en nadat ze de portieren op slot had gedaan, kroop ze op de achterbank en viel daar met één hand om de 9mm geklemd in slaap. Tegen de tijd dat ze wakker werd, was de zon allang op. Ze ontbeet snel in het restaurant en een paar uur later had ze Portsmouth, Maine al ver achter zich gelaten. Twee uur later zag ze de afrit die ze hebben moest en reed de snelweg af. Ze zat nu op US Route 1 en in deze tijd van het jaar had ze de weg een groot deel van de tijd voor zich alleen.

In een dichte sneeuwjacht reed ze langs een bord dat aankondigde dat ze zich nu in Bell Harbor, 1650 inwoners bevond. Tijdens haar jeugd hadden ze vele heerlijke zomers in het vredige stadje doorgebracht: brede privé-stranden, grote sorbets en dikbelegde sandwiches in de talloze restaurantjes, een voorstelling in de plaatselijke schouwburg, lange fietstochten en wandelen langs Granite Point, waar je op een winderige middag de onheilspellende kracht van de Atlantische Oceaan van dichtbij kon bewonderen. Jason en zij waren van plan geweest om ooit een strandhuisje te kopen, vlak bij dat van haar ouders. Ze hadden er alle twee naar uitgezien om hun zomers daar door te brengen en te zien hoe Amy over het strand rende en kuilen groef, net zoals Sidney dat vijfentwintig jaar geleden had gedaan. Het was een aangename gedachte. Ze hoopte maar dat dat nog steeds mogelijk zou zijn; op dit ogenblik leek het allemaal een volstrekt onwerkelijke droom.

Sidney reed in de richting van de oceaan en sloeg toen rechtsaf, Beach Street in, en minderde vaart. Het huis van haar ouders was een groot gevaarte van grijs verweerd hout met dakkapellen en een balkon over de hele lengte van het huis, zowel aan de straatzijde als aan de kant van het huis die naar de oceaan gekeerd stond. De kelder was een grote garage. De oceaanwind loeide zo hard door de openingen tussen de huizen door dat zelfs de zware Land Rover erdoor aan het schudden werd gebracht. Sidney kon zich niet herinneren dat ze ooit eerder in december in Maine was geweest. De hemel deed bijzonder onvriendelijk aan en toen ze de eindeloze duisternis van de Atlantische Oceaan zag, realiseerde ze zich dat ze het nog nooit had zien sneeuwen op zee.

Toen het huis van haar ouders in zicht kwam, minderde ze vaart. Alle andere huizen in de straat stonden leeg. ’s Winters was het in Bell Harbor bijna uitgestorven en om de ellende nog groter te maken, was er buiten het seizoen maar één enkele politieman voor de hele gemeente. Als de man die zo kalm en rustig drie moorden had gepleegd in een Washingtonse parkeergarage en die haar daarna was gevolgd naar New York, besloot om opnieuw achter haar aan te gaan, zou die ene agent echt geen partij voor hem zijn. Ze reed de met sneeuw bedekte oprit van haar ouders op en nadat ze de patroontas onder de stoel vandaan had getrokken en de 9mm had geladen, stapte ze uit. Er was niets wat erop wees dat haar ouders al gearriveerd waren. Ze zouden onderweg wel ergens zijn blijven overnachten vanwege het slechte weer. Ze reed de Land Rover de garage binnen en trok de deur achter zich dicht. Daarna haalde ze haar spullen eruit en liep ermee naar de binnentrap die van de garage naar het huis leidde.

Ze kon niet weten dat de zware sneeuwval de verse wielsporen op de oprit had uitgewist, en ze kwam niet in de achterkamer, waar een keurige stapel bagage stond. De wagen die langzaam langs kwam rijden toen ze de keuken binnenliep, kon ze niet zien.

Het enorme onderzoekslab van de fbi draaide op volle toeren. Een fbi -technicus in een witte jas liep om de wagen heen en wenkte Sawyer en Jackson dat ze haar moesten volgen. Het linker achterportier stond open, maar gelukkig waren de inzittenden kort geleden overgebracht naar het gemeentelijke mortuarium. Naast de wagen stond een pc met een monitor die een diameter had van maar liefst 21 inch. De technicus ging ervoor staan en terwijl ze rustig begon te praten, tikte ze een reeks commando’s in. Liz Martin had brede heupen, een prachtige olijfkleurige huid en een gezicht vol met lachrimpeltjes. Ze was een van de beste laboratoriumtechnici waarover de fbi beschikte.

‘Zoals je ons had gevraagd, Lee, hebben we het hele interieur besproeid met Luma-lite voordat we ook maar iets hebben verwijderd. Dat heeft een paar interessante aanwijzingen opgeleverd. Terwijl ze met het onderzoek bezig waren, hebben we video-opnamen gemaakt van het interieur, en die opnamen zitten nu in het systeem. Dat maakt het onderzoek heel wat gemakkelijker te volgen.’ Ze overhandigde de beide agenten een brilletje en zette er zelf ook een op. ‘Welkom in dit theater. Deze brilletjes zullen de voorstelling nog mooier maken,’ zei ze met een glimlach. ‘Ze zijn bedoeld om golflengten uit te filteren die tijdens het onderzoek zouden zijn opgewekt en die het beeld anders kunnen vertroebelen.’ Terwijl ze dat zei, kwam het scherm tot leven. Ze keken nu in de wagen. Het was er erg donker, want een Luma-lite-onderzoek moest in het donker gedaan worden. Het onderzoek maakte gebruik van een laser met een bijzonder groot vermogen en was bedoeld om aanwijzingen aan het licht te brengen die anders over het hoofd zouden worden gezien.

Liz schoof wat met de muis en de twee agenten zagen een witte pijl over het scherm bewegen. ‘We zijn begonnen met inherente fluorescentie. Daarvoor hebben we dus geen chemicaliën gebruikt en één enkele lichtbron. Daarna hebben we een reeks verven en poeders aangebracht.’

‘Je zei toch dat je een paar interessante dingen had gevonden?’ Er klonk wat ongeduld door in Sawyers stem en zelfs terwijl hij die vraag stelde, bleef hij onafgebroken naar het scherm turen.

‘Als je bedenkt wat er allemaal in die kleine besloten ruimte is gebeurd, is dat ook niet verwonderlijk.’ Ze wierp een snelle blik op de wagen. Terwijl haar vingers behendig de muis hanteerden, kwam de pijl tot stilstand op iets wat zo te zien op de achterbank van de wagen lag. Liz sloeg een paar toetsen aan en er verscheen een fijn raster op het scherm. Daarna werd het beeld vergroot tot het duidelijk zichtbaar werd. Duidelijk zichtbaar bleek echter niet hetzelfde te zijn als gemakkelijk herkenbaar.

Sawyer keek naar Liz. ‘Wat moet dát voorstellen?’ Het leek op een stuk touw of zoiets, maar omdat het nu zo sterk vergroot was, leek het zo dik als een potlood te zijn.

‘Eenvoudig gezegd is het een vezel.’ Liz drukte op een andere toets en de vezel nam een driedimensionale vorm aan. ‘Zo te zien, zou ik zeggen dat het wol is, echte dierlijke wol, geen acryl of zo. Het is grijs van kleur. Komt dat jullie bekend voor?’

Jackson knipte met zijn vingers. ‘Sidney Archer had die ochtend een grijze blazer aan.’

Sawyer zat al te knikken. ‘Dat klopt.’

Liz keek weer naar het scherm en knikte peinzend. ‘Een wollen blazer, dat kan wel kloppen.’

‘Waar heb je die precies gevonden, Liz?’ vroeg Sawyer.

‘Links op de achterbank, of liever gezegd, links van het midden.’ Met behulp van de muis trok Liz een lijn op het scherm tussen de plek waar de vezel was aangetroffen en de linkerrand van de achterbank.

‘Zevenenzestig centimeter van de linkerrand van de achterbank en zeventienenhalve centimeter van de voorkant. Dat betekent dat die wolvezel inderdaad best uit een jasje afkomstig zou kunnen zijn. We hebben vlak naast het linkerportier ook een paar synthetische vezels aangetroffen, die overeenstemden met de kleding van het lijk dat daar lag.’

Ze keek weer naar het scherm. ‘Hier hebben we de laser nog niet voor nodig gehad. Ze waren zo ook duidelijk te zien.’ Het beeld op het scherm veranderde en met behulp van de pijl wees Liz hen een paar haren aan.

‘Laat me raden,’ zei Sawyer. ‘Lang en blond, echt blond, niet gebleekt, en het lag heel dicht bij dat wolvezeltje.’

‘Heel goed, Lee. Je wordt nog weleens een wetenschapper.’ Liz lachte hem vriendelijk toe. ‘Daarna hebben we leukokristal violet gebruikt om bloedsporen te zoeken. Zoals je je wel kunt voorstellen, hebben we daar een heleboel van gevonden. De patronen waarin het op de diverse oppervlakken is terechtgekomen, zijn heel duidelijk en leveren in dit geval bijzonder veel aanwijzingen op, wat waarschijnlijk te danken is aan de kleine ruimte waarin het misdrijf is gepleegd.’ Op het beeldscherm zagen ze de binnenkant van de wagen nu op verschillende plekken duidelijk oplichten. Even leek het alsof ze zich diep in een mijn bevonden en in alle hoeken en gaten goud zagen blinken. Liz wees verschillende plekken aan. ‘Dit patroon leidt tot de conclusie dat de man die op de vloer voor de achterbank lag, met zijn gezicht naar de achterkant of half naar het rechterportier gekeerd heeft gezeten. De schotwond bevond zich vlak naast de rechterslaap. Er is behoorlijk veel bloed, bot en ander weefsel vrijgekomen. Zoals jullie zien, zit de zitting helemaal onder.’

‘Ja, maar er is een hele grote plek waar duidelijk niets zit. Dáár.’ Sawyer wees naar de linkerkant van de bank.

‘Goed gezien. Dat is inderdaad zo,’ zei Liz. Ze gebruikte haar meetprogramma weer. ‘Het materiaal is vrij gelijkmatig over de bank verdeeld. Daarom vermoed ik dat het slachtoffer...’ Ze wierp een snelle blik op een bloknoot die naast de computer lag, ‘... Brophy, zich half omgedraaid heeft, naar links, wat er dan toe geleid zou hebben dat de rechterslaap, waar de wond zat, zich recht tegenover de achterbank bevond en dat zou dan weer verklaren waarom er zo veel kruitsporen op de achterbank zijn terechtgekomen.’

‘Het lijkt wel of er een kanon is afgevuurd,’ zei Sawyer droogjes.

‘Dat is bepaald geen technische term, maar voor een leek is het niet slecht, Lee.’ Liz trok haar wenkbrauwen op en ging verder: ‘De linkerhelft van de achterbank is echter vrijwel schoon. Dat betekent dus dat er over een breedte van meer dan een meter geen kruitsporen, geen menselijk weefsel en geen botfragmenten zijn aangetroffen. Hoe kan dat?’ Ze keek de twee agenten aan als een schooljuf die wacht tot haar leerlingen hun vinger opsteken.

Sawyer antwoordde. ‘We weten dat een van de slachtoffers links op de achterbank zat: Philip Goldmans lijk is daar aangetroffen. Maar hij was van gemiddeld postuur en zo breed in de heupen kan hij dus echt niet zijn geweest. Te oordelen naar de breedte van het schone gebied en het haar en de vezels die jullie al hebben gevonden, kunnen we opmaken dat er iemand anders vlak naast hem gezeten moet hebben.’

‘Dat lijkt mij ook,’ zei Liz. ‘Goldmans wond zal ook best een hoop materiaal opgeleverd hebben, maar het deel van de zitting vlak naast hem was volkomen schoon. Dat vormt dus nóg een bewijs voor de veronderstelling dat daar iemand heeft gezeten en dat diegene de volle lading over zich heen gekregen moet hebben. Dat kan bepaald niet plezierig zijn geweest, en dat is heel zwak uitgedrukt. Ik denk dat ik een week in bad zou blijven zitten als mij ooit zoiets zou overkomen. God verhoede.’

‘Wollen jasje, lang blond haar...’ begon Jackson.

‘En dit...’ viel Liz hem in de rede terwijl ze naar het scherm wees. Toen het beeld opnieuw veranderde, keken ze allemaal aandachtig naar het scherm. De achterbank was weer te zien. Het leer was op verschillende plekken beschadigd en vlak bij de plek waar Goldman was gevonden, zagen ze drie rafelige strepen. Te midden van de ravage lag een enkel voorwerp. De agenten keken naar Liz.

‘Dat is een stukje vingernagel. We hebben nog geen tijd gehad om het dna -type te bepalen, maar het is zeker een vrouwennagel.’

‘Hoe weten jullie dat?’ vroeg Jackson.

‘Het hoeft niet altijd heel ingewikkeld te zijn, Ray. Een lange, goed-gemanicuurde nagel, met nagellak erop. Die tref je doorgaans niet bij mannen aan.’

‘O.’

‘Die evenwijdige strepen...’

‘Krassen,’ zei Sawyer. ‘Ze heeft met haar vingers over de zitting gekrabt en een nagel gebroken.’

‘Juist. Ze moet volkomen in paniek zijn geweest.’

‘Dat verbaast me niets,’ voegde Jackson eraan toe.

‘Verder nog iets, Liz?’ vroeg Sawyer.

‘O, ja. Een heleboel. Vingerafdrukken, bijvoorbeeld. We hebben mdb gebruikt. Dat is een chemisch middel dat heel vage vingerafdrukken doet oplichten als er een laserstraal op gericht wordt. En we hebben een diepblauwe lens op de Luma-lite gezet. Dat heeft uitstekende resultaten opgeleverd. We hebben de vingerafdrukken van de drie slachtoffers weggestreept. Die zaten overal, en dat verbaast me niets. Maar we hebben nog een aantal andere vage vingerafdrukken gevonden, inclusief eentje bij die drie krassen, wat natuurlijk ook al niet zo vreemd is. Er is er ook een aangetroffen die van bijzonder groot belang was.’

‘Wat was dat er dan voor een?’ Sawyers neus trilde nu bijna van verwachting.

‘Brophy’s kleren zaten onder het bloed en ander menselijk weefsel dat uit de wond afkomstig was. Met name zijn rechterschouder zat onder het bloed. Dat klopt wel, want er moet veel bloed uit zijn rechterslaap zijn gestroomd. Op zijn rechterschouder is een aantal vingerafdrukken aangetroffen: duim, wijsvinger en pink, in feite een complete handafdruk dus.’

‘Hoe verklaar je dat? Heeft iemand soms geprobeerd hem om te draaien?’ vroeg Sawyer.

‘Nee, dat lijkt me niet. Ik kan het niet echt hard maken, maar de afdruk van de handpalm geeft me het idee dat iemand heeft geprobeerd over hem heen te klimmen, of in elk geval schrijlings op hem is gaan zitten. Gezien de omstandigheden is dat tamelijk bizar, dat weet ik, maar de hoek waarop de handpalm op de schouder heeft gerust en het feit dat de vingerafdrukken zo dicht naast elkaar lagen, wekken bij mij sterk de indruk dat het zo gegaan is.’

Er verscheen een uiterst sceptische uitdrukking op Sawyers gezicht. ‘Over hem heen klimmen? Is dat niet een beetje vergezocht, Liz? Dat kun je toch niet opmaken uit die vingerafdrukken? Iemand die gewoon zijn schouder heeft vastgegrepen, zou toch precies dezelfde vingerafdrukken hebben achtergelaten?’

‘Dat zou kunnen, maar mijn conclusie is niet alleen daarop gebaseerd. We hebben ook dít gevonden.’ Ze wees weer op het scherm en er verscheen iets vreemds in beeld, een vorm of patroon, meer dan één in feite. De donkere achtergrond maakte het moeilijk om te doorgronden wat ze nu eigenlijk zagen.

‘Ik weet dat het niet eenvoudig is om dit in het juiste perspectief te zien, maar het is een beeld van Brophy’s lijk,’ zei Liz. ‘Hij ligt met zijn gezicht naar beneden op de vloer en we kijken naar zijn rug. In het midden van zijn rug zie je daar die vreemde vorm. Ook die is achtergebleven in een bloedvlek.’

Jackson en Sawyer tuurden met half dichtgeknepen ogen naar het scherm en bogen zich ver voorover om beter te kunnen zien wat het was. Na een tijdje gaven ze het op en keken Liz vragend aan.

‘Een knie.’ Ze vergrootte het beeld uit tot het het hele scherm vulde. ‘De menselijke knie laat een unieke afdruk achter, vooral als je zo’n makkelijk vervormbare achtergrond hebt als bloed.’ Ze klikte een andere knop aan en er verscheen een nieuw beeld op het scherm. ‘En dit hebben we ook.’

Sawyer en Jackson keken weer naar het scherm. Deze keer was het patroon gemakkelijk te herkennen. ‘Een schoenafdruk, de hak,’ zei Jackson.

Sawyer leek niet overtuigd. ‘Ja, maar waarom zou je helemaal over dat lijk heen klimmen, zodat je onder het bloed en god mag weten wat verder nog komt te zitten en overal sporen achterlaat, als je ook gewoon het linkerportier kunt openen en kunt uitstappen? Ik bedoel: degene over wie we het waarschijnlijk hebben, zat línks van Goldman.’

Jackson en Liz keken elkaar aan. Daar hadden ze geen van beiden zo een-twee-drie een antwoord op. Liz haalde haar schouders op. ‘Daarom betalen ze jullie zo veel geld, jongens. Ik ben maar een gewone laboratoriummedewerker.’

Jackson lachte haar toe. ‘Ik wilde dat we er meer hadden zoals jij, Liz.’

Glimlachend nam ze het compliment in ontvangst. ‘Later op de dag krijgen jullie een schriftelijk verslag.’

Ze zetten allemaal hun brilletjes af.

‘Ik neem aan dat je de afdrukken al hebt gecontroleerd?’ Sawyer keek haar vragend aan.

‘Jezus. Neem me niet kwalijk. Dat was ik helemaal vergeten te noemen. Ik heb het lekkerste wel voor het laatst bewaard, hè? Alle afdrukken, de afdruk die we op het scherm hebben gezien, de afdrukken op het vermoedelijke moordwapen en alle afdrukken in het bloedspoor van de wagen naar de achtste verdieping, waren afkomstig van één en dezelfde persoon.’

‘Sidney Archer,’ zei Jackson.

‘Inderdaad,’ zei Liz. ‘En het bloedspoor leidde naar haar kantoor.’

Sawyer liep naar de wagen toe, tuurde even naar binnen en wenkte Liz en Jackson dat ze naast hem moesten komen staan.

‘Oké, kunnen we er op basis van wat we nu weten van uitgaan dat Sidney Archer ongeveer hier heeft gezeten?’ Hij wees op een plek iets links van het midden van de achterbank.

‘Op basis van het bewijsmateriaal dat we tot nu toe verzameld hebben, lijkt dat me een heel redelijke veronderstelling. De manier waarop het bloed, de vezels en de vingerafdrukken over het interieur zijn verspreid, lijken die conclusie te ondersteunen,’ zei Liz.

‘Oké. Als we dan eens kijken waar het lijk is terechtgekomen, heeft Brophy waarschijnlijk met zijn gezicht naar de achterkant van de wagen gezeten. Je zei dat hij zijn hoofd opzij gedraaid zou kunnen hebben en dat dat de grote hoeveelheid bloed op de achterbank zou kunnen verklaren. Is dat correct?’

‘Correct.’ Liz zat aandachtig te knikken.

‘Nou, Brophy’s wond was een contactwond. Het wapen is tegen zijn hoofd geduwd voordat de trekker werd overgehaald, dat staat wel vast. Hoe ver zou je zeggen dat dit is?’ Sawyer wees nu naar de ruimte tussen de voorste en de achterste bank in het passagiersgedeelte.

‘Daar hoeven we niet naar te raden,’ zei Liz. Ze liep naar haar bureau, pakte een rolmaatje en kwam weer teruglopen. Met hulp van Jackson mat ze de open ruimte op. Toen ze zag hoe groot de afstand was en het tot haar doordrong waar Sawyer heen wilde, trok ze haar wenkbrauwen op.

‘Van het midden van de ene zitting naar het midden van de andere: één meter vijfennegentig.’

‘Oké, gebaseerd op de plek waar geen bloed op de achterbank zat, kunnen we ervan uitgaan dat Goldman en Archer daar hebben gezeten, met hun rug tegen de leuning. Ben je dat met me eens?’ Liz knikte, en Jackson ook. ‘Nou, zou het mogelijk zijn geweest voor Sidney Archer, als ze met haar rug tégen de leuning aan heeft gezeten, om dat pistool op Brophy’s rechterslaap te zetten?’

Liz was de eerste die antwoord gaf. ‘Nee, tenzij haar armen over de grond slepen als ze loopt.’

Sawyer keek Liz aandachtig aan. ‘Wat als Brophy zich naar haar toe gebogen heeft, tot zijn gezicht heel dicht bij het hare was, en ze toen snel het pistool heeft getrokken en een schot heeft gelost? Stel dat zijn lichaam op het hare is gevallen, maar dat ze hem van zich af heeft geduwd en dat hij op de vloer is beland. Wat is er mis met dat idee?’

Liz dacht even na. ‘Zelfs als hij helemaal voorovergebogen heeft gezeten, zo ver dat hij echt bijna van de bank was opgestaan, dan zou de schutter ook nog ver voorover hebben moeten leunen om hem te kunnen bereiken; ze zouden elkaar halverwege tegemoet hebben moeten komen, zal ik maar zeggen, anders had ze hem nooit dat pistool tegen zijn hoofd kunnen zetten. Maar als Archer zo ver voorovergebogen had gezeten, zou het patroon van de bloedspatten er hoogstwaarschijnlijk heel anders hebben uitgezien. Ze zou dan niet met haar rug tegen de rugleuning hebben gezeten, dus zelfs als haar lichaam het grootste deel ervan zou hebben opgevangen, zou er waarschijnlijk toch wel wat bloed op de rugleuning achter haar zijn terechtgekomen. En als ze met haar rug tegen de rugleuning zat toen ze het schot loste, moet Brophy min of meer bij haar op schoot hebben gezeten. Dat is tamelijk onwaarschijnlijk, hè?’

‘Inderdaad,’ zei Sawyer. ‘Laten we het eens even over Goldmans wond hebben. Ze zat links van Goldman, oké? Zou je dan niet denken dat die wond in zijn rechterslaap zou moeten zitten in plaats van in zijn voorhoofd?’

‘Hij kan zijn hoofd natuurlijk opzij hebben gedraaid om haar aan te kijken...’ begon Liz, maar toen zweeg ze ineens. ‘Maar dat klopt dan weer niet met het patroon van de bloedvlekken. Goldman heeft beslist naar voren zitten kijken toen hij door die kogel getroffen werd. Maar het is nog steeds niet onmogelijk, Lee.’

‘Werkelijk?’ Sawyer trok een stoel bij en nadat hij was gaan zitten, deed hij of hij een pistool in zijn hand had. Hij bracht het naar de andere kant van zijn lichaam en wees er toen mee naar achteren, alsof hij iemand die links van hem naar voren zat te kijken, recht in zijn voorhoofd wilde schieten. Hij keek Liz en Jackson eens aan. ‘Tamelijk onhandig, hè?’

‘Heel erg onhandig,’ beaamde Jackson.

‘En het wordt nog onhandiger, jongens. Sidney Archer is linkshandig. Weet je nog, Ray, hoe ze koffie zat te drinken en hoe ze dat pistool vasthield? Die vrouw is linkshandig.’ Sawyer herhaalde de hele procedure, maar dit keer hield hij het denkbeeldige vuurwapen in zijn linkerhand. De zwaargebouwde agent moest zich daarbij in zulke rare bochten wringen dat het bijna lachwekkend was.

‘Dat kan niet,’ zei Jackson. ‘Om hem zo’n wond toe te brengen, moet ze zich hebben omgedraaid, anders zou haar arm uit de kom zijn geslagen door de terugslag. Zo los je geen pistoolschot.’

‘Ergo, als Archer degene is die de schoten heeft gelost, moet ze er eerst op de een of andere manier in zijn geslaagd om de chauffeur neer te schieten. Daarna moet ze dan snel op de achterbank zijn gaan zitten om Brophy een schot voor zijn kop te geven – we hebben net al aangetoond dat ze dat helemaal niet gedaan kan hebben – en om daarna Goldman neer te kunnen schieten, zou ze een volstrekt onnatuurlijke houding moeten hebben ingenomen, een houding waarin het eigenlijk niet mogelijk is om een pistoolschot te lossen.’ Sawyer stond op en schudde zijn hoofd.

‘Dat zijn allemaal zeer terzake doende opmerkingen, Lee, maar er is nog steeds een heleboel onaanvechtbaar bewijsmateriaal dat onomstotelijk bewijst dat Sidney Archer op de plek van het misdrijf aanwezig is geweest,’ wierp Liz tegen.

‘Aanwezig zijn op de plek van een misdrijf is iets heel anders dan dat misdrijf plegen, Liz,’ zei Sawyer verhit. Het kwam er zo scherp uit dat er een gekwetste uitdrukking op haar gezicht verscheen.

Terwijl ze het laboratorium uit liepen, stelde Sawyer nog een laatste vraag. ‘Hebben jullie de uitslag van de kruitsporentest al?’

‘Ik hoop dat je beseft dat onze sectie Vuurwapens dergelijke tests eigenlijk niet meer doet, omdat de resultaten meestal toch nergens toe dienden. Maar omdat jij degene was die erom vroeg, heeft natuurlijk niemand moeilijk gedaan. Eén minuut, dan vraag ik het even na.’ Liz’ stem klonk nu ijzig, maar de humeurig naar de vloer starende Sawyer leek het niet eens te merken.

Liz liep weer naar haar bureau en nam de hoorn op. Sawyer stond naar de wagen te staren, alsof hij wilde dat hij die kon laten verdwijnen. Jackson hield zijn partner zorgvuldig in de gaten; er stond iets van bezorgdheid in zijn blik te lezen.

Liz kwam weer teruggelopen. ‘Negatief. Geen van de slachtoffers had in de zes uur voor hun dood met hun blote handen een schot gelost met een vuurwapen, of een vuurwapen vastgehouden waar kort geleden een schot mee was gelost.’

‘Ben je daar zeker van?’ vroeg Sawyer. Zijn voorhoofd zat ineens vol rimpels.

Er verscheen een nijdige uitdrukking op Liz’ doorgaans zo vriendelijke gezicht. ‘Mijn mensen weten heus wel hoe ze hun werk moeten doen, Lee, en zo ingewikkeld is een kruitsporentest nou ook weer niet, hoewel ze, zoals ik al zei, tegenwoordig niet vaak meer gedaan worden, omdat een positief resultaat niet altijd even betrouwbaar is; in de praktijk blijken er een heleboel substanties in omloop te zijn die een onjuiste uitslag opleveren. Dat 9mm-pistool zou echter een heleboel kruitsporen hebben achtergelaten en de uitslag van de test was negatief, dus volgens mij is die test in dit geval echt wel betrouwbaar. Maar voor het geval dat je ontgaan is, ik zei “met hun blote handen”. Ze kunnen natuurlijk handschoenen aan hebben gehad.’

‘Maar de lijken hadden geen handschoenen bij zich,’ merkte Jackson op.

‘Precies,’ zei Liz met een triomfantelijke blik op Sawyer.

Sawyer besteedde geen aandacht aan de toon waarop dat eruit kwam. ‘Zijn er verder nog vingerafdrukken aangetroffen op het 9mm-pistool?’ vroeg hij.

‘Een gedeelte van een duimafdruk. Die was afkomstig van Parker, de chauffeur.’

‘Parker?’

Liz knikte.

‘Verder niets?’ vroeg Sawyer. ‘Ben je daar zeker van?’ Liz zei niets, maar haar gezicht sprak boekdelen.

‘Oké, je zei dat die vingerafdruk van Parker niet helemaal intact was. Hoe zat het met die van Archer? Waren die allemaal intact?’

‘Voor zover ik me kan herinneren, waren ze allemaal min of meer intact, hoewel ze hier en daar wel wat vaag en wazig waren. De vingerafdrukken op de loop waren echter heel duidelijk.’

‘De loop?’ Sawyer zei het meer tegen zichzelf dan tegen de twee anderen. Hij keek naar Liz. ‘Is er al een verslag van het ballistische onderzoek? Ik ben echt heel geïnteresseerd in de banen van de kogels.’

‘De lijkschouwingen worden op dit moment verricht, dus dat duurt echt niet lang meer. Ik heb gevraagd of ze me de resultaten willen doorgeven. Waarschijnlijk bellen ze jou eerst wel, maar voor het geval dat ze dat vergeten, zal ik je bellen zodra ik iets heb gehoord.’ Met een vleugje ironie voegde ze daaraan toe: ‘Je zult natuurlijk wel willen controleren dat ze geen vergissingen hebben gemaakt.’

Sawyer keek haar even aan. ‘Dank je wel, Liz. Je hebt me enorm geholpen.’ Het sarcasme ontging haar niet, en Jackson al evenmin. Diep in gedachten verzonken liep de forsgebouwde fbi- agent langzaam weg. Hij liet zijn schouders hangen en zag er een stuk ouder uit dan toen hij het lab was binnengekomen.

Jackson bleef bij Liz staan. Ze stond zijn partner even na te kijken en zei toen: ‘Wat is er met hem aan de hand, Ray? Zo heeft hij me nog nooit toegesproken.’

Jackson gaf niet onmiddellijk antwoord. Na een tijdje haalde hij zijn schouders op. ‘Ik weet niet of ik daar wel een antwoord op heb, Liz. Daar ben ik helemaal niet zo zeker van.’ Stilletjes liep hij achter zijn partner aan.

•51•

Jackson stapte in de wagen en keek eens naar zijn partner. Sawyer zat met zijn handen op het stuurwiel en staarde voor zich uit, het duister in. Jackson keek op zijn horloge. ‘Hé, Lee, wat dacht je van een hapje eten?’ Toen Sawyer geen antwoord gaf, voegde hij daaraan toe: ‘Zal ik trakteren? Sla dat nou maar niet af. Dat buitenkansje krijg je misschien nooit meer.’ Jackson legde zijn hand even op Sawyers schouder.

Eindelijk keek Sawyer opzij. Hij glimlachte, heel even maar.

‘Trakteren? Jij denkt zeker dat deze zaak me erg dwars begint te zitten, hè, Raymond?’

‘Ik wil gewoon niet dat je te mager wordt,’ zei Jackson.

Sawyer moest lachen en reed weg.

Jackson begon geestdriftig te eten terwijl Sawyer alleen maar wat met een kop koffie zat te spelen. Omdat hij vlak bij het hoofdkantoor lag, kwamen er veel fbi -mensen in deze cafetaria en ze zagen dan ook een aantal collega’s zitten die even een hapje namen voordat ze haastig op weg naar huis gingen of snel nog wat aten voor hun dienst begon.

Jackson keek Sawyer aan. ‘Dat was mooi werk van je, daar in het lab, maar je had Liz niet zo hard hoeven vallen. Ze deed gewoon haar werk. Je had best een beetje milder kunnen zijn.’

Plotseling keek Sawyer zijn partner scherp aan. ‘Je bent mild als je kind te laat thuiskomt of een deuk in je auto heeft gemaakt. Als mensen mild behandeld willen worden als ze onzin uitkramen, dan raad ik ze met klem aan om niet bij de fbi te komen werken.’

‘Je weet best wat ik bedoel. Liz doet haar werk heel goed.’

Nu verscheen er een wat vriendelijker uitdrukking op Sawyers gezicht. ‘Dat weet ik, Ray. Ik stuur haar wel een bos bloemen, oké?’ Hij begon weer voor zich uit te staren.

Tussen twee happen door zei Jackson: ‘Wat doen we nu?’

Sawyer keek hem aan. ‘Ik weet het eigenlijk niet goed. Ik heb weleens vaker meegemaakt dat een zaak er ineens anders uit kwam te zien, maar nog nooit in zo’n extreme mate als nu.’

‘Jij denkt dus niet dat Sidney Archer die lui heeft vermoord?’

‘Nee, ik denk van niet. Nog afgezien van het feit dat het bewijsmateriaal duidelijk aangeeft dat ze dat niet gedaan kán hebben.’

‘Maar ze heeft wél tegen ons gelogen, Lee. Dat bandje weet je nog wel? Ze heeft haar man hulp en bijstand geboden. Daar kun je niet omheen.’

Sawyer begon zich weer schuldig te voelen. Hij had nog nooit eerder een partner informatie onthouden. Hij keek Jackson eens aan en besloot hem te vertellen wat Sidney hem had verteld. Vijf minuten later leunde Jackson verbijsterd achterover. Sawyer keek hem bezorgd aan. ‘Ze was bang. Ze wist niet wat ze moest beginnen. Ik weet zeker dat ze ons vanaf het eerste begin alles heeft willen opbiechten. Godverdomme, als we maar wisten waar ze uithing. Ze zou weleens ernstig gevaar kunnen lopen, Ray.’ Sawyer sloeg met zijn vuist in zijn handpalm. ‘Als ze nou maar naar ons toe zou komen. Als we samenwerken, is deze zaak zo opgelost. Dat wéét ik.’

Jackson boog zich voorover. Er stond nu een vastberaden uitdrukking op zijn gezicht. ‘Hoor eens, Lee, we hebben samen al een heleboel zaken afgehandeld, maar je bent er altijd in geslaagd om objectief te blijven en de dingen te zien voor wat ze waren.’

‘En jij denkt dat het deze keer anders is?’ Sawyers stem klonk heel rustig.

‘Ik wéét dat het anders is. Je hebt het bijna vanaf het eerste begin voor die dame opgenomen. Je hebt haar al heel wat milder behandeld dan je belangrijke verdachten in een zeer ernstige zaak normaal zou behandelen, en nu blijkt ook nog dat ze je heeft verteld dat ze haar man heeft gesproken en over dat e-mailbericht. Die informatie heb je voor jezelf gehouden! Jezus Christus, Lee, dat is voldoende om op staande voet ontslagen te worden.’

‘Als je vindt dat je dit moet rapporteren, dan doe je dat maar, Ray.’

Ray gromde en schudde zijn hoofd. ‘Ik ga jouw carrière niet verknallen. Daar doe je zelf al genoeg moeite voor.’

‘Dit is een heel gewone zaak.’

‘Onzin!’ Jackson leunde nog verder voorover. ‘Je bent eraan onderdoor aan het gaan en dat weet je best. Al het beschikbare bewijsmateriaal wijst erop dat Sidney Archer op zijn minst bij een paar ernstige misdrijven is betrokken en toch doe je de grootste moeite om aan alles wat ze doet een zo gunstig mogelijke draai te geven. Dat heb je bij Frank Hardy gedaan, bij Liz en nu probeer je het bij mij. Verdomme, Lee, je bent toch geen politicus? Je bent een politieman. Ze is misschien niet overal schuldig aan, maar een engel is ze ook niet, hoor. Dat is zo zeker als wat, verdomme.’

‘Ben je het dan niet eens met mijn conclusies over die schietpartij?’ vroeg Sawyer nijdig.

Jackson schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik denk dat je daar waarschijnlijk gelijk in hebt. Maar als je verwacht dat ik ga geloven dat Sidney Archer gewoon een onschuldig kind is dat in de een of andere kafkaiaanse nachtmerrie verzeild is geraakt, dan heb je de verkeerde fbi -agent voor je. Weet je nog wel wat je zei over mildheid? Nou, je moet die Sidney Archer wel met heel veel mildheid tegemoet treden om zelfs maar te beginnen te geloven dat ze niet een heel groot deel van de rest van haar leven achter de tralies hoort door te brengen, al is ze dan nog zo knap en intelligent.’ Jackson ging achterover zitten.

‘Dus dat is wat jij denkt dat hier aan de hand is? Een knappe, intelligente meid brengt een oude agent het hoofd op hol?’ Jackson zei niets, maar het antwoord stond duidelijk op zijn gezicht te lezen. ‘Een gescheiden ouwe zak wil met die meid de koffer in, en dat lukt hem niet als ze schuldig is? Denk je dat soms?’ Sawyer begon nu steeds luider te spreken.

‘Wees nou eerlijk, Lee.’

‘Misschien kan ik je beter uit dat raam daar smijten.’

‘Misschien moet je dat dan maar eens proberen.’

‘Jij vuile klootzak.’ Sawyers stem sloeg over.

Jackson greep hem bij zijn schouder. ‘Ik wil dat je weer bij zinnen komt. Als je met haar naar bed wil, mij best, maar wacht dan tot de zaak afgehandeld is!’ Dat laatste schreeuwde hij.

‘Hoe durf je!’ brulde Sawyer en hij sloeg Jacksons hand weg. Toen balde hij zijn enorme vuist, haalde uit... en realiseerde zich plotseling wat hij aan het doen was, zodat zijn vuist midden in de lucht bleef hangen. Een paar van de andere klanten zaten geschrokken naar hen te staren, maar Sawyer en Jackson bleven elkaar aanstaren tot Sawyer met zwoegende borstkas en trillende onderlip zijn vuist liet zakken en zijn blik afwendde.

Ze bleven allebei een paar minuten zwijgen. Toen zei Sawyer met een beschaamde zucht: ‘Shit, ik wist dat ik er ooit nog eens spijt van zou krijgen dat ik ben gestopt met roken.’ Hij sloot zijn ogen. Toen hij ze weer opende, keek hij Jackson recht in het gezicht.

‘Lee, het spijt me. Ik maak me gewoon zorgen om...’ Toen Sawyer zijn hand opstak, hield hij onmiddellijk zijn mond dicht.

Sawyer begon te spreken. Hij praatte langzaam en zacht. ‘Weet je, Ray, ik heb mijn halve leven bij de fbi gezeten. Toen ik begon, was het gemakkelijk om de goeden en de slechteriken uit elkaar te houden. In die tijd schoten kinderen nog niet lukraak mensen neer. Je had nog geen soepel lopende drugskartels met honderden miljarden dollars in kas, zo veel geld dat je bijna iedereen er zo gek mee kunt krijgen om bijna alles te doen wat je maar wil. Toen hadden ze revolvers en wij hadden die ook. Tegenwoordig hebben ze de gekste dingen; binnenkort horen luchtdoelraketten tot hun standaarduitrusting. De boeven zwemmen tegenwoordig in het geld. Terwijl jij met je gezin braaf in de kerk zit, zitten de leden van een of ander drugskartel met een pak van tienduizend dollar aan of terroristen uit het Midden-Oosten die van gekkigheid niet weten wat ze met hun petrodollars moeten beginnen, ergens in een privé-vliegtuig te plannen welk land ze nu eens zullen opkopen of opblazen. Terwijl ik in de kruidenierswinkel sta en probeer te besluiten welke rottige kant-en-klaarmaaltijd ik zal nemen en welk merk bier er in de reclame is, worden er in dit land twintig mensen vermoord, alleen maar omdat iemand de verkeerde afslag heeft genomen of omdat twee jeugdbendes vol werkloze rotjochies elkaar de zeggenschap over een huizenblok betwisten en elkaar te lijf gaan met meer wapens dan een heel bataljon vroeger tot zijn beschikking had. We proberen ze elke dag opnieuw bij te houden, maar we winnen nooit terrein.’

‘Kom op, Lee. De politie is er nog steeds, en zolang als er boeven zijn, blijft die ook heus wel bestaan, hoor.’

‘Maar veel stelt die inmiddels niet meer voor. Ik werk nu al jaren bij de fbi en wat heeft het me opgeleverd? Ik ben gescheiden. Mijn kinderen vinden me een rotvader omdat ik in plaats van de kaarsjes op hun verjaardagstaarten uit te blazen achter de een of andere grijnzende slager aanzat, die graag een uitstalkast met menselijke lichaamsdelen in zijn kamer wilde hebben of die een bomaanslag op een vliegtuig had gepleegd. Weet je, ik ben écht een waardeloze vader geweest, vooral voor Meggie. Ik werkte enorm lang en op de raarste tijden. Ik was er gewoon nooit en als ik er wél was, was ik zo moe of zo in een bepaalde zaak verdiept dat ik waarschijnlijk nooit meer dan de helft heb gehoord van wat ze me wilden vertellen. Nu woon ik helemaal alleen in die lullige flat en het grootste deel van mijn salaris krijg ik zelfs nooit te zien. Mijn maag voelt aan alsof er een paar enorme vleesmessen in gestoken zijn en hoewel ik er zeker van ben dat dat alleen maar mijn verbeelding is, sjouw ik ook een paar echte stukken lood met me mee. En bovendien kan ik de laatste tijd niet meer in slaap komen als ik niet eerst een stuk of zes pilsjes heb gedronken.’

‘Jezus, Lee, op het werk ben je altijd zo’n rots in de branding. Iedereen heeft enorm veel respect voor je. Als jij je met een onderzoek gaat bemoeien, merk je altijd onmiddellijk van alles op wat ik nooit gezien zou hebben. Je hebt de zaak al opgelost voor ik zelfs maar mijn aantekenboekje heb kunnen pakken. Je hebt er meer gevoel voor dan wie dan ook.’

‘Dat is ook zo, Ray. Dat is zo’n beetje het enige waar ik nog echt tevreden over kan zijn. Maar doe jezelf niet te kort. Ik heb twintig jaar voorsprong op je. Weet je wat intuïtie is? Telkens weer hetzelfde onder ogen krijgen, tot je er gevoel voor ontwikkelt. Dat kleine beetje extra. Je bent al verder dan ik was toen ik nog maar een jaar of zes ervaring had.’

‘Dat is aardig van je, Lee.’

‘Maar je moet deze uitbarsting niet verkeerd begrijpen. Ik heb echt niet met mezelf te doen, hoor, en ik ben al helemaal niet op zoek naar medelijden van anderen. Iedereen die me zoiets probeert te flikken, geef ik een schop voor zijn kont. Ik heb keuzes gemaakt en als ik van mijn leven een puinhoop heb gemaakt, dan is dat mijn eigen schuld.’

Sawyer stond op, liep naar de toonbank en zei iets tegen de magere, gerimpelde serveerster. Even later kwam hij teruglopen. Hij hield zijn gekromde handen een centimeter of tien voor zijn gezicht en er steeg een dunne rookpluim uit op. Hij ging weer zitten en hield de sigaret omhoog. ‘Als aandenken aan vroeger.’ Nadat hij de lucifer in de asbak had gegooid, leunde hij achterover en terwijl hij een lange trek van zijn sigaret nam, kwam er een nauwelijks hoorbaar zuigend geluid uit zijn mond. ‘Ik ben aan deze zaak begonnen met het idee dat ik al wist wat er allemaal gebeurd was. Lieberman was het doelwit. We hebben kunnen vaststellen hoe het komt dat dat vliegtuig is neergestort. Er waren een heleboel mogelijke motieven, maar niet zo veel dat het onmogelijk zou zijn om alles na te trekken en degenen te vinden die hier verantwoordelijk voor waren. Shit, degene die de aanslag zelf had gepleegd, werd ons op een presenteerblaadje aangeboden, al was hij dan dood. Het zag er allemaal heel goed uit. En toen stond alles ineens op losse schroeven. We komen erachter dat Jason Archer er met een ongelooflijk groot bedrag aan geld vandoor is gegaan en in Seattle geheimen aan het verkopen was terwijl wij dachten dat hij diep in een gat in de grond in Virginia zat. Was die vliegramp zijn plan? Dat lijkt heel waarschijnlijk. Alleen blijkt degene die het vliegtuig heeft gesaboteerd iemand te zijn die op de een of andere manier niet is opgemerkt door het computersysteem van de politie van Virginia. Ik word naar New Orleans gelokt en ondertussen gebeurt er iets in Archers huis, ik weet nog steeds niet precies wát. En dan, net als ik dat helemaal niet meer verwacht, blijkt Lieberman toch iets met deze zaak te maken te hebben gehad. Daar zijn we alleen maar achtergekomen omdat Steven Page vijf jaar geleden zelfmoord gepleegd schijnt te hebben en we zouden nooit hebben vermoed dat dat hier iets mee te maken had als niet iemand zijn grote broer, die ons waarschijnlijk een heel stuk wijzer had kunnen maken, op een parkeerterrein de keel had afgesneden. Ik praat met Charles Tiedman en wat blijkt? Het zou wel eens kunnen dat Lieberman gechanteerd wordt. Stel dat dat waar is, wat heeft het dan te maken met de zaak Archer? Zijn het twee verschillende zaken die alleen maar iets met elkaar te maken lijken te hebben omdat Lieberman toevallig in een vliegtuig is gestapt dat Archer door iemand heeft laten opblazen? Of heeft het allemaal wél met elkaar te maken? Maar hóe dan? Want als er verband tussen deze twee zaken bestaat, dan zie ik niet wat dat dan wel mag zijn.’

Sawyer schudde vol machteloze woede zijn hoofd en nam nog een haal aan zijn sigaret. Hij blies de rook naar het vettige, vergeelde plafond, leunde toen met zijn ellebogen op tafel en keek Jackson indringend aan. ‘Nu zijn er twee andere lui dood. Vermoedelijk hebben ze geprobeerd Triton Global te belazeren. En wie is er bij het grootste deel van deze zaken betrokken? Sidney Archer.’ Sawyer wreef langzaam met zijn vinger over zijn wang. ‘Sidney Archer... Ik heb veel respect voor die vrouw, maar misschien is mijn beoordelingsvermogen wel een beetje aangetast. Waarschijnlijk was die waarschuwing van je wel terecht. Maar zal ik je een geheimpje vertellen?’ Sawyer tikte de as van zijn sigaret in de asbak.

‘Wat voor een geheim?’

‘Sidney Archer heeft in die wagen gezeten en degene die die drie mensen heeft vermoord, heeft haar laten ontsnappen. Haar pistool is in handen van de politie gekomen.’ Met zijn linkerhand deed Sawyer een pistool na en terwijl hij doorpraatte, richtte hij die op verschillende delen van zijn sigaret. ‘De afdrukken op het deel dat ze moet hebben vastgehouden om ermee te kunnen schieten zijn erg onduidelijk. Alleen op de loop staan wél duidelijke afdrukken. Wat denk jij daarvan?’

Jackson dacht even na. ‘We weten dat zij dat pistool in handen heeft gehad.’ Plotseling begon het hem te dagen. ‘Als iemand anders die schoten heeft gelost met haar pistool, en hij heeft handschoenen aan gehad, dan zouden de vingerafdrukken op de kolf gedeeltelijk uitgewist worden, maar de afdrukken op de loop niet.’

‘Precies. En die band wordt achtergelaten. Waarschijnlijk hebben ze haar daarmee gechanteerd, dat ben ik met je eens. Ze hebben haar waarschijnlijk verteld dat zij over die band beschikten en om haar te laten weten dat het menens was, moeten ze haar die wel hebben laten horen. Denk je dat ze zoiets zou hebben achtergelaten? Dat is doorslaggevend bewijsmateriaal voor voldoende misdrijven om haar achter de tralies te laten belanden tot ze honderd is. In zo’n situatie zou iedereen die verdomde wagen helemaal binnenstebuiten hebben gekeerd om bij die band te kunnen komen. Nee, er is maar één reden waarom ze haar hebben laten gaan.’

‘Om haar die moorden in de schoenen te kunnen schuiven.’ Langzaam zette Jackson zijn kopje neer.

‘En misschien om zich ervan te verzekeren dat we onze aandacht niet op andere dingen richten.’

‘Dus daarom wilde je de lijken op kruitresten laten onderzoeken.’

Sawyer knikte. ‘Ik moest er zeker van zijn dat de schutter niet een van de doden was. Je weet wel: er zou een worsteling geweest kunnen zijn. Zo te zien zijn ze allemaal op slag dood geweest, maar daar kun je nooit helemaal zeker van zijn. Of misschien heeft een van hen het wel gedaan en daarna zichzelf ook een kogel door zijn kop gejaagd, omdat hij niet kon verdragen wat hij zojuist had aangericht. Daarna zou Sidney er in paniek vandoorgegaan kunnen zijn, met het pistool, en heeft ze dat later ergens in een put gegooid. Maar zo is het dus niet gegaan. Geen van de drie doden heeft een schot gelost.’

Ze bleven een tijdje zwijgend voor zich uit zitten staren tot Sawyer weer opschrok. ‘Ik zal je nog een geheimpje verklappen, Ray. Ik zál hier uitkomen, zelfs al kost het me vijfentwintig jaar. En als het zover is, zul je iets heel verhelderends te weten komen.’

‘Wat dan?’

‘Dat Sidney Archer op dit ogenblik beter weet wat er allemaal aan de hand is dan jij of ik. Ze is haar man kwijt, haar carrière is naar de maan en er is een heel grote kans dat ze terecht zal moeten staan voor moord en een stuk of tien andere misdrijven. Op dit ogenblik is ze doodsbang en vlucht ze voor haar leven, zonder te weten wie ze kan vertrouwen of geloven. In feite is Sidney Archer iets wat je als je oppervlakkig naar het beschikbare bewijsmateriaal kijkt, waarschijnlijk nooit zou vermoeden.’

‘Wat dan?’

‘Onschuldig.’

‘Denk je dat nou echt?’

‘Nee. Ik wéét het. En ik wilde dat ik nog iets wist.’

‘Wat?’

Sawyer blies zijn laatste rookwolk uit en maakte zijn sigaret uit in de asbak. ‘Wie heeft die drie mensen werkelijk vermoord?’ Terwijl hij het zei, dwaalden zijn gedachten af. Sidney Archer zou het weleens kunnen weten. Maar waar zit ze, verdomme?

Toen ze opstonden, legde Jackson zijn hand op Sawyers schouder. ‘Hé, Lee, het maakt me niet uit of we in de minderheid zijn of niet. Zolang jij het blijft opnemen tegen al dat uitschot, doe ik dat ook.’

•52•

Nadat ze met haar verrekijker de straat voor het huis van haar ouders had afgespeurd, keek Sidney op haar horloge. Het begon nu snel donker te worden. Vol ongeloof schudde ze haar hoofd. Zou de Federal Express misschien vertraagd zijn door het slechte weer? Het sneeuwde meestal nogal zwaar aan de kust van Maine en omdat je hier vlak bij de oceaan zat, was het meestal een soort mengeling van sneeuw en ijzel. Als dat mengsel opvroor, kon het behoorlijk glad worden. En waar bleven haar ouders? Het probleem was dat ze terwijl ze op reis waren geen enkele manier had om contact met hen op te nemen. Haastig liep Sidney naar de Land Rover, draaide het informatienummer en vroeg naar het landelijke nummer van de Federal Express.

Ze gaf de telefoniste de namen en adressen van de verzender en de ontvanger van het pakketje en na een reeks tikkende geluiden, die erop wezen dat ze iets in de computer had ingetikt, kwam de telefoniste weer aan de lijn. Ze had verbijsterend nieuws.

‘U bedoelt dat u niet weet waar het gebleven is?’

‘Nee, mevrouw. Ik bedoel dat er volgens onze gegevens nooit een dergelijk pakketje is ontvangen.’

‘Maar dat kán niet. U móet dat pakje hebben ontvangen. Controleert u het alstublieft nog eens.’ Met stijgend ongeduld luisterde Sidney naar het getik van de toetsen. Het antwoord was echter hetzelfde.

‘Mevrouw, misschien kunt u beter contact opnemen met de afzender om te controleren of het pakje ook werkelijk is verstuurd.’

‘Reken maar.’ Sidney hing op, rende het huis weer in om Fishers nummer op te zoeken en rende toen weer naar de Land Rover. Er was niet veel kans dat Fisher er zou zijn. Hij zou Sidneys waarschuwing ongetwijfeld ter harte hebben genomen. Maar hij zou waarschijnlijk wel zo nu en dan bellen om zijn antwoordapparaat af te luisteren. En ze zou een bericht inspreken dat hij niet snel zou vergeten. Als hij dat pakketje niet had verstuurd. Goed... Toen sloeg haar hart een slag over. Wat als hij er niet in was geslaagd om dat pakketje te versturen? Ineens zag ze weer voor zich hoe het pistool op haar gericht werd. Brophy en Goldman. Hun hoofden spatten uit elkaar en alles kwam op haar terecht. Ze legde haar hoofd op het stuurwiel. Nee, niet Jeff Fisher... Als ze die jongen naar een voortijdige dood had geleid... Met trillende handen nam ze de hoorn op en toetste zijn nummer in.

De telefoon ging over en er werd opgenomen. Sidney hoorde een stem en maakte net aanstalten om een bericht in te spreken toen het tot haar doordrong dat dit geen antwoordapparaat was.

‘Hallo?’ zei de stem opnieuw.

Sidney aarzelde even en besloot toen verder te gaan. ‘Ik wil Jeff Fisher graag even spreken, alstublieft.’

‘Met wie spreek ik?’

‘Een vriendin van hem.’

‘Weet u waar hij uithangt? Ik moet hem dringend spreken,’ zei de stem.

De haartjes in haar nek gingen recht overeind staan. ‘Met wie spreek ik?’

‘Inspecteur Rogers van de politie van Alexandria.’

Snel verbrak Sidney de verbinding.

Sinds Sidney er op bezoek was geweest, had de binnenkant van Jeff Fishers huis een paar drastische veranderingen ondergaan. De meest ingrijpende daarvan was dat alle computerapparatuur was weggehaald. De buren hadden midden op de dag een grote verhuiswagen gezien en een van hen had zelfs even met de verhuizers gepraat. Hij had niet het idee gehad dat er iets niet in de haak was. Fisher had niet gezegd dat hij ging verhuizen, maar de verhuizers hadden absoluut geen moeite gedaan om iets te verbergen. Ze hadden alles rustig in dozen gestopt, dingen afgetekend op een klembord met een paar formulieren erop en halverwege de klus waren ze zelfs even gestopt om een sigaretje te roken. Pas nadat ze weg waren, waren de buren argwaan gaan koesteren. Toen Fishers buurman naar binnen was gegaan om te kijken hoe alles erbij stond, had hij gezien dat alle meubels er nog stonden. Alleen Fishers uitgebreide computersysteem was verdwenen. Daarom hadden ze de politie erbij geroepen.

Inspecteur Rogers krabde even over zijn achterhoofd. Het probleem was dat niemand wist waar Fisher uithing. Ze hadden zijn werk gebeld, zijn familie in Boston en zijn vrienden hier in de buurt, maar de afgelopen dagen had niemand hem gezien. In de loop van zijn onderzoek was inspecteur Rogers nogmaals op iets onverwachts gestuit. Fisher had op het politiebureau van Alexandria in de cel gezeten wegens roekeloos rijgedrag. Hij was op borgtocht vrijgelaten nadat hij te horen had gekregen wanneer hij moest voorkomen. Dat was kennelijk het laatste wat iemand ooit nog van hem vernomen had. Rogers maakte zijn verslag af en vertrok.

Sidney rende de trap op, sloeg de deur van de slaapkamer met een klap dicht en deed hem op slot. Daarna griste ze het jachtgeweer van het bed, zette de veiligheidspal om, ging in de tegenovergelegen hoek van de slaapkamer zitten en richtte het geweer op de deur. Terwijl ze vol ongeloof haar hoofd schudde, biggelden de tranen haar over de wangen. O, god! Ze had Jeff er nooit bij betrokken moeten hebben.

Toen Frank Hardy belde, zat Sawyer aan zijn bureau in het Hoover Building. Hij bracht Hardy snel op de hoogte van de meest recente ontwikkelingen, waaronder zijn conclusie dat het beschikbare bewijsmateriaal duidelijk uitwees dat Sidney Archer de moorden niet gepleegd kon hebben.

‘Denk je dat Jason Archer het gedaan heeft?’ vroeg Hardy.

‘Dat slaat toch nergens op?’

‘Daar heb je gelijk in. Het is voor hem trouwens toch een te groot risico om daar weer terug te komen.’

‘En ik kan me echt niet voorstellen dat hij zijn vrouw laat opdraaien voor de moorden.’ Sawyer dacht even na voor hij zijn volgende vraag stelde. ‘Nog nieuws van rtg ?’

‘Dat wilde ik je net vertellen. De president-directeur, Alan Porcher, is op dit moment niet beschikbaar. Dat is eigenlijk geen verrassing. De woordvoerder van de afdeling pr heeft vanzelfsprekend alles ontkend.’

‘En hoe staat het nu met de CyberCom-deal?’

‘Nou, daar hebben we eindelijk goed nieuws over. Deze recente ontwikkelingen hebben CyberCom in de armen van Triton gedreven. Later op de middag wordt er een persconferentie gehouden. Als je soms zin hebt om te komen?’

‘Misschien. Gamble zal nu zeker wel in zijn nopjes zijn?’

‘Inderdaad. Ik laat wel een paar bezoekersbadges bij de balie klaarleggen voor als Ray en jij willen komen kijken. De persconferentie wordt in het hoofdkantoor van Triton gehouden.’

Sawyer dacht even na. ‘Ik denk wel dat we komen, Frank.’

Met felgele bezoekersbadges op hun revers liepen Sawyer en Jackson de zaal binnen waar de persconferentie gehouden zou worden. Hoewel het een ruime zaal was, was het toch dringen geblazen.

‘Verdomme, dit moet inderdaad wel groot nieuws zijn,’ zei Jackson, terwijl hij zijn blik over de verslaggevers, branchegenoten, financiële deskundigen en andere mensen uit de bankwereld liet gaan. ‘Geld is altijd groot nieuws, Ray.’ Sawyer griste twee koppen koffie van een tafeltje met koffie en thee en gaf er een aan zijn partner. Daarna ging de bijna één meter negentig lange fbi -agent op zijn tenen staan en liet zijn ogen aandachtig over de menigte heen gaan.

‘Zoek je iemand?’ Frank Hardy stond ineens achter hen.

Jackson glimlachte. ‘Ja, een paar arme mensen. Maar ik denk dat we daarvoor aan het verkeerde adres zijn.’

‘Inderdaad, maar je kunt niet ontkennen dat het spannend is, hè?’

Jackson knikte en wees toen op de drommen verslaggevers. ‘Maar is het nou werkelijk zo’n groot nieuws dat het ene bedrijf het andere overneemt?’

‘Ray, het is wel wat meer dan dat. Ik zou niet een-twee-drie een ander Amerikaans bedrijf kunnen noemen dat over een groter potentieel beschikt dan CyberCom.’

‘Maar als CyberCom zo speciaal is, waarom hebben ze Triton dan nodig?’ vroeg Jackson.

‘Triton is marktleider en beschikt over de miljarden dollars die CyberCom nodig zal hebben voor de verdere ontwikkeling en marketing van hun produkt. Als gevolg van deze overname zal Triton Global binnen enkele jaren het meest winstgevende bedrijf zijn in de hele wereldgeschiedenis en een marktpositie innemen die zelfs bedrijven als ibm en General Motors nooit hebben weten te bereiken. “Als het goed gaat met Triton, gaat het goed met de wereld.” Dat zal straks geen overdrijving zijn. Negentig procent van alle informatiestromen over de hele wereld zal gebruik maken van hardware en software die ontworpen is door de firma die we hier vandaag zien ontstaan.’

Sawyer schudde zijn hoofd en nam een grote slok koffie. ‘Verdomme, Frank,’ zei hij. ‘Dat laat weinig ruimte over voor anderen. Wat gebeurt er met de rest van de branche?’

Er verscheen een flauwe glimlach op Hardy’s gezicht. ‘Tja, dat is nou eenmaal het kapitalisme. Survival of the fittest , dat is de wet van de jungle. Je hebt toch weleens naar zo’n natuurprogramma van de National Geographic gekeken? Dieren die elkaar opvreten en zo, de harde strijd om het bestaan. Dat is nou eenmaal niet altijd een lekker gezicht.’

Hardy keek naar het kleine podium. ‘Het gaat zo beginnen jongens. Ik heb gezorgd dat we vooraan zitten.’ Hardy ging hen voor en nadat ze zich moeizaam door de dichte menigte heen hadden weten te dringen, kwamen ze bij de eerste drie rijen, die met een dik koord van de rest van de zaal waren afgescheiden. Sawyer keek wie er op het korte rijtje stoelen links van het podium zaten. Quentin Rowe ging vandaag wat formeler gekleed dan meestal het geval was, maar hoewel hij een paar honderd miljoen dollar op de bank had staan, had hij daar kennelijk nooit iets van gebruikt om een das te kopen. Hij was in een druk gesprek verwikkeld met drie mannen in eenvoudige zakenkostuums, van wie Sawyer vermoedde dat het de mensen van CyberCom waren.

Hardy leek zijn gedachten geraden te hebben. ‘Van links naar rechts: de president-directeur, het hoofd Financiën en de operationeel manager van CyberCom.’

‘En alle anderen hebben het nakijken,’ zei Sawyer.

Hardy wees naar het podium. Nathan Gamble kwam van rechts het podium oplopen. Hij had een duur pak aan en er stond een brede grijns op zijn gezicht. Toen hij ging zitten, werd het abrupt stil in de zaal. Het leek wel of Mozes de berg was komen afdalen met de stenen tafelen. Gamble haalde een van tevoren geschreven toespraak te voorschijn en stak energiek van wal. Het grootste gedeelte van wat hij zei, ging echter langs Sawyer heen. Daarvoor had hij te veel zijn aandacht op Quentin Rowe gericht. De jongeman zat naar Gamble te kijken en of hij zich daar nou bewust van was of niet, zijn gezicht stond bepaald niet vriendelijk. Het weinige wat Sawyer wél van Gambles toespraak opving, ging over geld, het grote geld dat je kon verdienen als je een bepaalde markt volkomen domineerde. Nadat Gamble zijn speech met een fraaie volzin afrondde – hij was een goede verkoper, dat moest Sawyer hem nageven – klonk er een enorm applaus op. Gamble liep naar zijn stoel en Quentin Rowe nam zijn plaats op het podium over. Toen de twee mannen elkaar tegenkwamen, wisselden ze een glimlach uit die valser was dan Sawyer buiten een B-film ooit had gezien. Rowes toespraak ging over de onbegrensde mogelijkheden die Triton Global en CyberCom de wereld te bieden hadden. Geld kwam helemaal niet ter sprake, wat Sawyer eigenlijk wel best vond. Naar zijn mening had Gamble het onderwerp al uitputtend behandeld. Hij keek even naar de financier, die Rowe geen blik waardig keurde en vriendelijk wat zat te praten met de CyberCom-bobo’s. Kennelijk had Rowe iets van het gesprek opgevangen, want op een gegeven moment keek hij opzij, leek even zijn tekst kwijt te zijn, en ging toen weer verder. Sawyer kreeg de indruk dat zijn toespraakje met niet meer dan een plichtmatig applaus werd ontvangen. Goed werk doen voor de wereld sprak de toehoorders kennelijk heel wat minder aan dan dikke stapels bankbiljetten.

Toen de CyberCom-mensen ook hun zegje hadden gedaan, eindigde de persconferentie met een fotosessie, waarbij de directieleden allemaal druk handjes stonden te schudden en armen om elkaars schouders sloegen. Het viel Sawyer op dat Gamble en Rowe elke lichamelijke aanraking wisten te vermijden; ze hielden de jongens van CyberCom zorgvuldig tussen zich in. Misschien was dat wel waarom ze zo blij waren met deze overname; nu beschikten ze eindelijk over een bufferzone.

Iedereen op het podium begaf zich nu tussen de toehoorders en werd onmiddellijk overstroomd met vragen. Gamble buitte alle aandacht ten volle uit en stond breeduit te grijnzen en geintjes te maken; de CyberCom-mensen werden in zijn kielzog meegezogen, maar Sawyer zag dat Rowe zich uit het gezelschap losmaakte, een kop thee pakte en in een rustig hoekje ging zitten.

Sawyer trok Jackson aan zijn mouw en samen liepen ze naar Rowe toe. Hardy ging naar Gambles gepontificeer luisteren.

‘Mooie toespraak.’

Rowe keek op en zag Sawyer en Jackson voor zich staan.

‘Wat? O, dank u wel.’

‘Mijn partner, Ray Jackson.’

Rowe en Jackson zeiden elkaar gedag.

Sawyer keek naar de grote groep mensen om Gamble heen. ‘Hij bloeit helemaal op als hij aandacht krijgt.’

Rowe nam een slokje thee en veegde zijn mond af met een servetje. ‘Hij is erg op geld gericht en heeft bovendien nauwelijks enig benul van waar we mee bezig zijn, dus op de radio en tv doet hij het altijd erg goed,’ zei hij vol minachting.

Jackson ging naast Rowe zitten. ‘Persoonlijk voelde ik me wel aangesproken door wat u over de toekomst zei. Mijn kinderen zijn helemaal gek met computers. U hebt gelijk: beter onderwijs voor iedereen en met name voor de minima leidt tot betere banen, minder criminaliteit en een betere wereld. En dat méén ik.’

‘Dank u wel, ik meen het ook.’ Rowe keek glimlachend op naar Sawyer en zei: ‘Maar ik denk niet dat uw partner het met me eens is.’

Sawyer, die ondertussen aandachtig naar de menigte had staan kijken, keek hem gekwetst aan. ‘Hé, ik ben ook helemaal vóór al die goede dingen, hoor. Als ík mijn pen en papier maar mag houden.’ Hij wees met zijn koffiekopje naar het groepje CyberCom-mensen. ‘Je kunt zo te zien heel goed met die lui overweg.’

Rowe keek ineens een stuk vrolijker. ‘Dat kun je wel zeggen, ja. Ze zijn niet zo progressief als ik, maar ook lang niet zulke geldwolven als Gamble. Ik denk dat hun aanwezigheid de zaken hier wat meer in evenwicht zou kunnen brengen. Hoewel... de onderhandelingen zijn nog niet helemaal afgerond en we zitten dus nog wel een maand of twee met al die geldbeluste advocaten opgescheept.’

‘Tyler, Stone?’ vroeg Sawyer.

Rowe keek snel op. ‘Inderdaad.’

‘Houden jullie die aan nadat de CyberCom-deal rond is?’

‘Dat moet je Gamble vragen. Dat is zijn beslissing. Hij heeft per slot van rekening de leiding over dit bedrijf. Heren, als u me wilt excuseren?’

Rowe stond op en liep snel weg.

‘Volgens mij heeft die zwaar de pest in,’ zei Jackson.

Sawyer haalde zijn brede schouders op. ‘Als jij Nathan Gamble als compagnon had, zou je daar waarschijnlijk ook niet vrolijk van worden. Als je dat nog niet opgevallen was, ze kunnen niet bepaald goed met elkaar opschieten.’

‘Wat doen we nu?’

‘Neem nog een kopje koffie en meng je dan tussen de gasten, Ray. Ik wil Rowe nog even spreken.’ Sawyer verdween in de menigte. Jackson keek even rond en liep toen naar het tafeltje met de koffie.

Tegen de tijd dat Sawyer zich een weg door de menigte had weten te banen, had hij Rowe uit het zicht verloren, maar toen hij speurend om zich heen keek, zag hij de man de deur uit lopen. Sawyer wilde net achter hem aan gaan, toen er aan zijn mouw werd getrokken.

‘Sinds wanneer heeft een overheidsbureaucraat belangstelling voor wat er zich in de particuliere sector afspeelt?’ vroeg Nathan Gamble.

Sawyer keek nog even in Rowes richting, maar de jongeman was al uit het zicht. De fbi -agent draaide zich om.

‘Ik ben helemaal vóór geldverdienen. Mooie toespraak trouwens. Ik voelde het echt helemaal tot in mijn tenen.’

Daar moest Gamble hartelijk om lachen. ‘Ja, maak dat de kat maar wijs. Wil je soms wat sterkers?’ Hij wees op Sawyers plastic bekertje.

‘Sorry, ik heb dienst. En bovendien is het nog een beetje te vroeg voor me.’

‘We hebben iets te vieren, meneer de fbi -man. Ik heb zojuist de grootste deal van mijn hele leven aangekondigd, verdomme. Ik zou zeggen dat dat het wel waard is om eens goed dronken te worden. Wat jij?’

‘Als je dat leuk vindt. Het is niet mijn deal.’

‘Ach, je weet maar nooit. Loop je even mee?’

Gamble stak het podium over, liep een korte gang door en stapte toen een klein kamertje binnen, waar hij zich in een stoel liet vallen en een sigaar uit zijn binnenzak haalde. ‘Als je dan geen zin hebt om dronken te worden, kun je toch in elk geval wel een sigaar van me aannemen.’

Sawyer stak zijn hand uit en de twee mannen staken hun sigaar op.

Gamble zwaaide zijn lucifer even langzaam heen en weer, liet hem toen op de grond vallen en zette zijn voet erop. Daarna keek hij Sawyer door de dichte wolken sigarenrook doordringend aan. ‘Hardy heeft me verteld dat je erover dacht om bij hem in dienst te komen.’

‘Om je de waarheid te zeggen, heb ik er nog niet echt over nagedacht.’

‘Je zou een heleboel meer kunnen verdienen dan je nu doet.’

‘Eerlijk gezegd denk ik dat ik helemaal niet zo’n beroerd salaris heb, Gamble.’

Gamble grijnsde. ‘Hoeveel verdien je?’

‘Dat gaat je niets aan, godverdomme!’

‘Jezus, ik heb jou toch ook verteld wat ík verdien? Kom op, bij benadering.’

Sawyer pakte zijn sigaar tussen duim en wijsvinger beet, keek er even naar en klemde hem toen tussen zijn tanden. Met een ironische blik in zijn ogen, zei hij: ‘Oké, minder dan jij. Is dat wat je wilde weten?’

Gamble lachte.

‘Wat maakt het jou nou uit hoeveel ik verdien?’

‘Niks, dat is nou net wat ik bedoel. Maar op basis van wat ik tot nu toe van je heb gezien en naar aanleiding van wat ik weet van de manier waarop de overheid zijn zaakjes regelt, vermoed ik dat het veel te weinig is.’

‘Dus? Zelfs als dat zo is, is het míjn probleem en niet het jouwe.’

‘Ach, weet je, ik heb niet zo veel problemen. Daar vind ik problemen oplossen veel te leuk voor. Dat is wat een president-directeur doet voor de kost, Sawyer. Geen mierenneukerij, maar de grote lijn. Zo hoort het in elk geval te zijn. Dus, wat zeg je ervan?’

‘Waarvan?’

Gamble trok aan zijn sigaar. Er lag een gevaarlijke schittering in zijn ogen en nu pas realiseerde Sawyer zich waar de man het over had.

‘Bied je me een baan aan?’

‘Hardy zegt dat jij een van de besten in de hele branche bent en ik neem alleen maar de allerbeste mensen aan.’

‘Als wát wil je mij dan aannemen?’

‘Hoofd Beveiliging, wat had je anders gedacht?’

‘Die baan heeft Lucas toch al?’

Gamble haalde zijn schouders op. ‘Laat die maar aan mij over. Hij is eigenlijk meer een soort persoonlijk assistent. Ik betaal hem trouwens víer keer zoveel als hij bij de overheid verdiende, en jou zal ik nog beter matsen.’

‘Dus je geeft Lucas de schuld van wat er met Archer is gebeurd?’

‘Hé, iemand moet daar toch voor verantwoordelijk gesteld kunnen worden? Nou, wat denk je ervan?’

‘En Hardy dan?’

‘Dat is een volwassen vent, hoor. Wie zegt dat ik niet een bod op je zou mogen doen? Als ik jou aanneem, heb ik hem misschien wat minder hard nodig.’

‘Frank is een goede vriend van me. Ik ga hem geen mes in zijn rug steken. Dat is niet mijn manier van werken.’

‘Hij zal heus niet uit de vuilnisbakken hoeven te eten, hoor. Hij heeft al een heleboel geld aan me verdiend, maar zoals je wil.’

Sawyer stond op. ‘Eerlijk gezegd, vraag ik me af of jij en ik het lang met elkaar zouden uithouden.’

Gamble keek hem indringend aan. ‘Weet je, daar zou je best weleens gelijk in kunnen hebben.’

Sawyer liet Gamble in het kamertje achter. Toen hij de deur uit stapte, stond hij ineens oog in oog met Richard Lucas, die vlak voor de deur bleek te staan.

‘Hé, Rich. Jij bent toch ook overal, hè?’

‘Dat hoort bij mijn werk,’ zei Lucas bruusk.

‘Nou, volgens mij moet jij wel enorm veel geduld hebben.’ Sawyer knikte naar het kamertje waar Nathan Gamble zijn sigaar zat te roken en liep weg.

Sawyer was net weer terug op kantoor toen de telefoon ging.

‘Ja.’

‘Charles Tiedman voor je, Lee.’

‘Die wil ik graag spreken.’ Sawyer drukte op de knop met het rode, knipperende lampje erin. ‘Hallo, Charles.’

Tiedmans stem klonk vastberaden en zakelijk. ‘Lee, ik bel naar aanleiding van die vraag van je.’

Sawyer bladerde zijn aantekenboekje door tot hij bij de bladzijden kwam waar hij zijn vorige gesprek met Tiedman op had bijgehouden. ‘Je zou nakijken op welke data Lieberman de rentetarieven heeft aangepast.’

‘Ik wilde ze niet met de post sturen of faxen. Hoewel het in wezen openbare informatie is, was ik er niet zeker van wie ze dan verder nog, eh, onder ogen zou krijgen. Als het niet nodig is, wil ik hier liever geen ophef over.’

‘Dat spreekt vanzelf.’ God, die lui van de Fed moeten ook altijd geheimzinnig doen. ‘Lees ze maar op, zou ik zeggen.’

Tiedman schraapte zijn keel en begon. ‘Er zijn vijf wijzigingen geweest. De eerste heeft plaatsgevonden op 19 december 1990. De volgende op 28 februari 1991, 26 september en 15 november 1992, en 16 april 1993.’

Sawyer schreef de data op. ‘Wat is het totaaleffect van die vijf wijzigingen geweest?’

‘Dat de Federal Funds Rate met anderhalf procent werd verhoogd. Maar de eerste wijziging was een verlaging van ééntiende procent en de laatste een stijging van driekwart procent.’

‘Dat lijkt een heleboel.’

‘Als wij militairen waren en over wapensystemen zaten te praten, dan zou één procent zo ongeveer het equivalent zijn van een kernbom.’

‘Als zo’n aanpassing van de rentetarieven voortijdig uitlekt, zijn er dus enorme winsten te behalen?’

‘In wezen,’ zei Tiedman, ‘is voorinformatie over een beslissing van de Fed over de rentetarieven volkomen waardeloos.’

Heilige moeder Maria! Sawyer deed zijn ogen dicht, gaf zichzelf een klap voor zijn kop en leunde zover achterover in zijn stoel dat hij bijna omkiepte. Misschien kon hij maar beter zijn goeie ouwe 10mm tegen zijn slaap zetten en zichzelf verdere ellende besparen. ‘Jezus mina, waarom doen jullie daar dan zo ongelooflijk geheimzinnig over?’

‘Je moet me niet verkeerd begrijpen. Er zijn een heleboel manieren waarop mensen met weinig scrupules kunnen profiteren van informatie over de beraadslagingen van de Fed, maar voorinformatie over een aanpassing van de rentetarieven hoort daar nou net niet bij. De markt beschikt over een heel stel mensen die de Fed in de gaten houden en die zo goed in hun werk zijn dat de financiële wereld meestal al lang van tevoren weet of de Fed de rente gaat verhogen of verlagen en met welk percentage. In wezen beschikt de markt dus altijd over voorinformatie. Is dat duidelijk?’

‘Heel duidelijk.’ Sawyer zuchtte eens diep. Toen zat hij ineens rechtop in zijn stoel. ‘Maar wat gebeurt er als de markt het mis heeft?’ Aan Tiedmans stem was duidelijk te horen dat hij dat een heel goede vraag vond.

‘Ah, dat is heel wat anders. Als de markt het mis heeft, kan zoiets enorme invloed hebben.’

‘Dus als iemand al van tevoren weet dat er zo’n onverwachte verandering op komst is, zou hij daar een hoop geld mee kunnen verdienen?’

‘Dat is buitengewoon zwak uitgedrukt. Iedereen die voorinformatie heeft over een onverwachte wijziging van de rentetarieven, kan in theorie een paar seconden nadat de Fed zijn beslissing heeft afgekondigd al miljarden dollars rijker zijn.’

Tiedmans antwoord liet Sawyer even sprakeloos achter. Hij floot zachtjes voor zich uit en veegde het zweet van zijn voorhoofd. ‘Er zijn talloze instrumenten waarmee je zoiets kunt bereiken, Lee, maar de eurodollarcontracten op de internationale geldmarkt van Chicago zijn waarschijnlijk de meest lucratieve. De hefboom daarbij is vele duizenden op één. Of de aandelenmarkt natuurlijk. Als de rente wordt verhoogd, dalen de koersen en vice versa. Zo simpel is het. Als je goed gokt, kun je miljarden verdienen. Als je het mis hebt, ben je miljarden kwijt.’ Sawyer zei nog steeds niets. ‘Lee, ik denk dat je me nog een vraag wil stellen.’

Sawyer klemde de hoorn onder zijn kin en maakte haastig een aantekening. ‘Eentje maar? Ik was alleen maar even aan het warmdraaien.’

‘Ik denk dat het antwoord op die ene vraag de rest onbelangrijk maakt.’ Hoewel het oppervlakkig gezien leek alsof Tiedman een spelletje met hem speelde, kon de fbi -agent voelen dat er onder die grappige toon iets werkelijk grimmigs schuilging. Hij dacht ingespannen na en zei toen zo luid dat hij bijna zat te schreeuwen: ‘De data die je zojuist hebt gegeven, de data waarop Lieberman op eigen initiatief de tarieven heeft aangepast, waren dat allemaal “verrassingen” voor de markt?’

Tiedman liet een korte stilte vallen en zei toen: ‘Ja.’ Sawyer vóelde de spanning bijna door de telefoonlijn stromen. ‘In feite vormden ze het ergste soort verrassing dat de markt maar kan overkomen, want ze waren niet afgekondigd tijdens een van de reguliere bijeenkomsten van de Fed, maar door Lieberman in eigen persoon. Ze kwamen dus volkomen onverwacht.’

‘Dus als voorzitter van de Fed kon hij op eigen houtje de tarieven aanpassen?’

‘Ja, de Fed kan zijn voorzitter daartoe de bevoegdheid verlenen. Dat is in de loop der jaren ook regelmatig gebeurd. Arthur heeft er hard voor gelobbyd en hij heeft het voor elkaar gekregen. Het spijt me dat ik je dat niet eerder heb verteld, het leek onbelangrijk.’

‘Laat maar zitten,’ zei Sawyer. ‘En dus heeft iemand misschien wel meer dollars verdiend dan er sterren in de hemel zijn?’

‘Ja,’ zei Tiedman zachtjes. En toen nog eens: ‘Ja. De mogelijkheid bestaat ook nog dat anderen minstens zo’n hoeveelheid verlóren hebben.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, als jij gelijk hebt, en Arthur dus gechanteerd werd om de tarieven te manipuleren, dan trek ik daaruit de conclusie, gezien de extreme stappen die hij heeft genomen, dat de opzet is geweest anderen schade te berokkenen.’

‘Waarom?’ vroeg Sawyer.

‘Omdat, stel dat je doel simpel en alleen is profijt trekken van de aanpassingen van de tarieven, dan heb je niet van die extreme stappen nodig. Zolang als de aanpassing een verrassing is voor de rest van de markt, profiteer jij al genoeg! Maar, als je de investeringen van anderen in gevaar wilt brengen, moet je een punt de àndere kant op veranderen. Dat kan catastrofaal zijn.’

‘Sjezus. Is er een manier om erachter te komen wie er zo’n klap gehad heeft?’

Tiedman lachte. ‘Lee, gezien de complexiteit van de geldmarkt van tegenwoordig, zijn we beiden al te oud om dat nog voor elkaar te krijgen voordat we het loodje leggen.’

Daarna bleef het minstens een minuut lang stil aan de lijn. Sawyer wist echt niets te zeggen. Toen Tiedman uiteindelijk de stilte verbrak, klonk zijn stem plotseling doodmoe. ‘Tot ons vorige gesprek had ik nooit gedacht dat Arthurs relatie met Steven Page gebruikt zou kunnen worden om hem tot iets dergelijks te dwingen, maar eigenlijk ligt dat nogal voor de hand.’

‘Je begrijpt toch wel dat we geen enkele concrete aanwijzing hebben dat hij werd gechanteerd?’

‘Ik ben bang dat we waarschijnlijk nooit zullen weten wat er werkelijk is gebeurd,’ zei Tiedman. ‘Niet nu Steven Page dood is.’

‘Weet je of Lieberman ooit bij Steven Page op bezoek is geweest?’

‘Ik denk het niet. Arthur heeft me ooit eens verteld dat hij een huisje in Connecticutt had gehuurd, en hij zei erbij dat ik het daar niet over mocht hebben als zijn vrouw in de buurt was.’

‘Denk je dat Page en hij elkaar daar ontmoetten?’

‘Dat zou kunnen.’

‘Ik zal je vertellen waar ik op aanstuur. Steven Page heeft een behoorlijk bedrag nagelaten. Miljoenen.’

Tiedman klonk ontzet. ‘Dat begrijp ik niet. Arthur heeft me verschillende keren verteld dat Steven altijd over geld liep te zeuren. Dat herinner ik me nog heel goed.’

‘Desalniettemin was hij stinkend rijk toen hij stierf. Ik vraag me af of Arthur daar iets mee te maken heeft gehad?’

‘Het lijkt me heel onwaarschijnlijk. Zoals ik al zei, uit wat Arthur me in de loop der tijd heeft verteld, kreeg ik de indruk dat Steven niet bepaald in goeden doen was. En bovendien lijkt het me hoogst onwaarschijnlijk dat Arthur zo veel geld naar Steven overgemaakt zou kunnen hebben zonder dat zijn vrouw erachter kwam.’

‘Maar waarom heeft hij dan een huis gehuurd? Hadden ze elkaar niet gewoon kunnen ontmoeten in Stevens flat?’

‘Het enige wat ik kan zeggen, is dat hij me nooit heeft verteld dat hij bij Steven Page op bezoek was geweest.’

‘Tja, misschien was dat huisje wel Stevens idee.’

‘Waarom zeg je dat?’

‘Nou, als Lieberman Page dat geld niet heeft gegeven, moet het van iemand anders afkomstig zijn. Denk je niet dat Lieberman argwaan zou zijn gaan koesteren als hij Pages flat binnen was gelopen en daar een echte Picasso aan de muur had zien hangen? Zou hij dan niet hebben willen weten waar hij het geld daarvoor vandaan had?’

‘Jazeker!’

‘Ik ben er trouwens zeker van dat Page Lieberman niet heeft gechanteerd. In elk geval niet rechtstreeks.’

‘Hoe kan je daar nou zeker van zijn?’

‘Lieberman had een foto van Page in zijn flat liggen. Het lijkt me niet iets wat je doet als iemand je chanteerde. En bovendien hebben we in zijn flat ook een hele rits brieven aangetroffen. Ze waren niet ondertekend, maar de inhoud was hoogst romantisch en Lieberman was er duidelijk zeer aan gehecht.’

‘Denk je dat Page die brieven heeft geschreven?’

‘Ik weet in elk geval wel hoe ik daarachter kan komen. Je was met Page bevriend. Heb je soms nog ergens iets liggen met zijn handschrift erop?’

‘Ik heb een paar met de hand geschreven brieven bewaard die hij me heeft geschreven toen hij in New York werkte. Ik kan je er wel een toesturen.’ Tiedman zweeg even en Sawyer kon horen hoe hij een briefje schreef. ‘Lee, je hebt nu een aantal manieren aangegeven waarop Page niet aan al die miljoenen kan zijn gekomen, maar waar heeft hij die dan wél vandaan?’

‘Denk eens na. Als Page en Lieberman een homoseksuele relatie hadden, dan waren ze daardoor toch zeker chantabel?’

‘Jazeker.’

‘Oké, wat als iemand anders, een derde partij, Page heeft aangemoedigd om een relatie met Lieberman te beginnen?’

‘Maar ik heb hen aan elkaar voorgesteld. Je wil mij toch niet beschuldigen van betrokkenheid bij zo’n afschuwelijk complot?’

‘Jij mag dan degene zijn geweest die hen aan elkaar heeft voorgesteld, maar dat wil nog niet zeggen dat Page en degene die hem het geld heeft geleverd waarmee hij op de beurs heeft gespeculeerd, die ontmoeting niet op de een of andere manier in de hand gewerkt zou kunnen hebben. Hij kan hem in de juiste kringen hebben geïntroduceerd of hij zou zich hier en daar eens hebben kunnen laten ontvallen wat een briljante jongeman die Steven Page toch was...’

‘Ga verder.’

‘Page en Lieberman bleken goed met elkaar te kunnen opschieten. Wie weet heeft die derde partij wel vermoed dat Lieberman op een dag nog eens voorzitter van de Fed zou worden. Dus hebben Page en zijn geldschieter gewacht tot de tijd rijp zou zijn. De geldschieter heeft Page betaald om de romance te blijven voortzetten, en reken maar dat ze ervoor gezorgd hebben dat ze over heel veel bewijsmateriaal beschikten.’

‘Dus Steven Page heeft deel uitgemaakt van een complot. Hij heeft nooit werkelijk om Arthur gegeven. Ik... Dat kan ik niet geloven.’ Plotseling klonk de kleine bankier ontzettend somber.

‘Toen heeft Page hiv gekregen en kennelijk zelfmoord gepleegd.’

‘Kennelijk? Twijfel je daar dan aan?’

‘Ik ben een politieman, Charles. Ik heb zelfs zo mijn twijfels over de paus. Page is dood, maar zijn handlanger is nog steeds op vrije voeten. Lieberman wordt voorzitter van de Fed en bám, de chantage begint.’

‘Maar Arthurs dood dan?’

‘Tja, die opmerking van jou, dat hij bijna blij leek te zijn dat hij kanker had, die vond ik heel veelzeggend.’

‘Hoezo?’

‘Dat wijst erop dat hij zich had voorgenomen om degene die hem chanteerde te vertellen dat hij kon doodvallen en dat Lieberman van plan was om alles te onthullen.’

Nerveus zei Tiedman: ‘Dat klopt.’

‘Je hebt het toch met niemand over ons gesprek gehad, hè?’ vroeg Sawyer met gedempte stem.

‘Nee.’

‘Nou, houden zo, en blijf voortdurend op je hoede.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’ Tiedmans stem klonk plotseling erg benauwd.

‘Ik wil je alleen maar dringend aanraden om uiterst voorzichtig te zijn en niemand hier ook maar iets over te vertellen. Niet aan je medeleden van de Fed, inclusief Walter Burns, niet aan je secretaresse, niet aan je assistenten, je vrouw of je vrienden, niet aan wie dan ook.’

‘Bedoel je daarmee dat ik in gevaar verkeer? Dat kan ik nauwelijks geloven.’

‘Ik weet zeker dat Arthur Lieberman dat ook dacht.’ Sawyers stem klonk nu uiterst grimmig.

Plotseling klonk Tiedmans stem heel angstig. ‘Ik zal je advies zeker opvolgen.’ Hij hing op.

Sawyer leunde achterover en terwijl hij zat te snakken naar een sigaret, begon zijn brein op volle toeren te draaien. Het was maar al te duidelijk dat iemand Steven Page ergens voor had betaald en Sawyer vermoedde dat hij wel wist waarom: om Lieberman te kunnen chanteren. De vraag was alleen: wie? En er was een nog dringender vraag: wie had Steven Page vermoord?

Want ondanks alle bewijs dat daartegen pleitte, was de fbi -agent er inmiddels van overtuigd geraakt dat Steven Page was vermoord. Hij nam de hoorn weer op. ‘Ray? Met Lee. Wil je Liebermans huisarts nog een keer bellen?’

•53•

Bill Patterson keek naar de klok op het dashboard en rekte zich even uit. Ze reden naar het zuiden en bevonden zich op ongeveer twee uur rijden ten noorden van Bell Harbor. Zijn vrouw zat naast hem en was diep in slaap. Ze waren boodschappen gaan doen en dat was veel langer gaan duren dan ze hadden verwacht. Sidney had ongelijk gehad. Ze waren niet gestopt tijdens de rit naar Bell Harbor en waren net aangekomen toen het noodweer losbrak. Ze hadden hun bagage in de achterkamer gezet en waren daarna snel inkopen gaan doen voor het nog erger zou worden. In de winkel in Bell Harbor was bijna alles uitverkocht en dus hadden ze zich genoodzaakt gezien om naar het noorden te rijden, naar de veel grotere supermarkt in Port Vista. Op de terugweg was de weg geblokkeerd geraakt door een geschaarde truck met oplegger en dus hadden ze de afgelopen nacht moeten doorbrengen in een bijzonder oncomfortabel hotel. Patterson keek op de achterbank; Amy zat ook te slapen. Haar kleine mondje stond een beetje open, zodat haar lippen een perfecte cirkel vormden. Toen hij de zware sneeuwval zag, trok Patterson een lelijk gezicht: Maine in december. Gelukkig had hij de laatste nieuwsberichten, waarin gemeld werd dat zijn dochter nu een voortvluchtige crimineel was, niet gehoord. Hij was nú al zo bezorgd dat hij er helemaal beroerd van was. Zijn vingernagels waren zover afgekloven dat zijn vingertoppen bloedden en zijn maag voelde aan als een grote zak met pijnlijk brandend zuur. Hij wilde dat hij Sidney kon beschermen, zoals hij dat ook had gedaan toen ze nog een klein meisje was. Spoken en heksen waren toen zijn voornaamste vijanden geweest, maar hij moest ervan uitgaan dat zijn huidige tegenstanders veel gevaarlijker waren. In elk geval had hij Amy bij zich en God helpe degene die het zou wagen om te proberen zijn kleindochter iets aan te doen. En God zij met jou, Sidney.

Zwijgend stond Ray Jackson in de deuropening van Sawyers kleine kantoortje. Lee Sawyer zat aan zijn bureau en was verdiept in een dossier. Voor hem stond een warmhoudplaatje met een volle pot koffie erop en een half opgegeten maaltijd ernaast. Jackson kon zich niet herinneren dat de man ooit had gefaald, maar de afgelopen tijd was er steeds meer druk op Sawyer uitgeoefend, zowel door de directeur van de fbi als door de pers en het Witte Huis. Jackson trok een lelijk gezicht. Als ze allemaal dachten dat het zo gemakkelijk was, waarom deden ze het dan niet zelf?

‘Hé, Lee?’

Sawyer schrok op. ‘Hallo, Ray. Er is verse koffie. Schenk zelf maar in.’

Jackson schonk zich een kopje in en ging zitten. ‘Ik heb gehoord dat je zwaar onder druk bent gezet.’

Sawyer haalde zijn schouders op. ‘Dat hoort er nou eenmaal bij.’

‘Wil je erover praten?’

‘Waarover zouden we moeten praten? Iedereen wil weten wie er achter de aanslag op dat vliegtuig heeft gezeten. Prima, ik ook. Maar ik wil nog heel veel meer weten: ik wil weten wie Joe Riker als schietschijf heeft gebruikt. Ik wil weten wie Steven en Ed Page heeft vermoord. Ik wil weten wie die drie lui in die wagen heeft neergeschoten. Ik wil weten waar Jason Archer uithangt.’

‘En Sidney Archer?’

‘Ja, die ook. En daar zal ik heus niet achter komen door naar allerlei mensen te luisteren die alleen maar vragen hebben en geen antwoorden. Nou we het er toch over hebben: heb jij er een paar? Antwoorden, bedoel ik.’

Jackson stond op en deed de deur van Sawyers kantoor dicht.

‘Volgens zijn huisarts was Lieberman niet seropositief.’

‘Dat kan niet. Die vent liegt dat hij barst!’ zei Sawyer woedend.

‘Ik denk het niet, Lee.’

‘Waarom dan niet, verdomme?’

‘Omdat hij me inzage heeft gegeven in Liebermans dossier.’ Verbijsterd liet Sawyer zich achterover in zijn stoel zakken. Jackson ging verder: ‘Toen ik hem ernaar vroeg, dacht ik dat het net zo zou gaan als we al hadden gedacht, dat we het aan de uitdrukking op zijn gezicht zouden moeten zien, omdat die vent ons zonder een rechterlijk bevel zeker geen inzage zou geven. Maar dat heeft hij dus wél gedaan, waarschijnlijk omdat hij dacht dat hij Lieberman op geen enkele manier kon benadelen door te bewijzen dat hij niet seropositief was. Lieberman was een soort gezondheidsfreak. Hij liet elk jaar een medisch onderzoek doen en nam ook allerlei voorzorgsmaatregelen. Een van de onderdelen van dat onderzoek was een hiv -test. De dokter heeft me alle uitslagen vanaf 1990 laten zien, Lee, en die waren allemaal negatief.’

Sidney ging op het bed van haar ouders liggen, deed even haar bloeddoorlopen ogen dicht, en haalde diep adem. Vermoeid nam ze een besluit. Ze haalde het kaartje uit haar portefeuille en bleef er een paar minuten naar liggen kijken. Ze voelde een overweldigende behoefte om met iemand te praten, en om verschillende redenen besloot ze dat ze hém maar moest bellen. Ze liep naar de Land Rover en toetste zorgvuldig het nummer in.

Sawyer had net de deur van zijn flat opengedaan toen hij de telefoon hoorde piepen. Hij nam op en liet tegelijkertijd zijn overjas van zijn schouders glijden.

‘Hallo?’

Het bleef even stil aan de lijn en Sawyer wilde net ophangen toen hij een stem hoorde. Hij liet de jas op de grond vallen, klemde de hoorn met beide handen vast en bleef als aan de grond genageld midden in zijn woonkamer staan.

‘Sidney?’

‘Hallo.’ De stem klonk zacht, maar vastberaden.

‘Waar zit je?’ Hij vroeg het zonder erbij na te denken, maar had er onmiddellijk spijt van.

‘Sorry, Lee, maar dat zeg ik niet.’

‘Oké, oké.’ Sawyer liet zich in zijn gehavende, oude leunstoel zakken. ‘Dat hoef ik ook niet te weten, maar ben je veilig?’

Sidney moest bijna lachen. ‘Redelijk veilig, denk ik, maar zeker weet ik dat natuurlijk niet. Ik ben zwaarbewapend, maar of dat wat uitmaakt?’ Ze zweeg even. ‘Ik heb het nieuws gezien.’

‘Ik weet dat je ze niet hebt vermoord, Sidney.’

‘Hoe...?’

‘Dat moet je maar even van me aannemen.’

Toen de herinneringen aan die afgrijselijke avond weer in haar opkwamen, slaakte Sidney een diepe zucht. ‘Neem me niet kwalijk dat ik je dat de vorige keer niet heb verteld, maar ik kón het gewoon niet.’

‘Vertel me wat er die nacht precies is gebeurd, Sidney.’

Terwijl ze zich stond af te vragen of ze nu zou ophangen of niet, was het even stil. Sawyer voelde aan wat ze dacht. ‘Sidney, ik zit nu niet in het Hoover Building, dus ik kan dit gesprek niet laten traceren. En ik sta aan jouw kant. Je kunt zo lang als je wil aan de lijn blijven.’

‘Oké. Jij bent de enige die ik kan vertrouwen. Wat wil je weten?’

‘Alles. Begin maar bij het begin.’

Het kostte Sidney vijf minuten om te vertellen wat er zich die nacht allemaal had afgespeeld.

‘Je hebt de schutter niet duidelijk gezien?’

‘Hij had een skimasker op, en dat bedekte vrijwel zijn hele gezicht. Ik denk dat het dezelfde vent is die naderhand heeft geprobeerd me te vermoorden. Ik hoop in elk geval dat er geen twee mannen met zo’n enge blik in hun ogen los rondlopen.’

‘In New York?’

‘Wat?’

‘De beveiligingsman, Sidney. Die is vermoord.’

Ze wreef over haar voorhoofd. ‘Ja, in New York.’

‘Maar het was een mán? Daar ben je zeker van?’

‘Ja, uit zijn lichaamsbouw en het weinige wat ik van zijn gezicht heb kunnen zien, bleek duidelijk dat het een man was. En hij had baardstoppels op zijn hals.’

Sawyer was onder de indruk van haar observatievermogen en zei dat ook.

‘Als je denkt dat je gaat sterven, staat alles om je heen ineens scherp in je geheugen gegrift.’

‘Ik weet wat je bedoelt. Zoiets heb ik zelf ook weleens meegemaakt. Hoor eens, Sidney, we hebben dat bandje gevonden. Wat is er gebeurd tijdens dat uitstapje naar New Orleans?’

Sidney keek naar het in duisternis gehulde interieur van de Land Rover en de garage waarin die geparkeerd stond. ‘Dus iedereen weet nu dat...’

‘Maak je daar maar niet druk om. Op dat bandje klonk je man behoorlijk nerveus. Hij gaf antwoord op een paar van je vragen, maar lang niet op alles.’

‘Ja, hij was van streek. In paniek zelfs.’

‘Hoe klonk hij toen je hem aan de lijn had in New Orleans? Hetzelfde of anders?’

Sidney kneep haar ogen halfdicht en dacht ingespannen na. ‘Anders,’ zei ze even later.

‘Hóe anders? Beschrijf het zo gedetailleerd mogelijk.’

‘Nou, hij klonk niet nerveus of zo. In feite klonk zijn stem nogal vlak. Hij zei dat ik niets moest zeggen, dat de politie me in de gaten hield. Hij heeft me een reeks instructies gegeven en toen meteen opgehangen. Het was eigenlijk meer een monoloog dan een gesprek. Ik heb geen woord gezegd.’

Sawyer zuchtte. ‘Quentin Rowe is ervan overtuigd dat je na de vliegtuigramp in Jasons kantoor bent geweest. Is dat zo?’

Sidney zweeg.

‘Sidney, het kan me geen moer schelen of je daar nou wel bent geweest of niet, maar als je daar bent geweest, wil ik je iets vragen over iets wat je daar misschien gedaan hebt.’

Sidney bleef zwijgen.

‘Sidney? Hoor eens, jij hebt mij gebeld. Je zei dat je me vertrouwde, hoewel ik me best kan voorstellen dat je op dit ogenblik helemaal niemand meer vertrouwt. Ik zou het je niet aanraden, maar je kunt nu ook ophangen en proberen hier op eigen houtje uit te komen.’

‘Ik ben er geweest,’ zei ze zachtjes.

‘Oké, Rowe had het over een microfoon op Jasons computer.’

Sidney zuchtte. ‘Ik ben er per ongeluk tegenaan gelopen. Hij raakte verbogen en ik kon hem niet meer recht krijgen.’

Sawyer leunde achterover. ‘Heeft Jason die microfoon ooit gebruikt? Had hij er thuis ook een, bijvoorbeeld?’

‘Nee, hij kon sneller typen dan hij kon praten. Hoezo?’

‘Waarom had hij dan op zijn werk wél een microfoon op zijn computer?’

Sidney dacht een ogenblik na. ‘Ik zou het niet weten. Ik denk dat dat ding er pas vrij kort op zat. Een paar maanden of zo, misschien iets langer. Ik heb die dingen in andere Triton-kantoren ook wel gezien, als je dat iets wijzer maakt. Hoezo?’

‘Even wachten, Sidney. Heb geduld met een oude, vermoeide fbi -man.’ Sawyer trok aan zijn bovenlip. ‘Toen je Jason hebt gesproken, beide keren, was je er toen zeker van dat hij het zelf was?’

‘Natuurlijk was hij het zelf. Ik weet toch zeker wel hoe de stem van mijn eigen man klinkt?’

Sawyers stem klonk kalm en weloverwogen, alsof hij hoopte daarmee die eigenschappen op Sidney te kunnen overbrengen. ‘Ik heb je niet gevraagd of je er zeker van was dat het de stém van je man was.’ Hij zweeg even, haalde diep adem en ging toen verder: ‘Ik heb je gevraagd of je er zeker van was dat het beide keren je man zélf is geweest.’

Sidney verstarde. Toen ze uiteindelijk weer iets kon uitbrengen, was het een gespannen gefluister. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Ik heb naar je eerste gesprek met Jason geluisterd en je hebt gelijk. Hij klonk paniekerig, hij hijgde enzovoort, en jullie hebben een echt gesprek gehad. Maar nu vertel je me dat hij die tweede keer heel anders klonk, en dat het eigenlijk helemaal geen gesprek is geweest. Hij praatte en jij luisterde. Hij was niet in paniek. En we weten dat er een microfoon in zijn kantoor aanwezig was, hoewel hij die nooit gebruikte. Maar als hij die nooit gebruikte, wat deed dat ding daar dan?’

‘Ik... waarom zou dat ding er anders geweest kunnen zijn?’

‘Een microfoon is bedoeld om dingen op te nemen, Sidney. Geluiden... Stemmen.’

Sidney greep de mobiele telefoon nu zo stevig vast dat haar knokkels wit werden. ‘Je bedoelt...?’

‘Ik bedoel dat je inderdaad beide keren de stem van je man hebt gehoord, maar ik denk dat wat je de tweede keer hebt gehoord, in werkelijkheid een compilatie van woorden is geweest die je man bij andere gelegenheden heeft uitgesproken en dat die zijn opgenomen met behulp van de microfoon. Ik ben er vrij zeker van dat die in werkelijkheid was bedoeld voor het opnemen van zijn stem.’

‘Dat kan toch niet. Waarom?’

‘Dat weet ik nog niet, maar het lijkt me nogal voor de hand te liggen en dat zou verklaren waarom de stem van je man die tweede keer zo anders klonk. Uit wat je me net hebt verteld, krijg ik de indruk dat er de tweede keer geen bijzondere woorden zijn gebruikt.’ Sidney gaf geen antwoord. ‘Sidney?’ Sawyer hoorde een snik uit de telefoonhoorn komen.

‘Dus jij denkt dat Jason... dóód is?’ Sidney probeerde uit alle macht haar tranen te bedwingen. Het was haar al eens eerder overkomen dat ze haar man dood had gewaand en hem toen plotseling aan de lijn had gekregen. Of dat had ze in elk geval gedacht. De tranen stroomden over haar wangen toen ze zich realiseerde dat ze voor de tweede keer in een maand om haar man moest rouwen.

‘Dat weet ik niet, Sidney. Het feit dat ze waarschijnlijk opnamen van Jasons stem hebben gebruikt, doet me vermoeden dat hij zelf niet beschikbaar was. Waarom? Dat zou ik niet weten, en laten we het daar voorlopig maar bij laten.’

Sidney legde de telefoon neer en greep naar haar hoofd. Al haar ledematen trilden nu als rietjes.

Sawyer schrok en zei met dringende stem: ‘Sidney? Sidney! Hang alsjeblieft niet op. Alsjeblieft! Sidney?’

De verbinding werd verbroken.

Met een klap legde Sawyer de hoorn neer. ‘Godverdómme! Wel godverdegodver...!’

Er ging een minuut voorbij. Sawyer begon driftig door het kleine kamertje te ijsberen en werd toen zo razend dat hij uithaalde en zijn vuist recht door het dunne wandje ramde. Toen de telefoon opnieuw ging, sprong hij erop af.

‘Hallo?’ Zijn stem trilde van spanning.

‘Zullen we het er maar niet meer over hebben of Jason nog in leven is of niet?’ Sidneys stem klonk nu volkomen vlak en emotieloos.

‘Goed,’ zei Sawyer zachtjes. Hij ging zitten en terwijl hij besloot hoe hij het gesprek nu zou voortzetten, staarde hij zwijgend voor zich uit.

‘Lee, waarom zou iemand die bij Triton werkt Jasons stem willen opnemen en die dan gebruiken om een gesprek met mij te voeren?’

‘Sidney, als ik dat wist, was ik nu radslagen aan het doen in de hal. Je hebt gezegd dat ze niet zo lang geleden in een aantal kantoren zijn geïnstalleerd. Dat betekent dat iedereen binnen het bedrijf zijn microfoon op een opnameapparaat kan hebben aangesloten. Of misschien is een van Tritons concurrenten daar op de een of andere manier in geslaagd. Ik bedoel: als jij wist dat hij die microfoon niet gebruikte, moeten andere mensen dat toch ook hebben geweten? Misschien heeft het iets te maken met die geheimen die hij aan rtg heeft verkocht.’ Sawyer wreef over zijn hoofd terwijl hij bedacht welk onderwerp hij nu zou aansnijden.

Ze was hem vóór. ‘Jason kan niet voor rtg hebben gewerkt. We weten nu dat dat onzin is.’

Stomverbaasd vroeg Sawyer: ‘Hoezo?’

‘Omdat Paul Brophy ook bij de CyberCom-deal betrokken was. Hij is bij alle strategiebepalende vergaderingen aanwezig geweest en heeft zelfs een poging gedaan om de leiding over de hele transactie te krijgen. We weten dat Brophy voor Goldman en rtg werkte en dat hij erachter wilde komen hoe Tritons laatste bod zou luiden, zodat rtg ze de loef zou kunnen afsteken. Hij moet veel meer over Tritons onderhandelingspositie hebben geweten dan Jason. De documenten met de precieze voorwaarden erin werden bij Tyler, Stone bewaard en niet bij Triton Global.’

Sawyer zette grote ogen op. ‘Je bedoelt...’

‘Ik zeg alleen maar dat Brophy voor rtg werkte en dat ze dus Jasons diensten helemaal niet nodig hadden.’

Sawyer vloekte zachtjes. Dat had hij zich nog niet eens gerealiseerd. ‘Sidney, we hebben een video bekeken waarin jouw man de ochtend na de vliegtuigramp in een pakhuis in Seattle informatie doorgeeft aan een groepje mannen. Als hij die kerels geen informatie over de CyberCom-deal heeft gegeven, wat kan dat dan wél zijn geweest?’

Sidney trilde nu van machteloze woede. ‘Dat wéét ik niet! Het enige wat ik weet, is dat ze hebben geprobeerd mij te chanteren nadat Brophy bij de allerlaatste besprekingsrondes buitenspel was gezet. Ik heb gedaan of ik meedeed, maar in werkelijkheid was ik van plan om naar de autoriteiten te stappen. Maar toen zijn we in die wagen gaan zitten.’ Sidney huiverde. ‘De rest weet je al.’

Sawyer stak zijn hand in zijn zak en viste er een sigaret uit. Hij klemde de telefoon onder zijn kin en stak hem op. ‘Heb je nog wat anders uitgevonden?’

‘Ik heb met Jasons secretaresse gesproken, Kay Vincent. Ze vertelde me dat de andere belangrijke zaak waar Jason aan werkte, naast CyberCom, de integratie van de Triton-back-ups was.’

‘Back-ups op tape? Is dat belangrijk?’ vroeg Sawyer.

‘Ik heb geen idee, maar Kay vertelde me bovendien dat Triton op de dag van de vliegramp financiële gegevens aan CyberCom heeft overgedragen.’ Sidney klonk nu heel geërgerd.

‘Wat is daar nou zo vreemd aan? Ze waren een deal aan het sluiten.’

‘Op diezelfde dag werd ik in New York uitgekafferd door Nathan Gamble omdat hij niet wilde dat die gegevens aan CyberCom ter beschikking zouden worden gesteld.’

Sawyer wreef over zijn voorhoofd. ‘Dat slaat nergens op. Denk je dat Gamble wist dat die gegevens al waren overgedragen?’

‘Ik weet het niet. Niet zeker, bedoel ik.’ Sidney zweeg even. Ze begon last te krijgen van de kille, vochtige lucht. ‘Eigenlijk was ik zelfs bang dat Gamble met zijn halsstarrigheid de hele CyberCom-deal zou laten mislukken.’

‘Nou, die is inmiddels rond. Ik ben vanochtend bij de persconferentie geweest waarop dat bekend werd gemaakt en Gamble was in zijn nopjes.’

‘Nou, als hij CyberCom in handen heeft weten te krijgen dan kan ik dat begrijpen.’

‘Quentin Rowe was minder gelukkig.’

‘Het is een vreemd stel.’

‘Precies, net zoiets als Al Capone en Gandhi.’

Hij kon Sidney horen ademhalen, maar ze zei niets.

‘Sidney, ik weet dat je dit niet leuk zult vinden, maar ik zeg het toch. Het is voor je eigen bestwil. Je zou heel wat beter af zijn als je naar de politie ging. Wij kunnen je beschermen.’

‘Opsluiten, zul je bedoelen,’ zei ze met een bittere klank in haar stem.

‘Verdomme, Sidney. Ik wéét toch dat je niemand hebt vermoord?’

‘Kun je dat bewijzen?’

‘Ik denk van wel.’

‘Je denkt van wel? Neem me niet kwalijk, Lee. Ik stel je vertrouwen werkelijk zeer op prijs, maar dat is gewoon niet voldoende. Ik weet hoeveel bewijsmateriaal er inmiddels tegen me pleit en ik weet ook hoe het grote publiek tegen dit soort dingen aankijkt. De jury zal ervoor zorgen dat ik voor jaren achter slot en grendel wordt gezet.’

‘Je zou wel eens in groot gevaar kunnen verkeren, zo in je eentje.’ Langzaam streek Sawyer over de fbi -penning die hij aan zijn riem had hangen. ‘Weet je wat? Als je me vertelt waar je uithangt, dan kom ik naar je toe. Alléén, zonder mijn partner, zonder wie dan ook. Als ze jou te grazen willen nemen, krijgen ze eerst met mij te maken. En in de tussentijd proberen we deze zaak samen op te lossen.’

‘Lee, je bent fbi -agent. Er is een arrestatiebevel tegen me uitgevaardigd. Het is je taak om me in hechtenis te nemen zodra je me ziet. En bovendien heb je me al een keer in bescherming genomen.’

Sawyer moest even slikken. Het ging heel moeizaam. In zijn verbeelding zag hij een paar betoverende groene ogen samenvloeien tot de koplamp van een op hem af stormende trein. ‘Laten we dit dan maar als een inofficieel onderdeel van mijn taak beschouwen.’

‘En als ze erachter komen, is je carrière naar de maan. En bovendien draai je dan misschien zelf de gevangenis in.’

‘Ik ben een grote jongen. Dat risico neem ik wel. Ik geef je mijn woord dat ik alleen kom.’ Zijn stem trilde van spanning. Sidney kon geen woord uitbrengen. ‘Sidney, ik méén het... Ik wil echt héél graag dat je hier zonder kleerscheuren uitkomt, oké?’

Sidney voelde een brok in haar keel. ‘Ik geloof je, Lee. En ik kan je niet zeggen hoeveel dit voor me betekent, maar ik kan niet toestaan dat jij ook geruïneerd wordt. Dat wil ik niet ook nog op mijn geweten hebben.’

‘Sidney...’

‘Ik moet nu ophangen, Lee.’

‘Wacht! Niet...’

‘Ik probeer je nog wel te bellen.’

‘Wanneer?’

Sidney staarde door de autoruit naar buiten. Ineens verstarde haar gezicht en haar ogen werden groot van schrik. ‘Ik... ik weet het nog niet,’ zei ze vaag, en toen werd de verbinding verbroken.

Sawyer legde de hoorn neer, zocht in zijn broekzak naar het pakje Marlboro en stak een nieuwe sigaret op. Daarna begon hij door de kamer te ijsberen, waarbij hij zo nu en dan de as van zijn sigaret in zijn gekromde hand tipte. Hij bleef even staan om aan het vuistgrote gat in de muur te voelen en overwoog serieus om er nog maar een gat bij te maken. In plaats daarvan ging hij voor het raam staan en keek naar de ijzige decembernacht.

Zodra Sidney weer het huis binnen was gelopen, stapte de man uit de donkere schaduw van de garage. Het vroor en er kwamen kleine wolkjes stoom uit zijn mond. Toen hij het portier van de Land Rover opende, sprong het kaartleeslampje aan, zodat zijn dodelijke blauwe ogen plotseling fel oplichtten in het zachte licht – als afschuwelijk fonkelende juwelen. Snel en deskundig zochten Kenneth Scales’ in handschoenen gestoken handen de wagen af, maar ze vonden niets interessants. Toen pakte hij de mobiele telefoon en drukte op de redial -knop. De telefoon ging maar één keer over voordat de stem van Lee Sawyer uit de hoorn klonk. Glimlachend bleef Scales even naar de opgewonden fbi -agent luisteren. Kennelijk dacht de man dat Sidney hem nog eens belde.

Zachtjes deed hij het portier dicht, liep de buitentrap naar de voordeur op en trok een mes uit de leren schede aan zijn riem. Het was de stiletto waarmee hij het leven van Edward Page had beëindigd. Hij zou het liefst meteen toen ze de Land Rover was uitgestapt met Sidney Archer hebben afgerekend, maar hij had niet zeker geweten of ze gewapend was of niet en hij wist inmiddels dat ze goed met een pistool overweg kon. Bovendien was zijn werkwijze gebaseerd op die van de verrassingsaanval.

Aandachtig om zich heen kijkend, liep hij over de begane grond. Hij zocht het leren jack dat Sidney had aangehad, maar het was nergens te vinden. Haar tasje stond op het aanrecht, maar wat hij zocht, zat er niet in. Aan de voet van de trap naar de eerste verdieping bleef hij even aandachtig staan luisteren en toen hij boven het ruisen van de wind uit een ander geluid hoorde, verscheen er een brede grijns op zijn gezicht. Het was het geluid van water dat in een badkuip stroomde. Op deze bitter koude nacht op het platteland van Maine ging de eenzame bewoonster van dit huis eens een lekker heet bad nemen. Zachtjes liep hij de trap op. De deur van de slaapkamer was dicht, maar in de daarnaast gelegen badkamer hoorde hij duidelijk water stromen. Toen werd de kraan dichtgedraaid. Hij bleef nog even staan wachten en bedacht hoe Sidney Archer nu in bad zou stappen en haar vermoeide lichaam langzaam in het hete water zou laten zakken. Toen stapte hij naar de deur van de slaapkamer. Hij zou eerst het wachtwoord pakken en daarna eens met de vrouw des huizes gaan praten. Hij zou haar beloven dat hij haar in leven zou laten als ze hem haar geheim vertelde, en daarna zou hij haar vermoorden. Hij vroeg zich af hoe de knappe juriste er naakt zou uitzien. Waarschijnlijk zeer aantrekkelijk, dacht hij, en hij had geen haast. De reis naar Maine was lang en vermoeiend geweest en een beetje ontspanning en vermaak had hij wel verdiend.

Scales ging naast de deur staan, met zijn rug tegen de muur en zijn mes in de hand, voordat hij zijn andere hand op de deurknop legde en die vrijwel geruisloos omdraaide.

Het schot dat de deur aan splinters sloeg en verschillende stukjes metaal in zijn linkeronderarm deed belanden, was heel wat minder geruisloos. Hij gaf een gil, dook de trap af en kwam na een soepele koprol weer op zijn twee benen terecht. Terwijl hij zijn bloedende arm vastgreep, keek hij omhoog en zag hoe Sidney Archer volledig gekleed uit de badkamer kwam rennen. Ze trok de beugel naar beneden om een nieuwe patroon in de kamer te brengen en hij wist nog net opzij te springen voordat het volgende schot precies de plek trof waar hij zojuist had gestaan. Het was vrijwel pikdonker, maar als hij wegliep, zou ze hem ongetwijfeld opmerken. Hij ging op zijn hurken achter de bank zitten. Hij verkeerde nu in een netelige positie. Op een gegeven moment zou Sidney Archer het erop wagen om het licht aan te doen en met dat geweer kon ze alles in de kleine woonkamer aan flarden schieten, inclusief Kenneth Scales.

Zo stil mogelijk ademend als hij maar kon, greep hij met zijn goede hand het mes beet, keek de woonkamer rond en bleef zitten wachten. Zijn arm deed erge pijn en anderen pijn doen was hem veel vertrouwder dan zelf pijn hebben. Hij hoorde Sidney Archer voorzichtig de trap af komen en was er zeker van dat ze het geweer nu langzaam heen en weer liet gaan, zodat ze de hele kamer bestreek. Voorzichtig stak hij zijn hoofd boven de rugleuning van de bank uit. Ze was nu halverwege de trap en speurde zo aandachtig de kamer af dat ze niet zag dat er een stukje hout van de slaapkamerdeur op een van de treden was beland. Toen ze haar voet erop zette en haar volle gewicht erop liet rusten, schoot het weg, zodat ze uitgleed en terwijl het geweer tegen de leuning sloeg, met een gil de trap af viel. Onmiddellijk sprong hij op haar af. Terwijl ze over het parket rolden, greep hij haar hoofd beet en sloeg het hard tegen de vloer. Woedend trapte ze met haar zware laarzen tegen zijn ribben en zijn borst en net toen hij woest uithaalde met zijn mes, wist ze zich los te wringen. Het mes schoot rakelings langs haar heen, scheurde door de voering van haar jack en sneed een van de zakken open. Er zat iets wits in en dat viel nu op de vloer.

Sidney slaagde erin om het geweer beet te grijpen en ramde het met de kolf in zijn gezicht. Het was een ontzettende klap, die zijn neus brak en een paar van zijn voortanden deed afbreken. Versuft liet Scales zijn mes vallen en viel achterover. Hij wist zich echter vrijwel ogenblikkelijk te herstellen, greep woedend het geweer beet en rukte het haar uit handen. Daarna richtte hij het op de verbijsterde Sidney. In paniek sprong ze een paar meter opzij, maar daarmee was ze nog lang niet buiten het bereik van het geweer. Zijn vinger kromde zich om de trekker, maar er gebeurde niets. Tijdens de val en de daaropvolgende worsteling was er iets klem komen te zitten. Op handen en voeten probeerde Sidney wanhopig weg te kruipen. De klap waarmee haar hoofd tegen de vloer was geslagen, had haar knallende koppijn bezorgd. Met een grauw smeet Scales het onbruikbare geweer weg en stond op. Het bloed stroomde uit zijn neus en mond en droop over zijn overhemd. Hij raapte zijn mes op en liep met een moordlustige blik in zijn ogen op Sidney af. Toen hij het mes omhoog bracht, draaide Sidney zich echter razendsnel om en richtte de 9mm op hem. Een fractie van een seconde voordat ze het vuur opende, wist hij met een reuzensprong dwars over de eettafel te duiken en terwijl Sidney wanhopig probeerde de baan van zijn noodsprong te volgen, bleef ze haar vinger om de trekker houden, zodat de 9mm nu overging op volautomatisch en de HydraShok-patronen een explosief spoor in de wand achterlieten. Scales kwam met een smak op de glanzend gepolitoerde vloer terecht en sloeg in volle vaart met zijn hoofd tegen de muur. Het was zo’n harde klap dat zijn lijf opzij geslagen werd en tegen een zwaar mahoniehouten dressoir klapte. De dunne pootjes knapten alsof het luciferhoutjes waren en terwijl de inhoud van de opengeschoten laden door de kamer zeilde, kwam het zware meubel recht op hem terecht, zodat zijn lichaam plotseling verslapte en hij roerloos bleef liggen.

Sidney sprong op, rende de keuken door en griste in het voorbijgaan haar tasje van het aanrecht. Daarna holde ze in vliegende vaart de trap naar de garage af. Nog geen minuut later kwam de Land Rover dwars door de garagedeur achterwaarts naar buiten schieten, zodat de stukken hout alle kanten op vlogen. Op de oprit maakte de wagen een slippende bocht van honderdtachtig graden en verdween toen met brullende motor in de sneeuwstorm.

Terwijl de zware Land Rover over de weg denderde, moest Sidney huiveren bij de gedachte aan de angst die ze had gevoeld toen ze de kleine wolkjes stoom uit de hoek van de garage had zien komen.

Toen ze in de achteruitkijkspiegel keek, zag ze een paar koplampen en toen ze de grote Cadillac voor het huis tot stilstand zag komen, trok het bloed uit haar hoofd weg. O, mijn god! Haar ouders hadden geen slechter ogenblik kunnen kiezen. Ze gaf een harde ruk aan het stuur en nadat de wagen zich moeizaam door een dikke sneeuwbank had geploegd, reed ze snel terug. Toen zag ze ineens nóg een stel koplampen... en ze kwamen vanuit dezelfde richting als haar ouders. Met groeiende angst hoorde ze hoe de wielen van de zwarte wagen met een knerpend geluid door het wielspoor walsten dat de Cadillac in de dikke laag sneeuw had achtergelaten. Dit waren de mensen die haar ouders vanuit Virginia waren gevolgd. Omdat er zo veel andere dingen waren gebeurd, had ze daar helemaal niet meer aan gedacht. Sidney gaf vol gas. De wielen slipten even door de sneeuw, maar toen nam de vierwielaandrijving het over, zodat de zware V8-motor grip op de weg kreeg en de kleine tank als een kanonskogel vooruit schoot. Terwijl ze op de zwarte wagen af reed, zag Sidney de bestuurder reageren. Zijn hand verdween in zijn jas, maar hij was een duizendste seconde te laat. De Land Rover schoot langs het huis van haar ouders, maakte een slippende schuiver dwars over de weg en reed toen met een krakend geluid op de kleinere wagen in, zodat die over de weg werd geduwd en in de daarnaast lopende greppel terechtkwam. De airbag van de Land Rover werd opgeblazen. Met een enorme krachtsinspanning rukte Sidney het ding los van de stuurkolom en zette de versnelling in zijn achteruit. Het scheurende geluid waarmee de twee wagens van elkaar los kwamen, was duidelijk te horen.

Sidney keerde de wagen opnieuw en staarde toen ongelovig voor zich uit. Haar snelle aanval had afgerekend met de achtervolgers, wie het ook mochten zijn. Maar hij had nog een gevolg gehad. Ontsteld keek ze toe hoe de Cadillac Beach Street uit reed en met brullende motor terug reed naar de snelweg. Sidney gaf gas en ging erachteraan.

De man die nu moeizaam uit zijn wagen stapte, keek de snel uit het zicht verdwijnende Land Rover verbijsterd na.

Sidney zag de achterlichten van de Cadillac nu vlak voor zich. Op dit punt was Route 1 een tweebaansweg. Ze ging vlak achter haar ouders rijden en begon te toeteren. Onmiddellijk begon de Cadillac nog sneller te rijden. Waarschijnlijk waren haar ouders nu zo bang dat ze zelfs niet zouden stoppen voor een politiewagen, laat staan voor een gek wijf in een zwaargehavende terreinwagen, dat als een bezetene zat te toeteren. Sidney hield even haar adem in en reed toen de linkerweghelft op, gaf vol gas en ging op de linkerbaan rijden. Ze zag haar vader opschrikken toen hij de Land Rover plotseling schuin achter zich zag opduiken. De Cadillac meerderde vaart. Hij reed nu zo snel dat zijn voorwielen instabiel werden en omdat de beschadigde Land Rover traag reageerde, moest Sidney bijna vol gas blijven geven om hem bij te houden. Terwijl ze langzaam dichterbij kwam, stuurde Bill Patterson de brede Cadillac naar het midden van de weg, zodat zijn achtervolger nauwelijks ruimte had om hem in te halen. Sidney draaide haar raampje naar beneden en stuurde haar wagen met twee wielen de shoulder op, de brede strook gravel en aarde die naast de meeste Amerikaanse snelwegen ligt. Godzijdank waren er nog geen sneeuwruimers langs gekomen, want dan zou die hele strook vol met hoog opgehoopte sneeuw hebben gelegen. Terwijl ze centimeter voor centimeter langs de linkerkant van de Cadillac naar voren schoof, zwenkte haar vader weer naar rechts, zodat Sidney zich genoodzaakt zag om helemaal naast de weg te gaan rijden. Terwijl de Land Rover ratelend en woest trillend over het ruwe terrein schoot, keek Sidney op de snelheidsmeter; de wijzer stond nu bijna op honderddertig. Ze keek weer door de voorruit en voelde de angst in elke vezel van haar zenuwen. Ze waren nu vlak bij een steile helling. Dadelijk zou de weg ophouden. Ze gaf plankgas; ze had nog maar een paar seconden. ‘Ma!’ schreeuwde ze door de loeiende wind en de jagende sneeuw. ‘Mama!’ Sidney leunde nu zo ver door het zijraampje naar buiten als ze maar kon zonder de macht over het stuur te verliezen. Ze haalde eens diep adem en schreeuwde toen harder dan ze ooit eerder in haar leven had geschreeuwd: ‘Mammmááááá!!!’

Ze zag hoe haar moeder met grote, angstige ogen door de sneeuwjacht naar buiten tuurde, en hoe ineens de herkenning op haar gezicht te lezen stond. Snel draaide haar moeder zich om en zei iets tegen haar vader. De Cadillac minderde ogenblikkelijk vaart en gaf Sidney de gelegenheid om in te halen en de weg weer op te rijden. Nadat Sidney met een armzwaai te kennen had gegeven dat ze haar moesten volgen, reden de twee wagens met grote vaart verder door de bijna verblindend witte, rondwervelende sneeuw.

Ongeveer een uur later reden ze een afrit af en nog geen tien minuten later kwamen de Cadillac en de Land Rover tot stilstand op het parkeerterrein van een motel. Het eerste wat Sidney deed, was uit de wagen springen en naar de auto van haar ouders toe rennen. Daar trok ze het achterportier open en nam haar dochtertje in de armen. De tranen stroomden nu over haar gezicht en ze hield haar slapende dochtertje zo stevig vast dat het leek alsof ze haar nooit meer los wilde laten. Het had vannacht maar heel weinig gescheeld of ze had haar dochtertje nooit meer teruggezien, maar dat kon Amy niet weten. Wat zou er gebeurd zijn als dat mes dat zo rakelings langs haar was gegaan, nu eens niet gemist zou hebben? En wat als haar moeder Sidney een seconde te laat had herkend? Maar dat zou de kleine meid nooit weten. Sidney wist het echter wél, en daarom voelde ze hevige krampen door haar lichaam gaan terwijl ze haar dochtertje zo stevig als ze maar kon aan haar borst klemde. Bill Patterson kwam om de wagen heen gelopen en nam zijn dochter in de armen. Na deze meest recente nachtmerrie stond ook deze stevige vent te trillen op zijn benen. Zijn vrouw kwam bij hen staan en zo vormden ze een klein, zwijgend groepje waarvan alle leden elkaar stevig vasthielden. Ze waren al snel overdekt met sneeuw, maar bleven roerloos staan. Ze lieten elkaar nu niet zomaar meer los.

Nadat de man erin was geslaagd om zijn wagen weer uit de greppel te rijden, rende hij naar het huis van de Pattersons, dat nog steeds in een diepe stilte was gehuld. Een minuut later werd die stilte echter ruw verbroken doordat het dressoir langzaam werd opgetild en toen met kracht weer omver werd geduwd, zodat het met een luide klap en het geluid van versplinterend hout weer op de grond terechtkwam. Met hulp van zijn collega krabbelde Scales moeizaam op. Aan de uitdrukking op zijn gezicht was duidelijk te zien dat Sidney inderdaad van geluk mocht spreken dat ze zich nu niet in zijn klauwen bevond. Terwijl hij terugliep om zijn mes te pakken, zag hij het stukje papier dat Sidney in de haast had laten vallen. Jasons e-mailbericht. Scales raapte het op en keek er even naar. Vijf minuten later stonden zijn assistent en hij naast de beschadigde wagen en pakte Scales zijn mobiele telefoon. Snel toetste hij een nummer in. Het werd tijd om versterkingen op te roepen.

•54•

Om half drie ’s ochtends reed Lee Sawyer nerveus naar zijn kantoor. Er stond een hevige sneeuwstorm en volgens de weerberichten zou die in de loop van de middag uitgroeien tot een echte blizzard. De hele oostkust werd overvallen door een stormfront dat tot Kerstmis dreigde te blijven hangen.

Sawyer liep rechtstreeks naar de conferentieruimte, waar hij de daaropvolgende vijf uur doorbracht met het bestuderen van alle aspecten van de zaak, zowel op basis van de archieven, als van zijn aantekeningen en zijn geheugen. Hij wilde vooral proberen om de zaken zoals die er naar zijn weten nu voor stonden, in elkaar te passen tot een logisch sluitend geheel. Het probleem was echter dat er niet veel zinnige logische verbanden waren te leggen, en de hoofdoorzaak van dat probleem was weer dat hij er niet zeker van was of hij hier nu met één of met twee zaken had te maken. Was er nu sprake van de zaak Lieberman/Archer of van de zaak Lieberman en de zaak Archer? Dat was waar het op neerkwam. Telkens als hem een mogelijke nieuwe invalshoek te binnen schoot, maakte hij een aantekening, maar geen daarvan leek erg veel perspectief te bieden. Toen nam hij de hoorn op, belde het lab en vroeg naar Liz Martin, de technicus die het Luma-Lite-onderzoek op de wagen had verricht.

‘Liz, mijn verontschuldigingen. Deze zaak heeft me een beetje te veel aangegrepen en dat heb ik op jou afgereageerd. Dat was niet netjes van me. Sorry.’

Liz glimlachte. ‘Niet erg, hoor. We staan allemaal weleens onder druk. Wat kan ik voor je doen?’

‘Ik heb je kennis van computers nodig. Wat weet je van computertape-back-upsystemen?’

‘Vreemd dat je dat vraagt. Mijn vriendje is advocaat en hij heeft me gisteren net zitten te vertellen dat die in de juridische sector tegenwoordig zo belangrijk zijn.’

‘Hoezo?’

‘Nou, back-ups op tape zijn een rijke bron van bewijsmateriaal. Stel bijvoorbeeld dat een werknemer een intern memorandum of e-mailtje verstuurt dat belastende gegevens over het bedrijf bevat. Als de werknemer dat bericht naderhand wist en hij ook alle uitdraaitjes ervan vernietigt, dan zou je toch denken dat het voorgoed verdwenen is, hè? Maar dat is niet het geval, want het back-upsysteem zou het best weleens opgeslagen kunnen hebben. En volgens het geldende recht is zo’n bedrijf in veel gevallen verplicht om die band met gegevens over te dragen aan de tegenpartij. De firma waar mijn vriendje werkt, adviseert zijn cliënten dan ook altijd dat als ze iets echt vertrouwelijk willen houden, ze het nooit op een computer moeten zetten.’

‘Hmmm.’ Sawyer bladerde de voor hem liggende stapel papier door. ‘Goed dat ik nog steeds op onzichtbare inkt vertrouw.’

‘Je bent een fossiel, Lee, maar een aardig fossiel.’

‘Oké, mevrouw de professor, ik heb nog een vraag voor je.’ Sawyer las haar het wachtwoord voor.

‘Dat is een behoorlijk goed wachtwoord, hè, Liz?’

‘Nou, nee. Eigenlijk niet.’

‘Wat?’ Dat was wel het laatste wat Sawyer had verwacht.

‘Het is zo lang dat het heel gemakkelijk is om er een deel van te vergeten en een typefout te maken, en als je het aan iemand voorleest, over de telefoon of zo, is een vergissing al helemaal snel gemaakt. Voor je het weet, worden er twee cijfers in de verkeerde volgorde gezet of zo.’

‘Maar omdat het zo lang is, is het toch vrijwel onmogelijk te breken? Dat leek me er zo goed aan.’

‘Jazeker, maar om dat te bereiken, heb je niet al die cijfers nodig. Tien is voor de meeste doeleinden ruim voldoende en met vijftien cijfers ben je vrijwel onkwetsbaar.’

‘Maar er zijn vandaag de dag toch computers die al die cijfercombinaties heel snel kunnen doorwerken?’

‘Met vijftien cijfers heb je bijna duizend biljoen verschillende mogelijkheden, en de meeste cryptografische softwarepakketten worden automatisch afgesloten als er te veel combinaties per sessie worden geprobeerd. En ook als dat niet gebeurt, kan zelfs de snelste computer ter wereld dit wachtwoord nog niet breken; die punten tussen de cijfers maken het aantal mogelijke combinaties zo hoog dat brute computerkracht hier echt geen oplossing biedt.’

‘Dus je bedoelt...’

‘Ik bedoel dat degene die dit wachtwoord heeft ontworpen, zwaar heeft overdreven. De problemen die zo’n lang wachtwoord oplevert, wegen absoluut niet op tegen de mate van veiligheid die het biedt. Het hoeft gewoon niet zo lang te zijn om onbreekbaar te wezen. Is het misschien door een amateur gemaakt?’

Quentin schudde zijn hoofd. ‘Ik denk dat hij heel goed wist waar hij mee bezig was.’

‘Nou, dan is het niet alleen bedoeld als bescherming.’

‘Waar zou het verder dan nog goed voor kunnen zijn?’

‘Dat weet ik niet zeker, Lee. Ik heb nog nooit zoiets gezien.’

Sawyer bleef zwijgen.

‘Verder nog iets, Lee?’

‘Wat? Uh, nee, Liz, bedankt.’ Sawyer klonk nu heel somber.

‘Sorry dat ik je niet verder heb kunnen helpen, Lee.’

‘Nee, hoor. Je hebt me weer een hoop te denken gegeven. Bedankt, Liz.’ Hij klaarde weer wat op. ‘Hé, we moeten binnenkort eens wat gaan eten. Ik ben je nog wat schuldig, dus ik trakteer wel.’

‘Daar hou ik je aan, en dit keer kies ík het restaurant uit.’

‘Oké, maar let er wel op dat ze Exxon-kaarten accepteren. Dat is zo’n beetje het enige plasticgeld dat ik nog over heb.’

‘Je bent een echte charmeur, Lee.’

Sawyer hing op en keek weer naar het wachtwoord. Als zelfs maar de helft van wat hij over Jason Archers capaciteiten had gehoord waar was, dan was dit wachtwoord niet zonder reden zo lang. Hij keek nog eens naar de reeks cijfers. Hij werd er helemaal gek van, maar om de een of andere reden kon hij het gevoel niet van zich afzetten dat die hem bekend voorkwamen. Hij schonk nog een kop koffie in, pakte een nieuw stuk papier en begon wat tekeningetjes te maken. Dat hielp hem bij het denken. Toen schrok hij op en keek nog eens naar de datum op het e-mailbericht dat Archer aan zijn vrouw had verstuurd: 95-11-19. Hij schreef de cijfers op het blaadje: 95-11-19. Hij glimlachte. Wat een rare manier om een datum te noteren. Alleen maar verwarrend. Typisch iets voor een computer. Toen bekeek hij de cijfers eens wat aandachtiger en langzaam verdween de glimlach van zijn gezicht. Snel schreef hij ze op een andere manier op: 95/11/19, en toen 951119. Hij begon opnieuw te schrijven, maakte een vergissing en probeerde het nog eens: 599111.

Sawyers gezicht werd nog witter dan het papier waarop hij had zitten schrijven. Alles omgekeerd, had Archer geschreven. Maar waarom? Als Archer zo onder druk stond dat hij het adres fout intypte en geen tijd had om zijn boodschap af te maken... Waarom zou hij dan de tijd nemen om ‘alles verkeerd, alles omgekeerd’ in te typen? Dat zegt toch twee keer hetzelfde? Of juist niet? Plotseling begon het Sawyer te dagen: hij keek nog eens aandachtig naar het wachtwoord en begon toen verwoed te schrijven. Hij vergiste zich een paar keer, maar toen was hij eindelijk klaar. Als verdoofd nam hij een laatste slok van zijn koffie en keek toen naar de juiste volgorde van de cijfers. 12-19-90, 2-28-91, 9-26-92, 11-15-92 en 4-16-93.

Archer had zijn wachtwoord heel zorgvuldig gekozen. Er had een aanwijzing in het wachtwoord zelf verborgen gezeten. Sawyer hoefde niet eens in zijn aantekenboekje te kijken. Hij wist zo ook wel waar die nummers voor stonden. Hij haalde eens diep adem.

Ze stonden voor de vijf data waarop Arthur Lieberman de rentetarieven eigenmachtig had gewijzigd, de vijf keer dat iemand voldoende geld had verdiend om een heel land mee te kunnen opkopen.

Eindelijk was Sawyers vraag beantwoord. Het was één enkele zaak en geen twee verschillende; Jason en Lieberman hielden inderdaad verband met elkaar. Toen schoot hem nog iets te binnen. Page had Sidney verteld dat Jason Archer niet degene was die hij was gevolgd naar het vliegveld en de enige andere die hij gevolgd had kunnen hebben, was Arthur Lieberman. Page was Lieberman aan het schaduwen geweest en had daardoor Jason Archers gedaanteverwisseling opgemerkt. Maar waarom zou hij Lieberman volgen? Even later legde Sawyer met een boze blik in zijn ogen het e-mailbericht weg en keek naar de videocassette die voor hem op tafel lag. Het was de cassette met de opname van de uitwisseling in dat pakhuis in Seattle erop. Stel dat Sidney gelijk had en Brophy inderdaad veel meer had geweten over de CyberCom-deal dan Arthur Lieberman? Daar was hij nog helemaal niet op ingegaan, maar hij besloot dat verzuim nu onmiddellijk goed te maken.

Hij schoof de band in een videorecorder onder het grote scherm in een hoek van de zaal, schonk zich nog wat koffie in en zette het apparaat aan. Nadat hij de scène twee keer aandachtig had bestudeerd, liet hij hem de derde keer in slow motion afdraaien en trok nadenkend zijn wenkbrauwen op. Toen hij die band in Hardy’s kantoor voor het eerst had gezien, had hij ook al het gevoel gehad dat er iets niet klopte. Maar wat dan niet, verdomme? Hij spoelde de band weer terug en drukte opnieuw op de start -knop. Jason en de andere man zaten te wachten. Jasons koffertje was duidelijk te zien. Er werd op de deur geklopt en de anderen kwamen binnen: een ouwe vent en twee mannen met grote zonnebrillen op. Schattig hoor. Sawyer keek nog eens naar de twee zwaargebouwde mannen. Op de een of andere vreemde manier kwamen ze hem vaag bekend voor, maar hij wist niet...

Hij schudde zijn hoofd en bleef kijken. Daar kwam de uitwisseling. Jason keek nu ontzettend zenuwachtig. Toen kwam het vliegtuig over. Hij had inmiddels gehoord dat het pakhuis op een van de aanvliegroutes van het vliegveld lag. Toen het donderende geluid weerklonk, keek iedereen op en Sawyer maakte zo’n heftige beweging dat het grootste deel van zijn koffie op zijn overhemd terechtkwam.

‘Godallemachtig!’ Hij zette het beeld stil en ging met zijn neus een paar centimeter voor het scherm hangen. Toen greep hij de telefoon. ‘Liz, ik zit dringend verlegen om die toverkunsten van jou en dit keer levert het je echt een etentje op, mevrouw de professor.’ Snel vertelde hij haar wat hij wilde.

Sawyer rende zo hard als hij maar kon en was binnen twee minuten in het lab. De apparatuur was al gereed. Liz stond er glimlachend naast en toen de zwaar hijgende Sawyer haar de band overhandigde, duwde ze die snel in een videorecorder. Ze ging aan een toetsenbord zitten en de band begon te lopen. Het scherm waarop het beeld nu verscheen, had een diameter van minstens zestig inch.

‘Oké, oké, let op, Liz. Dáár! Precies daar!’ Sawyer stond nu bijna te springen van opwinding.

Liz zette het beeld stil en sloeg toen een paar toetsen aan. De mensen in het beeld werden uitvergroot tot ze het hele scherm vulden. Sawyers aandacht was echter uitsluitend op één persoon gericht.‘Liz, kun je nog wat verder inzoomen op dit deel hier?’ Met een dikke vinger wees hij op een bepaald deel van het scherm. Liz deed wat hij had gevraagd.

Vol stille verwondering schudde Sawyer zijn hoofd. Liz tuurde even naar het verbazingwekkende tafereel en keek toen vragend op. ‘Je hebt gelijk, Lee. Wat heeft dat te betekenen?’

Sawyer staarde naar de man die zich op die regenachtige novemberochtend in Seattle had voorgesteld als Anthony DePazza. Of liever gezegd, hij staarde naar diens nek, die heel goed zichtbaar was, omdat ‘DePazza’ had opgekeken toen het vliegtuig overkwam. In feite was hun blik echter op een duidelijk zichtbare streep in zijn nek gericht, de scheidingslijn tussen de echte en de valse huid.

‘Ik weet het niet zeker, Liz, maar ik vraag me wel af waarom de man die met Archer is meegekomen, zich heeft vermomd.’

Liz zat met een weemoedige blik naar het scherm te staren. ‘Het doet me denken aan de tijd dat ik amateurtheater deed op de universiteit.’

‘Wat?’

‘Je weet wel, je verkleden, grimeren, maskers. Voor het toneelstuk. Ik heb een ontzettend goede lady MacBeth neergezet, hoor.’

Terwijl Sawyer zijn blik weer op het scherm richtte, weergalmde het woord dat ze zojuist had uitgesproken door zijn geest. Een toneelstuk?

Terwijl hij de nieuwe informatie liet bezinken, liep Sawyer terug naar de vergaderzaal. Daar zat Ray Jackson op hem te wachten. Hij had een dik pak documenten in zijn hand en zwaaide ermee naar zijn partner. ‘Van Charles Tiedman. Voorbeelden van Pages handschrift. Ik heb voorbeelden van de brieven die ik in Liebermans flat heb aangetroffen. Ik ben geen deskundige, maar ik zou zeggen dat dit wel hetzelfde handschrift is.’

Sawyer ging zitten, keek de brieven door en vergeleek het handschrift. ‘Dat ben ik met je eens, Ray, maar laat het laboratorium er maar even naar kijken. Voor alle zekerheid.’

‘Prima.’ Jackson wilde opstaan, maar Sawyer hield hem tegen. ‘Hé, Ray, laat me die brieven nog eens zien.’

Jackson gaf ze hem aan.

Eigenlijk was er maar één die Sawyer wilde zien. Het briefhoofd zag er indrukwekkend uit: Vereniging van oud-studenten van de universiteit van Columbia. Tiedman had niet verteld dat Page op Columbia had gezeten, maar kennelijk was Page zelfs actief geweest in de oud-studentenvereniging. Sawyer deed even een hoofdrekensommetje. Toen hij vijf jaar geleden stierf, was Steven Page achtentwintig. Afhankelijk van zijn geboortedatum zou hij nu dus drie- of vierendertig zijn geweest. Dus was hij waarschijnlijk in 1984 afgestudeerd. Plotseling kreeg Sawyer een nieuwe ingeving.

‘Ga maar, Ray. Ik moet even een paar telefoontjes plegen.’

Nadat Jackson met de documenten het vertrek was uitgelopen, belde Sawyer het informatienummer van de telefoonmaatschappij en vroeg het nummer van de afdeling Externe Betrekkingen van de universiteit van Columbia. Binnen een paar minuten kreeg hij daar iemand aan de lijn die kon bevestigen dat Steven Page inderdaad in 1984 was afgestudeerd, Magna Cum Laude zelfs. Voordat hij zijn volgende vraag stelde, keek Sawyer naar zijn handen en zag dat ze trilden. Terwijl de vrouw aan de andere kant van de lijn even in haar gegevensbestanden keek, moest hij zijn uiterste best doen om zijn emoties in bedwang te houden. Ja, kreeg hij te horen. Deze andere student was eveneens in 1984 afgestudeerd, Summa Cum Laude zelfs. Zeer indrukwekkend, zei de vrouw, aan Columbia was dat een enorme prestatie. Hij stelde nog een vraag en kreeg te horen dat hij daarvoor bij het Bureau Studentenhuisvesting moest zijn. Terwijl hij zat te wachten, voelde hij zijn hele lijf tintelen van spanning. Toen hij eindelijk iemand aan de lijn kreeg, had hij binnen een minuut antwoord op zijn vraag. Sawyer bedankte zachtjes en smeet de hoorn op de haak. Daarna sprong de ervaren fbi -man op uit zijn stoel en brulde door de lege kamer heen: ‘Bingo, godverdomme!’ Gezien de omstandigheden was die reactie maar al te begrijpelijk.

Quentin Rowe was eveneens in 1984 afgestudeerd aan Columbia, en wat nog belangrijker was, Steven Page en Quentin Rowe hadden de laatste twee jaar van hun studie op dezelfde afdeling van een studentenflat gewoond.

Toen het even later tot hem doordrong waarom die twee mannen met zonnebrillen op hem zo bekend voorkwamen, ging zijn opgetogenheid snel over in volstrekt ongeloof. Dat kón toch niet...? Maar, ja, het klopte wél. En al helemaal als je het bekeek als wat het was, een toneelstukje, allemaal pure nep. Hij nam de hoorn op. Hij moest Sidney Archer zien te vinden, zo snel mogelijk, en hij wist nu waar hij zijn speurtocht wilde beginnen. God nog aan toe, deze hele zaak was ineens wel helemaal op zijn kop komen te staan.

•55•

Mevrouw Patterson en Amy waren in een huurwagen op weg naar Boston en zouden daar een paar dagen blijven. Hoewel ze daar tot in de kleine uurtjes over hadden zitten bekvechten, was Sidney er niet in geslaagd om haar vader zover te krijgen dat hij met hen meeging. Hij was de hele nacht opgebleven en terwijl hij in de hotelkamer zijn Remington .12 werktuiglijk maar uiterst zorgvuldig had zitten schoonmaken, had hij met een vierkante kaak en een strak gezicht voor zich uit zitten staren terwijl zijn dochter druk argumenterend voor hem heen en weer liep.

‘Je bent een onmogelijke man, pa! Weet je dat?’ zei ze, terwijl ze in de wagen van haar vader terugreden naar Bell Harbor. De zwaargehavende Land Rover hadden ze naar een garage laten slepen. Toen ze zich achterover in haar stoel liet zakken, slaakte ze heimelijk echter een zucht van verlichting. Ze wilde nu liever niet alleen zijn.

Haar vader bleef koppig naar buiten zitten kijken. Wie er ook achter zijn dochter aan mocht zitten, die zou eerst met hém te doen krijgen. Spoken en heksen, opgepast. Papa was terug.

De witte bestelwagen die hen volgde, bleef bijna een kilometer achter hen hangen en het kostte de bestuurder geen enkele moeite om de Cadillac in het oog te houden. Een van de acht inzittenden van de wagen voelde zich echter niet bijster opgewekt. ‘Eerst laat je Archer een e-mailbericht versturen en daarna laat je ook zijn vrouw nog ontsnappen. Dat is toch ongelooflijk?’ Richard Lucas schudde boos zijn hoofd en keek de naast hem zittende Kenneth Scales nijdig aan. Scales’ mond en onderarm zaten dik in het verband en hoewel hij zijn neus eigenhandig had gezet, was die nu pimpelpaars en enorm opgezwollen.

De man keek hem eens aan. ‘Geloof het nou maar.’ Er lag zo veel dreiging in die zachte stem dat zelfs de spijkerharde chef Beveiliging van Triton Global even met zijn ogen knipperde. ‘Oké, gedane zaken nemen geen keer,’ zei hij haastig en hij veranderde snel van onderwerp.

‘Jeff Fisher, die computerjongen van Tyler, Stone had een kopie van de diskette op zijn harde schijf staan en uit het bestandsoverzicht op Fishers computer blijkt dat het is overgeseind toen hij in die bar zat. Die klootzak was best slim. We hebben gisteravond even met dat serveerstertje gepraat. Ze heeft Fisher een gefrankeerde envelop gegeven die was bestemd voor Bill Patterson, Bell Harbor, Maine. Dat is Sidneys vader. Die envelop is op weg daarheen en we moeten hem te pakken zien te krijgen. Dat gaat voor alles. Begrepen?’

De zes andere mannen in het busje knikten grimmig. Ze hadden allemaal een tatoeage van een ster met een pijl erdoorheen op de rug van hun hand, het teken van de huurlingenorganisatie waar ze deel van uitmaakten. De organisatie recruteerde zijn personeel onder de enorme aantallen militairen die na de koude oorlog overtollig waren geworden, en als voormalig cia -medewerker had het Richard Lucas weinig moeite gekost om met een hoop Amerikaanse dollars een oude vriendschap nieuw leven in te blazen. ‘We laten Patterson die envelop ophalen en wachten dan tot ze zich in een geïsoleerd gebied bevinden; daar slaan we dan snel en hard toe.’ Hij keek om zich heen. ‘Een miljoen dollar de man extra als we die envelop te pakken krijgen.’ De ogen van de huurlingen begonnen te glimmen. Toen keek Lucas naar de zevende man. ‘Heb je dat begrepen, Scales?’

Kenneth Scales keek hem niet aan. Hij trok het mes uit de schede, wees ermee naar de voorkant van de bestelwagen en zei langzaam met zijn gewonde mond: ‘Zorgen jullie maar voor die diskette, dan reken ik wel af met de dame. En haar ouweheer doe ik er gratis wel even bij.’

‘Eérst die envelop, daarna kun je doen wat je maar wil,’ zei Lucas boos. Scales gaf geen antwoord, maar bleef recht voor zich uit zitten staren. Lucas wilde opnieuw iets zeggen, maar bedacht zich. Hij ging weer zitten en streek nerveus met zijn hand door zijn steeds dunner wordende haar.

In de twintig minuten die het hen kostte om naar Alexandria te rijden, belde Jackson drie keer Fishers nummer, maar er werd niet opgenomen.

‘Dus je denkt dat die vent Sidney heeft geholpen met het wachtwoord?’ Terwijl ze over de weg raasden, staarde Jackson afwezig naar de bochtige Potomac River.

Sawyer keek hem zijdelings aan. ‘Volgens het observatielogboek is Sidney Archer op de avond voordat de moorden bij Tyler, Stone zijn gepleegd nog bij hem langs geweest. Ik heb het nagevraagd. Fisher is de vaste computerfreak van Tyler, Stone.’

‘Ja, maar zo te zien is meneer niet thuis.’

‘Er kunnen een heleboel dingen in iemands huis staan die ons op weg kunnen helpen, Ray.’

‘Ik kan me niet herinneren dat we over een huiszoekingsbevel beschikken, Lee.’

Ze reden nu door Washington Street. Sawyer sloeg een hoek om en stuurde de wagen met hoge snelheid door de binnenstad van Alexandria. ‘Dat zijn toch maar details, Ray. Je moet niet altijd zo pietluttig doen.’ Jackson liet een minachtend gesnuif horen en bleef toen zwijgend voor zich uit zitten staren.

Ze kwamen tot stilstand voor Fishers huis, stapten uit en liepen de veranda op. Het sneeuwde en er stond een harde wind. Een jonge vrouw met lang donker haar dat wapperde in de wind, kwam net haar auto uit stappen en riep: ‘Hij is niet thuis, hoor.’

Sawyer keek om. ‘U weet zeker niet toevallig waar hij dan wel uithangt, hè?’ Hij stapte de veranda weer af en liep naar de vrouw toe, die bezig was om een paar grote tassen vol met kruidenierswaren uit de wagen te tillen. Hij hielp haar even een handje en liet haar toen zijn identiteitsbewijs zien. Jackson deed hetzelfde.

De vrouw keek hen verbaasd aan. ‘De fbi ? Ik wist niet dat de fbi zich met inbraken bezighoudt.’

‘Een inbraak, mevrouw...?’

‘O, neemt u me niet kwalijk. Amanda, Amanda Reynolds. We wonen hier nou al een jaar of twee en dit is de eerste keer dat we hier de politie hebben moeten bellen. Ze hebben al zijn computerapparatuur gestolen.’

‘U hebt dus al met de politie gesproken, neem ik aan?’

Ze staarde gegeneerd voor zich uit. ‘We komen uit New York. Als je daar je wagen niet met een ketting vastlegt, ben je hem kwijt, dus we zijn op onze hoede. Maar hier?’ Ze schudde haar hoofd. ‘En weet u, je blijft je toch een idioot voelen. Ik was er toch zo van overtuigd dat het allemaal volkomen in orde was. Toen we in New York woonden, is er vier keer bij ons ingebroken en twee keer daarvan terwijl we gewoon thuis waren. Maar hier had ik zoiets nooit verwacht.’

‘Hebt u meneer Fisher de afgelopen tijd nog gezien?’

De vrouw trok haar wenkbrauwen hoog op. ‘Een dag of drie geleden, misschien vier. Ik heb hem overdag zien wegrijden, en het zou best kunnen dat ik hem een keer ’s avonds even gedag heb gezegd, maar u weet hoe het gaat, met dit weer blijf je zoveel mogelijk binnen.’

Ze bedankten haar en reden snel naar het politiebureau van Alexandria. Toen ze daar navraag deden naar de inbraak in het huis van Jeff Fisher, tikte de dienstdoende adjudant iets in op het toetsenbord van zijn computer.

‘Ja, precies. Fisher. Ik had die nacht dienst.’ De adjudant staarde naar het scherm en wees met een magere vinger op een blok tekst. ‘Hij is ingerekend op beschuldiging van roekeloos rijgedrag en vertelde een wild verhaal; hij zou achtervolgd worden door een paar kerels. Volgens ons was hij gewoon in kennelijke staat, dus hebben we hem even laten blazen, maar hij was niet dronken. We hebben hem toch maar een nachtje in de cel gehouden om er zeker van te zijn dat hij echt niet dronken was. De volgende dag heeft hij zijn borgtocht betaald en nadat hij te horen had gekregen wanneer hij moest voorkomen, is hij weggegaan.’

Sawyer staarde de man aan. ‘Wilt u daarmee zeggen dat Jeff Fisher is opgepakt?’

‘Inderdaad.’

‘En de dag daarop is er ingebroken bij hem thuis?’

De adjudant knikte en leunde over de balie heen. ‘Wat een pech, hè?’

‘Heeft hij een beschrijving gegeven van de mensen die hem volgden?’ vroeg Sawyer.

De adjudant keek de fbi -man aan alsof hij die ook graag even wilde laten blazen. ‘Hij wérd helemaal niet gevolgd.’

‘Bent u daar zeker van?’

De adjudant rolde met zijn ogen en keek hen glimlachend aan.

‘Oké, u zei dus dat hij niet dronken was, maar toch hebt u hem een nachtje hier gehouden.’ Sawyer liet zijn handen op de balie rusten.

‘Tja, weet u, bij sommige mensen werken die tests gewoon niet. Ze drinken twaalf blikjes bier leeg en de ademtest geeft een promillage van 0,01 aan. Die Fisher reed als een gek en gedróeg zich in elk geval alsof hij heel erg dronken was. Het leek ons maar het beste om hem een nachtje hier te houden. Als hij dronken was, dan kon hij zo in elk geval zijn roes uitslapen.’

‘En daar had hij geen bezwaar tegen?’

‘Jezus, nee. Hij zei dat hij nog nooit eerder in de cel had overnacht. Hij zei dat het hem een interessante nieuwe ervaring leek.’ De adjudant schudde zijn kale hoofd. ‘Dat slaat toch alles? Interessant? Maak dat de kat maar wijs!’

‘En u hebt geen idee waar hij zich nu bevindt?’

‘Absoluut niet. Na die inbraak hebben we hem niet eens kunnen melden dat er bij hem was ingebroken. Zoals ik al zei, hij heeft zijn borgtocht betaald en hij weet wanneer hij moet voorkomen. Ik krijg pas weer wat met hem te maken als hij niet komt opdagen.’

‘Kunt u zich verder nog iets herinneren?’ Zijn teleurstelling was Sawyer duidelijk aan te zien.

De adjudant trommelde met zijn vingers op de balie en staarde met een lege blik voor zich uit. Na een tijdje keek Sawyer Jackson eens aan en de twee agenten maakten aanstalten om weg te gaan. ‘Bedankt voor uw hulp.’

Ze waren al halverwege de deur toen de man opschrok uit zijn trance. ‘Die vent heeft me zelfs nog een brief te posten gegeven. Dat is toch niet te geloven? Ik bedoel, ik heb natuurlijk een uniform aan, maar ik ben toch zeker geen postbode?’

‘Een brief?’ Sawyer en Jackson renden terug naar de balie. Hoofdschuddend haalde de adjudant zijn herinneringen op. ‘Ik vertel hem dat hij één telefoongesprek mag voeren en hij vraagt, héél beleefd of ik voor hij gaat bellen dit even voor hem in de brievenbus wil gooien. Er zit al een postzegel op, zei hij er nog bij, en hij zou het echt zéér op prijs stellen.’ De adjudant begon te lachen.

Sawyer keek de man strak aan. ‘Die brief, hebt u die gepost?’

De sergeant stopte met grinniken en keek Sawyer verward aan. ‘Wat? Ja, ik heb hem in de postzak gegooid, dáár. Het was geen enkele moeite, dus waarom niet?’

‘Hoe zag die eruit? De brief bedoel ik.’

‘Nou, het was eigenlijk geen gewone brief, meer een pakje. Een van die dikke bruine enveloppen, weet u wel?’

‘Met van dat bubbeltjesplastic erin,’ zei Jackson.

De sergeant zwaaide met zijn wijsvinger. ‘Precies. Dat kon ik ook duidelijk voelen.’

‘Hoe groot was het?’

‘O, nou, eh, niet groot, ongeveer zo lang en zo breed.’ Met zijn benige handen maakte de adjudant een vierkant van ongeveer vijftien bij twintig centimeter. Het is met de snelpost verstuurd en er moest getekend worden voor ontvangst.’

Sawyer legde opnieuw zijn beide handen plat op de balie en keek de man aan. Zijn hart bonkte nu zo hard dat het wel leek of hij hevige koorts had. ‘Weet u nog wat erop stond? De afzender en de adressant?’

De man begon weer met zijn vingers op de balie te trommelen. ‘De afzender weet ik niet meer, maar het ging naar, eh, naar Maine. Ja, precies! Naar Maine. Dat weet ik nog zo goed omdat mijn vrouw en ik daar vorig jaar herfst zijn geweest. Als u daar ooit de gelegenheid voor krijgt, moet u daar beslist eens gaan kijken. Adembenemend! Reken maar dat uw camera daar heel wat zal slijten!’

‘Waar in Maine?’ Sawyer deed zijn uiterste best om zijn geduld te bewaren.

De man schudde zijn hoofd. ‘... Harbor, dat was het, geloof ik. Maar dan nog iets ervoor, natuurlijk,’ zei hij na een tijdje.

Sawyers hoop werd de bodem ingeslagen. Hij kon zo uit zijn hoofd al een stuk of zes plaatsjes in Maine opsommen die dat woord in hun naam hadden.

‘Kom op, denk na, man!’

De adjudant deed zijn ogen plotseling wijd open. ‘Was die Fisher soms een drugsdealer? Ik dacht al dat er iets aan de hand was. Dus daarom is de fbi hierin geïnteresseerd?’ Vermoeid schudde Sawyer zijn hoofd. ‘Nee, nee, dat is helemaal niet het geval. Hoor eens, kunt u zich nou echt niet herinneren waar het heen gestuurd is?’

De man dacht nog even na en schudde toen zijn hoofd. ‘Sorry, heren, maar ik zou het echt niet weten.’

Jackson zei: ‘Wat dacht u van Archer? Ging het naar iemand die Archer heette?’

‘Nee. Dat zou ik wel onthouden hebben. Een van de plaatsvervangende sheriffs hier heet Archer.’

Jackson gaf hem zijn kaartje. ‘Nou, als u nog iets te binnen mocht schieten, wat dan ook, het maakt niet uit, belt u ons dan onmiddellijk. Het is van het grootste belang.’

‘Dat zal ik zeker doen. Onmiddellijk, daar kunt u op rekenen.’

Jackson trok Sawyer aan zijn mouw. ‘Kom, we gaan, Lee.’

Ze liepen naar de uitgang. De adjudant ging weer aan het werk. Plotseling draaide Sawyer zich met een ruk om en terwijl hij een sticker met maine, the vacationland state erop voor zijn geestesoog zag opdoemen, richtte hij zijn dikke wijsvinger op de sergeant alsof het een pistool was. ‘Patterson!’

Stomverbaasd keek de sergeant op.

‘Ging het soms naar iemand die Patterson heette en die in Maine woonde?’ vroeg Sawyer. De adjudant keek ineens een stuk vrolijker en knipte met zijn vingers. ‘Precies, dat is het. Bill Patterson.’

Zijn glimlach verdween echter weer even snel als hij gekomen was toen hij de twee fbi -agenten het politiebureau uit zag rennen.

•56•

Bill Patterson draaide zijn hoofd opzij en keek zijn dochter aan. Ze waren nog steeds aan het rijden en in het afgelopen half uur was het steeds heviger gaan sneeuwen. ‘Dus die vent van kantoor had mij een pakje moeten sturen dat ik voor jou moest bewaren? Een kopie van iets wat op een diskette stond die Jason jou had toegestuurd?’

Sidney knikte.

‘Maar je weet niet wat het is?’

‘Hij heeft het vercijferd, pa. Ik heb nu het wachtwoord, maar ik moest wachten tot het pakje was aangekomen.’

‘Maar het is dus nooit aangekomen? Weet je dat zeker?’

Geërgerd zei Sidney: ‘Ik heb de FedEx gebeld. Ze hebben dat pakketje nooit opgehaald. Toen heb ik zijn huis gebeld, en er werd opgenomen door de politie. O, god!’ Ze huiverde bij de gedachte aan wat er met Jeff Fisher gebeurd zou kunnen zijn. ‘O, als hem maar niets overkomen is!’

‘Heb je je antwoordapparaat al geprobeerd? Misschien heeft hij wel iets ingesproken.’

Sidneys mond viel open toen de briljante eenvoud van die suggestie tot haar doordrong. ‘Christus! Waarom heb ik daar zelf niet aan gedacht?’

‘Omdat je al twee dagen rent voor je leven,’ zei haar vader ruw maar hartelijk. Hij bukte zich en pakte het jachtgeweer op dat op de vloer voor zijn stoel lag.

Sidney reed een benzinestation in, stopte voor een telefooncel en rende naar de telefoon. De sneeuw kwam nu met zulke bakken tegelijk naar beneden dat ze de witte bestelwagen die langs kwam rijden, niet eens opmerkte. Even later sloeg de wagen onopgemerkt een zijstraatje in, maakte een U-bocht en bleef toen staan wachten tot ze weer de snelweg op zou rijden.

Snel toetste ze het nummer van haar bellen-op-rekeningkaart en haar eigen telefoonnummer in. Het leek wel een eeuwigheid te duren voor het antwoordapparaat reageerde. Er was een hele reeks berichten: van haar broers, van andere familieleden, van vrienden die het nieuws hadden gelezen en die belden omdat ze meer wilden weten, verontwaardigd waren of haar een hart onder de riem wilden steken. Met groeiend ongeduld stond ze naar de eindeloze stroom berichten te luisteren. Toen hapte ze ineens naar adem; er klonk een maar al te bekende stem uit de hoorn.

‘Hallo, Sidney, met oom George. Martha en ik zitten deze week in Canada en we hebben het erg naar onze zin, al is het hier wel heel koud. Zoals beloofd, heb ik de cadeautjes voor jou en Amy zo vroeg mogelijk verstuurd, maar met de post in plaats van met de Federal Express. Dat is anders dan we hadden afgesproken, maar we hebben de Federal Express gemist en we wilden niet langer blijven wachten. Dus het komt eraan, al duurt het dan wat langer. We hebben het aangetekend en per snelpost verstuurd, dus je zult ervoor moeten tekenen. Ik hoop dat het zo ook goed is. Dag, lieve Sidney, we hopen je snel weer te zien en geef Amy maar een kusje van ons. Dáág.’

Langzaam hing Sidney de hoorn weer op de haak. Ze had helemaal geen oom George en tante Martha, maar het was heel duidelijk van wie dit telefoontje afkomstig was. Jeff Fisher had de stem van een oude man niet slecht weten te imiteren. Sidney rende weer naar de wagen en stapte in.

Haar vader keek haar indringend aan. ‘Nou? Heeft hij gebeld?’

Sidney knikte en gaf vol gas, zodat de wagen met piepende banden wegschoot en haar vader hard tegen de rugleuning werd aangedrukt.

‘Waar gaan we zo snel heen?’

‘Naar het postkantoor.’

Het postkantoor van Bell Harbor bevond zich midden in het stadscentrum en de Amerikaanse vlag die er uithing, wapperde heen en weer in de harde wind. Sidney bracht de wagen tot stilstand en haar vader stapte snel uit. Hij liep naar binnen en kwam even later weer naar buiten lopen, bukte zich en stapte weer in. Zijn handen waren leeg. ‘De zending van vandaag is nog niet binnen.’

Sidney staarde hem aan. ‘Echt?’

Hij knikte. ‘Ik ken de directeur van het postkantoor al heel lang. Hij zei dat we om zes uur nog maar eens terug moesten komen. Hij blijft wel even voor ons open. Trouwens, als Fisher het twee dagen geleden heeft verstuurd, kan het zijn dat het morgen pas aankomt.’

Sidney sloeg met beide handen op het stuurwiel en liet toen vermoeid haar voorhoofd erop rusten. Haar vader legde zijn grote hand op haar schouder. ‘Sidney, het komt er uiteindelijk wel. Ik hoop maar dat wat er op die diskette staat een einde zal maken aan deze nachtmerrie.’

Met een bleek gezicht keek Sidney naar hem op. Ze had een wilde blik in haar ogen. ‘Dat moet, pa. Dat móet!’ Haar stem sloeg over. En als dat niet gebeurde? Nee, zo mocht ze niet denken. Ze veegde een haarlok uit haar gezicht, startte de motor en reed weg.

De witte bestelwagen bleef een paar minuten staan wachten, reed toen het zijstraatje uit en zette de achtervolging weer in.

‘Dat geloof je toch niet!’ brulde Sawyer.

Vol machteloze woede keek Jackson hem aan. ‘Wat kan ik eraan doen, Lee? Er is daar een blizzard aan de gang. Zowel National Airport als Dulles en bwi zijn gesloten, net als Kennedy, LaGuardia, Logan en de vliegvelden van Newark en Philadelphia. Het hele luchtverkeer ligt overhoop; de oostkust lijkt op dit moment wel Siberië, en denk maar niet dat het Bureau met dit weer een toestel ter beschikking stelt!’

‘Ray, we moeten naar Bell Harbor! We hadden er nu al moeten zijn. Hoe zit het met de treinen?’

‘Amtrak is nog steeds de rails aan het schoonmaken. En ik heb het even nagekeken, maar er is geen rechtstreekse verbinding. We zouden het laatste stukje met de bus moeten doen, en met dit weer is de snelweg ongetwijfeld op verschillende plaatsen afgesloten. Het is trouwens niet eens allemaal snelweg; het laatste stuk moeten we ook over een paar achterafweggetjes. Dat gaat ons minstens vijftien uur kosten.’

Sawyer keek nu alsof hij elk ogenblik kon ontploffen. ‘Binnen een uur kunnen ze allemaal dood zijn.’

‘Dat hoef je mij niet te vertellen. Als ik erheen kon vliegen door met mijn armen te klapwieken dan deed ik dat onmiddellijk, maar dat kan ik niet, verdomme,’ zei Jackson boos.

Sawyer kwam snel weer tot bedaren. ‘Oké, neem me niet kwalijk, Ray.’ Hij ging zitten. ‘Heb je de plaatselijke politie al weten te bereiken?’

‘Ik heb gebeld. Het dichtstbijzijnde districtskantoor van de fbi zit in Boston. En met dit weer, wie weet? Er zijn nog een paar kleine regiokantoren in Portland en Augusta. Ik heb een bericht ingesproken, maar nog niets gehoord. Misschien kan de staatspolitie iets doen, hoewel die op dit moment waarschijnlijk hun handen vol hebben aan alle verkeersongelukken.’

‘Shit!’ Sawyer schudde vol wanhoop zijn hoofd en trommelde ongeduldig met zijn vingers op tafel. ‘Een vliegtuig, dat is het enige wat erop zit. Er moet toch íemand zijn die met dit weer durft te vliegen?’

Ray schudde zijn hoofd. ‘Misschien een jachtvlieger? Als jij er soms eentje kent?’

Sawyer sprong op. ‘Reken maar.’

De zwarte bestelwagen kwam tot stilstand voor een kleine hangar op het regionale vliegveld van Manassas County. Het sneeuwde nu zo hard dat het zicht maar een paar meter was. Voorafgegaan door een stuk of zes in het zwart gehulde leden van het zwaarbewapende Hostage Rescue Team stapten Sawyer en Jackson naar buiten en renden naar het vliegtuig dat hen met draaiende motoren stond op te wachten. Sawyer ging voorin zitten, naast de piloot, terwijl Jackson en de leden van het Hostage Rescue Team achterin gingen zitten en hun gordels vastmaakten.

‘Ik hoopte je nog eens te ontmoeten voordat deze hele zaak achter de rug zou zijn, Lee,’ schreeuwde George Kaplan over het kabaal van de motoren heen, terwijl hij de forsgebouwde fbi -agent vriendelijk toelachte.

‘Jezus, ik laat mijn vrienden toch niet barsten, George? En bovendien ben jij een van de weinigen die het aandurft om met dit weer te vliegen.’ Sawyer keek naar buiten, maar het leek wel of er een witte deken op de ruit van
de Saab was gelegd. Hij keek weer naar Kaplan, die het vliegtuig nu naar de startbaan stuurde. Een bulldozer had de korte strook net schoongeveegd, maar inmiddels begon die al weer aardig besneeuwd te raken. Omdat het vliegveld officieel was gesloten, waren er geen andere vliegtuigen in bedrijf. Niemand die bij zijn gezonde verstand was, zou nu gaan vliegen.

Achter in het vliegtuig rolde Jackson even met zijn ogen, en terwijl hij door het raam naar buiten staarde, hield hij zich stevig vast aan de rand van zijn stoel. Dit was bijna een white-out , het zicht was vrijwel nul. Hij wierp een van de hrt ’ers een snelle blik toe. ‘Je weet toch dat we allemaal hartstikke gek zijn, hè?’

Sawyer draaide zich om en keek hem grijnzend aan. ‘Hé, Ray, je mag ook hier blijven, hoor. Als we weer terug zijn, vertel ik je wel wat je allemaal hebt gemist.’

‘En wie moet er in de tussentijd dan op jou passen?’ vroeg Jackson scherp.

Sawyer grinnikte, maar toen hij zijn blik weer op Kaplan richtte, maakte zijn glimlach plaats voor een bezorgde uitdrukking. ‘Je krijgt dit ding toch wel van de grond, hè?’ vroeg hij.

Kaplan grinnikte. ‘Probeer maar eens een tijdje elke dag door de napalm heen te vliegen.’

Sawyer grijnsde hem even zwakjes toe, maar het ontging hem niet hoe aandachtig Kaplan nu de instrumenten bediende en hoe hij zijn ogen voortdurend op de jagende sneeuw gericht hield. Toen merkte hij de kloppende ader op de rechterslaap van de ntsb -functionaris op. Hij slaakte een diepe zucht, trok zijn veiligheidsgordel zo strak mogelijk aan en toen Kaplan de gashendel naar voren duwde, greep hij met beide handen zijn stoel vast. Het vliegtuigje zette zich in beweging en terwijl het hotsend en botsend over de besneeuwde startbaan reed, won het snel vaart. Sawyer staarde voor zich uit en zag de lichtbundels uit de vliegtuiglampen over een besneeuwde akker glijden. Het einde van de startbaan kwam hen nu razendsnel tegemoet. Terwijl het vliegtuig zich verwoed te weer stelde tegen de sneeuw en de wind, richtte Sawyer zijn blik opnieuw op Kaplan. De piloot keek voortdurend van het terrein voor hen naar zijn instrumentenpaneel en dan weer naar buiten. Toen Sawyer opnieuw voor zich keek, voelde hij zijn adem stokken. Ze zaten aan het eind van de startbaan. De Saab-motoren brulden nu zo luid als ze maar konden, maar het zag ernaar uit dat dat niet voldoende zou zijn.

Achterin sloten Ray Jackson en alle leden van het hrt- team gelijktijdig hun ogen en terwijl hij terugdacht aan die andere kale akker, waar niemand de vliegramp had overleefd, deed hij in stilte een schietgebedje. Plotseling werd de neus van het vliegtuig met een ruk omhooggetrokken en kwam het vliegtuig los van de grond. Grijnzend keek Kaplan naar Sawyer, die ineens een heel stuk bleker was dan een minuut geleden. ‘Zie, je wel. Een makkie.’

Terwijl ze gestaag klommen, trok Sawyer aan Kaplans mouw. ‘Het is misschien een beetje voorbarig, maar als we eenmaal in Maine zijn, is er dan ook een plek waar we kunnen landen?’

Kaplan knikte. ‘Er is een regionaal vliegveld bij Portsmouth, maar vandaaruit is het nog zeker twee uur rijden naar Bell Harbor. Toen ik ons vluchtplan opstelde, heb ik even op de landkaart gekeken. Tien minuten van Bell Harbor ligt een verlaten militair vliegveld. Ik heb de staatspolitie gebeld, en ze zullen zorgen dat daar vervoer voor ons klaar staat.’

‘Zei je “verlaten” vliegveld?’

‘Het is nog steeds goed bruikbaar, Lee. Het goede nieuws is dat we ons met dit weer niet hoeven te bekommeren om het andere luchtverkeer. We kunnen zo’n beetje de hele reis doen wat we maar willen.’

‘Wil je daarmee zeggen dat er verder niemand in de lucht is?’

Kaplan grijnsde. ‘Het slechte nieuws is dat er geen verkeerstoren is. Ze zullen een paar lampen neerzetten om de landingsbaan te markeren, maar verder zijn we aan onszelf overgeleverd. Niet dat dat nou zo erg is, hoor. Ik ben al zo vaak solo geland.’

‘In zulk weer als dit?’

‘Hé, er moet altijd een eerste keer zijn. Maar serieus, Lee, dit vliegtuig is zo stevig als ik weet niet wat en het beschikt over uitstekende instrumenten. We redden het wel.’

‘Als jij dat zegt.’

Tot op een hoogte van bijna duizend meter beukten de sneeuw en de hevige wind op het vliegtuig in, dat dan ook hevig schommelde en schokte. Een plotselinge klap kwam zo hard aan dat het vliegtuig even volkomen tot stilstand leek te komen. Iedereen aan boord hapte verschrikt naar adem toen er een hevige trilling door de romp heen ging en ze bijna honderd meter naar beneden vielen voordat het vliegtuig door de volgende windstoot werd getroffen en zo scheef in de lucht kwam te hangen dat het bijna overtrokken raakte. Toen vielen ze opnieuw en deze keer nog dieper. Sawyer keek uit het raampje. Alles wat hij zag, was wit: sneeuw en wolken, hij kon eigenlijk niet zeggen wat wát was. Zijn gevoel voor hoogte en richting was volkomen verdwenen. Voor zover hij kon beoordelen, zaten ze niet meer dan een meter of twee boven de grond en kwam die nu razend snel op hen af. Kaplan keek hem even aan. ‘Oké, ik moet toegeven dat dit behoorlijk slecht weer is. Vasthouden, jongens, ik stijg naar drie kilometer. Deze storm is zwaar, maar niet al te diep. Ik zal eens iets rustigers opzoeken.’

De daaropvolgende minuten veranderde er weinig. Het vliegtuig klom stijl omhoog of dook diep naar beneden en zo nu en dan kwam het ineens helemaal scheef te hangen. Uiteindelijk braken ze echter door de wolken heen en kwamen ze in een snel donker wordende, maar volkomen heldere hemel terecht. Nog geen minuut later vloog het vliegtuig in een keurige rechte lijn naar het noorden.

Ongeveer twintig minuten voordat Sawyer en zijn manschappen aan hun vlucht waren begonnen, was er vanaf een particuliere airstrip op het platteland van Virginia, zestig kilometer ten westen van Washington D.C., een ander privé-vliegtuig opgestegen. Het vloog op een hoogte van negen kilometer en zijn snelheid was bijna twee keer zo groot als die van de Saab. Het zou Bell Harbor bereiken in nog minder dan de helft van de tijd die het fbi -toestel daarvoor nodig zou hebben.

Het was even na zes uur toen Sidneys auto tot stilstand kwam voor het postkantoor. Bill Patterson ging naar binnen en deze keer kwam hij naar buiten lopen met een dikke envelop. Terwijl de Cadillac snel wegreed, trok hij een uiteinde van de envelop open en keek wat erin zat. Om beter te kunnen zien, deed hij het binnenlampje aan.

Sidney keek hem vragend aan. ‘Nou?’

‘Inderdaad, een computerdiskette.’

Sidney ontspande zich iets. Ze stak haar hand in haar zak en wilde het papiertje met het wachtwoord eruit vissen. Toen haar vinger het grote gat in haar zak voelde, werd ze lijkbleek. Nu pas merkte ze dat de voering van haar jasje was opengesneden. Ze zette de wagen langs de kant en begon panisch al haar zakken te doorzoeken. ‘O, mijn god! Dat is toch niet te geloven?’ Ze roffelde met haar vuisten op de zitting. ‘Verdómme!’

‘Wat is er, Sid?’ Haar vader greep een van haar handen beet en ze liet zich weer achterover zakken. ‘Ik had het wachtwoord in mijn zak zitten, maar nu is het weg. Waarschijnlijk ben ik het kwijtgeraakt in het huis, terwijl die vent zijn best deed om me aan stukken te snijden.’

‘En er is niemand anders die het in zijn bezit heeft?’

Nerveus liet Sidney het puntje van haar tong over haar lippen glijden. ‘Lee Sawyer heeft het.’ Toen ze de wagen weer liet optrekken, keek ze zonder erbij na te denken in de achteruitkijkspiegel. ‘Die kan ik wel proberen.’

‘Sawyer. Dat is toch die grote vent die bij ons aan de deur is geweest?’

‘Ja.’

‘Maar je wordt toch gezocht? Dan kun je toch zeker geen contact met hem opnemen?’

‘Dat zit wel goed, pa. Hij staat aan onze kant. Wacht even.’ Ze reed een benzinestation in en parkeerde de wagen naast een telefooncel. Terwijl haar vader in de wagen bleef zitten, draaide Sidney het nummer van Sawyers huis. Terwijl ze stond te wachten tot er zou worden opgenomen, zag ze een witte bestelwagen het benzinestation binnenrijden. Aan het nummerbord was te zien dat de wagen afkomstig was uit Rhode Island. Ze bleef er even argwanend naar staan kijken, maar was hem ogenblikkelijk vergeten toen er een wagen van de staatspolitie het benzinestation binnen kwam rijden. Een van de twee agenten stapte uit en ze voelde zich verstarren toen hij in haar richting keek. Toen liep hij het kleine gebouwtje binnen waar je moest afrekenen en waar ook een minimarktje was gevestigd. Sidney draaide zich snel om, zodat de achtergebleven agent haar niet kon zien, en sloeg haar kraag op. Een minuut later stapte ze de auto weer in.

‘Jezus, toen ik die politiewagen zag, dacht ik dat ik erin zou blijven,’ zei Patterson. Zijn borstkas ging gejaagd op en neer.

Sidney startte de motor en reed langzaam weg. De politieman was nog steeds in het gebouwtje. Waarschijnlijk was hij koffie aan het halen, dacht ze.

‘Heb je Sawyer kunnen bereiken?’

Ze schudde haar hoofd. ‘God, dit is toch ongelooflijk?’ Eerst had ik de diskette, maar geen wachtwoord. Toen had ik het wachtwoord, maar geen diskette meer. En nu heb ik de diskette weer, maar ben ik het wachtwoord kwijt. Ik denk dat ik gek word.’ Ze trok aan haar haar.

‘Waar heb je dat wachtwoord trouwens vandaan?’

‘Uit Jasons elektronische postbus bij America Online. O, mijn god!’ Ze ging met een ruk rechtop zitten.

‘Wat?’

‘Ik kan dat bericht ook lezen vanuit Jasons postbus.’

Sidneys spieren ontspanden zich weer. ‘Nee, daar heb ik een computer voor nodig.’

Haar vader glimlachte. ‘Die hebben we toch?’

Met een ruk keek ze op. ‘Wát?’

‘Ik heb mijn laptop meegenomen. Je weet dat ik door Jasons toedoen helemaal aan computers verslingerd ben geraakt. Ik heb er een kaartenbak op staan, plus een overzicht van al mijn beleggingen, een stel spelletjes, en zelfs wat medische informatie. En bovendien zit er een modem op en ben ik lid van aol. Al hun software staat op mijn harde schijf.’

‘Je bent geweldig, pa.’ Ze gaf hem een kus op zijn wang.

‘Er is maar één probleem.’

‘En dat is?’

‘Hij staat nog in het huis, bij de rest van de spullen.’

Sidney sloeg zichzelf voor haar voorhoofd. ‘Verdómme!’

‘Nou, dan gaan we hem toch halen?’

Ze schudde heftig van nee. ‘Veel te riskant, pa.’

‘Waarom? We zijn tot de tanden gewapend en wie die lui ook geweest mogen zijn, we hebben ze al lang van ons afgeschud. Waarschijnlijk denken ze dat we al een heel eind weg zijn. Ik hoef maar een minuut binnen te zijn, daarna rijden we terug naar het motel, sluiten het modem aan op de telefoonlijn en halen dat wachtwoord op.’

Sidney aarzelde. ‘Ik weet het echt niet, pa.’

‘Hoor eens, ik weet niet hoe jij erover denkt, maar ik wil nu wel heel graag weten wat hier allemaal op staat.’ Hij hield de envelop omhoog. ‘Jij niet?’

Sidney keek naar de envelop en beet op haar lip. Toen zette ze haar richtingaanwijzer aan, maakte een U-bocht en begon terug te rijden.

Het straalvliegtuig brak door het laaghangende wolkendek en kwam slippend tot stilstand op het particuliere landingsterrein. Het uitgestrekte vakantieoord aan de kust van Maine was ooit het zomerverblijf geweest van een van de eerste grootindustriëlen. Tegenwoordig was het een populaire vakantiebestemming voor de welgestelden. Maar nu, in december, was het volkomen verlaten. De enigen die er ’s winters kwamen, waren de medewerkers van een plaatselijke firma, die één keer per week kwamen kijken of alles nog in orde was. Een van de voornaamste aantrekkelijke eigenschappen van het zomerverblijf was zijn afzondering. Kilometers in de omtrek was er geen enkel ander bouwwerk te bekennen en nog geen driehonderd meter van de landingsbaan kwamen de enorme golven van de Atlantische Oceaan aanstormen om met donderend geweld op de kust uit elkaar te spatten. Een groepje bijzonder grimmig kijkende mensen stapte het vliegtuig uit. Ze werden opgewacht door een wagen die hen naar een gebouw reed dat niet meer dan een minuut rijden van de landingsbaan verwijderd lag. Het vliegtuig maakte een bocht van honderdtachtig graden en reed naar het andere eind van de baan toe. Daar ging de deur opnieuw open en stapte er nog iemand uit. Snel liep hij naar het gebouw toe.

Moeizaam stuurde Sidney de Cadillac over de met een dikke laag sneeuw bedekte weg. Er waren al een paar keer sneeuwschuivers langs geweest, maar Moeder Natuur had hier duidelijk de overhand. Zelfs de zware Cadillac reed hortend en stotend over de oneffen laag sneeuw. Sidney keek haar vader eens aan. ‘Pa, dit bevalt me niet. Als we gewoon doorrijden naar Boston, kunnen we daar over een uur of vijf zijn. Dan gaan we naar ma en Amy en morgenochtend proberen we ergens een computer te vinden.’

Er verscheen nu een koppige uitdrukking op haar vaders gezicht. ‘In dit weer? De snelweg is waarschijnlijk afgesloten. Jezus, het grootste deel van de hele staat Maine is in dit seizoen potdicht. We zijn er bijna. Jij blijft in de auto zitten, met de motor aan, en ik ben weer terug voordat je tot tien hebt kunnen tellen.’

‘Maar, pa...’

‘Sidney, er is daar niemand. We zijn daar helemaal alleen. En ik zal mijn geweer meenemen. Je denkt toch niet dat iemand iets wil proberen? Blijf gewoon langs de weg staan. Niet de oprit oprijden, dan blijf je vastzitten.’

Uiteindelijk liet Sidney zich overreden en deed wat haar gezegd was. Haar vader stapte uit, stak toen zijn hoofd weer naar binnen en zei met een brede grijns op zijn gezicht: ‘Begin maar te tellen.’

‘Schiet nou maar op, pa!’

Angstig keek ze toe hoe hij met zijn geweer in de hand moeizaam door de sneeuw naar het huis liep en speurde daarna in beide richtingen de straat af. Waarschijnlijk had haar vader gelijk. Ze keek omlaag naar de envelop met de diskette erin, pakte hem op en stopte hem in haar tasje. Ze wilde die niet nog eens kwijtraken. Toen er in het huis plotseling een licht aan werd gedaan, ging ze geschrokken rechtop zitten en kwam daarna weer tot bedaren. Haar vader moest natuurlijk kunnen zien wat hij deed. Ze waren hier nu bijna klaar. Toen ze de deur dicht hoorde gaan en naderende voetstappen hoorde, keek ze weer naar het huis. Dat had hij snel gedaan.

‘Sidney!’ Ze keek met een ruk omhoog en zag tot haar afgrijzen hoe haar vader de omloop rondom de eerste verdieping op rende. ‘Weg!’

Door de verblindend witte sneeuw heen zag ze hoe een paar handen haar vader vastgrepen en hem ruw tegen de grond trokken. Ze hoorde hem weer iets schreeuwen, maar door de harde wind kon ze het niet verstaan, en toen viel er niets meer te horen. Ineens viel het licht van een paar koplampen op de zijkant van haar gezicht. Toen ze weer voor zich uit keek, zat de witte bestelwagen al bijna boven op haar. Voor die tijd had hij waarschijnlijk met zijn lichten uit gereden.

Toen merkte ze naast de wagen een schimmige gestalte op en vol afgrijzen zag ze de loop van een machinepistool omhoog komen. In één vloeiende beweging drukte ze op de knop van de automatische deurvergrendeling, zette de versnelling in zijn achteruit en gaf gas. Terwijl ze zich opzij liet vallen, werd de Cadillac getroffen door een hele reeks machinepistoolkogels, zodat het portierraampje en de halve voorruit kapot werden geschoten. Doordat Sidney plotseling zo veel gas gaf, slipte de voorkant van de zware wagen weg en sloeg tegen de schutter aan, zodat die languit in de sneeuw belandde. Vrijwel onmiddellijk daarna raakten de wielen van de Cadillac het asfalt en schoot de wagen achteruit. Sidney, die nu onder de kleine stukjes glas zat, ging rechtop zitten en terwijl ze de bestelwagen op zich af zag komen deed ze verwoed haar best om de slippende wagen weer in bedwang te krijgen Ze reed achteruit de straat in tot ze voorbij de kruising met de weg van en naar het strand was, zette de versnelling in zijn één, gaf weer vol gas en stuurde de wagen slippend de bocht door. Er spoot een stroom sneeuw, zout en gravel onder de banden vandaan en toen schoot de wagen weg. Terwijl de sneeuw en de wind door de vele gaten in de ruiten en de carrosserie gierden, keek ze in de achteruitkijkspiegel. Waarom kwamen ze niet achter haar aan? Maar even later, toen haar geest weer normaal begon te werken, realiseerde ze zich wat het antwoord op die vraag was. Omdat ze nu haar vader in hun macht hadden.

•57•

‘Daar gaan we dan, jongens. Hou je vast.’ Kaplan nam gas terug en deed iets met de instrumenten, zodat het vliegtuig plotseling uit de laaghangende wolken te voorschijn kwam. Een paar kilometer voor hen gaven in de harde grond gestoken stokken met een lamp eraan aan waar de landingsbaan zich bevond. Toen Kaplan het lichtende pad naar de veiligheid zag, verscheen er een trotse glimlach op zijn gezicht. ‘Verdomme, wat ben ik toch goed.’

Nauwelijks een minuut later kwam de Saab in een grote wolk opstuivende sneeuw op de grond neer. Nog voordat het vliegtuig tot stilstand was gekomen, had Sawyer de deur al geopend en toen hij met volle teugen de ijskoude lucht inademde, was zijn misselijkheid al snel verdwenen. Snel strompelden de hrt ’ers het vliegtuig uit en enkelen van hen lieten zich naar adem happend op het asfalt zakken. Jackson was de laatste die uitstapte. Sawyer, die zich inmiddels al weer prima in orde voelde, keek hem eens aandachtig aan. ‘Verdomme, Ray, je ziet bijna wit.’ Jackson wilde iets zeggen, maar wees toen met een trillende vinger op zijn partner, sloeg zijn andere hand voor zijn mond en liep zwijgend met de hrt ’ers mee naar de gereedstaande wagen; om hen te laten zien waar ze heen moesten, stond een staatspolitieman ernaast met zijn zaklantaarn te zwaaien.

Sawyer stak zijn hoofd weer in het vliegtuigje. ‘Bedankt voor de rit, George. Weet je zeker dat je hier paraat wil blijven? Ik weet niet hoe veel tijd dit gaat kosten.’ Kaplan kon zijn grijns nauwelijks verbergen. ‘Dat meen je toch niet? Denk je dat ik de kans zou willen missen om jullie straks weer te mogen terugbrengen? Ik blijf wel hier, hoor.’

Sawyer gromde iets, sloeg de deur dicht en liep haastig naar de wagen. De anderen stonden op hem te wachten. Toen hij zag wat het voor een wagen was, bleef hij stilstaan en keek net als de anderen verbaasd naar het arrestantenbusje.

Tussen het achterste gedeelte en de cabine zat een klein raampje met gaas ervoor. Jackson schoof het open, zodat de politieman hem kon horen. ‘Jezus, kan de verwarming hier niet aan?’

‘Sorry,’ zei de man. ‘Een van de arrestanten is gek geworden en heeft de leidingen kapot geslagen. We hebben ze nog niet laten repareren.’

In elkaar gedoken op het bankje zat Sawyer naar wolken adem te kijken die zo dicht waren dat het wel leek of er brand was. Hij legde zijn geweer neer en om zijn van kou verstijfde vingers wat soepeler te maken, wreef hij in zijn handen. Een kille wind uit een of ander onzichtbaar gat in het koetswerk blies recht tussen zijn schouderbladen. Hij huiverde. Christus, dacht hij. Het was alsof iemand de airconditioning op volle kracht had aangezet. Sinds hij in die parkeergarage de lijken van Parker, Brophy en Goldman had bekeken, had hij het nog niet zo koud gehad. Toen herinnerde Sawyer zich de keer daar weer voor dat hij het zo koud had gehad: in de flat van de vermoorde tankwagenchauffeur. De uitdrukking op zijn gezicht was er nu een van volstrekt ongeloof. ‘O, mijn god.’

Sidney realiseerde zich dat de mannen die haar vader hadden ontvoerd maar over één manier beschikten om contact met haar op te nemen. Ze parkeerde de wagen bij een convenience store , een winkel voor kleine dingen waar je onderweg behoefte aan kunt hebben, en liep haastig naar de telefoon. Daar draaide ze het nummer van haar huis in Virginia. Toen ze luisterde wat er op het antwoordapparaat stond, deed ze haar best om de stem te herkennen, maar dat lukte haar niet. De stem gaf haar een nummer dat ze moest bellen, vermoedelijk dat van een mobiele telefoon. Ze haalde diep adem en draaide het nummer. Er werd onmiddellijk opgenomen. Het was niet dezelfde stem als op het antwoordapparaat, maar ook deze stem kon ze niet thuisbrengen. Ze kreeg opdracht om Route 1 te nemen en twintig minuten ten noorden van Bell Harbor de afslag naar Port Haven te nemen. Daarna volgde een gedetailleerde routebeschrijving die haar naar een geïsoleerd stuk land ergens tussen Port Haven en het wat grotere stadje Bath zou brengen.

‘Ik wil mijn vader spreken.’

Haar verzoek werd geweigerd.

‘Dan kom ik niet. Voor zover ik weet, is hij al dood.’

Het enige antwoord was een onheilspellende stilte. Ze voelde haar hart in haar keel kloppen, maar toen hoorde ze ineens een stem en opgelucht blies ze haar ingehouden adem uit.

‘Sidney, schat.’

‘Pa, alles goed?’

‘Sid, maak dat je hier weg...’

‘Pa? Papa?’ schreeuwde Sidney in de hoorn. Een man die de winkel uit kwam lopen met een kopje koffie, keek haar even aan, liet zijn blik toen over de zwaarbeschadigde Cadillac gaan en keek toen weer naar haar. Terwijl Sidney zijn blik beantwoordde, ging haar hand onwillekeurig naar het pistool in haar zak. De man liep haastig naar zijn wagen en reed weg.

De stem kwam weer aan de lijn. Sidney had dertig minuten om haar bestemming te bereiken.

‘Hoe weet ik dat jullie hem laten gaan als ik jullie de diskette geef?’

‘Dat weet je niet.’ De toon van de stem maakte duidelijk dat hij geen tegenwerpingen duldde.

Dit bracht de advocaat in Sidney echter weer naar boven. ‘Dat is niet voldoende. Als jullie die diskette zo hard nodig hebben, dan zullen we het eens moeten worden.’

‘Dat meen je toch niet? Je wil je vader toch zeker wel heelhuids terugzien?’

‘Dus spreken we ergens in de wildernis af. Ik geef jullie het bandje en dan laten jullie hem en mij gaan, puur uit goedhartigheid? Dat geloof je toch zelf niet? Dan hebben jullie straks die diskette en mijn vader en ik liggen als haaienvoer op de bodem van de oceaan. Als je die diskette wil hebben, zul je toch met iets beters moeten komen.’

Hoewel de man zijn hand over het mondstuk hield, kon Sidney aan de andere kant van de lijn toch stemmen horen. Een paar ervan klonken duidelijk kwaad.

‘We doen het op onze voorwaarden of we doen het niet.’

‘Prima. Dan ga ik nú naar de politie. Let maar goed op de nieuwsberichten. Ik weet zeker dat jullie niets willen missen. Dáág.’

‘Wacht even!’

Een minuut lang bleef Sidney zwijgend staan. Toen ze weer het woord nam, klonk er veel meer zelfvertrouwen in haar stem door dan ze op dat moment voelde. ‘Over dertig minuten sta ik op de kruising van Chaplain en Merchant Street, in het centrum van Bell Harbor. Ik zit in mijn wagen en die is moeilijk te missen. Er zitten een hoop extra ventilatiegaten in. Jullie knipperen twee keer met jullie koplampen en dan laten jullie mijn vader vrij. Aan de overkant van de straat zit een restaurantje. Als ik hem daar naar binnen zie gaan, maak ik het portier open, leg de diskette op de stoep en rij weg. Vergeet alsjeblieft niet dat ik zwaarbewapend ben en er geen enkel bezwaar tegen heb om jullie allemaal naar de andere wereld te helpen.’

‘Hoe weten we dat het de juiste diskette is?’

‘Omdat ik mijn vader graag levend terug wil zien. Het is de goede diskette en ik hoop dat je erin stikt. Hebben we een deal of niet?’ De toon in haar stem maakte duidelijk dat ze het zo wilde hebben en niet anders.

Gespannen wachtte ze op het antwoord. Alstublieft God, zorg dat ze niet zeggen dat ik maar naar de politie moet gaan. Ze slaakte een zucht van verlichting toen het antwoord kwam. ‘Dertig minuten.’ De verbinding werd verbroken.

Sidney stapte in de auto en klemde haar handen vol machteloze woede om het stuurwiel. Hoe hadden ze hen in vredesnaam kunnen volgen? Dat was toch niet mogelijk? Het was alsof ze hen voortdurend in de gaten hadden gehouden. Die witte bestelwagen had ze ook in het benzinestation gezien. Als die politiemensen niet ineens waren komen aanrijden, zouden ze hen waarschijnlijk daar al hebben overvallen. Ze ging dwars over de voorstoelen liggen en probeerde wanhopig haar zenuwen de baas te worden. Ze schoof haar tasje opzij en maakt het toen open, gewoon om even te kijken of de diskette er nog in zat. De diskette in ruil voor haar vader. Maar als die diskette eenmaal verdwenen was, zou ze de rest van haar leven op de vlucht blijven voor de politie. Of in elk geval tot ze haar te pakken kregen. Een prettige keuze. Maar in feite had ze natuurlijk helemaal geen keus.

Ze ging rechtop zitten en wilde haar tasje dichtmaken, maar stopte daarmee toen haar gedachten teruggingen naar die nacht in de wagen. Sinds die angstaanjagende ontsnapping was er zoveel gebeurd, maar trouwens, het was toch helemaal geen ontsnapping geweest? De moordenaar had haar laten gaan en was zo beleefd geweest om haar haar tasje te laten houden. In feite zou ze dat zelfs zijn vergeten als hij het haar niet had toegeworpen. Ze was zo blij geweest dat ze er levend van af was gekomen dat ze zich nooit echt had afgevraagd waarom hij zoiets vreemds had gedaan... Ze begon koortsachtig door de spullen in haar tasje te zoeken. Het kostte haar een paar minuten, maar uiteindelijk vond ze het toch, helemaal onderin. Het was door een kleine snee in de voering geschoven. Ze hield het voor haar gezicht en staarde ernaar. Een klein zendertje.

Ze keek om zich heen en voelde de rillingen over haar rug lopen. Snel startte ze de motor en reed weg. Een eindje voor haar ging een tot sneeuwploeg omgebouwde vrachtwagen langs de kant van de weg staan. Ze keek in haar spiegel. Er zat niemand achter haar. Ze liet het zijraampje naar beneden schuiven, stopte naast de vrachtwagen en maakte aanstalten om het zendertje in de laadbak te gooien. Plotseling hield ze haar arm echter stil en liet het raampje toen snel weer omhoog schuiven. Ze had het zendertje nog steeds in haar hand. Ze gaf gas en terwijl ze de vrachtwagen achter zich liet, keek ze naar het zendertje, dat haar de afgelopen dagen voortdurend vergezeld had. Wat had ze te verliezen? Snel reed ze naar de stad. Ze moest zo vroeg mogelijk op de afgesproken plek zijn... maar eerst moest ze even langs de kruidenier.

Het eethuisje dat Sidney tijdens het telefoongesprek had genoemd, zat vol met hongerige klanten. Twee huizenblokken van de afgesproken plek stond de Cadillac geparkeerd, vlak naast een indrukwekkende denneboom met een twintig centimeter hoog gietijzeren hekje eromheen. Ze had de lichten van de auto uit gezet en in de auto zelf was het zo donker dat het silhouet van de bestuurster nauwelijks zichtbaar was.

Twee mannen liepen over het trottoir en aan de overkant van de straat liepen twee anderen met hen op. Een van hen keek op een klein apparaatje dat hij in zijn handen hield; er stond een raster op het donkergele schermpje en in dat raster brandde een lichtje dat duidelijk aangaf waar de Cadillac zich bevond. Snel liepen de mannen op de wagen af en terwijl een van hen een pistool door de opening stak waar ooit het rechterzijraampje had gezeten, rukte een ander het linkerportier open. Stomverbaasd keken de overvallers naar de bestuurster: een ragebol met een leren jack eroverheen gedrapeerd en een honkbalpetje erbovenop.

De witte bestelwagen stond met draaiende motor geparkeerd op de kruising van Chaplain en Merchant. De bestuurder keek op zijn horloge, speurde de straat af en drukte toen twee keer op de knop van het groot licht. Achter in de wagen lag Bill Patterson op de vloer. Zijn handen en voeten waren stevig vastgebonden en zijn mond werd dichtgehouden met een stuk plakband. De bestuurder keek snel opzij toen het rechterportier met een ruk werd opengetrokken en er een 9mm pistool op zijn hoofd werd gericht. Sidney stapte in en keek snel achterom om te zien of haar vader wel in orde was. Ze was ervan uitgegaan dat ze erop voorbereid zouden zijn om haar vader ook daadwerkelijk aan haar over te dragen en toen ze een minuut geleden de wagen had opgemerkt, had ze al even door het achterraampje gekeken om te zien of Bill Patterson achterin zat.

‘Pak je pistool vast bij de loop en leg het op de grond. Als je vinger zelfs maar in de buurt van de trekker komt, schiet ik het hele magazijn leeg in je hoofd. En vlug een beetje!’

Snel deed de bestuurder wat hem gezegd was.

‘Stap uit.’

‘Wat?’

Ze duwde het pistool pijnlijk hard tegen een kloppende ader in zijn nek.

Toen hij het portier opende en haar de rug toekeerde, zwaaide Sidney haar benen omhoog en legde ze op de zitting, trok ze op en trapte de man toen zo hard als ze maar kon in zijn rug, zodat hij languit voorover op het trottoir viel. Onmiddellijk daarna trok ze het portier dicht, schoof achter het stuur en gaf gas. De banden slipten even door de sneeuw en toen schoot de wagen weg.

Tien minuten buiten de stad zette Sidney de wagen langs de kant, sprong de laadruimte in en maakte haar vader los. Ze sloegen hun armen om elkaar heen en bleven huiverend van angst en opluchting een paar minuten zitten.

‘We hebben een andere wagen nodig. Volgens mij zou hier ook best eens een zendertje in kunnen zitten,’ zei Sidney terwijl ze met hoge snelheid over de weg reden.

‘Ongeveer vijf minuten hiervandaan is een autoverhuurbedrijf. Maar waarom gaan we niet gewoon naar de politie, Sid?’ Haar vader wreef over zijn polsen. De zwellingen rondom zijn ogen en de schrammen op zijn knokkels wezen erop dat de oude man zich danig geweerd had.

Ze haalde diep adem en keek hem toen aan. ‘Pa, ik wil weten wat er op die diskette staat. Als dat niet voldoende is...’

Haar vader keek haar aan. Langzaam drong het tot hem door dat hij zijn kleine meid toch nog kwijt zou kunnen raken.

‘Het zal zeker voldoende zijn, Sidney. Als Jason zo veel moeite heeft gedaan om je die toe te sturen, dan móet het voldoende zijn.’

Ze keek hem glimlachend aan, maar toen betrok haar gezicht. ‘We moeten uit elkaar gaan, pa.’

‘Nee, ik laat je absoluut niet in de steek.’

‘Als je met me meegaat, ben je medeplichtig en één ding wil ik je wél vertellen: wij draaien niet allebei de gevangenis in.’

‘Dat maakt me geen moer uit.’

‘Oké, maar ma dan? Wat moet er dan van haar worden? En Amy? Wie zorgt er dan voor háár?’

Patterson wilde iets zeggen, maar bedacht zich. In plaats daarvan bleef hij met een sombere blik in zijn ogen een tijdje voor zich uit zitten staren. Toen hij haar weer aankeek, zei hij: ‘We gaan samen naar Boston en daar praten we dan wel verder. Als je dan nog steeds wil dat we uit elkaar gaan, dan moet het maar.’

Terwijl Sidney buiten in het bestelbusje bleef zitten, liep Patterson naar binnen om een wagen te huren. Toen hij een paar minuten later weer naar buiten kwam en naar het busje toe liep, draaide Sidney het zijraampje omlaag.

‘Heb je een wagen gehuurd?’ vroeg ze.

Patterson knikte. ‘Over vijf minuten staat hij klaar. Ik heb een ruim vierdeursmodel gehuurd, zodat je achterin wat kunt slapen. Ik rij wel. Over een uur of vijf zijn we in Boston.’

‘Pa, je bent een schat.’ Sidney draaide het raampje weer omhoog en reed weg. Verbijsterd rende haar vader nog een eindje achter haar aan, maar ze verdween al snel uit het zicht.

‘Christus!’ Sawyer tuurde ingespannen naar buiten, maar het zicht was vrijwel nihil. ‘Kunnen we niet wat sneller?’ schreeuwde hij door het raampje naar de politieman. Ze hadden de ravage die er in het vakantiehuis van de Pattersons was aangericht, al gezien en waren nu wanhopig op zoek naar de familie Archer.

De politieman brulde terug. ‘Als we nog sneller gaan, belanden we vroeg of laat in een greppel.’

Dood. Zou Sidney nu dood zijn? Sawyer keek op zijn horloge en zocht daarna in zijn zak naar een sigaret. Jackson zat naar hem te kijken.

‘Lee, je gaat hier toch niet roken, hè? Het is hier zo al benauwd genoeg.’ Sawyer wilde net zijn mond opendoen toen hij het platte voorwerp in zijn zak voelde zitten. Langzaam trok hij het kaartje eruit.

Terwijl Sidney de stad uit reed, besloot ze haar emoties goed in bedwang te houden en haar oude gewoontes het roer over te laten nemen. De laatste paar dagen had ze alleen maar instinctief gehandeld, reagerend op de ene na de andere crisis, en ze had geen moment de tijd gehad alles eens goed op een rijtje te zetten. Ze was een advocate. Ze was erop getraind om logisch te denken, geen enkel detail over het hoofd te zien en alles samen te voegen in een groter verband. En ze had wat informatie tot haar beschikking om mee te werken. Om de CyberCom-deal voor te bereiden had Jason hard aan Tritons archieven gewerkt. Dat wist ze. Jason was onder mysterieuze omstandigheden verdwenen en had haar een diskette gestuurd met wat informatie erop. Dat was ook een feit. Jason had geen geheimen verkocht aan rtg , want dan zou dat bedrijf Brophy’s diensten helemaal niet nodig hebben gehad; dat was haar ook wel duidelijk. En dan waren er de financiële gegevens. Kennelijk had Triton die eenvoudigweg overgedragen. Waarom had hij dan zo veel herrie getrapt tijdens die bespreking in New York? Hij had Jason toen al een e-mailtje gestuurd om hem te feliciteren met zijn goed geslaagde werk, dus waarom had hij hem dan zo nadrukkelijk te spreken gevraagd? En waarom had hij haar in zo’n onmogelijke situatie gemanoeuvreerd?

Ze minderde vaart en zette de wagen langs de weg. Tenzij hij al die tijd al van plan was geweest om haar in een moeilijk parket te doen belanden. Misschien had hij het wel willen doen voorkomen alsof ze had gelogen. Vanaf dat ogenblik had ze voortdurend onder verdenking gestaan. Wat had er precies in die archieven gezeten, die archieven in dat pakhuis? Wat stond er op de diskette? Was het iets wat Jason te weten was gekomen? Die nacht dat Gamble haar in die grote wagen van hem naar zijn landgoed had laten rijden, had hij duidelijk naar iets zitten vissen. Had hij misschien willen weten of Jason haar iets had verteld?

Triton was nu al enkele jaren een cliënt van haar, een groot bedrijf, met een verleden dat slechts aan zeer weinigen bekend was. Maar wat had dat precies te maken met alle andere gebeurtenissen, zoals de dood van de gebroeders Page en Tritons overwinning op rtg in de slag om CyberCom? Terwijl Sidney nog eens terugdacht aan die afschuwelijke dag in New York, schoven een aantal heel verschillende gegevens ineens in elkaar. Vreemd genoeg had ze dezelfde inval die Lee Sawyer een tijdje geleden om een heel andere reden had gehad: een toneelstuk?

Mijn god! Ze moest contact zien op te nemen met Sawyer. Ze startte de motor en reed de weg weer op. Toen werd haar gedachtengang verstoord door een schril gepiep. Ze keek de wagen rond tot ze de mobiele telefoon opmerkte, die tegen een magnetische plaat onder het dashboard zat geklemd. Tot op dat moment had ze die helemaal niet opgemerkt. Ging die over? Onwillekeurig bracht ze haar hand naar de telefoon, en trok hem toen weer terug. Uiteindelijk nam ze echter toch op.

‘Ja?’

‘Ik dacht dat je geen spelletjes wilde spelen?’ De stem klonk nu woedend.

‘Precies. En jij was vergeten te vertellen dat er een zendertje in mijn tas zat en dat jullie klaarstonden om me te overvallen.’

‘Oké, maar dat is verleden tijd. We willen die diskette hebben en jij komt ons die brengen. Nú!’

‘Ik hang gewoon op. Nú!’

‘Dat zou ik niet doen als ik jou was.’

‘Hoor eens, als je denkt dat je me zo lang aan de lijn kunt houden dat je kunt peilen waar ik me precies bevind, dan kun je dat wel...’

Sidney hield haar mond en voelde elke spier in haar hele lichaam verslappen toen ze het zachte stemmetje aan de andere kant van de lijn hoorde.

‘Mammie? Mammie?’

Haar tong voelde ineens zo groot aan dat ze hem niet kon bewegen. Haar voet schoof van het gaspedaal en haar armen hadden ineens niet meer de kracht om het busje nog te besturen. De wagen minderde vaart en kwam langzaam tot stilstand in een hoop sneeuw langs de rand van de weg.

‘Mammie? Pappie? Komen jullie?’ Het stemmetje klonk bang en meelijwekkend.

Plotseling voelde ze zich kotsmisselijk worden en terwijl haar lichaam onbeheerst heen en weer zwaaide, slaagde Sidney erin een paar woorden uit te brengen. ‘Amy. Schattebout.’

‘Mammie?’

‘Ja, schatje, met mammie. Ik ben hier, hoor.’ Plotseling biggelden de tranen over haar wangen.

Toen hoorde ze hoe iemand Amy de hoorn afpakte.

‘Tien minuten. Ik zal zeggen hoe je moet rijden.’

‘Laat me nog even met haar praten. Alsjeblieft!’

‘Je hebt nog negen minuten en vijfenvijftig seconden.’

Plotseling schoot Sidney iets te binnen. Wat als het weer een bandopname was?

‘Hoe weet ik dat jullie haar werkelijk in handen hebben? Het zou gewoon een bandje kunnen zijn.’

‘Prima, als je dat risico wil nemen, dan kom je maar niet.’ De stem klonk nu zeer zelfverzekerd. Dat risico zou Sidney nooit nemen en dat wist de stem maar al te goed.

‘Als jullie haar wat aandoen...’

‘Dat kind kan ons niets schelen. Dat kan ons nooit identificeren. Nadat dit allemaal achter de rug is, zetten we haar wel ergens af, op een veilige plek.’ Hij zweeg even. ‘Maar jou niet, Sidney Archer. Voor jou zijn er nu geen veilige plekken meer.’

‘Laat haar gaan. Alsjeblieft, laat haar toch gaan. Ze is nog maar een babytje.’

Sidney trilde nu zo hevig dat ze nauwelijks de hoorn meer aan haar mond wist te houden.

‘Je kunt het maar beter even opschrijven, anders verdwaal je nog, en als dat gebeurt, zal er niet eens meer genoeg over zijn van je kind om haar te kunnen identificeren.’

‘Ik zal er zijn.’ Ze zei het met een gedempte stem en reed de weg weer op. Plotseling schoot haar iets te binnen. Haar moeder! Waar was haar moeder? Haar bloed leek wel te stollen in haar aderen en ze klemde het stuurwiel stevig vast. Toen hoorde ze opnieuw iets piepen. Met trillende hand nam Sidney de telefoon op, maar deze keer was er niemand aan de lijn en eigenlijk klonk het gepiep deze keer ook anders. Ze zette de wagen weer naast de weg en keek wanhopig om zich heen. Uiteindelijk bleven haar ogen rusten op de zitting rechts van haar. Ze keek naar haar tasje, stak langzaam haar hand erin en haalde er iets uit. Op het kleine schermpje van haar buzzer stond een telefoonnummer dat ze niet herkende. Ze zette het geluid af. Waarschijnlijk iemand die verkeerd was verbonden. Ze kon zich niet voorstellen dat iemand van de zaak of een van haar cliënten nog zou proberen haar te bellen; ze was nu echt niet in een positie om juridische bijstand te verlenen. Ze wilde het bericht wissen, maar haar vinger bleef boven de knop zweven. Zou het Jason zijn? Ze dacht even na. Als het Jason was, dan was dit wel zo ongeveer de beroerdste timing van de hele wereld. Haar vinger bleef boven de erase -knop hangen. Na een tijdje liet ze de buzzer weer in haar schoot vallen, nam de telefoon op en toetste het nummer in. De stem die ze nu uit de hoorn hoorde komen, was voldoende om haar naar adem te doen happen. Kennelijk gebeurden er toch wonderen.

Het hoofdgebouw van het landgoed was in duisternis gehuld en de dichte rij naaldbomen die ervoor stond, zorgde ervoor dat het nog verder van de bewoonde wereld leek te liggen dan het al lag. Toen de bestelwagen over de lange oprijlaan kwam aanrijden, stapten twee gewapende bewakers te voorschijn om hem tegen te houden. De sneeuwstorm was de afgelopen minuten heel wat minder hevig geworden, maar achter het huis beukten de onheilspellende, donkere wateren van de Atlantische Oceaan nog steeds onbarmhartig op het land in.

Toen de wagen geen aanstalten maakte om te stoppen, sprongen de bewakers achteruit. ‘Shit!’ riep een van hen. De bestelwagen scheurde langs hen heen, ramde zich dwars door de voordeur heen en botste toen tegen de éénmetertwintig dikke wand. Een van de wielen was los van de grond gekomen en tolde nog rond. Er kwamen een paar zwaarbewapende mannen op de wagen af rennen en nog geen minuut later werd het verbogen portier al open gewrikt. De wagen was leeg. Snel lieten ze hun ogen over de plek gaan waar onder normale omstandigheden de mobiele telefoon hing. Die lag nu helemaal onder een van de voorstoelen en in het zwakke licht van het binnenlampje was het snoer nauwelijks te zien. Waarschijnlijk dachten ze dat de telefoon door de klap van de botsing was losgeschoten. In werkelijkheid was hij daar echter met opzet neergelegd.

Sidney liep het huis binnen via de achterdeur. Toen de man haar had verteld hoe ze moest rijden, had ze zich onmiddellijk gerealiseerd waar ze moest zijn. Jason en zij hadden daar verschillende keren gelogeerd en ze wist heel goed hoe het huis vanbinnen in elkaar zat. Doordat ze een binnenweggetje had genomen, had ze veel minder tijd nodig gehad dan de ontvoerders haar gegeven hadden en die kostbare extra minuten had ze gebruikt om het stuurwiel en het gaspedaal vast te zetten met een stuk touw dat ze achter in de wagen had gevonden. Terwijl ze voorzichtig door de donkere kamers sloop, hield ze haar hand stevig om de kolf van het pistool geklemd en liet haar vinger licht op de trekker rusten. Ze was er voor negentig procent zeker van dat Amy hier niet werd vastgehouden, maar vanwege die tien procent twijfel had ze de bestelwagen als afleidingsmanoeuvre gebruikt, zodat ze zelf een reddingspoging zou kunnen wagen. Hoe klein haar kans van slagen ook mocht zijn, ze wilde het in elk geval geprobeerd hebben. Deze mannen zouden Amy nooit vrij laten. Daar maakte ze zich geen illusies over.

Voor zich hoorde ze luide stemmen en voetstappen die naar de voorkant van het huis renden. Ze boog haar hoofd schuin naar links toen ze in de hal een paar andere voetstappen hoorde. Deze man holde niet, maar liep kalm en rustig de gang door. Ze deed snel een stap achteruit, zodat ze verscholen ging in de schaduw, en wachtte tot hij haar zou passeren. Toen hij langs haar kwam, duwde ze hem de loop van het pistool in zijn nek.

‘Geen kik of ik schiet je dood,’ zei ze kil en zakelijk. ‘Handen omhoog.’

Haar gevangene gehoorzaamde. Hij was lang van stuk en had brede schouders. Ze zocht op de tast naar zijn pistool en voelde dat het in een schouderholster zat. Nadat ze het pistool in een zak van haar jack had geduwd, duwde ze hem voor zich uit. De grote kamer recht voor hen was goed verlicht. Voor zover Sidney kon horen, kwam er geen enkel geluid uit, maar ze dacht niet dat die stilte lang zou aanhouden. Ze zouden haar list al snel doorzien. Misschien hadden ze die zelfs nu al door. Door middel van een por met het pistool gaf ze de man te kennen dat hij de donkere gang in moest lopen.

Ze kwamen bij een deur. ‘Maak open en stap naar binnen,’ zei ze.

Hij maakte de deur open en nadat ze hem naar binnen had geduwd, zocht ze met één hand op de tast naar de lichtknop. Toen het licht aanging, duwde ze met haar hand achter haar rug de deur dicht en keek de man recht in het gezicht.

Het was Richard Lucas.

‘Je bent dus niet verbaasd,’ zei hij. Zijn stem klonk kalm en rustig.

‘Laten we het er maar op houden dat ik niet meer zo gemakkelijk te verrassen ben,’ zei Sidney. Met haar pistool gebaarde ze naar een stoel met een rechte rug. ‘Ga zitten. Waar zijn de anderen?’

Lucas haalde zijn schouders op. ‘Overal. Het zijn er een heleboel, Sidney.’

‘Waar is mijn dochtertje? En mijn moeder?’ Lucas zei niets.

Sidney greep het pistool met beide handen vast en richtte het recht op zijn borstkas. ‘Voor dit soort geintjes heb ik geen tijd. Waar zijn ze?’

‘Toen ik voor de cia werkte, was ik een gevangene van de kgb en voordat ik kon ontsnappen, hebben ze me twee maanden lang gemarteld. Ik heb hun nooit iets verteld en jou ga ik ook niets vertellen,’ zei Lucas kalm. ‘En als je denkt dat je mij soms kunt uitwisselen met je dochtertje, zet dat dan maar uit je hoofd. Ze kunnen mij best missen. Dus je kunt net zo goed meteen de trekker overhalen, Sidney.’

Terwijl Lucas en zij elkaar strak in de ogen keken, begon Sidneys om de trekker gekromde vinger te trillen. Na een tijdje vloekte ze binnensmonds en liet het pistool zakken. Er verscheen een grijns op Lucas’ gezicht.

Snel dacht ze na. Oké, klootzak. ‘Wat voor kleur muts heeft Amy op, Rich? Als je haar hebt ontvoerd, moet je dat toch weten.’

De grijns verdween van zijn gezicht. Hij aarzelde even en zei toen: ‘Beige.’

‘Goed antwoord. Neutraal, daar kun je een heleboel verschillende kleuren mee aanduiden.’ Ze voelde zich alsof er een steen van haar hart gewenteld werd en staarde even zwijgend voor zich uit. ‘Maar Amy had geen muts op.’

Lucas veerde op uit zijn stoel, maar Sidney was hem te snel af en sloeg hem met het pistool zo hard tegen zijn voorhoofd dat hij bewusteloos in elkaar zakte en op de grond gleed. Terwijl ze hoog boven hem uittorende, zei ze: ‘Je bent een achterbakse klootzak.’

Sidney liep de kamer uit en sloop zachtjes de gang door. Toen ze hoorde dat er een aantal mannen aan kwam lopen vanuit de richting van de deur waardoor ze het huis was binnengekomen, veranderde ze opnieuw van koers en liep naar de verlichte kamer die ze al eerder had opgemerkt. Ze tuurde om de hoek. Het licht uit de kamer was sterk genoeg om op haar horloge te kunnen kijken. Zwijgend deed ze een schietgebedje en stapte toen zijdelings de kamer binnen, waarbij ze zorgde dat ze zich verborgen hield achter een lange sofa met een met houtsnijwerk versierde rugleuning. Ze keek om zich heen en zag een enorme kamer met een hoogte van minstens zes meter en aan de oceaanzijde een lange rij openslaande balkondeuren. Halverwege de tegenovergelegen wand liep een binnenbalkon en een derde wand ging geheel schuil achter lange rijen fraai gebonden boeken. Her en der door het vertrek verspreid stonden banken en gemakkelijke stoelen.

Toen een groep gewapende mannen, die allemaal een zwarte overall aan hadden, door een andere deur de kamer binnen kwam lopen, deed Sidney een paar stappen achteruit en trok zich zo ver mogelijk terug in de schaduw. Een van hen blafte iets in een portofoon en uit wat hij zei, maakte ze op dat ze al wisten dat ze zich in het gebouw bevond. Het was nu alleen nog maar een kwestie van tijd voordat ze haar zouden vinden. Terwijl ze er goed op lette dat ze schuil bleef gaan achter de sofa, sloop ze het vertrek uit. Het hart klopte haar in de keel. Toen ze de gang had bereikt, liep ze snel terug naar de kamer waar ze Richard Lucas had achtergelaten. Ze was van plan om hem te gebruiken als een manier om weg te komen. Misschien dat ze het niet erg zouden vinden om Lucas neer te schieten als ze daarmee háár te pakken konden krijgen, maar op dit ogenblik was de chef Beveiliging haar enige kans.

Haar plan stuitte echter vrijwel ogenblikkelijk op problemen, want Lucas bevond zich niet langer in de kamer. Ze had hem een harde klap gegeven en eventjes verwonderde ze zich over zijn incasseringsvermogen. Kennelijk was het waar, dat verhaal over de kgb . Ze spurtte de kamer uit en rende naar de deur waardoor ze het gebouw was binnengekomen. Lucas zou alarm slaan. Dat was absoluut zeker. Ze had waarschijnlijk maar een paar seconden om zich uit de voeten te maken. Ze was nog maar een paar meter van de deur verwijderd toen ze het stemmetje hoorde.

‘Mammie, mammie.’

Sidney bleef vrijwel onmiddellijk stilstaan en keek met een ruk om. Amy’s gehuil bleef aanhouden.

‘O, mijn god!’ Sidney draaide zich om en rende naar het geluid.

‘Amy? Amy!’ De deuren van de grote kamer waar ze daarnet was geweest, waren nu gesloten. Ze duwde ze open en rende de kamer binnen. Hijgend keek ze met een verwilderde blik in haar ogen om zich heen.

Nathan Gamble zat haar glimlachend aan te kijken. Achter hem stond Richard Lucas. Hij glimlachte niet. De zijkant van zijn gezicht was helemaal opgezwollen. Snel grepen Gambles mannen haar vast en pakten haar het pistool af. Daarna werd de diskette uit haar tasje gehaald en aan Gamble overhandigd.

Gamble hield een geavanceerd elektronisch apparaatje omhoog en opnieuw hoorde ze Amy’s stemmetje. ‘Mammie? Mammie?’

‘Jij, klootzak.’ Sidney staarde hem ziedend aan. ‘Ik wist dat het een valstrik was!’

‘Je had toch op je intuïtie af moeten gaan, Sidney. Dat werkt voor mij ook altijd!’ Gamble zette de band stil en liep rustig naar een bureau dat tegen een van de muren stond. Voor het eerst viel het Sidney op dat er een laptop op stond. Gamble pakte de diskette en schoof hem in de computer. ‘Leuk idee, dat je man degene was die het wachtwoord had. “Alles omgekeerd”. Je bent heel bijdehand, maar ik durf te wedden dat je daar niet uit bent gekomen.’ Grijnzend keek hij op van het papier. ‘Slimme jongen, die Jason. Dat heb ik altijd al geweten.’ Met één vinger tikte Gamble een aantal toetsen in en keek toen naar het beeldscherm. Terwijl hij daarmee bezig was, ging hij zitten en stak een sigaar op. Toen er inderdaad op de diskette bleek te staan wat hij had verwacht, ging hij op de stoel zitten, sloeg zijn armen over elkaar en tikte zijn as op de vloer.

Ze bleef hem strak aankijken. ‘Onze hele familie is slim. Ik weet alles, Gamble.’

‘Volgens mij weet jij helemaal niks,’ zei hij kalm.

‘Ik weet dat jij miljoenen dollars hebt verdiend met speculeren op wijzigingen in de officiële rentetarieven en dat je daarmee Triton Global op poten hebt gezet.’

‘Interessant. Hoe weet je dat?’

‘Je wist de antwoorden al voordat het proefwerk werd uitgereikt. Je hebt Arthur Lieberman gechanteerd. De machtige zakenman, die nooit iets te betekenen zou hebben gehad zonder leugen en bedrog!’ Die laatste woorden sprak ze vol verachting uit en toen Gamble haar weer aankeek, was er een boosaardige schittering in zijn ogen te zien. ‘Toen Lieberman besloot alles te onthullen, stortte zijn vliegtuig neer.’

Gamble stond op en kwam met gebalde vuisten op Sidney af lopen. ‘Ik heb miljoenen verdiend op de aandelenmarkt, en volkomen op eigen kracht. Toen hebben een paar jaloerse concurrenten een paar beurshandelaren omgekocht om me in het geniep helemaal blind te stelen. Ik kon niets bewijzen, maar zij kregen allemaal een mooie baan in Wall Street terwijl ik alles kwijt was. Is dat soms eerlijk?’ Hij bleef stilstaan en haalde even diep adem. ‘Maar je hebt gelijk. Ik ben achter Liebermans geheimpje gekomen. Toen heb ik genoeg geld bij elkaar weten te schrapen om mijn eigen geheim agentje een luxeleven te bezorgen en daarna heb ik rustig het juiste ogenblik afgewacht. Maar zo eenvoudig bleek dat niet te zijn.’ Er verscheen nu een satanische grijns op zijn gezicht. ‘Ik heb gewacht tot de mensen die me hadden genaaid, een positie hadden ingenomen op een bepaalde ontwikkeling van de rentetarieven; toen heb ik op een tegenovergesteld koersverloop gespeculeerd en Lieberman gezegd wat er moest gebeuren. Toen het allemaal achter de rug was, was ik weer boven Jan en hadden die lui zelfs geen nagel meer om aan hun kont te krabben. Allemaal zeer eenvoudig en uiterst bevredigend. Mijn wraak was zoet.’ Glunderend dacht hij terug aan die persoonlijke overwinning. ‘Als mensen mij naaien, naai ik hen, en veel erger nog. Zoals die Lieberman. Omdat ik zo’n aardige vent ben, heb ik die hufter meer dan honderd miljoen dollar betaald voor dat gedoe met de tarieven, en denk je dat hij me dankbaar was? Nee, hoor. Hij probeerde me onderuit te halen. Is het soms mijn schuld dat hij kanker kreeg? Hij dacht mij te slim af te kunnen zijn, die dure meneer die aan die hele chique universiteit had gestudeerd. Hij dacht dat ik niet wist dat hij dood- en doodziek was, maar als ik zaken met iemand doe, zorg ik er altijd voor dat ik alles over hem te weten kom. Alles!’ Gambles gezicht liep even vuurrood aan, maar toen verscheen er een doortrapte glimlach op zijn gezicht. ‘Er is maar één ding waar ik spijt van heb, en dat is dat ik geen foto heb van zijn gezicht op het moment dat dat vliegtuig de grond raakte.’

‘Ik wist niet dat je ook al aan genocide deed, Nathan. Er waren mannen, vrouwen en kinderen aan boord van dat vliegtuig.’

Nu staarde Gamble gekweld voor zich uit. ‘Denk je dat ik dit zo heb gewild? Ik hou me bezig met geld verdienen, niet met het vermoorden van mensen. Als ik een andere manier had kunnen bedenken, dan had ik die gekozen. Ik had twee problemen: Lieberman en jouw man. Beiden kenden de waarheid, dus ik moest ze alle twee uit de weg zien te ruimen en het vliegtuig was de enige manier om twee vliegen in één klap te slaan. Ik zou van Lieberman verlost zijn en jouw man zou daar de schuld van krijgen. Als ik alle zitplaatsen aan boord van dat vliegtuig had kunnen opkopen, dan zou ik dat hebben gedaan.’ Hij zweeg even en keek haar aan. ‘Als dat je een goed gevoel geeft: mijn particuliere liefdadigheidsinstelling heeft al tien miljoen dollar overgemaakt naar de verwanten van de slachtoffers.’

‘Geweldig. Zo kun je zelfs nog pr-punten scoren met je eigen vuile zaakjes. Denk je soms dat geld overal het antwoord op is?’

Gamble blies een wolk rook uit. ‘Het zou je verbazen hoe vaak het wel een antwoord is. En uiteindelijk ben ik helemaal niet verplicht om ook maar een vinger voor die lui uit te steken.’

Plotseling keek Sidney hem boos aan. ‘Waar is hij? Waar is mijn man, vuile hufter dat je bent?’ Ze had haar woede nu niet meer in bedwang en als zijn manschappen haar niet zouden hebben tegenhouden, was ze op Gamble afgesprongen.

Gamble ging recht voor haar staan en gaf haar een kaakslag. ‘Kop dicht!’

Sidney staarde even versuft voor zich uit, maar herstelde zich snel, rukte haar arm los en klauwde met haar vingernagels over zijn gezicht. Geschrokken deed hij een paar stappen struikelend achteruit en greep naar zijn beschadigde huid. ‘Godverdomme!’ brulde hij en terwijl hij haar vol razernij aankeek, duwde hij zijn zakdoek tegen zijn gezicht. Sidney keek hem recht in de ogen. Haar hele lichaam trilde van woede, de hevigste woede die ze in haar hele leven ooit had gevoeld. Uiteindelijk gebaarde Gamble naar Lucas. De chef Beveiliging ging even de kamer uit, en toen hij terugkwam, was hij niet alleen.

Sidney deed onwillekeurig een stap achteruit toen Kenneth Scales de kamer binnen stapte. Uit de manier waarop hij Sidney aankeek, sprak een intense haat. Ze keek weer naar Gamble. Die sloeg zijn ogen neer en duwde zijn zakdoek weer in zijn zak. Daarna slaakte hij een diepe zucht en voelde voorzichtig aan zijn hoofd. ‘Ik neem aan dat ik dat wel heb verdiend. Weet je, ik was helemaal niet van plan om jou ook uit de weg te laten ruimen, maar je wist gewoon niet van ophouden.’ Hij streek met zijn hand door zijn haar. ‘Maak je geen zorgen, ik heb een groot beheersfonds opgericht voor je dochtertje. Wees maar blij dat ik altijd overal aan denk.’ Hij wuifde achteloos naar Scales.

Sidney schreeuwde hem toe. ‘O, werkelijk? Heb je je dan nooit gerealiseerd dat als ik daarachter heb weten te komen, Sawyer daar ook weleens in geslaagd zou kunnen zijn?’ Gamble gaapte haar aan. ‘Zoals het feit dat je Arthur Lieberman hebt gechanteerd door hem in contact te brengen met Steven Page. Maar net toen Lieberman genomineerd werd voor het lidmaatschap van de Fed, bleek Page seropositief te zijn. Dus wat deed je? Hetzelfde wat je naderhand met Lieberman hebt gedaan. Je hebt hem laten vermoorden.’

Gambles antwoord bracht haar volkomen van haar stuk. ‘Waarom zou ik hem laten vermoorden? Hij werkte voor me.’

‘Hij spreekt de waarheid, Sidney.’ Ze draaide zich met een ruk om en staarde verbijsterd naar degene die die woorden had gesproken. Quentin Rowe kwam de kamer binnen lopen. Gamble keek hem met grote ogen aan. ‘Hoe ben jij hier gekomen, verdomme?’

Rowe keurde hem nauwelijks een blik waardig. ‘Ik heb een eigen suite aan boord van het privé-vliegtuig, weet je nog wel? En bovendien hou ik bij voorkeur zelf de vinger aan de pols tot een project helemaal is afgerond.’

‘Heeft ze gelijk? Heb jij je eigen vriendje laten vermoorden?’

Rowe keek hem kalm aan. ‘Dat gaat je niets aan.’

‘Het is mijn bedrijf. Alles gaat mij aan.’

‘Jouw bedrijf. Dat dacht ik niet. Nu we CyberCom in handen hebben, heb ik jou niet meer nodig. Mijn nachtmerrie is eindelijk voorbij.’

Gambles gezicht liep rood aan. Hij gebaarde naar Richard Lucas. ‘Ik denk dat we dit lulletje rozewater eens wat respect voor zijn meerderen moeten bijbrengen.’

Richard Lucas trok zijn pistool.

Gamble schudde zijn hoofd. ‘Gewoon een pak slaag. Dat is voldoende,’ zei hij met een boosaardige schittering in zijn ogen. Die schittering stierf echter snel weg toen Lucas het pistool op hém richtte en terwijl hij zijn sigaar uit zijn mond liet vallen, zei de Triton-directeur: ‘Wel godverdomme, smerige verrader dat je...’

‘Kop dicht!’ brulde Lucas. ‘Als je nou je smerige rotkop niet houdt, dan schiet ik die er meteen af.’ Hij keek Gamble zo intens woedend aan dat die snel zijn mond hield.

‘Waarom, Quentin?’ De woorden zweefden zachtjes door de kamer. ‘Waarom?’ Rowe draaide zich om en zag dat Sidney naar hem stond te staren. Hij haalde diep adem. ‘Toen Gamble zich inkocht in mijn bedrijf, heeft hij een paar clausules in de overeenkomst laten opnemen die hem officieel het beheer gaven over al mijn ideeën. In wezen had hij mijzelf overgenomen.’ Een ogenblik keek hij vol nauw verholen weerzin naar de nu ineens heel gehoorzame Gamble. Daarna keek hij weer naar Sidney en leek onmiddellijk te raden wat ze dacht. ‘Ja, we vormen het vreemdste paar van de hele wereld. Ik weet het.’ Hij ging aan het bureau zitten en terwijl hij bleef praten, tuurde hij naar het scherm. De aanwezigheid van hoogtechnologische apparatuur leek een kalmerende uitwerking op hem te hebben. ‘Maar toen raakte Gamble al zijn geld kwijt. Zó had ook mijn bedrijf geen enkel perspectief. Ik heb hem gesmeekt om de overeenkomst te ontbinden, maar hij zei dat hij me onmiddellijk voor de rechter zou slepen als ik me niet aan onze afspraken hield. Ik zat volkomen klem. Toen ontmoette Steven Lieberman en dat bracht ons op een idee.’

‘Maar je hebt Page laten vermoorden. Waarom?’

Rowe gaf geen antwoord.

‘Heb je nooit geprobeerd om erachter te komen wie hem die hiv heeft bezorgd?’

Rowe gaf geen antwoord, maar plotseling druppelden er tranen op de laptop.

‘Quentin?’

‘Ik! Hij had het van mij. Van mij!’ Rowe sprong op, bleef wankelend even staan en liet zich toen weer in zijn stoel zakken. Met een gekwelde stem vervolgde hij. ‘Toen Steven me vertelde dat hij seropositief was, kon ik dat niet geloven. Ik was hem altijd trouw geweest en hij bezwoor me dat hij dat ook was geweest. We dachten dat het misschien van Lieberman afkomstig was en dus hebben we een kopie van zijn medisch dossier laten maken, maar hij had niks. Toen heb ik zelf een test laten doen.’ Zijn lippen begonnen te trillen. ‘En toen kreeg ik te horen dat ik seropositief was. Het enige wat ik kon bedenken, was een bloedtransfusie die ik heb gehad na een ernstig auto-ongeluk. Ik heb contact opgenomen met het ziekenhuis en ben erachter gekomen dat verschillende andere patiënten bij wie destijds een chirurgische ingreep is verricht, dezelfde infectie hadden opgelopen. Ik heb Steven alles verteld. Ik gaf zoveel om hem, ik had me in mijn hele leven nog nooit zo schuldig gevoeld en ik dacht dat hij het wel zou begrijpen.’ Rowe haalde diep adem. ‘Niet dus.’

‘Heeft hij gedreigd jullie verhouding te onthullen?’ vroeg Sidney.

‘We hadden te veel meegemaakt, te hard gewerkt om dat te kunnen toelaten. Steven dacht niet helder meer. Hij...’ Volkomen verslagen schudde Rowe zijn hoofd. ‘Op een nacht kwam hij naar mijn flat; hij had zwaar gedronken en hij vertelde me wat hij van plan was. Hij zou alles verraden over Lieberman, over de chantage. We zouden allemaal de gevangenis in gaan. Ik heb hem gezegd dat hij maar moest doen wat hem het beste leek.’ Rowe zweeg even, en zei toen met overslaande stem: ‘Ik spoot hem zo vaak zijn dagelijkse dosis insuline in, dat ik zelfs een voorraadje bij mij thuis bewaarde. Hij dacht er nooit aan.’ Rowe keek naar de tranen die nu op zijn handen drupten. ‘Steven was stomdronken en is op de bank in slaap gevallen. Terwijl hij daar zo lag, heb ik hem een overdosis insuline toegediend. Daarna heb ik hem wakker gemaakt en hem in een taxi gezet. En hij overleed. We hadden onze relatie geheimgehouden. De politie heeft me nooit ondervraagd.’ Hij keek Sidney aan. ‘Dat begrijp je toch wel?’ vroeg hij zachtjes. ‘Ik kon niet anders. Mijn dromen, mijn toekomst...’ Het klonk bijna smekend, maar Sidney gaf geen antwoord. Na een tijdje stond Rowe op en veegde zijn tranen af. ‘CyberCom was het laatste stukje van de legpuzzel dat ik nodig had. Maar ik heb voor dat alles wel een prijs moeten betalen. Omdat we samen zo veel geheimen hadden, zaten Gamble en ik voor de rest van ons leven aan elkaar vast.’ Rowe trok een lelijk gezicht, maar toen hij Gamble aankeek, begon hij plotseling weer te glimlachen. ‘Gelukkig zal ik hem jaren overleven.’

‘Jij godverdomde, leugenachtige hufter die je bent!’ Gamble deed zijn best om Rowe aan te vliegen, maar Lucas hield hem tegen.

‘Maar toen hij in dat pakhuis al die papieren zat door te werken, is Jason alles te weten gekomen, hè?’ vroeg Sidney.

Rowe verloor opnieuw zijn zelfbeheersing en zei tegen Gamble: ‘Idioot dat je bent! Je hebt je nooit gerealiseerd dat die e-mailtjes tussen Lieberman en jou op de back-uptape zouden komen te staan, of je ze nou later verwijdert of niet. Als je niet zo’n hebzuchtige idioot was geweest, zo iemand die alles bewaart, dan had je al de winsten die je hebt geboekt met behulp van Liebermans manipulaties, niet keurig laten vastleggen in een aparte reeks kasboeken. En je hebt die ook nog allemaal in dat pakhuis laten liggen, idioot die je bent!’ Hij keek weer naar Sidney. ‘Ik heb dit nooit gewild, geloof me.’

‘Quentin, als je alles eerlijk opbiecht aan de politie...’ begon Sidney.

Rowe barstte in lachen uit, zodat Sidneys laatste hoop nu ook de bodem werd ingeslagen. Hij liep naar de laptop en liet de diskette eruit springen. ‘Ik heb nu de leiding over Triton Global. Ik heb zojuist dat ene stukje gereedschap in handen gekregen dat me in staat zal stellen om een betere toekomst voor ons allemaal te verwezenlijken, en ik ben niet van plan om dat droombeeld te verwerkelijken vanuit een gevangeniscel.’

‘Quentin...’ Ze verstarde toen hij zich omdraaide en tegen Kenneth Scales zei: ‘Doe het snel. Laat haar niet nodeloos lijden. En dat méén ik.’ Hij knikte naar Gamble. ‘Dump de lijken in de oceaan, zo ver uit de kust als je maar kunt. Een mysterieuze verdwijning. Over zes maanden is iedereen je volkomen vergeten,’ zei hij tegen Gamble, en zijn ogen begonnen te glimmen bij de gedachte.

Langzaam werd Gamble weggeleid. Hij stribbelde verwoed tegen en vloekte als een bezetene.

‘Quentin!’ gilde Sidney toen Scales op haar afkwam, maar Quentin Rowe draaide zich niet om.

‘Quentin, alsjeblieft!’ Toen keek hij haar eindelijk aan. ‘Sidney, het spijt me. Het spijt me écht.’ Hij had de diskette nog steeds in zijn hand en maakte aanstalten om de kamer uit te lopen. Toen hij langs haar kwam, gaf hij haar een vriendelijk klopje op haar schouder.

Zowel lichamelijk als geestelijk volkomen murw liet Sidney haar hoofd op haar borst zakken. Toen ze weer opkeek, kwamen die kille blauwe ogen langzaam op haar afzweven. Ze keek om zich heen. Alle aanwezigen keken aandachtig toe hoe Scales kalm en weloverwogen op haar af kwam lopen. Sidney klemde haar tanden op elkaar en stapte langzaam achteruit tot ze met haar rug tegen de muur stond. Ze deed haar ogen dicht en deed haar uiterste best om zich het beeld van haar dochtertje voor de geest te halen. Amy was veilig. Haar ouders waren veilig. Gezien de omstandigheden was dat het beste wat ze kon bereiken. Dag, schatje. Mammie houdt van je. De tranen dropen haar over de wangen. Vergeet me alsjeblieft niet, Amy. Alsjeblieft.

Scales bracht zijn mes omhoog en er verscheen een trage glimlach om zijn mond toen hij naar het blikkerende mes keek. Het licht dat op het lemmet weerkaatste, gaf het een felrode kleur en Scales’ glimlach verdween weer toen hij keek waar dat rode licht vandaan kwam en het rode puntje van een laserstraal op zijn borstkas zag... en de nauwelijks zichtbare straal die opsteeg vanuit dat puntje.

Terwijl hij geschrokken naar Lee Sawyer keek, die een aanvalsgeweer met een telescopisch laservizier op hem gericht hield, deed Scales langzaam een paar stappen achteruit. Verbijsterd keken de huurlingen naar de wapens die Sawyer, Jackson, de hrt’ ers en een contingent van de staatspolitie op hen gericht hielden. ‘Wapens neer, heren, anders kunt u dadelijk uw hersens van de vloer vegen,’ brulde Sawyer, terwijl zijn vingers strakker om het geweer klemden. ‘Wapens néér! Nú!’ Hij stapte nog wat verder de kamer binnen en kromde zijn vinger om de trekker. De mannen begonnen hun wapens neer te leggen. Vanuit zijn ooghoek zag Sidney dat Quentin Rowe zich discreet uit de voeten probeerde te maken. Sawyer richtte het geweer op de computerdeskundige en zei: ‘Nee, meneer Rowe, dat dácht ik niet. Ga zitten!’

Verschrikt ging Quentin Rowe in een stoel zitten. Hij hield de diskette nu tegen zijn borst geklemd. Sawyer keek naar Ray Jackson. ‘Eropaf.’ Sawyer liep naar Sidney om haar te bevrijden uit Scales’ greep. Op dat ogenblik klonk er een schot en werd een van de agenten neergeschoten. Rowes manschappen maakten van de gelegenheid gebruik hun wapens te grijpen en het vuur te openen. De politiemensen zochten snel dekking en beantwoordden het vuur. De dodelijke kogels vlogen nu door de kamer en het duurde maar een paar seconden voordat alle lampen in het hele vertrek door schutters van beide partijen waren uitgeschoten, en het vrijwel volkomen donker werd in het vertrek. Het enige wat er nog te zien was, waren de mondingsvlammen van de wapens.

Sidney, die precies tussen de twee partijen in zat, had zich plat op de vloer laten vallen en terwijl de kogels over haar langs floten, sloeg ze haar handen over haar oren.

Sawyer liet zich op zijn knieën zakken en kroop op handen en voeten naar haar toe. Vanuit de andere richting kwam Scales eveneens op haar af gekropen. Hij hield zijn mes tussen zijn tanden geklemd. Sawyer bereikte haar het eerst en nam haar bij de hand om haar in veiligheid te brengen. Sidney gaf een gil toen ze Scales’ mes door de lucht zag schieten. Sawyer strekte zijn arm en ving het grootste deel van de klap op. Het mes sneed door zijn dikke jack heen en boorde zich in zijn bovenarm. Grommend van pijn probeerde hij Scales een schop te geven, maar daardoor verloor hij zijn evenwicht en viel met zijn rug op de grond. Scales dook op de fbi -agent af en stak hem twee keer in zijn borst. Het mes bleef echter steken in het geavanceerde Teflonweefsel in Sawyers kogelvrije vest en dat leverde Scales twee harde klappen op: Sawyers grote vuist werd tegen zijn mond geramd en Sidneys elleboog raakte hem hard in zijn nek. De man brulde van de pijn toen zijn toch al zo gehavende neus en mond het opnieuw zwaar te verduren kregen. Woedend wierp hij Sidney van zich af, zodat ze over de vloer gleed en tegen de muur sloeg. Daarna liet hij zijn ene vuist een paar keer op het gezicht van de fbi -agent neerkomen en hief toen zijn mes op, zodat het recht boven zijn doel kwam te hangen: het brede voorhoofd van de fbi -agent. Sawyer klemde zijn hand om Scales’ pols en duwde die toen langzaam maar zeker naar beneden. Scales voelde hoe verbazingwekkend veel kracht de fbi -agent in zijn grote lijf had; een kracht die de veel kleiner gebouwde Scales nooit zou kunnen evenaren. Scales, die eraan gewend was dat zijn slachtoffers al dood waren voordat ze zelfs maar de kans kregen om tegen te spartelen, kwam nu tot de ontdekking dat hij een soort grote witte haai aan de haak had geslagen. Nu duwde Sawyer Scales’ hand met zo’n klap tegen de vloer dat het mes uit diens hand schoot en in het duister uit het zicht verdween. Toen haalde Sawyer uit en gaf hem een keiharde stomp midden in zijn gezicht. Scales sloeg achterover en greep brullend van pijn naar zijn neus, die nu plat tegen zijn rechterwang aan gedrukt zat.

Ray Jackson zat in een hoek van de kamer en werd onder vuur genomen door twee van Gambles manschappen. Drie hrt ’ers hadden het binnenbalkon weten te bereiken en vanuit die tactisch superieure positie waren ze het gevecht nu snel in hun voordeel aan het beslechten. Twee van de huurlingen waren al dood en bij een derde had een kogel in zijn been de slagader opengereten, zodat hij nu ook elk moment dood kon zijn. Er waren ook twee leden van de staatspolitie getroffen, en een van hen was er ernstig aan toe. Twee hrt ’ers waren weliswaar geraakt, maar namen nog steeds deel aan het vuurgevecht.

Terwijl hij even stopte om te herladen, zag Jackson dat Scales overeind krabbelde en met opgeheven mes op de zeer brede rug van Lee Sawyer af kwam rennen, terwijl die opnieuw probeerde om Sidney in veiligheid te brengen.

Ray Jackson zag het allemaal gebeuren maar hij had geen tijd om zijn geweer te herladen. Zijn pistool was leeg en hij had geen nieuwe magazijnen meer. Hij kon roepen, maar het geluid van het vuurgevecht was nu zo hevig dat Sidney hem waarschijnlijk niet zou kunnen horen. Jackson sprong op. Als lid van de ‘Veelvraten’, een van de footballteams van de universiteit van Michigan, had Ray Jackson zich duizenden malen door een hele horde tegenstanders heen naar het doel gesprint en nu ging hij de sprint van zijn leven maken. Met een enorme krachtsexplosie kwamen zijn gespierde benen in beweging en terwijl de kogels hem om de oren floten, wist hij na drie stappen al zijn topsnelheid te bereiken.

Scales was een stevig gebouwde vent, maar hij was een kilo of tien minder zwaar dan de negentig kilo zware fbi -agent die nu als een stormram tegen hem aan beukte. Hoewel hij een buitengewoon gevaarlijke man was, had Kenneth Scales nog nooit uit de eerste hand ervaring opgedaan met de rauwe en gewelddadige werkelijkheid van het Amerikaanse football.

Scales’ mes was nog geen dertig centimeter van Sawyer verwijderd toen Jacksons keiharde schouder in botsing kwam met zijn borstbeen. De knarsende klap waarmee Scales’ borstkas in elkaar werd gedrukt, klonk bijna boven het knallen van de schoten uit. Zijn lichaam werd van de grond gelicht en stopte pas toen hij in volle vaart tegen de meer dan een meter van hem verwijderde, met massief eiken beslagen wand sloeg. De tweede klap was minder luid, maar kondigde wel Scales’ vertrek uit deze wereld aan. Zijn nek was gebroken. Langzaam gleed zijn lijk langs de muur naar beneden en kwam plat op zijn rug op de grond terecht. Nu was het eindelijk zíjn beurt om met nietsziende ogen omhoog te staren. Hoe je het ook wendde of keerde, hij had al veel eerder aan de beurt moeten komen.

Jackson betaalde echter wel een prijs voor zijn heroïsche gedrag, want hij werd in zijn arm en zijn been getroffen voordat Sawyer erin slaagde om de schutter met een paar vuurstoten van zijn 10mm buiten gevecht te stellen. Sawyer greep Sidney bij de arm en sleurde haar naar een veilige plek achter een zware tafel, die ergens in een hoek van de kamer met zijn zijkant op de grond lag. Daarna rende hij naar Jackson, die nu zwaar ademend tegen de muur geleund zat en begon hem eveneens naar een veilige plek te trekken. Een centimeter of twee naast zijn hoofd sloeg er een kogel in de wand en daarna smakte er een recht in zijn ribbenkast. Terwijl hij in elkaar zakte en bloed ophoestte, vloog het pistool hem uit de hand en gleed een eind over de vloer. Het vest had opnieuw zijn werk gedaan, maar toen de kogel insloeg, had hij een rib horen breken. Hoewel hij weer overeind wist te krabbelen, ging het uiterst moeizaam. Van nu af aan was hij aangeschoten wild.

Opeens kwam er een lange reeks schoten vanuit een punt naast de houten tafel. De barrage werd gevolgd door een plotselinge schreeuw uit de richting van waaruit het schot was gelost waardoor Sawyer zojuist was getroffen. Hij keek naar de tafel en zijn ogen werden groot van verbazing toen hij Sidney het nog rokende 10mm-pistool in haar broekband zag schuiven. Ze rende weg uit haar dekking en samen met Sawyer trok ze Jackson achter de tafel.

Ze zetten hem met zijn rug rechtop tegen de muur.

‘Godverdomme, Ray, dat had je niet moeten doen, man.’ Snel keek Sawyer of Ray inderdaad niet meer dan twee schotwonden had opgelopen.

‘Ja, en zeker de rest van mijn leven luisteren naar het getier uit jouw graf? Mooi niet, Lee.’ Jackson beet hard op zijn lip toen Sawyer hem zijn das afrukte en met behulp van de stiletto een tourniquet aanlegde boven de wond in zijn been.

‘Hou je hand hierop, Ray.’ Sawyer nam Jacksons hand in de zijne, legde die op het heft van het mes en duwde de vingers van zijn partner er stevig omheen.

Om het bloeden in de andere wond te stelpen, trok hij daarna snel zijn jas uit, maakte er een bundeltje van en drukte dat tegen de wond in Jacksons arm. ‘Die kogel is er dwars doorheen gegaan, Ray. Je komt er wel weer bovenop.’

‘Dat weet ik. Ik voelde hem er weer uit komen.’ Het zweet droop nu van Jacksons voorhoofd. ‘Jij bent ook geraakt, hè?’

‘Nee, mijn vest heeft hem opgevangen. Met mij gaat alles goed.’ Terwijl hij zich weer achterover liet zakken, begon zijn gemaltraiteerde onderarm weer te bloeden.

‘O, god, Lee.’ Sidney staarde naar het stromende bloed. ‘Je arm.’ Ze deed haar sjaal af en wikkelde die om Sawyers gewonde arm.

Hij keek haar vriendelijk aan. ‘Bedankt, en ik heb het niet over dat sjaaltje.’

Sidney ging eveneens tegen de muur zitten. ‘Godzijdank waren we toen je belde in staat om de witte plekken in elkaars verhaal aan te vullen. Om tijd te winnen, heb ik Gamble maar vergast op mijn briljante deducties, maar het zag er bijna naar uit dat dat niet voldoende zou zijn.’

Hij ging naast haar zitten. ‘Door die godverdomde sneeuw waren we een paar minuten lang het radiosignaal van de mobiele telefoon kwijt. Godzijdank zijn we erin geslaagd om het weer terug te vinden.’ Plotseling ging hij rechtop zitten, wat de pijn in zijn gebroken rib nog verergerde. ‘Je bent toch wel in orde, hè? Jezus, dat was ik helemaal vergeten te vragen.’

Ze wreef voorzichtig over haar gezwollen kaak. ‘Niets wat met een beetje tijd en wat make-up niet te verhelpen valt. En jij?’

Sawyer schrok opnieuw op. ‘O, mijn god! Amy? Je moeder?’

Snel legde ze uit dat het een bandopname was geweest.

‘Wat een klootzakken toch!’ gromde hij.

Ze keek hem wat weemoedig aan. ‘Ik weet niet wat er zou zijn gebeurd als ik niet had gereageerd op dat bericht op mijn buzzer.’

‘Je hebt wel gereageerd en daar gaat het om. Ben ik even blij dat ik je kaartje bij me had.’ Hij glimlachte. ‘Misschien is al dat hoogtechnologische gedoe toch wel ergens goed voor, mits met mate gebruikt.’

In een andere hoek van de kamer zat Quentin Rowe in elkaar gedoken achter een sofa. Hij hield zijn ogen dicht en om zich zoveel mogelijk af te sluiten voor alle knallen om hem heen, had hij zijn handen over zijn oren geslagen. Hij merkte de man die op hem af kwam kruipen dan ook pas op het laatste moment op. Een harde ruk aan zijn paardestaart zorgde ervoor dat zijn kin omhoog werd getrokken... steeds verder en verder. Toen grepen twee handen zijn hoofd beet en rukten het hard naar rechts, zodat hij net voordat hij zijn nek hoorde knappen het gemeen grijnzende gezicht van Nathan Gamble voor zich zag. De president-directeur van Triton Global liet hem los en het slappe lichaam zakte op de vloer: morsdood. Quentin Rowe had zijn laatste visioen gehad. Gamble greep de laptop en sloeg die in stukken.

Gamble boog zich nog even over Rowes lijk heen, draaide zich toen om en wilde er net vandoor gaan toen de kogels hem vol in zijn borst raakten. Vol ongeloof en woede keek hij naar zijn moordenaar en voordat hij voorover op de grond viel, wist hij nog net diens mouw vast te grijpen.

De moordenaar bukte zich, pakte de diskette op die naast Quentin Rowe op de vloer was gevallen, en liep naar buiten.

Rowe was op zijn zij terechtgekomen en daarna op zijn rug gerold, zodat zijn gezicht nu naar Gambles lijk toegekeerd lag. Navrant genoeg waren Gamble en hij nu maar een paar centimeter van elkaar verwijderd; in de dood waren ze veel nader tot elkaar gekomen dan tijdens hun leven ooit het geval was geweest.

Sawyer stak voorzichtig zijn hoofd boven de tafel uit en keek de kamer rond. De overgebleven huurlingen hadden hun wapens laten vallen en kwamen nu met hun handen omhoog te voorschijn uit hun schuilplaatsen. De hrt ’ers stapten op hen af en binnen een paar seconden lagen de huurlingen met handboeien om naast elkaar op de vloer. Toen zag hij de levenloze gestalten van Rowe en Gamble liggen en buiten op het balkon hoorde hij rennende voetstappen. Hij keek om en zei tegen Sidney: ‘Pas goed op Ray. De voorstelling is nog niet voorbij.’

•58•

Terwijl hij moeizaam hijgend en piepend over het zand rende, beukten de wind, de sneeuw en de zilte, opwaaiende waternevel van alle kanten op Lee Sawyer in. Zijn opgezwollen gezicht zat onder het bloed en hij had een pijnlijk kloppend gevoel in zijn gewonde arm en zijn gebroken ribben. Hij nam even de tijd om zijn zware kogelvrije vest uit te trekken en rende toen verder. Om zijn gebroken ribben op hun plaats te houden, hield hij zijn hand stevig tegen zijn ribbenkast gedrukt. Zijn voeten zakten voortdurend weg in het rulle zand. Dat kostte hem een hoop snelheid en twee keer viel hij zelfs languit op de grond, maar hij ging ervan uit dat degene die hij achtervolgde, evenveel last van het terrein zou hebben. Sawyer had een zaklantaarn bij zich, maar die wilde hij nu nog niet gebruiken. Twee keer kwam hij te dicht bij de zee en stapte hij in het ijskoude water, maar zonder zijn ogen van het strand vóór zich af te wenden, bleef hij de diepe voetafdrukken volgen.

Toen kwam hij voor een grote, blootliggende rotsader te staan, die hoog oprees uit het zand. Dergelijke obstakels had je langs de kust van Maine overal. Hij bleef even staan aarzelen hoe hij eromheen zou komen en zag toen een ruw pad dat midden door dit miniatuurgebergte liep. Terwijl hij naar boven klauterde, haalde hij zijn pistool te voorschijn. Het zeewater beukte onophoudelijk tegen het oeroude gesteente, zodat er een dichte waternevel boven de rotsader hing. Zijn kleren waren binnen enkele seconden volledig doordrenkt en bleven als een stuk plasticfolie om zijn lichaam kleven. Hij bleef stug volhouden, maar terwijl hij moeizaam over het steeds steiler wordende pad omhoogklom, begon hij steeds zwaarder te hijgen. Even keek hij uit over de oceaan: zwart en eindeloos. Toen hij bij een flauwe bocht in het pad uitkwam, bleef hij plotseling stilstaan, pakte zijn zaklantaarn en richtte die op de uiterste rand van het hoog boven de Atlantische Oceaan uittorenende klif.

De lichtbundel viel op de gedaante van een man, die met half dichtgeknepen ogen omkeek en een hand naar zijn gezicht bracht om zich te beschermen tegen het plotselinge felle schijnsel. Sawyer stond verwoed naar adem te happen en de ander was er niet veel beter aan toe. Toen de fbi -agent zijn maag in opstand voelde komen, legde hij zijn handen op zijn knieën en boog zich snel even voorover.

‘Wat voer jij hier uit?’ Zijn stem klonk nog wat hijgerig, maar was goed te verstaan.

Frank Hardy staarde hem aan. Ook hij stond te hijgen als een postpaard. Zijn kleren waren doorweekt en zaten onder het vuil en zijn doorgaans zo zorgvuldige kapsel was volkomen verwaaid.

‘Lee? Ben jij dat?’ zei Hardy.

‘Ik ben in elk geval niet het kerstmannetje, Frank,’ zei Sawyer hijgend. ‘Geef antwoord op mijn vraag.’

Hardy haalde nog eens diep adem. ‘Ik ben hierheen gekomen met Gamble voor een bespreking. Terwijl we daarmee bezig waren, zei hij ineens dat ik naar boven moest gaan, omdat hij een paar persoonlijke zaken moest afhandelen. En niet lang daarna brak ineens de pleuris uit. Ik ben er zo snel als ik maar kon vandoor gegaan. Zou je me misschien willen vertellen wat er allemaal aan de hand is?’

Sawyer schudde vol bewondering zijn hoofd. ‘Je hebt altijd al geweldig goed kunnen improviseren, Frank. Daarom was je zo’n goede fbi -agent. Trouwens, heb jij Gamble en Rowe vermoord of is Gamble je bij Rowe te vlug af geweest?’

Hardy kneep zijn ogen tot spleetjes en wierp hem een grimmige blik toe.

‘Frank, haal je pistool te voorschijn en gooi dat over de rand van de klif.’

‘Welk pistool, Lee? Ik ben niet gewapend.’

‘Dat pistool dat je gebruikt hebt om een van mijn mannen neer te schieten.’ Sawyer wachtte even en verstevigde de greep om zijn eigen pistool. ‘Ik zeg het niet nog een keer, Frank’.

Hardy haalde langzaam het pistool te voorschijn en wierp het over de rand.

Sawyer viste een sigaret uit zijn zak en klemde die tussen zijn tanden. Daarna haalde hij zijn aansteker te voorschijn en hield hem omhoog. ‘Heb je deze wel eens gezien, Frank? Zelfs in een wervelstorm blijven die dingen nog branden. Het is er net zo een als ze bij dat vliegtuig hebben gebruikt.’

‘Daar weet ik niets van,’ zei Hardy boos.

Sawyer nam rustig de tijd om zijn sigaret op te steken en nam een lange trek ‘Dáár wist je inderdaad niets van. Maar bij alle andere zaken was je wél betrokken. In feite durf ik er zelfs om te wedden dat je daarvoor bij Nathan Gamble een forse premie hebt weten te bedingen. Heb je een deel van die tweehonderdvijftig miljoen gekregen die jullie hebben gestolen terwijl Archer er de schuld van kreeg? Mooi werk, trouwens.’

‘Je bent gek! Waarom zou Gamble zichzelf bestelen?’

‘Dat heeft hij ook niet gedaan. Dat geld is waarschijnlijk verspreid over een stuk of honderd verschillende rekeningen over de hele wereld. Het was een perfecte dekmantel. Wie zou ooit het slachtoffer verdenken? Die arme vent is zojuist al dat geld kwijtgeraakt. Ik weet zeker dat Quentin Rowe het BankTrust-gedeelte voor zijn rekening heeft genomen en ook de inbraak in de afis- databank in Virginia heeft geregeld om Rikers vingerafdrukken te vervalsen. Jason Archer beschikte over bewijsmateriaal van de chantage op Lieberman. Hij moest het aan iemand vertellen, maar aan wie? Aan Richard Lucas soms? Nee, dat lijkt me niet. Dat was duidelijk een van Gambles huurlingen.’

‘Maar aan wie heeft hij het dan wel verteld?’ Hardy keek hem nu heel strak aan.

Sawyer nam een lange trek aan zijn sigaret en zei toen: ‘Hij heeft het jou verteld, Frank.’

‘Bewijs het maar eens,’ zei Hardy vol weerzin.

‘Hij is naar jou toe gegaan, omdat je een “buitenstaander” was, een voormalig fbi -agent met een hele reeks getuigschriften en geloofsbrieven. Hij is naar jou toe gegaan, in de hoop dat jij hem kon helpen deze hele zaak aan de kaak te stellen. Maar dat wilde jij niet, hè? Triton Global leverde jou veel te veel geld op. Dan zou je het in het vervolg weer zonder privé-vliegtuigen, mooie meiden en dure kleren moeten stellen en daar moest je zelfs niet aan denken, hè?’

Sawyer ging verder: ‘Dus hebben jullie met zijn allen een heel toneelstuk opgevoerd om mij te laten geloven dat Jason de boosdoener was. God, wat zullen jullie gelachen hebben om de manier waarop jullie mij om de tuin hadden weten te leiden. Dat dachten jullie in elk geval, maar toen jullie zagen dat ik niet overal intrapte, werden jullie een beetje zenuwachtig. Was het jouw idee om Gamble me een baan aan te laten bieden? Ik heb me nog nooit zo populair gevoeld: twee mensen die me in dienst wilden nemen.’ Hardy bleef zwijgen. ‘Maar dat is niet het enige toneelstukje dat je hebt opgevoerd, Frank.’

Sawyer stak zijn hand in zijn zak, haalde een zonnebril te voorschijn en zette die op. Zo in het donker was dat een belachelijk gezicht. ‘Herinner je je deze bril nog, Frank? Die twee mannen in dat pakhuis in Seattle? Die hadden zonnebrillen op, binnenskamers, en het was nog een tamelijk donkere kamer ook. Waarom zou iemand dat doen?’

‘Ik weet het niet.’ Hardy zei het bijna fluisterend.

‘Jawel, dat weet je best. Jason dacht dat hij het bewijsmateriaal overhandigde aan de... aan de fbi, godverdomme. In de film hebben alle fbi -mensen altijd donkere zonnebrillen op en de lui die je hebt ingehuurd om voor fbi -agent te spelen, gaan waarschijnlijk vaak naar de bioscoop. Jullie konden Jason niet zomaar uit de weg ruimen. Om er zeker van te kunnen zijn dat hij er niemand over had verteld, moesten jullie eerst zijn vertrouwen zien te winnen. In werkelijkheid was het er jullie alleen maar om begonnen om al het harde bewijsmateriaal dat hij had meegenomen, weer in handen te krijgen. Jullie wilden de schijn wekken dat hij bedrijfsgeheimen had gestolen en omdat jullie die aan ons gingen overhandigen als bewijs van zijn schuld, moest de video-opname van de overdracht absoluut overtuigend zijn. Maar Archer koesterde nog steeds argwaan en daarom heeft hij een kopie van zijn gegevens op een andere diskette gezet en die aan zijn vrouw toegestuurd. Heb je hem soms verteld dat hij een grote beloning zou ontvangen van de regering? Was dat wat je hem hebt wijsgemaakt? Waarschijnlijk heb je hem gezegd dat dit een van de grootste zaken in de geschiedenis van de fbi was.’

Hardy bleef zwijgen.

Sawyer keek zijn voormalige partner aan. ‘Maar zonder dat je dat wist, Frank, zat Gamble zelf ook met een probleem, namelijk dat Arthur Lieberman van plan was om uit de school te klappen. En dus heeft hij Riker ingehuurd om Liebermans vliegtuig te saboteren. Ik ben er zeker van dat je daar niets van hebt geweten. Je hebt voor Archer een plaats geboekt op de vlucht naar Los Angeles en daarna heb je hem een persoonsverwisseling laten uitvoeren en hem in het toestel naar Seattle laten stappen, zodat jullie een video-opname van die overdracht konden maken. Rich Lucas heeft vroeger bij de cia gewerkt, dus waarschijnlijk kent hij een heleboel agenten die vroeger in Oost-Europa hebben gewerkt: mensen zonder familie en zonder verleden. De vent die in Archers plaats is neergestort, zou door niemand worden gemist. Jij had geen idee dat Lieberman aan boord van dat toestel was of dat Gamble van plan was hem te vermoorden. Gamble wist dat dat de enige manier was waarop hij Archer de schuld kon geven van Liebermans dood. En bovendien sloeg hij zo twee vliegen in één klap: Archer en Lieberman. Het vliegtuig verdwijnt metersdiep in de grond, jij brengt me die video en ik richt al mijn aandacht op Jason en verlies die arme, ouwe Arthur Lieberman helemaal uit het oog. Als Ed Page niet toevallig in deze hele affaire verzeild was geraakt, zouden we Lieberman verder volkomen buiten beschouwing hebben gelaten.

En laten we ook rtg niet vergeten. Die kregen nu van alles de schuld terwijl Triton CyberCom kon overnemen. Ik heb jou verteld dat Brophy in New Orleans was gesignaleerd en jij bent er toen achter gekomen dat híj werkelijk banden onderhield met rtg en dat dat bedrijf daardoor uiteindelijk nog weleens zou kunnen slagen in wat jullie met Jason in scène hadden gezet: samenwerken met rtg . Dus heb je Brophy en Goldman laten vermoorden en Sidney daarvoor op laten draaien. Waarom ook niet? Je had tenslotte al hetzelfde gedaan met haar echtgenoot?’ Sawyer wachtte even.

‘Dat is nogal een overgang, vind je ook niet, Frank? Van fbi -agent naar deelnemer aan een enorme criminele samenzwering? Misschien moet ik je eens meenemen voor een tochtje over de plaats van de ramp, voel je daar wat voor?’

‘Ik heb niks te maken met dat vliegtuigongeluk, ik zweer het!’ schreeuwde Hardy.

‘Dat weet ik wel.’ Sawyer deed zijn zonnebril af. ‘Maar je was er toch bij betrokken: jij hebt de dader vermoord.’

‘Bewijs dat dan maar eens,’ siste Hardy.

‘Je hebt het me zelf verteld, Frank.’ Hardy’s gezicht vertrok. ‘In de parkeergarage waar Parker, Goldman en Brophy het loodje legden. Het was daar stervenskoud. Ik was nog bezorgd over de lichamen, dat we bij die temperatuur nooit de tijd van overlijden vast zouden kunnen stellen. Weet je nog wat je toen zei, Frank? Je zei dat de airconditioning bij het vorige lijk heel laag had gestaan.’

‘Nou, en?’

‘Dat heb ik je nooit verteld. In feite heb ik meteen nadat we het lijk hadden gevonden de verwarming aangezet, en in de interne verslagen wordt de airconditioning helemaal niet genoemd. Je zou daar trouwens toch geen inzage in hebben gekregen.’ Hardy’s gezicht werd asgrauw. ‘Je wist het, Frank, omdat jij degene was die de airco had aangezet. Toen je erachter kwam dat Gamble was betrokken bij de aanslag op het vliegtuig, wist je dat hij je had gebruikt. Jezus, misschien zijn ze altijd al van plan geweest om zich van Riker te ontdoen, maar jij had er geen enkel bezwaar tegen om de honneurs waar te nemen. Pas toen ik het zo koud kreeg in het arrestantenbusje waarin we hierheen zijn gereden, heb ik me dat gerealiseerd.’

Sawyer deed een stap naar voren. ‘Twaalf schoten, Frank. Ik moet toegeven dat dat me werkelijk nogal heeft verbaasd. Je was zo woedend om wat die vent had gedaan, dat je je zelfbeheersing een beetje verloor en het hele magazijn op hem leeggeschoten hebt. Ik neem aan dat je nog iets van een politieman in je had. Maar nu is het uit met jou.’

Hardy slikte moeizaam en deed duidelijk zijn uiterste best om zijn zenuwen in bedwang te houden. ‘Hoor eens, Lee. Iedereen die iets weet van mijn betrokkenheid hierbij, is dood.’

‘En Jason Archer dan?’

Hardy lachte. ‘Jason Archer was een idioot. Hij wilde geld, net zoals wij allemaal, maar hij had geen lef, weet je. Hij was anders dan jij en ik. Hij had de hele tijd last van nachtmerries.’ Stapje voor stapje schuifelde Hardy naar voren. ‘Kijk even de andere kant op, Lee. Dat is het enige wat ik vraag. Je kunt volgende maand bij mijn bedrijf in dienst komen. Een miljoen dollar per jaar, opties om aandelen aan te kopen, alle gebruikelijke extraatjes. Je bent meteen binnen.’

Sawyer gooide zijn sigaret weg. ‘Frank, laat me je dit heel duidelijk maken. Ik hou er niet van om mijn eten in een vreemde taal te moeten bestellen en ik zou een optie nog niet herkennen als ik op zijn staart trapte.’ Hij bracht zijn pistool in de aanslag. ‘Maar waar jij heen gaat, is de enige optie die je nog rest of je boven of onder in het stapelbed wil slapen.’

Hardy grauwde: ‘Nooit van mijn leven, ouwe makker van me.’ Hij haalde de diskette uit zijn zak. ‘Als je deze wil hebben, moet je nu dat pistool laten zakken.’

‘Dat meen je toch niet?’

‘Laat zakken dat pistool,’ schreeuwde Hardy, ‘anders smijt ik al je bewijsmateriaal in de Atlantische Oceaan. Als je me laat lopen, stuur ik hem naderhand wel op.’

Er verscheen een grijns op Hardy’s gezicht toen Sawyer zijn pistool liet zakken, maar toen de fbi -agent dat grijnzende gezicht zag, bracht hij plotseling het pistool weer in de aanslag. ‘Er is nog één vraag waar ik antwoord op wil hebben, en wel nú.’

‘Wat dan?’

Sawyer deed een stap naar voren en klemde zijn vinger om de trekker.

‘Wat is er met Jason Archer gebeurd?’

‘Hè, Lee, wat doet dat er nou toe?’

‘Waar is Jason Archer?’ schreeuwde Sawyer boven het brullen van de golven uit. ‘Want dat is precies wat die dame daar in het huis wil weten en godverdomme, Frank, dat ga je me vertellen. En trouwens, met die diskette kun je doen wat je wil. Rich Lucas leeft nog,’ loog hij. Hij had Lucas dood in de lobby zien liggen, een van de vele slachtoffers op het slagveld waarin het vakantieverblijf veranderd was. De zwijgende bewaker zou nu voor eeuwig zwijgen. ‘Denk je ook niet dat hij het heel leuk zal vinden om jou erbij te lappen?’

Hardy’s gezicht verstrakte toen het tot hem doordrong dat zijn enige uitweg nu was afgesloten. ‘Loop met me mee naar het huis, Lee. Ik wil mijn advocaat bellen.’ Hij deed een stap naar voren maar bleef abrupt staan toen Sawyer een van de klassieke schiethoudingen innam.

‘Nu, Frank. Ik wil het nú weten.’

‘Loop naar de hel! Als je wil, kun je me officieel op mijn rechten wijzen, maar val me verder niet lastig!’

In reactie daarop bewoog Sawyer het pistool iets naar rechts en loste één enkel schot. Hardy gaf een gil toen de kogel wat hoofdhuid en het bovenste deel van zijn rechteroor losrukte. Terwijl het bloed over zijn gezicht droop, viel hij op de grond. ‘Ben je helemaal gek geworden?’ Nu richtte Sawyer het pistool recht op Hardy’s hoofd. ‘Dat kost je je baan en je pensioen en je draait nog langer de gevangenis in dan je nog te leven hebt, vuile klootzak dat je bent,’ krijste die. ‘Ik zorg dat je alles kwijtraakt.’

‘Nee, hoor. Jij bent niet de enige die iets in scène kan zetten, ouwe makker van me.’ Met stijgende verbazing zag Hardy hoe Sawyer de pistooltas aan zijn riem openmaakte, er een ander 10mm-pistool uit haalde en het even omhooghield. ‘Dit wordt het pistool dat je me tijdens onze worsteling hebt weten te ontfutselen. Ze zullen je vinden met dat pistool in je hand en als bewijs voor je slechte bedoelingen zullen er een paar schoten mee zijn afgevuurd.’ Hij wees ermee naar de enorme oceaan. ‘Tamelijk lastig om daar patronen te vinden, hè?’ Hij hield het andere pistool omhoog. ‘Je bent ooit een eersteklas rechercheur geweest, Frank. Heb je soms zin om te beredeneren welke rol dit pistool gaat spelen?’

‘Godverdomme, Lee. Láát dat!’

Kalm vervolgde Sawyer. ‘Dit is het pistool waarmee ik jou ga doodschieten.’

‘Jezus, Lee!’

‘Waar is Archer?’

‘Alsjeblieft, Lee. Néé!’ jammerde Hardy.

Sawyer bracht het pistool zo ver naar voren dat het nog maar een centimeter of tien van Hardy’s hoofd was verwijderd. Toen Hardy zijn handen voor zijn gezicht sloeg, griste Sawyer hem de diskette uit zijn trillende vingers en keek er even naar.

‘Nu ik eraan denk, dit zou best weleens van pas kunnen komen.’ Hij liet het ding in zijn zak glijden. ‘Dag, Frank.’ Zijn vinger kromde zich om de trekker.

‘Wacht, wacht, alsjeblieft. Ik zal het je vertellen, ik zal het je vertellen!’ Hardy slikte even moeizaam en keek de grimmige Sawyer toen angstig aan.

‘Jason is dood,’ riep hij.

Voor Lee Sawyer leken die paar woorden wel bliksemschichten. Hij liet zijn brede schouders hangen en voelde hoe de laatste resten energie zijn lichaam uit stroomden. Het was alsof hij zojuist zelf was gestorven. Ook al had hij het eigenlijk al de hele tijd geweten, iets in hem had de hoop niet opgegeven voor Sidney en haar kleine dochtertje. Een gevoel maakte dat hij even over zijn schouder keek, en hij zag Sidney boven aan het pad staan, nog geen drie meter van hem vandaan. Ze was volkomen doorweekt en huiverde van de kou. In het zachte maanlicht dat plotseling tussen de grillige wolkenformaties door scheen, keken ze elkaar aan. Ze hoefden niets te zeggen. Ze had de gruwelijke waarheid al gehoord: ze zou haar man nooit meer terugzien. Dood.

Er klonk een schreeuw. Met zijn pistool in de aanslag draaide Sawyer zich razendsnel om, zodat hij nog net zag hoe zijn oude vriend en nieuwe vijand op de grillig gevormde rotsen diep onder hen smakte, en toen in het kolkende water verdween.

Sawyer bleef even in de afgrond staan staren en smeet toen met een woedende beweging het pistool zo ver als hij kon de oceaan in. Hoewel die beweging hem een hevige pijn in zijn gebroken ribben opleverde, merkte hij die niet eens op.

Hij deed zijn ogen een moment dicht en staarde daarna naar de stormachtige oceaan. ‘Verdomme!’ Terwijl hij zijn uiterste best deed om zijn gebroken ribben verder niet te laten bewegen en zijn vermoeide longen in werking te houden, begon hij te wankelen en even dreigde hij zelfs zijn evenwicht te verliezen. Zijn gewonde arm en gehavende gezicht begonnen weer te bloeden.

Hij schrok op toen hij een hand op zijn schouder voelde. Gezien de omstandigheden zou het hem niet hebben verbaasd als Sidney er zo snel als ze maar kon vandoor zou zijn gegaan. Eigenlijk had hij dat zelfs min of meer verwacht. In plaats daarvan sloeg ze een arm om zijn middel en nadat ze zijn arm over haar schouder had gehesen, liep ze samen met de gewonde fbi -agent naar beneden.

•59•

De begrafenis waarbij Jason Archer eindelijk definitief ter aarde werd besteld, vond plaats op een heldere dag in december op een klein begraafplaatsje twintig minuten rijden van zijn mooie huis. Tijdens de ceremonie had Sawyer zich zoveel mogelijk op de achtergrond gehouden en het aan de familie en goede vrienden overgelaten om de treurende weduwe opnieuw te troosten. Toen de andere aanwezigen afscheid namen, was de fbi -agent echter bij het graf achtergebleven. Terwijl hij naar de nieuwe grafsteen staarde, liet Sawyer zijn zware lijf op een van de klapstoeltjes rusten die daar voor de aanwezigen waren neergezet. Meer dan een maand had hij zich vrijwel voortdurend met de man beziggehouden en toch hadden Jason Archer en hij elkaar nooit ontmoet. In zijn vak kwam dat vaak voor, maar de gevoelens die deze zaak bij de oude, ervaren agent had opgeroepen, waren verschillend van aard. Sawyer wist dat hij niet bij machte was geweest om de man het leven te redden, maar toch ging hij diep gebukt onder het besef dat hij de vrouw en het kleine meisje niet had kunnen helpen; dat het gezin Archer onherstelbaar beschadigd was, omdat hij er niet in was geslaagd om op tijd achter de waarheid te komen.

Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht en toen hij een paar minuten later weer opkeek, stonden de tranen nog in zijn ogen. Hij had de zaak van zijn leven afgerond, en met succes, maar toch had hij zich nog nooit zo’n mislukkeling gevoeld. Hij stond op, zette zijn hoed op en liep langzaam terug naar zijn wagen. Toen bleef hij als verstijfd stilstaan. De lange zwarte wagen stond weer langs de stoep. Ze was teruggekomen. Sawyer keek naar het gezicht dat door de zijruit naast de achterbank naar buiten tuurde. Sidney zat naar het nieuwe heuveltje te kijken. Terwijl hij daar stond, draaide ze haar hoofd naar hem toe, en plotseling merkte hij dat hij stond te trillen op zijn benen, zo hevig dat hij niet in staat was om door te lopen. Het hart klopte hem in de keel, hij kon nauwelijks adem krijgen en hij wenste vurig dat hij in staat was om zijn handen diep in de koude aarde te steken en Jason aan haar terug te geven. Het zijraampje schoof weer omhoog en de wagen reed weg.

De nacht voor kerstavond reed Lee Sawyer langzaam over Morgan Lane. De huizen in deze straat waren prachtig versierd met lampjes, kerstkransen, waterbestendige kerstmannetjes en rendieren. Een eindje verder stond een groepje mensen kerstliedjes te zingen. Overal hing een feestelijke stemming, overal, op één huis na, waar alles donker was, op een enkel lichtje in de huiskamer na.

Sawyer reed de oprit van de familie Archer op en stapte uit. Hij had een nieuw pak aan en zijn springerige kuifje was met veel pommade op zijn voorhoofd geplakt. Hij pakte een klein, in kleurig cadeaupapier verpakt doosje uit de wagen en liep toen naar het huis toe. Hij bewoog zich wat moeizaam; zijn gebroken ribben waren nog niet geheeld.

Hij klopte op de deur en Sidney deed open. Ze had een zwarte spijkerbroek aan en haar lange haar hing los over haar schouders. Ze was weer wat aangekomen, maar haar gezicht was nog steeds mager. De sneden en schrammen waren echter verdwenen.

Ze liepen naar de woonkamer en gingen voor de open haard zitten. Ze vroeg of hij een glaasje cider wilde en terwijl ze dat aan het halen was, keek Sawyer even de kamer rond. Op een tafeltje in de hoek stond een doosje computerdiskettes met een rode strik eromheen. Omdat hij nergens een kerstboom zag staan, zette hij het pakje dat hij had meegebracht maar op de salontafel.

‘Je gaat toch wel ergens heen met de feestdagen, hoop ik?’ vroeg hij toen ze tegenover hem was gaan zitten. Ze namen allebei een slokje van hun warme cider.

‘Naar mijn ouders. Ze hebben het hele huis versierd. Een kerstboom, hulst, de hele bups, en mijn vader verkleedt zich als het kerstmannetje. Mijn broers en hun gezinnen komen ook. Voor Amy is dat heel leuk.’

Sawyer keek naar de doos met diskettes. ‘Ik hoop dat dat een geintje is?’

Sidney keek opzij, zag waar hij het over had en glimlachte even. ‘Van Jeff Fisher. Hij heeft me bedankt voor de meest opwindende nacht van zijn leven en heeft me voor de rest van het mijne gratis computeradvies aangeboden.’ Sawyer keek even naar het vochtige handdoekje dat Sidney met zich mee had genomen en op de salontafel had gelegd en schoof toen het cadeautje naar haar toe. ‘Leg dit maar onder de boom voor Amy. Het is van Ray en mij. Zijn vrouw heeft het uitgezocht. Het is een pop die een heleboel kan, je weet wel. Praten, plassen...’ Hij zweeg abrupt, staarde even gegeneerd voor zich uit en nam toen snel een slokje cider.

Sidney glimlachte en zei: ‘Dank je wel, Lee. Dat zal ze leuk vinden. Ze slaapt, anders dan zou ik het haar nu wel geven.’

‘Ach, het is beter om zoiets op Kerstmis zelf open te maken.’

‘Hoe gaat het met Ray?’

‘Nou, dat is een taaie, hoor. Hij loopt al weer zonder krukken.’

Plotseling zag Sidney groen. Ze greep naar het handdoekje, drukte het tegen haar mond en rende de kamer uit. Sawyer stond op, en besloot toen toch maar in de kamer te blijven en ging weer zitten. Een paar minuten later was ze weer terug. ‘Sorry, een maaginfectie, denk ik.’

‘Hoe lang weet je al dat je in verwachting bent?’ vroeg Sawyer.

Verbaasd liet ze zich weer in haar stoel zakken. ‘Ik heb vier kinderen, Sidney. Als ik zwangerschapsmisselijkheid zie, dan herken ik dat direct.’

Haar stem klonk nu erg gespannen. ‘Sinds een week of twee. De ochtend dat Jason vertrok...’ Ze begon zachtjes heen en weer te wiegen, met één hand tegen haar gezicht gedrukt. ‘God, dat is toch niet te geloven? Waarom heeft hij dat gedaan? Waarom heeft hij het me niet verteld? Hij hoort helemaal niet dood te zijn, verdomme! Dat mag gewoon niet!’

Sawyer keek naar het glas dat hij in zijn handen hield. ‘Hij heeft geprobeerd te doen wat hem juist leek, Sidney. Toen hij al dat belastende materiaal vond, had hij ook gewoon de andere kant uit kunnen kijken. Dat is wat de meeste mensen gedaan zouden hebben. Maar in plaats daarvan besloot hij er iets aan te doen. Dat was erg dapper van hem. Hij heeft een hoop risico’s genomen, maar ik weet dat hij dat voor jou heeft gedaan, en voor Amy. Ik heb nooit de gelegenheid gehad om hem te ontmoeten, maar ik weet gewoon dat hij van je gehouden heeft.’ Sawyer was niet van plan om haar te vertellen dat de hoop op een beloning van de overheid een grote rol had gespeeld bij Jasons besluit om bewijsmateriaal te verzamelen tegen Triton Global.

Haar ogen stonden nu vol tranen. ‘Als hij zoveel van ons hield waarom heeft hij dan besloten zoiets gevaarlijks te doen...? Het slaat helemaal nergens op. God, het is net of ik hem twee keer heb verloren. Heb je enig idee hoe dat voelt?’

Nadat hij daar even over had nagedacht, schraapte Sawyer zijn keel en zei toen heel zachtjes: ‘Ik heb een vriend die nogal wat tegenstrijdigheden in zijn karakter heeft. Hij hield zoveel van zijn vrouw en kinderen dat hij alles voor ze over zou hebben gehad, en ik bedoel werkelijk álles.’

‘Lee...’

Hij hield zijn hand op. ‘Alsjeblieft, Sidney, laat me even uitspreken. Geloof me, het heeft een hele tijd geduurd voordat ik zover was dat ik dit kon zeggen.’ Ze leunde weer achterover en Sawyer ging verder: ‘Hij hield zoveel van hen dat hij voortdurend bezig was om de wereld een stuk veiliger voor hen te maken. Zo veel tijd zelfs dat hij uiteindelijk de mensen van wie hij zoveel hield, ernstig kwetste. En dat kreeg hij pas door toen het al veel te laat was.’ Plotseling voelde hij een brok in zijn keel en hij nam snel een slokje van zijn cider. ‘Zie je, soms doen mensen met de beste bedoelingen heel idiote dingen.’ Zijn oogleden begonnen nu te trillen. ‘Jason hield van je, Sidney. Jezus, uiteindelijk is dat toch het enige wat ertoe doet? Dat is het enige wat je nooit mag vergeten.’

Een paar minuten lang staarden ze allebei zwijgend naar het haardvuur.

Toen Sawyer weer opkeek, vroeg hij: ‘Wat ga je nu verder doen?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Tyler, Stone is zijn twee grootste klanten kwijtgeraakt, maar Henry Wharton was allervriendelijkst. Hij zei dat ik weer terug kon komen, maar ik weet niet of ik daar wel tegen opgewassen ben.’ Ze drukte het handdoekje even tegen haar mond en liet haar hand toen weer in haar schoot zakken. ‘Maar ik heb waarschijnlijk niet veel keus. Jason had geen hoge levensverzekering en ons spaargeld is bijna op. Met een nieuwe baby op komst... Thuisblijven voor de kinderen is nu voorgoed onmogelijk.’ Vol verdriet schudde ze haar hoofd.

Sawyer wachtte even, stak toen zijn hand in zijn binnenzak en haalde er langzaam een envelop uit. ‘Misschien dat dit helpt.’

Ze wreef haar ogen droog. ‘Wat is dat?’

‘Het is een cheque voor twee miljoen dollar. En reken maar dat die gedekt is. Hij is uitgegeven door het Ministerie van Justitie en hij staat op jouw naam.’

‘Ik snap het niet, Lee.’

‘Er was een beloning van twee miljoen dollar uitgeloofd voor informatie die zou leiden tot de aanhouding van degenen die verantwoordelijk waren voor de aanslag op dat vliegtuig.’

‘Maar ik heb helemaal niets gedaan. Ik heb dit helemaal niet verdiend.’

‘Weet je, ik ben er absoluut zeker van dat dit de enige keer in mijn hele leven is dat ik iemand een cheque overhandig en er dan bij zeg wat ik nu ga zeggen.’

‘Wat dan?’

‘Dat die twee miljoen nog veel te weinig is voor alles wat je hebt gedaan.’

‘Lee, dit kan ik niet aannemen.’

‘Je hebt het al aangenomen. Het overhandigen van de cheque zelf is maar een ritueel. Het geld is al op jouw rekening gestort en Charles Tiedman, de president van de San Francisco Federal Reserve Bank, heeft al een team financiële topadviseurs samengesteld om je te begeleiden. Tiedman was Liebermans beste vriend en hij heeft me gevraagd om je zijn oprechte gevoelens van medeleven en dankbaarheid over te brengen.’

Aanvankelijk had de overheid van de Verenigde Staten helemaal niet zo staan te trappelen om die beloning aan Sidney te geven. Lee had een hele dag moeten praten met vertegenwoordigers van het Congres en het Witte Huis om hen op andere gedachten te brengen. Iedereen had erop gestaan dat het nieuws van deze opzettelijke manipulatie van de Amerikaanse geldmarkt nooit in brede kring bekend mocht worden en Sawyers bepaald niet subtiele suggestie dat hij samen met Sidney de diskette zou laten veilen had hen vrijwel ogenblikkelijk van mening doen veranderen. Dat hij een stoel dwars door het kantoor van de procureur-generaal heen had gesmeten, had trouwens ook wel geholpen.

‘Het is belastingvrij, dus daar kun je de rest van je leven wel mee toe.’

Sidney veegde haar ogen droog en stopte de cheque in de envelop. Terwijl het vuur knapte en sputterde in de open haard staarden ze allebei een paar minuten lang zwijgend voor hen uit. Toen keek Sawyer op zijn horloge en zette zijn glas neer. ‘Het is al laat en ik weet zeker dat je nog een hoop te doen hebt. En ik moet nog even naar kantoor.’ Hij stond op.

‘Neem je nooit eens vrijaf?’

‘Niet als het niet absoluut noodzakelijk is, wat zou ik dan met mezelf aan moeten?’

Zij stond ook op en voordat hij afscheid had kunnen nemen, had ze haar armen al om zijn brede schouders geslagen en haar lichaam tegen hem aangedrukt. ‘Dank je wel.’ Sidney straalde nu net zo veel gevoel uit als het vuur warmte. In het flakkerende licht van het haardvuur sloeg hij zijn armen om haar heen en terwijl de zangers buiten steeds dichterbij kwamen, bleven ze zo een paar minuten staan.

Toen ze elkaar uiteindelijk weer loslieten, nam Sawyer voorzichtig haar hand in de zijne. ‘Je kunt altijd op me rekenen, Sidney. Altijd.’

‘Dat weet ik,’ zei ze na een tijdje. Haar stem was nu niet meer dan een schor gefluister.

Terwijl hij naar de deur liep, riep ze hem na. ‘Die vriend van je, Lee, misschien moet je hem maar eens vertellen dat het nooit te laat is.’

Terwijl hij door de straat reed, zag Lee de volle maan hoog aan de heldere, zwarte hemel staan. Zachtjes neuriede hij zijn eigen kerstliedje. Hij ging niet meer naar kantoor. Hij ging zijn naaste collega maar eens lastig vallen. Een beetje met diens kinderen spelen en misschien een glaasje eiergrog drinken met Ray en zijn vrouw. Morgen zou hij nog wat cadeautjes kopen. Hij zou zo veel geld uitgeven als zijn creditcard nog toeliet en zijn kinderen eens gaan verrassen. Wat maakte het uit? Het was Kerstmis. Hij maakte de fbi- penning los van zijn riem en legde die op de zitting naast zich. Daarna legde hij zijn pistool ernaast en terwijl zijn wagen zachtjes over de weg reed, permitteerde hij zich een vermoeide glimlach. De volgende zaak moest maar even wachten.

•Noot van de auteur•

Hoewel het vliegtuig dat in dit boek wordt beschreven, de Mariner l800, in werkelijkheid niet bestaat, is de beschrijving ervan gedeeltelijk gebaseerd op toestellen die werkelijk in gebruik zijn in de burgerluchtvaart. Nu ik dat gezegd heb, zullen vliegtuigfanaten wellicht opmerken dat sabotage van Vlucht 3223 wel erg vergezocht is. Ze hebben volkomen gelijk en die ‘fouten’ staan er met opzet in. Het was niet mijn bedoeling om een handboek voor gekken te schrijven.

Met alle respect voor de Federal Reserve Board kan ik alleen maar zeggen dat het idee dat de economie van dit land tot op grote hoogte wordt gestuurd door een handjevol mensen die in het geheim hun besprekingen voeren en op wier doen en laten nauwelijks toezicht wordt gehouden, voor mij als verteller onweerstaanbaar was. In werkelijkheid is de invloed die de Fed op de levens van ons allemaal uitoefent, waarschijnlijk nog veel groter dan hier wordt gesuggereerd. Om eerlijk te zijn, moet ik daar wel bij zeggen dat de Fed de economie van de Verenigde Staten in de loop der jaren uiterst behendig door soms heel onrustige wateren heeft geloodst. De leden van de Fed dragen een uiterst zware verantwoordelijkheid en economie is bepaald geen exacte wetenschap. Hoewel de gevolgen van het optreden van de Fed voor velen van ons soms uiterst pijnlijk kunnen zijn, kunnen we er over het algemeen vrij zeker van zijn dat dat voor de bestwil van de burgers van de Verenigde Staten is. Maar toch, met zo veel macht in handen van zo weinig mensen, moet de verleiding om reusachtige woekerwinsten te maken wel altijd aanwezig zijn. En dat levert natuurlijke geweldige stof op voor een verhaal!

Wat betreft de computertechnische aspecten van Op eigen gezag ( Total Control ), voor zover die heden ten dage nog geen gemeengoed zijn, of zelfs al weer volkomen verouderd, zijn ze naar mijn beste weten allemaal volkomen plausibel.

De vele voordelen van de computertechnologie zijn ondubbelzinnig duidelijk, maar zoals altijd met zaken op zo’n grote schaal: er kleven ook nadelen aan. Hoe groter het wereldwijde netwerk van computers wordt, hoe groter wordt het risico dat een persoon total control bemachtigt. En zoals Lee Sawyer zich al afvroeg: wat gebeurt er als die persoon een van de slechteriken blijkt te zijn?

David Baldacci

Washington D.C., januari 1997